بيت / โรแมนติก / ของหวงมาเฟีย / บทที่ 3 ตานี้หื่นกาม

مشاركة

บทที่ 3 ตานี้หื่นกาม

last update تاريخ النشر: 2024-11-01 11:04:34

บทที่ 3 ตานี้หื่นกาม

ร่างระหงด้วยความสูงกว่าหญิงไทยทั่วไปนั่งเงียบอยู่ในรถแท็กซี่ กำลังมุ่งหน้าไปทางโรงแรมหรูเกินระดับห้าดาว โรสรินอยู่ในชุดราตรีสำหรับงานกลางคืนตัวสั้นอย่างที่เธอไม่เคยสวมใส่มาก่อน ชุดที่เจ้าของร้านคะยั้นคะยอบอกว่าเธอต้องสวมชุดนี้เพราะมันเกิดมาเพื่อเธอ

มือเรียวกำกระเป๋าหรูที่ยืมมาจากร้านเสริมสวยเช่นกันไว้แน่น ไม่มั่นใจในตนเอง ข้างในมีแว่นตาหนาที่เธอสวมเป็นประจำ เธอลูบใบหน้าเรียวที่ปราศจากแว่นปิดอย่างไม่แน่ใจ

“คุณแท็กซี่คะ ถามหน่อยเถอะคะ ฉันสวยไหมคะ”

“ฮ่า ฮ่า คุณนี่ตลกดีนะครับ ถ้าคุณอยากจะได้คำชมก็พูดตรง ๆ เลยสิครับ มาแกล้งถามทำไม”

“ไม่ค่ะ ฉันถามจริงๆ  ฉันสวยไหมคะ”

โรสรินหรี่ตาลงเพ่งมองคนขับแท็กซี่ ดวงตาพร่ามัวไร้แว่น เธอเอนตัวมาด้านหน้าเพ่งมองไปยังมิเตอร์ที่กำลังวิ่งอยู่

“สวยสิครับ คุณสวยมาก นี่กำลังจะไปงานหรือครับ”

“ค่ะ เลี้ยงรับเจ้านายคนใหม่ จะถึงหรือยังคะ”

“เลี้ยวข้างหน้าแล้วครับ”

โรสรินเอนหลังไปดั่งเดิมล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมา เธอยกเข้ามาใกล้ใบหน้าเพื่อดูเวลา ตอนนี้เกือบสามทุ่มแล้ว เธอมาช้ามากเพราะผมของเธอทำให้ช่างเสริมสวยต้องเสียเวลาไปเกือบชั่วโมง

เธอยกมือจับทรงผม ตอนนี้ผมของเธอไม่ชี้ฟูแล้ว หากแต่หยักเป็นลอนสยายลงคลุมไหล่สวยงามดั่งแพรไหม พาดสยายยาวเลยไปลาดไหล่เปลือยเปล่าด้วยชุดสายเดี่ยวพอดีตัวสีดำเว้าหลังเป็นรูปตัววี ชายกระโปรงกะรุ่งกะริ่งดั่งถูกฉีกออกอย่างมีศิลป์

“สแกนจ่ายนะคะ”

“ครับ”

โรสรินจัดการสแกนจ่ายขลุกขลักเล็กน้อยเพราะมองไม่ชัด เธอไม่เอาแว่นออกมาสวมเพราะกลัวว่าเครื่องสำอางที่แต่งไว้จะเลอะออก

ปัง!

มือเรียวไร้เครื่องประดับหากแต่สวยงามด้วยเล็บสีแดงเพลิงกระแทกปิดประตู ค่อยก้าวอย่างระมัดระวังขึ้นบันไดหน้าของโรงแรมหรู

“พระเจ้า! บันไดสูงขนาดนี้จะมีใครตกลงไปคอหักบ้างหรือเปล่า”

เสียงพึมพำหวานเอ่ยคนเดียวเมื่อพยายามขึ้นบันไดโรงแรม วันนี้บริษัททุ่มทุ่นอย่างมโหฬารสำหรับงานจัดเลี้ยงปิดผับชื่อดังในย่านธุรกิจ ซึ่งฐานะคนทำบัญชีเช่นเธอเห็นว่ามันสิ้นเปลืองเกินความจำเป็น

