ตอนที่ 7 อ่อย? 1

น้ำหนึ่งนอนที่ชั้นล่างกับสามี เพราะเข้าออกง่ายกว่า จึงทำให้ชั้นบน มีเพียงนาวินกับพลอยไพลินที่ใช้ห้อง

เธอยกมือขึ้นเคาะประตูห้องนอนของพลอยไพลิน และมั่นใจว่าอีกฝ่ายยังคงไม่นอน

พลอยไพลินเปิดประตูออก ก็เห็นฝ่ายนั้นยิ้มมาให้

“แม่ขอคุยด้วยหน่อยจ้ะ”

พลอยไพลินพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงที่โซฟา

น้ำหนึ่งนั่งข้างคนตัวเล็ก แล้วจับมือเรียวมากุม

“พรุ่งนี้เราไม่ต้องไปเรียนใช่ไหมพลอย” เพราะเป็นวันอาทิตย์ แต่ถามเผื่อหากพลอยไพลินมีเรียนพิเศษที่ไหน

“ไม่มีค่ะ พลอยหยุดวันเสาร์อาทิตย์”

“งั้นดีเลย แม่จะได้พาหนูไปซื้อเสื้อผ้า แล้วก็ชุดนักเรียน พวกสิ่งของที่หนูต้องใช้”

“ขอบคุณนะคะ” พลอยไพลินซาบซึ้งในน้ำใจ จนน้ำตารื้นขึ้นมา

“ตามจริง ที่แม่ขึ้นมาหาหนู ไม่ใช่แค่เรื่องที่จะพาไปซื้อของหรอก”

“...”

“ลูกชายแม่ หนูคงเห็นแล้วว่าพี่เขาเป็นแบบไหน” นาวินค่อนข้างใจร้อน และชอบเอาแต่ใจตัวเอง แต่ถามว่าได้ใคร ก็พ่อของเขาไง คุณภาคินสมัยหนุ่ม ๆ ก็แบบนี้ ไม่ต่างจากนาวินเลย

พลอยไพลินพยักหน้า ดูจากท่าทางเธอพอเดาออก ว่าอีกคนค่อนข้างหวงความเป็นส่วนตัว รวมทั้งหวงข้าวของ และหวงพ่อกับแม่

“นั่นแหละจ้ะ แม่ก็เลยอยากมาคุยกับหนูก่อน หากไม่จำเป็น เราไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับพี่เขานะ เจอไม่ต้องทัก ไม่ต้องพูดคุยอะไรกันทั้งนั้น ต่างคนต่างอยู่ไปเลย

“พี่เขา...ดุมากเลยเหรอคะ” พลอยไพลินถามด้วยความกังวล เธอก็ไม่ได้ว่าจะไปยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว แต่ถ้ามันมีเหตุการณ์ไหนที่เธอบังเอิญไปยุ่งเกี่ยวแบบไม่ได้ตั้งใจ เธอจะได้ตั้งมือรับทัน

“ก็พอสมควรจ้ะ นาวินค่อนข้างขี้หงุดหงิดง่าย แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย เพราะฉะนั้น เราอยู่แต่ในส่วนเรานะ เพราะแม่ก็บอกพี่เขาไปแล้วว่า น้องจะไม่มายุ่งวุ่นวายแน่นอน”

พลอยไพลินพยักหน้า เธอจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด และคิดว่าคงไม่เฉียดเข้าใกล้อย่างแน่นอน เพราะเธอกลัวอีกฝ่ายขึ้นสมอง

“โอเค แม่มีเรื่องอยากบอกหนูแค่นี้แหละ พักผ่อนเถอะจ้ะ” ลูบหัวคนตัวเล็กเบา ๆ ก่อนจะรั้งร่างบางเข้ามากอด ให้อีกคนรู้สึกอบอุ่น ว่าพลอยไพลินยังมีแม่คนนี้

คนตัวเล็กหลับตาพริ้มลง สัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น ถึงแม้เราจะเพิ่งเจอกัน แต่เธอรู้สึกได้จริง ๆ ว่าผู้อุปการะคนใหม่ของเธอ รักและเอ็นดูเธอจริง ๆ

น้ำหนึ่งผละออกแล้วยิ้มให้คนตัวเล็ก ก่อนจะลุกเดินไปที่ประตู โดยมีพลอยไพลินเดินไปส่ง จากนั้นปิดประตูล็อกห้องแล้วกลับมานอน

คืนแรกกับการนอนในสถานที่แปลกตา พลอยไพลินนอนไม่หลับ ถึงเตียงนอนจะกว้าง นอนสบาย แต่เธอก็ยังคงนึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ ที่บ้าน

ต่อให้มีแต่ความทรงจำเลวร้าย แต่เธอก็สบายใจทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน

ต่อให้แม่เลี้ยงจะดุด่าว่าเธอสักเท่าไหร่ก็ตาม เธอก็ไม่อยากจากไปไหนอยู่ดี

แต่ครั้งนี้มันเกินไป ถึงกับจะเอาเธอไปขาย เธออยู่ไม่ได้แล้ว

นอนร้องไห้เงียบ ๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ทำให้ตัวเองต้องจากบ้านมา นานเท่าไหร่ไม่รู้ เธอถึงผลอยหลับไป

มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนดึกเมื่อเจอฝันร้าย เธอวิ่งหนีจนเหงื่อโชกตัว

และใช่ ตอนนี้เธอรู้สึกเปียกตามตัวไปหมด จึงรั้งผ้าห่มออก รับเอาความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน

รู้สึกคอแห้งขึ้นมา จึงเดินออกจากห้อง ใช้แสงไฟที่ส่องสว่างอยู่ภายนอกมองทางเดินเพื่อลงไปในครัว

ชะงักไปเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่ในนี้ด้วย ร่างกายกำยำมีเพียงกางเกงขายีนขายาวตัวเดียว ส่วนเสื้อไม่ได้สวม กำลังเปิดตู้เย็นแล้วมองมาทางเธอ