บทที่ 4 ฉันไม่รู้จักคุณ

บทที่ 4 ฉันไม่รู้จักคุณ

“คนนั้นใครน่ะ”

“ไหน”

“เนี่ย”

โรสรินเดินไปตามโต๊ะต่าง ๆ อย่างมืดมัว เธอไม่รู้ว่าเสียงใครพูดอะไรบ้างเพราะเสียงเพลงกลบทับไปหมด เธอต้องหาโต๊ะของหัวหน้าพิสุทธิ์ให้เจอ

“ฮัดเช้ย!”

แอร์ภายในผับเย็นจัดและควันบุหรี่ตลบอบอวล เธอยังมุ่งหน้าเดินไปแต่ละโต๊ะโดยหวังว่าหัวหน้าพิสุทธิ์เมื่อเห็นเธอคงจะฉุดเธอไว้

โอ๊ยไม่ไหวแล้ว น้ำมูกกำลังไหลจากอาการภูมิแพ้

เธอเดินต่อไปจนถึงบาร์เครื่องดื่ม ผับหรูหราเคาน์เตอร์ยาวและด้านหลังมีแผงวางขวดเหล้าราคาแพงจำนนวนมาก เธอพาร่างงดงามเย้ายวนไม่รู้ตัวเข้าไปนั่งเก้าอี้สตูทรงสูงที่ว่างอยู่

“น้องคะ พี่จะสั่งเครื่องดื่ม เออ ต้องจ่ายเงินไหมคะ”

โรสรินถามบาร์เทนเดอร์ออกอาการเขินอายเล็กน้อย เธอต้องประหยัดรัดเข็มขัดตั้งแต่วันนี้ การถูกพักงานสามเดือนอาจทำให้เงินเก็บของเธอหมดเกลี้ยงได้ถ้าเธอบริหารไม่ดี

“ไม่ต้องครับ ทุกอย่างสั่งได้ฟรี”

“โอเค งั้นขอเครื่องดื่มให้พี่หนึ่งแก้ว อะไรก็ได้”

“รอสักครู่ครับ”

โรสรินนั่งบนเก้าอี้สูงแบบหมุนได้รอบ เธอหมุนเก้าอี้กลับไปด้านในคลับที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน ดูจากจำนวนคนที่มาแล้วเธอคาดว่าพนักงานคงพ่วงเพื่อน ๆ ที่ไม่ใช่พนักงานมาด้วยอย่างแน่นอน ปากบางเม้มอย่างไม่พอใจเมื่อคิดถึงเม็ดเงินที่ต้องจ่ายให้กับคนพวกนี้ แต่เธอเป็นเพียงพนักงานบัญชีเท่านั้นคงไม่สามารถมีปากมีเสียงอะไรได้

“ได้แล้วครับ”

โรสรินนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวสูง เท้าไม่ติดพื้น ขาเรียวยาวสวยห้อยอยู่บนเก้าอี้หมุนตัวกลับไม่ทันมองจนหัวเข่ามนชนเข้ากับร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่ง มือใหญ่จับหัวเข่าเธอไว้ทันทีเพื่อหยุดเก้าอี้

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้โรสรินหน้าง้ำทันที เธอจำเสียงนี้ได้ ผู้ชายหื่นกามคนนั้น สะบัดขาออกจากการเกาะกุม หันตัวไปรับแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ ก่อนจะเบ้หน้าเพราะเป็นเครื่องผสมแอลกอฮอล์

“น้องคะ นี่มันเหล้า?”

“อ้าว พี่ไม่ดื่มเหล้าเหรอครับ เออ ผมขอโทษด้วยครับเดี๋ยวเปลี่ยนใหม่ครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ดื่มได้ สบายมาก”

โรสรินรีบปฏิเสธทั้งที่ในใจไม่ค่อยอยากจะดื่มนัก ซึ่งอันที่จริงเธอดื่มแอลกอฮอล์ไม่ค่อยได้เลยต่างหาก วิถีชีวิตประจำวันของเธอไม่เอื้ออำนวยให้เธออกเที่ยวมากนัก โรสรินแอบชำเลืองมองด้านขวามือเห็นมือแกร่งรับเครื่องดื่มแรงมาจากบาร์เทนเดอร์แล้ว

เรื่องอะไรที่ฉันจะให้เขารู้ว่าคออ่อน ขืนเขารู้มีหวังคิดมอมเหล้าฉันแน่เลย นั่นเขาล้วงอะไรออกมาจากกระเป๋า!

