บทที่ 5 จะเริ่มอ่อยยังไงดี

บทที่ 5 จะเริ่มอ่อยยังไงดี

“ดาลยาค่ะ”

“ชื่อแปลกดีจังเลยค่ะ”

“ค่ะ เป็นภาษารัสเซีย”

“รัสเซีย น่าขัน ทำไมวันนี้ฉันถึงเจอแต่คนรัสเซีย”

โรสรินแสร้งล้างมือต่อเพื่อยืนสงบจิตใจหลังจากที่ได้ยินเพื่อนร่วมงานนินทา ถ้าเธอได้กลับไปทำงานอีกเมื่อไร เธอจะหาทางเล่นงานให้ได้

“ฉันสังเกตว่าคุณเดิน เออ จะเรียกยังไงดี คุณเดินเหมือนไม่ค่อยตรงเท่าไร”

โรสรินหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะหยิบแว่นตาหนาขึ้นมาจากกระเป๋าให้ดู

“เนี่ยค่ะ ฉันสายตาสั้น แล้ววันนี้ก็ยุ่งมากจนไม่ทันได้ซื้อคอนเทคเลนส์ ก็เลยแทบจะคลำทางเอาเลยค่ะ”

“ถึงว่า..”

“ถึงว่าอะไรคะ”

“ไม่มีอะไรค่ะ เรียบร้อยแล้วเข้าไปในผับกันดีกว่าค่ะ”

โรสรินยิ้มออกมาเล็กน้อย มองดาลยาที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำนึกขึ้นได้เหมือนเพิ่งรู้ตัว นี่เจ้าหื่นให้เธอมาเฝ้าเราไว้หรือเนี่ย!

ขณะที่เดินผ่านเข้าไปในผับ เธอได้ยินเสียงปรียาตะโกนพูดเพราะเพลงในผับดังมาก เสียงมาจากทางใดทางหนึ่งข้างหน้าเธอ

“อยากจะเข้าไปทำความรู้จักจังเลย อเล็กซานเดอร์หล่อชะมัด ใครนะจะโชคดีเด็ดเขาไปในคืนนี้”

โรสรินยิ้มเยือน แค่ไม่นานคนพวกนี้ก็รู้จักชื่อชายหื่นกามคนนั้นเสียแล้ว สงสัยเขาคงหล่อมากอย่างที่พวกเธอพูดมา

“แต่ไม่มีวันเป็นยายโรสรินแน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เสียงหัวเราะประสานกันทำให้โรสรินหยุดกึกจนดาลยาต้องหันกลับมามอง ดวงตาหวานหรี่ลงโกรธจัด ท้องไส้ปั่นป่วนจนรู้สึกอยากอาเจียนเพราะคนพวกนี้เป็นใครกัน ต่อหน้าพูดจาดีคล้ายเพื่อน แต่ลับหลังเอาเธอมาพูดล้อเล่น โรสรินเป็นคนจริงใจและตั้งใจทำงานมาตลอด เธออาจละเลยเสื้อผ้าหน้าผมก็เพราะเห็นว่ารูปกายภายนอกไม่ใช่สิ่งสำคัญ

แล้วยังไงล่ะเธอถูกพักงาน เธอถูกเพื่อนร่วมงานล้อเลียน นินทา

ร่างระหงยึดกายขึ้นตรงมองไปข้างหน้า เธอตัดสินใจแล้ววันนี้เป็นไงเป็นกัน เธอจะเด็ดผู้ชายคนนั้นให้คนพวกนี้ดู ให้แม่พวกนี้นั่งน้ำลายหกอยู่ที่โต๊ะ มองเธอเป็นผู้หญิงที่ชายหื่นกามคนนั้นเลือก แล้วจากนั้นเธอจะกลับมาเฉลยทีหลังตอนกลับจากโดนพักงาน

ดาลยาเอี้ยวหน้ากลับไปมองโรสรินอีกครั้ง ทันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้างดงาม หลังจากนั้นโรสรินก็เดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อเล็กซานเดอร์โล่งใจเมื่อเห็นดาลยาพาดอกกุหลายแสนสวยของเขากลับมาที่เคาน์เตอร์ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาต้องให้ดาลยาประกบเธอไปเพราะกลัวว่าเธอแกล้งเดินออกไปแล้วหนีหาย

หน้าแกร่งผ่อนคลายขึ้นยิ้มมุมปาก พอดีซิการ์หมดมวน เขาวางไว้ที่จานเขี่ยบุหรี่ที่บาร์เทนเดอร์หยิบขึ้นวางไว้ให้

