تسجيل الدخول@สองปีต่อมา"เป็นไงบ้างที่รัก" ถามคุณแม่แพ้ท้อง เขาดีใจมากเมื่อดาหวันบอกว่าหลังแต่งงานยินดีท้องให้เขา ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอตัดสินใจแบบนี้ แต่มันเป็นข่าวดีที่สุดเลยวันที่สามแล้วที่เธอมีอาการแบบนี้ เมื่อวานเราไปหาหมอกันมา ฝากท้องเรียบร้อย ได้ยามากินเธอก็เหมือนจะดีขึ้น แต่เช้านี้ดูคุณแม่อาการไม่ค่อยดีอีกแล้ว"ไปหาหมออีกมั้ย"ดาหวันส่ายหัว "อยากได้ยาดมจ้ะ" คงจะหัวโล่งดี"เดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้" ธีรดนย์เดินออกจากบ้านพักด้วยลุคกางเกงขาสามส่วนอวดขายาว สวมเสื้อยืดสีเทากับรองเท้าคีบเดินไปยังร้านค้าใกล้บ้านแม่ยายเขาบอกให้พาเมียมาอยู่ที่นี่เพราะไม่ต้องขึ้นลงบันได อย่างน้อยที่นี่ชั้นล่างก็ไม่โล่งแบบบ้านแม่ยายสามารถหลับนอนได้ เขาชวนแม่ยายมาอยู่ด้วยแล้วแต่ท่านไม่มา ก็เลยจ้างช่างไปทำห้องข้างล่างเพิ่มให้ท่านจะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงให้ปวดขาเขาคุยกับแม่ตัวเองตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้วว่าจะซื้อที่ดินสร้างบ้านที่นี่ ที่ดินได้มาแล้วจำนวนสี่ไร่ ตอนนี้รอคิวสร้างบ้านจึงทำให้เราต้องอยู่บ้านเช่าไปก่อน ส่วนที่ดินว่างเปล่าใกล้บ้านแม่ถูกประกาศขายเรียบร้อย เขาคงปักหลักที่นี่ถาวรได้ยาดมสีเขียวหลอดหนึ่งติดมือกลับมาให้
@บ่ายสามโมงดาหวันเลิกเรียกเร็วติดรถเพื่อนมาลงที่หน้าอำเภอ เดินเข้าตัวอาคารก็ได้ยินเสียงทักทายมา"สวัสดีค่ะคุณนายปลัด"เมื่อรู้ว่าคนนี้คือภรรยาของคุณปลัด จากนั้นมาดาหวันก็มักถูกคนที่พบเจอเห็นเรียกคุณนายกันทั้งนั้นไม่เว้นแม้แต่ในวิทยาลัยดาหวันเป็นคุณนายตั้งแต่อายุยังน้อยก็จะเขินหน่อยๆ ถึงห้ามไม่ให้เรียกแบบนี้ก็ห้ามไม่ได้"สวัสดีจ้ะ ดาหวันมาหาคุณปลัดจ้ะ""เชิญด้านในเลยค่ะ" บอกพร้อมเปิดประตูออกให้ ทำคนที่นั่งทำงานเงยหน้าขึ้นมองฉีกยิ้มหวานพอเจอหน้าเมีย ทั้งยังสงสัยที่อีกคนมาที่นี่ แต่ดาหวันก็ไม่ให้สามีได้สงสัยนาน"ดาหวันเลิกเรียนไวจ้ะ เลยติดรถเพื่อนมาลงนี่"เขารั้งเธอลงนั่งบนตัก หอมแก้มซ้ายขวาอย่างที่ทำมาตลอด ตกบ่ายยังหอม คนอะไรกลิ่นโคตรสบายจมูก"เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย""ผู้หญิงจ้ะ ดาหวันไม่ใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนอยู่แล้วคุณปลัดอย่ากังวลเลยนะจ๊ะ" อยากเป็นความสบายใจให้เขาเพราะสามีเธอน่ะขี้หึงมาก ไม่อยากทำให้เขากังวลเมื่อเราต้องห่างกัน"พูดดีคืนนี้มีรางวัล" อมยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้กันดาหวันลงมานั่งรอที่โซฟา วางกระเป๋าสะพายข้างใบใหม่ที่เขาซื้อมาฝากลงด้านข้างแบรนด์เนมยี่ห้อดังที่เธอเกือบจะ