ร่างระหงสูงขึ้นอีกเมื่ออยู่บนรองเท้าส้นสูงสีดำประดับคริสตัล เยื้องย่างขึ้นบันไดทุลักทุเลเล็กน้อย นอกจากทางพร่าเลือนแล้วโรสรินไม่เคยสวมรองเท้าสูงขนาดนี้มาก่อน

“ฟู่! ถึงสักที ไปผับซีแซดค่ะ”

โรสรินถอนหายใจโล่งอกแล้วเอ่ยบอกพนักงานเปิดประตู เธอมองไปตามทางที่พนักงานชี้ไปยังลิฟต์

“ลงชั้นจีครับ”

“ชั้นจี ขอบคุณค่ะ”

รองเท้าส้นสูงเดินตรงไปทางลิฟต์เสียงกระทบพื้นดังไปตลอดทางเดินจนคนโดยรอบหันมอง โรสรินมองไม่ชัดนักว่าพวกเขามองเธอทำไม

ขณะที่กำลังกดปุ่มลิฟต์พลันมีมือสีเข้มยื่นออกมากดลงชั้นล่างก่อนเธอ

มือใหญ่สีเข้มนาฬิกาหรูรุ่นลิมิเต็ด เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนนะ?

“ลงชั้นล่างหรือครับ”

“ค่ะ”

โรสรินเอ่ยตอบโดยไม่มองหน้า เธอหันหน้าตรงจ้องไปยังประตูรอเวลาเปิด แม้มองไม่ค่อนชัดแต่ยังสังเกตเห็นว่าเขามากับผู้หญิงอีกคน

เจ้าชู้ชะมัด มีสาวมาด้วยแท้ๆ

ริมฝีปากเย้ายวนแต้มลิปสติกสีแดงกำมะหยี่เบ้ออกเล็กน้อยเบือนหน้าไปอีกทาง

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกมือของชายหนุ่มผายให้เธอเดินเข้าไปก่อนอย่างสุภาพบุรุษโดยเขาเดินตามเข้าไปทีหลัง มือใหญ่เอื้อมมาด้านหลังเฉียดร่างบางขณะกดชั้นจี

ตัวสูงเป็นบ้าเลย

โรสรินพึมพำคนเดียวเป็นภาษาไทย เพราะสังเกตเห็นว่าร่างของผู้ชายคนนี้เกือบชะโงกค้ำร่างสูงโปร่งของเธอ และตัวเธอจัดว่าเป็นคนตัวสูงอยู่แล้ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายโชยออกมาจากตัวบางเบา

ฮึ ผู้ชายเจ้าสำอาง

“มาเที่ยวเหรอครับ”

โรสรินยังเม้มปากแน่นไม่ตอบ หรือเธอแสร้งไม่เข้าใจภาษาอังกฤษดีจะได้จบ

“อย่าแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจเลยครับ ผมดูออกว่าคุณพูดภาษาอังกฤษได้”

หน้าหวานคมหันควับแต่กลับเจอเพียงแผ่นอกแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่อยู่ใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่อ่อนจาง ปากบางเม้มแน่นตวัดหน้างามขึ้นจ้องตาโต้ตอบชายหนุ่ม

ผู้ชายคนนี้ตัวสูงเหลือเกินจนเธอเกือบต้องแหงนหน้า พยายามเบิกดวงตาให้กว้างไว้ เพราะไม่ต้องการให้ผู้ชายคนนี้รู้ว่าเธอมองเห็นหน้าเขาไม่ขัด แต่จากการกะภาพอันพร่ามัวโครงหน้าแกร่ง ผู้ชายคนนี้หน้าตาดีพอสมควร ตาที่แต่งมาอย่างดีหรี่ลง