กายชายสูงใหญ่ยึดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างระหงสูงโปร่งของโรสรินเยื้องย่างบนส้นสูงสีดำเด่นกว่าใครภายในผับ เอวคอดสะโพกผาย โดยเฉพาะเนินทรวงอกอวบอิ่มสวยที่เกือบทะลักคอเสื้อตัวเล็ก

ท่ามกลางแสงสีในผับ โรสรินยังเปล่งประกาย หน้าหวานเอียงเล็กน้อย มุมปากแต้มรอยยิ้มผิดจากขาไป อเล็กซานเดอร์เริ่มขยับตัวอย่างอึดอัด เขาต้องเร่งมือหน่อยแล้วเพราะไอ้หนูด้านล่างกำลังผงาดง้ำ และเมื่อมันตื่นขนาดอันใหญ่โตอาจทำให้คนอื่นสังเกตเห็น

โรสรินมองเห็นชายหื่นกามคนนั้นยังยืนรอเธออยู่เคาน์เตอร์ที่เดิม แม้ว่าเธอจะเห็นหน้าไม่ชัดหากแต่ฟังจากน้ำเสียงของปรียา เขาคงเป็นผู้ชายที่หล่อจัด งั้นคงทำใจอ่อยเหยื่อได้ไม่ยาก

เอะ! ว่าแต่ว่าจะเริ่มอ่อยยังไงดี

สาวนักบัญชีกำลังคำนวณผลได้ผลเสียและวิธีที่จะเข้าถึงตัวผู้ชายคนนี้ยังไงไม่ให้เสียเปรียบมากนัก พลันมือใหญ่อุ่นร้อนของอเล็กซานเดอร์วางบนหลังเปลือยดันเธอไปทางเก้าอี้

โรสรินสะดุ้งตกใจเล็กน้อยหากแต่ต้องยอมนิ่งเฉย เอียงศีรษะยิ้มหวาน

“ขอบคุณค่ะ”

อเล็กซานเดอร์ชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า มือใหญ่ที่ยังวางอยู่แผ่นหลังร้อนระอุยิ่งกว่าเดิมจนเริ่มไต่ลงข้างใต้ชุดไปเล็กน้อยวกไปยังเอวกิ่วเปลือย คล้อยลงด้านล่าง เอ่ยถามด้วยเสียงพร่าต่ำจนเขาเองยังแปลกใจ

“ขอบคุณเรื่องอะไรครับ”

“ก็ที่อุตส่าห์รอฉันไงคะ”

โรสรินแสร้งยิ้มหวานก่อนสั่งเครื่องแก้วใหม่มาอีกแก้วเพราะกลัวผู้ชายข้าง ๆ วางยา เธอแสร้งเอียงหน้าเพื่อเอียงตัวหนีมือใหญ่ที่ล้วงไปถึงบั้นเอวจากร่องเสื้อรูปตัววีที่ยาวถึงกลางหลัง มืออุ่นจัดจนทำให้โรสรินร้อนไปด้วย

เธอรับแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มเรียกความกล้าหาญภายใน หนุ่มร่างใหญ่รุกไวเสียจนเธอตั้งรับไม่ทัน ตัวเขาแทบจะสิงร่างเธออยู่แล้ว

“คุณยังอยากจะนั่งอยู่ที่นี่เหรอครับโรส”

ตอนนี้เขาย้ายร่างไปยืนซ้อนด้านหลัง โน้มศีรษะลงกระซิบถามข้างหู หน้างามเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยพอไม่ให้อเล็กซานเดอร์สังเกตเห็น

บ้าจริง แค่ถามต้องเอาจมูกเข้ามาซุกไว้ด้วย

โรสรินเก็บอาการไม่อยู่ มองมือใหญ่ด้านหน้าที่เท้าลงบนเคาน์เตอร์คร่อมร่างเธอไว้ เขาโน้มศีรษะลงใกล้เธอจนแผ่นหลังเธอร้อน

มือเรียวแกล้งหยิบแก้วเหล้าขึ้นงอศอกไปด้านหลังกระทุ้งเบา ๆ ให้พ่อหนุ่มเลือดร้อนได้รู้สึก แต่คล้ายคนร่างโตไม่รู้สึกรู้สา ทั้งยังหัวเราะขบขันจนแผ่นอกแกร่งสะเทือนเป็นจังหวะแนบแผ่นหลังเปล่าเปลือยของโรสริน กายสาวร้อนวูบวาบจนมือที่แก้วอยู่สั่นสะท้าน