โรสรินรีบเอามือปิดปากแก้วทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะหย่อนยาอะไรลงไป

อเล็กซานเดอร์มองสาวน้อยที่รับเครื่องดื่มไปและทำหน้าเบ้เมื่อยกจิบ เขาเห็นแล้วว่าเธออาจไม่ใช่นักดื่ม ดีเลยเพราะเขาไม่ชอบให้ผู้หญิงของเขามีกลิ่นเหล้ายามที่พันพัวกันบนเตียง

มือล้วงหยิบซิการ์มวนเล็กออกจากกล่องเหล็กที่เขาพกติดตัวไว้ยามออกเที่ยว ซิการ์ขนาดเล็กพอเหมาะสำหรับการสูบไม่เกินสิบห้านาทีต่อมวน

โรสรินแอบลอบมองขณะที่เขาจุดซิการ์ขึ้นสูบ กลิ่นของมันไม่เหมือนบุหรี่ทั่วไป เป็นกลิ่นใบยาสูบหอมแปลก ๆ เธอเห็นกรามแกร่งของเขาตอบลงเพราะการสูดซิการ์อย่างแรงในขณะที่เริ่มจุด และปล่อยออกโดยไม่ซี้ดเข้าปอดเหมือนบุหรี่ทั่วไป ใบหน้าเรียวสวยมีแววฉงนแต่ยังเม้มปากนิ่ง

“คุณยังไม่ได้บอกชื่อเลย”

โรสรินได้ยินคำสั่งจากผู้ชายคนข้าง ๆ เชอะ! ฉันไม่ใช่ลูกน้องสักหน่อย จึงแสร้งหันกลับไปทางเวทีร้องเพลงขยับปากงึมงำตามท่อนเนื้อที่นักร้องกำลังร้อง

“เต้นรำกันไหม”

“ไม่”

“เฮ้ สาวน้อย ผมถามชื่อคุณก็ไม่บอก ผมชวนเต้นรำก็ไม่ยอม ผมต้องทำยังไงเนี่ย”

ร่างสูงใหญ่ขยับมาขวางข้างหน้าเธอ กั้นเธอจากเวทีของผับ จนโรสรินหน้าเง้าอย่างขัดใจ

“ฉันไม่รู้จักคุณ เราไม่รู้จักกัน ทำไมฉันต้องบอกชื่อคุณหรือเต้นรำกับคุณด้วย”

โรสรินตะโกนเสียงดังแข่งกับเสียงดนตรี ตาจับจ้องไปยังหนุ่มหื่นกามที่ตามตื้อเธอไม่หยุด ร่างสูงเขาบังเวทีจนมิดขณะที่ในมือยังถือซิการ์ เขาช่างดูผิดแผกแตกต่างเหลือเกินเมื่อเทียบกับผับแห่งนี้

“งั้นเอาแบบนี้ ผมบอกคุณก่อน แล้วคุณค่อยบอกชื่อของคุณดีไหม”

อเล็กซานเดอร์จับสังเกตเห็นสาวน้อยว่านิ่งเงียบลง หรือเธออาจจะไม่ได้เล่นตัวจริง ๆ

“ผมชื่ออเล็กซานเดอร์ เรียกผมว่าอเล็กก็ได้”

“ชื่อคุณคงจะโหลน่าดู วันนี้ฉันก็เพิ่งรู้จักคนชื่ออเล็กซานเดอร์มาหนึ่งคน”

“ว่าไงนะ!”

“ช่างเถอะ คุณไม่เหมือนเขาหรอก ฉันชื่อโรส”

เธอบอกเพียงชื่อโรส ร่างบางเริ่มรู้สึกได้ว่าแอลกอฮอล์กำลังเริ่มออกฤทธิ์ นั่นคงเพราะท้องของเธอว่างเปล่า เมื่อหัวค่ำยุ่งมากกับการแปลงโฉมให้ตัวเองจนป่านนี้จึงยังไม่ได้ทานอาหารเย็น

“โรส เป็นชื่อที่เพราะ”

อเล็กซานเดอร์ค่อยผ่อนลมหายใจโล่งอก โรสรินผ่อนคลายลงแล้วและยิ้มออกมาเล็กน้อย และเพียงแค่ยิ้มนี้เท่านั้นพลันทำให้เขาแทบเข่าอ่อน

ใบหน้าหวานคมละมุนงดงามท่ามกลางแสงไฟหน้าเคานเตอร์ที่สาดส่องลงมาด้านบนศีรษะของเธอพอดีจนเกิดเงาสะท้อน เส้นผมหยิกเป็นลอนดกหนาดูนุ่มดั่งแพรไหม รอยยิ้มทำให้เธอดูหวานจนใจชายหนุ่มเต้นรัว

ร่างกายชายโผนทะยานด้วยความต้องการกระโจนเข้าหา ทั้ง ๆ ที่เพิ่งได้เจอกันเธอไม่ถึงชั่วโมง ซึ่งตามปกติอเล็กซานเดอร์ไม่เคยมักง่าย ถึงแม้ว่าเขาจะชอบเซ็กซ์ มีผู้หญิงมากมายแวะเวียนเปลี่ยนหน้า แต่ผู้หญิงทุกคนต้องถูกกลั่นกรองมาจากดาลยาและเก็บเป็นความลับยิ่งยวด

“ฮัดเช้ย!”