ช่างเถอะ เขาจะเป็นใครก็ช่าง

โรสรินสะบัดหน้ากลับ ไม่ตอบโต้ให้มากความ พอดีกับประตูลิฟต์เปิดออกหน้าผับซีแซด เสียงอึกทึกดังจนเธอต้องการยกมือปิดหู หยุดตรงหน้าลิฟต์กวาดตามองโดยรอบมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร

โรสรินสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มร่างสูงตามติดจนอกแทบจะแนบแผ่นหลังบอบบางของเธอ เธอจึงต้องรีบเดินนำออกจากหน้าลิฟต์อย่างเชี่ยวชาญ

“คุณมากับใคร ที่นี่ถูกเหมาแล้วเข้ามาได้แต่พนักงาน”

อเล็กซานเดอร์โน้มใบหน้าไปใกล้ถามหญิงสาวที่เดินนำหน้า เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผู้หญิงไม่สนใจเขา ร่างระหงตรงหน้าไม่ยอมเล่นด้วย แต่ในเมื่อเห็นเพียงด้านหลังใจเขายังสะท้านขนาดนี้ ถ้าคืนนี้เขาไม่ได้ตัวเธอเขาคงต้องขาดใจตาย

โรสรินชะงักตรงประตูทางเข้า เธอไม่ได้สวมแว่นขนาดตอนที่เดินเข้ามาในโรงแรมยังยากลำบาก แล้วนี่ถ้าเธอเดินเข้าไปยังห้องมืดทึมที่มีแสงไฟเป็นดวง ๆ แกว่งไปมา ทั้งยังเลเซอร์ที่ยิงลอดไปตามโต๊ะต่าง ๆ เธอคงไม่มีทางถึงโต๊ะของพนักงาน

“ฉันไม่ได้มากับใคร คุณพาเข้าไปหน่อยแล้วกัน”

เสียงหวานนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากหนุ่มคนนี้ดีกว่าเดินล้มในผับ

อเล็กซานเดอร์ยิ้มมุมปาก ก้มมองหน้าหวาน เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา แต่เธออาจแสร้งทำหยิ่งก็เป็นได้ ผู้หญิงบางคนมักเพิ่มค่าตัวด้วยวิธีนี้

คนอย่างอเล็กซานเดอร์ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง หลังจากสิ้นสุดคืนนี้ ถ้าสาวร่างระหงตรงหน้าทำให้เขาถูกใจได้ เขายอมจ่ายชนิดที่เธอไม่มีวันจะหาได้อีกตลอดชีวิต

เขาขยับเข้าไปใกล้แตะมือลงกลางแผ่นหลังบอบบาง สัมผัสร่างระหงสะดุ้งขึ้นเบี่ยงตัวหลบ ฝ่ามืออุ่นร้อนใหญ่ทาบแผ่นหลังไม่ยอมให้เธอหนีพ้นมือเขาไปได้ กางออกกว้างปลายนิ้วสัมผัสผิวเนื้อนุ่ม เลื้อยเข้าชุดราตรีตัวสั้นแบบเว้าลึก

บ้าจริง ตานี้หื่นกามกว่าที่คิด แล้วแฟนที่มาด้วยไปไหนแล้ว

โรสรินได้แต่กัดฟันทนไปก่อน เอี้ยวมองด้านหลังเห็นผู้หญิงสาวที่มาด้วยกันกับเขาเดินตามห่าง ๆ เป็นคนต่างชาติเช่นกัน

“นี่คุณ ปล่อยได้แล้วฉันเดินเองได้ คุณไปดูแฟนคุณเถอะ”

คิ้วคมเข้มตรงโก่งขึ้นเมื่อได้ยิน อเล็กซานเดอร์ก้มศีรษะลงที่ข้างหูโรสริน จนไหล่กว้างกำยำเบียดไหล่บางมือเท้าโต๊ะด้านหน้า

“เธอไม่ใช่แฟนผม ผมโสด”

เอะ นี่เธอเข้าใจผิดไปหรอกหรือ แต่ผู้ชายที่ไหนจะมาเที่ยวกับผู้หญิงสวยแล้วไม่ใช่แฟน

“คุณไม่เชื่อ?”

