ตอนที่ 5 เป็นลูกคนเดียว 1

“กลับมาแล้วเหรอคะสุดหล่อ!” น้ำหนึ่งรีบเดินออกไปอ้าแขนกอดลูกชายด้วยความคิดถึง ใบหน้าสวยซบลงไปกับอก แล้วกระชับกอดแน่นขึ้น

นาวินตัวสูงมาก สูงกว่าพ่อเสียอีก น่าจะเกือบ ๆ ร้อยเก้าสิบเซนติเมตร

สัดส่วนล่ำบึก ผิวขาวเหลืองได้เธอ ทว่าใบหน้า ได้พ่อมาหมดเลย

พ่อไม่ยิ้มอย่างไร ลูกก็อย่างนั้น ใบหน้านิ่งดูดุอยู่ตลอด

‘นาวิน’ ในวัยยี่สิบเก้าปี พยักพเยิดหน้าให้แม่เล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าห้องทานอาหารเพื่อกินข้าว

แบบนี้ตลอด เวลากลับมาถึงบ้าน เมนูทุกอย่างพร้อมให้กับคนที่เพิ่งกลับมาจากทำงานได้เติมพลัง

หยิบแก้วน้ำดื่มเย็น ๆ ยกขึ้นกระดก ก็เห็นพ่อเดินเข้ามานั่งตำแหน่งหัวโต๊ะทางขวามือของตัวเอง

“พยู” น้ำหนึ่งพยักหน้าให้แม่บ้านตัวเองไปเรียกคนที่อยู่บนห้อง เดี๋ยวเธอตักข้าวเอง

“ค่ะ” พยูรับทราบ วางหม้อข้าวลง กำลังจะเดินออกจากห้องทานอาหาร กลับต้องฉีกยิ้มกว้างแทน เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินมา

“มาแล้วค่ะคุณน้ำหนึ่ง”

ทุกคนหันขวับ เพราะคำว่า ‘มาแล้วค่ะ’ ของพยู ทำให้เข้าใจว่าบรรยากาศวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน

ร่างสูงนิ่งไปเมื่อได้เห็นอย่างนั้น มองหญิงสาวที่มีส่วนสูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตร ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า

ตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นมันชุดนอนของแม่เขา หมายความว่ายังไง

“เข้ามาเลยจ้ะ เข้ามาเลย” น้ำหนึ่งรีบวางหม้อข้าวหลังจากตักข้าวให้ลูกกับสามีเสร็จ ก่อนจะเดินไปโอบไหล่คนตัวเล็กให้เดินมานั่งลงฝั่งเดียวกับตัวเอง

เธอนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับนาวิน และพลอยไพลินก็นั่งถัดจากเธอ

คนตัวเล็กถูกจ้องมาไม่หยุดเริ่มทำตัวไม่ถูก จึงรีบลดสายตามองต่ำ กลัวว่าฝ่ายนั้นจะไม่โอเคที่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่

“พลอยไพลินจ๊ะ นี่พี่วินที่แม่บอกจ้ะ”

หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นไหว้ ทำเอาน้ำหนึ่งที่มองตามอยู่ตลอดอมยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

พลอยไพลินว่านอนสอนง่ายแบบนี้ นาวินต้องเอ็นดูน้องแน่ ๆ

“นาวิน นี่พลอยไพลินจ้ะ น้องมีชื่อเล่นว่า ‘พลอย’ วินเรียกน้องว่า ‘พลอย’ เฉย ๆ ได้เลยนะ”

นาวินดึงสายตากลับจากใบหน้าของเด็กคนนั้นแล้วมองหน้าแม่ ทำเอาคนถูกมองรู้สึกประหม่า

“เออคืออย่างนี้นะวิน คือแม่...”

“ผมมีน้องตั้งแต่เมื่อไหร่?” ร่างสูงเอ่ยถามเสียงเรียบออกมา ทำเอาแขกของบ้านรู้สึกเกร็งจนต้องบีบมือตัวเอง

“เอ่อนาวิน...พอดีมันมีเรื่องราวบางอย่างที่ทำให้น้องกลับบ้านไม่ได้ แม่ก็เลย...”

“ผมเข้าใจมาตลอดว่าผมเป็นลูกชายคนเดียวไม่ใช่เหรอ?” เรียกแทนตัวเองว่า ‘แม่’ ขนาดนี้ สงสัยนี่คงเป็นลูกอีกคน

“เมียพ่อไปแอบไข่ไว้ที่ไหนงั้นเหรอครับ?” หันไปถามพ่อตัวเอง ทำเอาภาคินที่ได้ยินควันออกหู มองหน้าเมียทันที

ไปแอบไข่ไว้ที่ไหนงั้นเหรอ? หรือยัยขี้เม้าท์มันทำแบบนั้นจริง ๆ

 มิน่า...ถึงอยากได้เด็กคนนี้มาเป็นลูกนัก!

ยัยน้ำหนึ่ง!

“คะ...คือไม่ใช่แบบนั้นนะคะคุณคิน ไม่ใช่แบบนั้นนาวิน” รีบโบกมือปฏิเสธว่าไม่ใช่อย่างที่สองพ่อลูกเข้าใจ

โอ๊ยยยย....เธอก็นึกว่าคุณภาคินเข้าใจเธอแล้วซะอีก แล้วไหงพอนาวินพูดแบบนี้ ทำไมถึงคล้อยตามลูกเฉย

“น้องไม่มีที่ไปลูก แม่ก็เลยสงสาร พาน้องมาอยู่ด้วย”

นาวินดึงสายตากลับมามองคนเป็นแม่นิ่ง ทำเอาน้ำหนึ่งร้อนใจขึ้นมา เพราะกลัวว่านาวินจะไม่โอเค

ที่ผ่านมานาวินต่อต้านเธอกับสามีมาตลอดเรื่องของการมีลูกเพิ่ม จนเราสองผัวเมียต้องวางเรื่องนี้ลงไป และบ้านของเรา ก็แทบไม่มีปัญหาในเรื่องนั้นอีกเลย