ตอนที่ 7 อ่อย? 2

พลอยไพลินหันหลังขวับทันทีด้วยความตกใจ แล้วเตรียมจะเดินกลับขึ้น แม่บอกว่าเจอห้ามทัก ห้ามยุ่งวุ่นวายเด็ดขาด

ทว่าประโยคจากคนด้านหลัง ทำให้เธอก้าวเท้าต่อไปไม่ออก

“เห็นฉันเป็นผีหรือไง ทำไมต้องเดินหนี!” นาวินบอกด้วยความหงุดหงิด ทำอย่างกับเขาเป็นตัวอะไรอย่างนั้น

มาอยู่บ้านคนอื่นแท้ ๆ แทนที่จะอ่อนน้อมถ่อมตน เห็นหน้าเดินหนี ให้คิดว่ายังไง

อ้าว ก็พี่เขาบอกกับแม่เองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ให้เธอไปยุ่งวุ่นวาย เธอก็พยายามไม่เข้าใกล้แล้วนี่ไง

“จะเอาอะไรก็มาเอา!” นาวินปิดประตูตู้เย็นลง ก่อนจะถือกระติกน้ำแข็งเดินผ่านอีกคนขึ้นบ้าน

จังหวะนั้น ทำให้พลอยไพลินได้กลิ่นบางอย่างออกมาจากร่างกายกำยำ

มันคือกลิ่นน้ำหอม บุหรี่ และแอลกอฮอล์ สามอย่างผสมคละเคล้ากัน และบ่งบอกได้ชัดว่านี่คือกลิ่นกายของผู้ชาย

สะบัดศีรษะสองสามทีก่อนจะเดินไปยังตู้เย็น แล้วหยิบน้ำเปล่าออกมาขวดหนึ่ง ปิดไฟในห้องครัว ก่อนจะเดินขึ้นบ้าน

เปิดขวดน้ำขึ้นดื่มแล้วกลับไปนอน แต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับ จึงลุกเดินออกไปส่องทางหน้าต่าง คืนนี้ดาวบนท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับสวยงามมาก อยากสูดอากาศเย็น ๆ

เปิดประตูทางด้านหลังออกแล้วไปยืนรับลมเย็น ๆ จากระเบียง เผื่อมันจะทำให้เธอผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น แล้วหลับลงไปอย่างง่ายดาย

ด้านคนที่อยู่ตรงระเบียงไม่ไกลกัน เหลือบมองไปทางด้านข้างเพียงนิดเมื่อหางตาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ชะงักไปเมื่อเห็นใครบางคนที่เพิ่งเจอเมื่อกี้ ออกมายืนอยู่ตรงระเบียงข้างห้อง

มือจับตรงราวของระเบียง ส่วนตากลมหลับพริ้มลง จมูกเรียวสูดดมอากาศเข้าปอด

ดวงตาสะดุดไปกับอะไรบางอย่างเมื่อมองต่ำลง ทั้งเนิน ทั้งจุก ดันออกมาจากเสื้อเชิ้ต

อ่อย?

พลอยไพลินเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อรู้สึกสบายตัวขึ้นมาบ้างแล้ว ทำท่าจะหมุนตัวกลับเดินเข้าห้อง ชะงักไปเมื่อเจอใครบางคนนั่งอยู่ตรงระเบียงมองมา

บนโต๊ะมีแก้ว ขวดเบียร์ และถังน้ำแข็ง

อย่าบอกนะว่าห้องข้าง ๆ ของเธอคือห้องของพี่วิน พลอยไพลินเม้มปากแน่น

นาวินมองภาพที่เห็นตรงหน้านิ่ง ข้าง ๆ ไม่แน่ชัดเพราะมันมืด แต่พอหันหน้ามาตรง ๆ กลับเห็นจุกเต็มสองตา บ่งบอกชัดว่าอีกคนไม่ได้ใส่เสื้อในจริง ๆ

พลอยไพลินมองตามสายตาของอีกฝ่าย เพราะพี่วินไม่ได้มองหน้าของเธอเลย ตกใจรีบเอามือปิด เมื่อพบว่าหัวนมของเธอมันดันเสื้อนอนออกมาจนขึ้นรูป

เธอไม่ชอบใส่เสื้อในนอน เพราะมันไม่สบายตัว หากแต่อย่างนั้น เวลาต้องออกนอกห้องนอน เธอจะมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่จริง ๆ

แต่ใครจะไปคิดว่า เธอเจอพี่วิน ทั้งในห้องครัว และตรงระเบียง

พลอยไพลินรีบเดินกลับเข้าห้องทันที แล้วขึ้นไปนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงคอด้วยความรู้สึกกังวล

สายตาของพี่เขาที่มองมา ทำให้เธอสลัดภาพนั้นออกไปไม่ได้

เธอไม่ได้คิดไปเองนะ ว่ามันไม่เหมือนตอนที่อีกฝ่ายมองเธอที่ห้องทานอาหาร แต่มันเป็นสายตาของผู้ชาย ที่จ้องมองเพศตรงข้าม ราวกับว่าต้องการตะครุบ

ไม่ ๆ ไม่ใช่หรอก พี่วินไม่มีทางคิดแบบนั้นกับเธอแน่นอน เขาเกลียดเธอจะตายไป