“แล้วแต่คุณก็แล้วกัน”

โรสรินขมวดคิ้วแปลกประหลาดใจ เสียงทุ้มต่ำข้างในหูทำเธอขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง เสียงนุ่มดั่งน้ำผึ้งร้อนในหน้าหนาว มือใหญ่ยังไม่ยอมละออกจากแผ่นหลัง จึงหาทางหลบเลี่ยงเบี่ยงตัวออก

“เดี๋ยวฉันขอตัวไปหาเพื่อนก่อน”

เฮ้อ! ในที่สุดก็พ้นมือหมาป่า

โรสรินผละออกทันทีจ้ำเท้าไปยังทิศทางด้านในให้พ้นมือและสายตาของผู้ชายคนนี้ พ้นกรงเล็กหมาป่าที่เอาแต่จ้องขย้ำ เธอพยายามทำให้เขารู้ว่าเธอไม่สนใจเขา แต่เหมือนผู้ชายคนนี้จะหน้ามืดไป

แต่ในผับมีผู้หญิงสวยอีกมาก โรสรินหวังว่าเขาจะเจอผู้หญิงคนอื่นเพื่อสนองอาการหื่นกาม โดยไม่รู้ตัวสักนิดว่าได้ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนของอเล็กซานเดอร์ขึ้นมา

อเล็กซานเดอร์ เขายกมือขึ้นกวักเรียกสาวคนสนิทที่เป็นทั้งเลขาและบอดี้การ์ด

“ไปสืบมาว่าเธอเป็นใคร”

ดาลยาผงกศีรษะรับคำแล้วเดินลัดเลาะจากไป อเล็กซานเดอร์ยังมองตามร่างระหงที่เดินเข้าไปอยู่ในท่ามกลางคนหมู่มากหากแต่ยังมองเห็นศีรษะเธอด้วยความสูงโปร่งของเธอ

ขอให้อย่าเป็นพนักงานบริษัทเลยคนสวย

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ของหวงมาเฟีย   บทที่ 24 NC จบบริบูรณ์

    บทที่ 24 NC จบบริบูรณ์อเล็กซานเดอร์สอดกายแกร่งเข้าทางรักเชื่องช้า เขาลูบไล้แก้มก้นเลยมาถึงแผ่นหลัง ลูบรอยแผลเป็นที่ยังนูนแผ่วเบาเขากอดเธอแน่นชะโงกร่างสอดใส่ถอนออก สอดใหม่ช้าแผ่วเบา ลมหายใจร้อนระอุแนบไปกับซอกคอเธอ เสียงครางทุ้มพร่าแหบต่ำดังลอดในลำคอปนเสียงบางอย่างที่เธอไม่แน่ใจ อเล็กซานเดอร์เลื่อนสายชุดนอนเส้นเล็กลงจากลาดไหล่พรมจูบ“โรส”ลำใหญ่เสียบทางรักเน้นหนักขึ้น เขาดันให้กายแกร่งมุดเข้าทางสุดลำกดย้ำจนให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ข้างในเธอ“โรส”โรสรินผ่อนร่างลง อเล็กซานเดอร์ร่วมรักกับเธอแสนอ่อนหวานไม่เหมือนเคย ชายหนุ่มร่างสูงค่อยสอดเชื่องช้าแสนทรมาน เธอครางลอดออกมา“อ่า อเล็ก”“ใช่ โรส คิดถึงผมไหมที่รัก”“อือ”เขาดันแรงขึ้นกอดร่างบางที่นอนคว่ำบนที่นอนไว้แน่นให้ต้นขาแกร่งคร่อมสะโพกงามไว้สอดใส่ทางรักที่เริ่มเปียกชื้นเพราะแรงพิศวาส“ผมคิดถึงคุณโรส ที่รัก คิดถึงคุณมาก”โรสรินแอ่นร่างยามลำใหญ่เบียดลง มือจิกไปบนท่อนแขนที่โอบรัดเธอไว้ดั่งเถาวัล