ให้ตายเถอะพ่อหื่นกาม เราจะมาหวั่นไหวไม่ได้นะ

โรสรินกระดกแก้วเหล้าอีกย้อมใจ ถ้าเธอถอยตอนนี้เธอก็แพ้พวกปากมาก แต่ถ้าขืนไปต่อเธอควรรับมือกับหนุ่มร่างใหญ่คนนี้แบบไหนดี

“น้องคะ ขออีกแก้ว”

คิ้วเข้มขมวดก้มมองมองร่างระหงในอ้อมกอด จากเสี้ยวด้านข้างเขามองเห็นพ่วงแก้มแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ คงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าคืนนี้เขาจะโยกตัวอยู่กลางหว่างขาสาวคนงามขี้เมา

“เฮ้ โรส นี่มันแก้วที่สี่แล้วนะครับ ถ้าขืนยังดื่มมากกว่านี้คุณอาจจะยืนไม่อยู่”

โรสรินเอียงใบหน้างามมาทางด้านหลัง แขนยาวเรียวเอื้อมรั้งท้ายทอยชายหนุ่มกระซิบข้างกรามแกร่ง

“ถ้าโรสเมา อเล็กก็พาโรสกลับแล้วกันนะคะ”

องคาพายัพทั้งหมดของอเล็กซานเดอร์ลุกชันเตรียมพร้อม มืออ้อมเอวกิ่วมาด้านหน้าขย้ำแน่นเต็มอารมณ์ เสียงสั่นพร่าหมดสิ้นความควบคุมตัวเอง

“งั้นเราต้องกลับกันแล้วคนสวย”

โรสรินรู้สึกตัวเบาหวิว น้องบาร์เทนเดอร์ชงอะไรให้เธอดื่มกันแน่นะ ค็อกเทลสีสวยดื่มง่าย รสชาติอร่อย ยิ่งทำให้โรสรินยกจิบรวดเร็ว นอกจากนั้นท้องที่ว่างโหวงทำให้เธอยิ่งมึนเมา แต่ยังคิดว่าพอประคองตัวไหว

“อื้อ อีกเดี๋ยวสิคะ พวกนั้นจะได้มองด้วยความอิจฉานาน ๆ”

“พวกไหนสาวน้อย”

“ก็พวกปากหอยปากปูน่ะสิค่ะ ขี้นินทาชาวบ้าน บอกว่าคุณไม่มีทางมองโรส ฮึ”

อเล็กซานเดอร์ยิ้มมุมปากหัวเราะในลำคอ ดูท่าตอนนี้สาวน้อยในอ้อมแขนเมาเสียแล้ว น้ำเสียงหวานอ้อแอ้เล็กน้อยและนั่งเอาหลังพิงอกเขา มือน้อยยังคอยจับโน้นจับนี่ตลอด

“งั้นอีกแก้วเดียวแล้วกลับกันเลยนะครับ”

อเล็กซานเดอร์ตัดสินใจรวบรัดเวลาเข้ามา ตอนนี้ชักจะดึกขึ้นทุกทีและกว่าเขาจะเสร็จเรื่องกับสาวน้อยคงอีกหลายชั่วโมง

ก้มหน้าลงมองหญิงสาวยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ เหมือนแกล้ง อเล็กซานเดอร์คว้าแก้วออกมา

“พอแล้ว ครึ่งแก้วก็พอกลับกันเถอะคนดี”

“อื้อ”

โรสรินหน้าบึ้งถูกขัดใจ เธอหันควับมองร่างสูงตีมือใหญ่ที่คว้าแก้วของเธอออกไป โน้มศีรษะของอเล็กซานเดอร์ลงมาใกล้ ๆ

“คุณนี่บ้าอำนาจ เอาแต่ใจตัวจังเลยค่ะ”

หน้าหวานคลี่ยิ้มน้อย ๆ แหงนหน้าก่อนจะทำปากเง้า อเล็กซานเดอร์สูดลมหายใจเข้าสะท้านในอกแกร่ง เขาสุดจะต้านทานอารมณ์เสน่หาที่กระแทกเข้าใส่ ตรึงท้ายทอยสาวน้อยไว้จูบปากเง้าหนักหน่วงไม่สนว่าใครจะมองบ้าง