โรสรินหงุดหงิด อากาศในผับย่ำแย่จนเธอจามออกมาอีกครั้งแม้จะไม่แรงมากหากแต่ทำให้น้ำมูกเริ่มไหล มือควานในกระเป๋าหายาเม็ดเล็กที่เธอต้องพกติดตัวเสมอ

“นั่นคุณกินอะไรน่ะ คุณเล่นยาอย่างนั้นเหรอ!”

อเล็กซานเดอร์พลันตกตะลึงถามเสียงดังจนเกือบตะโกน หน้าขมึงทึงเมื่อเห็นโรสรินหยิบยาเม็ดเล็กออกมาจากกระเป๋า เขาไม่เล่นยาและไม่ชอบผู้หญิงเล่นยาด้วย

“ยาแก้แพ้น่ะ ฉันจะไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก”

“แต่คุณจะกินพร้อมเหล้าไม่ได้นะโรส ให้ตายเถอะ ไม่มีใครเคยสอนคุณหรือไงว่าห้ามกินยาพร้อมแอลกอฮอล์”

อเล็กซานเดอร์คว้ามือบางไว้ได้ทันก่อนที่โรสรินจะเอาเข้าปาก เธอหันควับถลึงตาใส่ผู้ชายร่างโต

“คุณมายุ่งอะไรด้วย ฉันหายใจไม่ออก”

“ถ้างั้นทำไมคุณไม่ลองออกไปข้างนอกก่อนล่ะ แล้วค่อยกลับเข้ามาใหม่”

โรสรินสะบัดมือออกลุกลงยืนเริ่มเซเล็กน้อยแต่ยังไหว เดินผ่าน อเล็กซานเดอร์ไปอย่างไม่แยแส เขารีบส่งสัญญาณให้ดาลยาเดินตามโรสรินไปทันที

ด้วยสายตาพร่ามัวทำให้การเดินเป็นไปได้อย่างยากลำบากหากไม่มีดาลยาพาเดินนำไปตลอดทาง

“ฉันจะไปห้องน้ำก่อนค่ะ”

โรสรินเห็นดาลยาทำเพียงพยักหน้าตกลงแล้วเดินนำเธอ ร่างโปร่งบางค่อยกระย่องกระแย่งตามบนรองเท้าส้นสูงที่เริ่มกัดเท้า

“รอด้วยสิคะ” โรสรินเอ่ยท้วง

“คุณเดินไม่ถนัดหรือคะ”

ดาลยาเอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าสาวสวยคนนี้เดินไม่ตรงทางนักและข้อเท้าพลิกลงหลายครั้งตลอดเวลาที่เดิน

“ค่ะ ปกติไม่ค่อยได้ใส่ มันเลยกัดนิดหน่อย”

ดาลยาเหลือบมองโรสรินอีกครั้ง หญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่แต่กลับดูเหมือนไม่ค่อยประสา อย่างรองเท้าส้นสูงปกติเธอเห็นผู้หญิงของเจ้านายเดินคล่องอย่างกับอะไร

โรสรินหยุดลงหน้ากระจกในห้องน้ำกำลังจะหยิบแว่นขึ้นใส่เพราะตอนนี้ตาเธอพร่ามันเหลือเกินและมันทำให้เธอเวียนศีรษะ

“นี่เธอ เห็นยายโรสรินมางานบ้างหรือยัง”

โรสรินชะงักมือ เธอจ้องผ่านเงาสะท้อนของกระจกมันพร่าเลือนจนเห็นไม่ชัดว่าใครกำลังพูดถึงเธออยู่ แต่เธอจำเสียงนี่ได้ ปรียาพนักงานต้อนรับของบริษัทกับผู้หญิงอีกคนแผนกต้อนรับเหมือน

“ยังเลย สงสัยคงจะอายไม่กล้ามาแล้วล่ะ เห็นว่าโดนพักงานนี่”

“ใช่ ถึงไม่โดนพักงานก็คงไม่กล้าโผล่มาหรอก ดูสารรูปสิ”

“ฮ่า ฮ่า ใช่ ใช่ สารรูปแบบนั้นใครจะไปจีบลง แต่ละวันแต่งตัวมาทำงานยังกับแม่บ้านของบริษัทหนีเที่ยว”

“โอ๊ย ฮ่า ฮ่า ปากเธอก็ร้ายใช่ย่อยนะเนี่ย แต่ยายนั้นก็น่าสงสารนะ ป่านนี้คงนอนร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่บนเตียงนอนแล้วมั้ง”

ขณะที่โรสรินยืนนิ่งมองตัวเองในกระจก เสียงหัวเราะของสองสาวบาดใจ กระทั่งเสียงทั้งหมดหายไปจากห้องน้ำ เธอเหลือบตามองดาลยาที่ยังยืนอยู่ด้านข้างนิ่งเฉย ดาลยาฟังภาษาไทยไม่ออก โรสรินผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“คุณชื่ออะไรคะ”

โรสรินเอ่ยถามผู้หญิงที่มากับอเล็กซานเดอร์ หล่อนคงสวยเธอเดาเอาจากภาพโครงหน้าที่เลือนลาง สูงขายาว แต่งตัวดี