  • ของหวงมาเฟีย   บทที่ 23 ตาบ้า

    บทที่ 23 ตาบ้าร่างสูงใหญ่เดินลงจากเครื่องบินเจทของท่าอากาศยานนานาชาติในประเทศดูไบสีหน้าเคร่งเครียดโกรธขึ้งขณะเดินไปตามทางขึ้นรถหรูคันใหญ่ที่มารับตรงลานจอดเครื่องบิน“บอส”ดวงตาพยัคฆ์มองดาลยานั่งอยู่เบาะหน้า เขาไม่เอ่ยตอบ มือประสานบนตักนิ่งทบทวนสิ่งที่ได้ยินเมื่อวันก่อนตอนดาลยาโทรศัพท์มารายงาน“คุณท่านให้ตรงไปหาที่ห้องทำงานก่อนค่ะ”เขาเม้มปากนิ่งพยักหน้า มองไปยังภายนอกรุ่งเช้าของเมืองดูไบ แสงอาทิตย์กำลังโผล่พ้นขอบฟ้าสามเดือนที่ผ่านมาเขาแทบเป็นบ้า ไม่ว่าจะควานหาตัว จ้างนักสืบเอกชนมือดีหลายสิบรายแต่ไร้แววของโรสรินเขาให้ค้นไปดักรอที่บ้านแต่เงียบกริบ เหมือนเธอหายไปจากโลกใบนี้โดยสิ้นเชิงอกหนุ่มอัดแน่นท่วมท้นจนอึดอัด เขาทั้งต้องการตะโกน ทั้งต้องการปลดปล่อยพลังภายในออกมา ตอนนี้เขารับรู้แล้วว่าโรสรินอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมรถหรูเลี้ยวเข้าจอดคฤหาสน์ราคาแพงภายในกรุแบรนด์เนมหรูหรา อเล็กซานเดอร์สาวเท้าขึ้นบันไดยาวเหยียดชั้นสองเลี้ยวไปทางห้องทำงาน มือจับลูกบิ

  • ของหวงมาเฟีย   บทที่ 22 หายตัว

    บทที่ 22 หายตัวโรสรินยืนกรานขอกลับไปพักฟื้นที่หอพักของตัวเองโดยที่ร่างสูงใหญ่กระฟัดกระเฟียด จำใจยินยอมอเล็กซานเดอร์ยังโกรธที่โรสรินไม่ยอมตอบตกลง วันหลัง ๆ ในโรงพยาบาลเขาแทบจะไม่มานอกจากส่งดาลยามาอยู่เป็นเพื่อน“ห้องคุณน่าอยู่”“ค่ะ มันเล็กไปหน่อยแต่เดี๋ยวคุณก็จะชิน”โรสรินเอ่ยบอกดาลยาเมื่อบอดี้การ์ดสาวเข้ามาในห้อง ตอนนี้เรียกได้ว่าดาลยาตามติดเธอยังกับตังเม แล้วยังถูกอเล็กซานเดอร์บังคับให้มาพักห้องเดียวกับเธอ เพราะเธอไม่ยอมออกจากหอนี้“อยู่ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา ฉันเคยอยู่ห้องที่เล็กกว่านี้”เป็นโรสรินที่เงยหน้ามองดาลยาขณะที่กำลังเอาเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าไปแขวน“ชีวิตที่รัสเซียไม่ได้สวยหรู พวกเราจนและต้องทำงานหนัก ฉันโชคดีกว่าทุกคนในบ้านที่คุณปู่ของบอสรับไปเลี้ยงและได้ทำงานเป็นบอดี้การ์ด”โรสรินยังตั้งใจฟังแม้ว่าจะแสร้งเก็บผ้าไปด้วย“ท่านมีพระคุณต่อฉันมาก นั่นหมายถึงอเล็กด้วยค่ะ”“เพราะงั้นคุณถึงจงรักภักดีมาก”“ก็มันเป็นเรื่องที่สมควรทำ”เธอหันไปม