@วันต่อมา@ตลาดสด"อีจันทร์มาช่วยอุดหนุนไขมดแดงกูหน่อย"คนที่กำลังว่าจะเดินไปดูไข่มดแดงกับเห็ดเมื่อได้ฟังคำพูดไม่เข้าหูทำท่าจะเดินเลย กูอุตส่าจะมาอุดหนุนทั้งทีเรียกอีไม่ต้องเอาเงินกู!"คะ..คุณนายจันทร์จ๋าเดี๋ยวก่อนสิ" แม่ค้าวัยกลางคนถึงกับรีบเรียกคนจะเดินหนี จนยายจันทร์ต้องหยุดเดิน"คุณนายจันทร์จ๋า วันนี้ไข่มดแดงกับเห็ดง๊ามงาม มีผักหวานป่าด้วยนะเอาไปแกงให้ลูกเขยคุณนายกินสิ"ยายจันทร์มาตลาดทุกวัน มักมาเม้าเรื่องลูกเขย จนคนทั้งตลาดรู้แแล้วว่ายายจันทร์ได้ลูกเขยเป็นคุณปลัดดนย์น่ะ"เท่าไหร่" ยายจันทร์เอามือกอดอกแล้วถามลงที่ไข่มดแดงอยู่ในแต่ละจาน"ห้าสิบจ้า เห็ดก็จานละห้าสิบ ผักหวานก็กองละห้าสิบ เดี๋ยวแถมผักอีตู่ให้""เอาไข่มดแดงสาม เห็ดสอง ผักหวานหนึ่ง" เธอตั้งใจจะเอาไปหมกใส่ใบตองย่างบนเตาถ่านหอมๆ ให้ลูกเขยกินมื้อเที่ยง กะจะทำไปส่งเขานั่นแหละเพราะอยู่บ้านว่างๆ ไม่มีอะไรทำทำสักสามหมกเอาไปส่งคุณปลัดไว้กินมื้อเที่ยงกับมื้อเย็น ลูกสาวเธอกลับจากเรียนก็จะได้กินด้วย ดาหวันมันชอบหมกไข่มดแดง"สองร้อยห้าสิบจ้าคุณนายจันทร์จ๋า"ยายจันทร์เอากระเป๋าเงินใบยาวที่หนีบจักแร้ออกมาเปิดออก ก่อนจะหยิบแบงก์สีเท
"คุณปลัด..""ไม่มีใครเห็นหรอก ฟิล์มรถมืดจะตาย" รู้ว่าดาหวันกลัวอะไร แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้วเมียเขา"แล้วจะทำอะไรจ๊ะ ถ้าจะทำกลับไปทำที่บ้านนะจ๊ะคุณปลัด" ท่านี้เธอหวาดเสียว เพราะเขาเคยพาเล่นจ้ำจี้บนรถแบบไม่อายใครมาแล้ว"ไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้นสักหน่อย" เอ่ยบอกยิ้มๆ ทำเอาดาหวันมองค้อน เขากำลังกล่าวหาว่าเธอคิดไปไกลเกิน"แค่อยากสำรวจเฉยๆ""สำรวจอะไรจ๊ะ"ธีรดนย์ไม่ตอบ ทว่าใบหน้าหล่อเมียงมองตามตัว เมีย ก่อนจะโน้มเข้าใกล้ซอกคอดมกลิ่นเบาๆ ทีละข้าง ดาหวันหดคอเพราะรู้สึกจั๊กจี้กับท่าทางที่เขาทำ"ดมว่ามีกลิ่นใครไหม""โธ่คุณปลัด ดาหวันมาเรียนนะจ๊ะไม่ได้มาโรงแรม" ก็นึกว่าอะไร นี่เขากำลังคิดว่าเธอจะนอกกายนอกใจเขาเหรอ เธอไม่เคยคิดอยากทำแบบนั้น"ไม่รู้ล่ะ ปลอดภัยไว้ก่อน""ดาหวันปลอดภัยจ้ะ แล้วคุณปลัดล่ะจ๊ะมีใครมาหว่านเสน่ห์ไหม" สายตาเป็นภัยต่อผู้หญิงขนาดนี้ มองใครแต่ละทีเหมือนสะกดให้ไปไหนไม่รอดอีกทั้งหน้าที่การงานเขาก็ดีมากด้วย นี่ยังคิดว่าฝันมาตลอดที่เขามาบอกชอบเธอ คว้าเอาเด็กกะโปโลอย่างเธอทำเมีย"ถ้ามีจะหวงมั้ย" ถามกลับเสียงทุ้ม เมียหวงเขาบ้างหรือเปล่า หรือมีแค่เขาที่หวงเธอมากคนเดียว"หวงจ้ะ ดา
@หนึ่งเดือนต่อมา@หน้าอาคารเรียน"ขอบคุณที่มาส่งนะจ๊ะ" ดาหวันยกมือไหว้ วันนี้เปิดเทอมวันแรกค่อนข้างตื่นเต้น อะไรค่อนข้างใหม่หมดเขาอยู่ในชุดทำงานข้าราชการขับรถมาส่งที่วิทยาลัยในตัวอำเภอ เธออยู่ในชุดนักศึกษา แต่งหน้าบางๆ ให้สมวัย"อย่าไปเถลไถลที่ไหนเข้าใจไหม ถึงเวลากลับก็ให้มารอ" มองใบหน้าสวยแล้วนึกห่วงเมีย ทั้งหวงทั้งห่วง กลัวไอ้ตัวผู้มันมาเกาะแกะ ดาหวันของเขายิ่งสวยอยู่ด้วย"เข้าใจจ้ะ ดาหวันไม่ใช่เด็กเกเรสักหน่อย""เอานี่" เอ่ยแล้วยื่นแบงก์พันให้"ไม่เป็นไรจ้ะ ดาหวันยังมี ที่คุณปลัดให้มาก็ยังไม่หมดเลย"ปลัดหนุ่มยัดเงินใส่ในมือ "เอาไปเถอะ ถ้าเมียไม่ช่วยใช้ก็ไม่มีใครแล้ว""ขอบคุณนะจ๊ะ" เอ่ยแล้วลงจากรถ ทว่าปลัดหนุ่มเรียกไว้"เดี๋ยว""จ๊ะ?""เดินอ้อมมาทางนี้" พยักหน้าเรียกอีกฝ่ายให้เดินมาใกล้ ดาหวันก็ทำตาม โน้มตัวลงรอฟังเขาพูดแต่เปล่าเลยเขาไม่ได้พูด มือรั้งท้ายทอยเธอลงมาบดจูบทำเอาคนตัวเล็กเบิกตาโพลง ตีมือเขาเบาๆ ให้ปล่อยออก สถานที่แบบนี้มันไม่สมควร เขาจะมาหื่นเรี่ยราดไม่ได้"อย่าให้ใครมาทำแบบนี้เข้าใจไหม พี่ทำได้คนเดียว""ดาหวันรู้แล้วจ้ะ ไปแล้วนะจ๊ะ เดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน"ธีรดนย์พยักหน
ยายจันทร์ตื่นขึ้นมาในยามเช้า ได้กลิ่นความสดชื่นของไอน้ำจากดิน ดีดตัวขึ้นจากที่นอนแล้วรีบออกมาดูนอกห้อง สองมือป้องปากเมื่อมีร่องรอยของน้ำเต็มไปทั่วพื้นไม้แล้วแบบนี้ลูกเขยเธอนอนไหน! หรือว่าน้อยใจกลับบ้านไปแล้ว "โอ๊ย!" ร้องเรียกลั่นบ้านอย่างรู้สึกผิด ไม่รู้ว่าเมื่อคืนฝนตกหนักขนาดไหนแต่เธอไม่รู้สึกตัว ต้องตกหนักแน่ๆ เพราะพื้นไม้เปียกขนาดนี้บ้านเธอนอกจากบริเวณห้องนอนของตัวเองกับของลูกสาวก็ไม่มีส่วนไหนนอนได้ เพราะการสร้างบ้านแบบต่อเติมไปเรื่อยตามกำลังเงินทำให้อะไรก็ไม่พอดิบพอดีแอรด..เมื่อเห็นหน้าลูกสาวมองดาหวันอย่างโกรธเคืองทันที คนอะไรใจไม้ไส้ระกำ"มึงเห็นไหม! เพราะความไม่มีน้ำใจของมึงทำให้คุณปลัดเขากลับบ้านไปแล้ว เมื่อคืนฝนตกหนักมาก เขานอนไม่ได้ มึงมันใจร้ายอีดาหวะ..""แม่ครับผมอยู่นี่" ธีรดนย์โผล่หัวออกมาจากห้องเมียยิ้มๆ รีบดีดตัวตื่นเพราะเสียงแม่ร้องดังคิดว่าท่านเป็นอะไรแต่ไม่ใช่ พบว่าแท้จริงท่านตกใจว่าไม่เห็นลูกเขยนอนอยู่ตรงที่นอนเมื่อวานนี่เองจากตกใจเมื่อกี้ กลับเป็นความแปลกใจในฝั่งของยายจันทร์มากกว่า"เมื่อคืนคุณปลัดนอนไหนลูก" ถามลูกเขยว่าใช่แบบที่เธอคิดไหม ไม่ถามลูกสาวหรอกมัน