  • ของหวงมาเฟีย   บทที่ 21 ชิ คนสารเลว

    บทที่ 21 ชิ คนสารเลวอเล็กซานเดอร์รีบวิ่งไปตู้เสื้อหยิบเสื้ออีกตัวออกมา สวมให้โรสรินแล้วอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมกอด เสียงโรสรินสะอื้นด้วยความเจ็บ“ไม่เป็นไร เราจะไปโรงพยาบาล”เขากดลิฟต์ใจร้อนรนไปหมด ร่างแกร่งไม่สามารถอยู่นิ่งได้ เขาหวาดกลัวและอีกความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้อเล็กซานเดอร์พบดาลยาเมื่อออกจากลิฟต์ในชั้นหนึ่ง บอดี้การ์ดสาวนั่งรออยู่ที่โถงด้านล่าง พนักงานของบริษัทต่างจับจ้องไปยังร่างโรสรินในอ้อมแขนใหญ่ของอเล็กซานเดอร์ เขาก้มมองหน้างามที่บัดนี้ไร้สีสัน นิ่วหน้าเจ็บปวด โรสรินไม่ร้องออกมาอีกและอยู่นิ่งหลับตา“ไปโรงพยาบาลดาลยา เร็วที่สุด”เขาประคองร่างบางเข้าไปในรถ แม้ว่าแอร์ในรถจะเย็นฉ่ำปานใดแต่ใจที่ร้อนเป็นไฟกลับทำให้เขานิ่งไม่ได้ เขามองไปทางถนนสลับใบหน้าหวานที่ยังนิ่งเงียบ โรสรินกัดริมฝีปากไว้แน่นไม่ส่งเสียงร้อง ถ้าเป็นตามปกติเขาคงเอ่ยชมเธอที่มีความอดทนดีเยี่ยม แต่มันไม่ใช่ เขาอยากให้โรสรินร้องออกมาเพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าเธอยังเป็นปกติดีอเล็กซานเดอร์อุ้มโรสรินเข้าโรงพยาบาลไม

  • ของหวงมาเฟีย   บทที่ 20 ฉันเกลียดคุณ

    บทที่ 20 ฉันเกลียดคุณ“แผนกบัญชีครับ”หัวหน้าพิสุทธิ์เดินมารับโทรศัพท์แทนโรสรินหลังจากที่สายมากแล้วแต่สาวน้อยยังไม่มาทำงาน มีแฟ้มหลายแฟ้มตั้งอยู่บนโต๊ะและงานเรียบร้อยดีมาก เขาจะขาดเธอไปได้อย่างไรกัน“ใบแจ้งลาพักร้อนของโรสรินได้รับอนุมัติแล้ว เธอจะไม่มาทำงานเริ่มพักงานตั้งแต่วันนี้”“ฮะ เดี๋ยวก่อนครับ ไม่ทราบว่าเธอแจ้งพักงานกี่วันครับ”“ไม่มีกำหนด”พิสุทธิ์ตกตะลึง เขาจ้องโทรศัพท์ภายในที่สายเรียกเข้าเมื่อสักครู่โทรเข้ามาจากภายในบริษัท เสียงคนต่างชาติและคงเป็นระดับสูงที่สั่งลงมาไม่มีกำหนด แล้วนี่เขาจะทำยังไงกัน“อเล็ก สายแล้ว โรสต้องไปทำงาน!”โรสรินตะโกนออกมาจากเตียงนุ่ม เธอนอนหลับไปอย่างอ่อนแรงเมื่อคืน จนเช้านี้ค่อยมีแรงโต้เถียงกับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนใส่เสื้อผ้าชุดสูททำงานเรียบร้อยผิดไปจากเธอที่ยังเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง“ไม่ คุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากห้อง”“อเล็ก!! ตาบ้า ไอ้บ้า”อเล็กซานเดอร์รีบเดินออกมาจากห้องนอนด้วยร

  • ของหวงมาเฟีย   บทที่ 19 NC

    บทที่ 19 NCภายในห้องปิดทึบเงียบสงัดมีเพียงเสียงของอเล็กซานเดอร์ที่ร้องครางและเสียงหวานใสของโรสรินที่เผลอร้องออกมาแม้ว่าจะพยายามสะกดกลั้นไว้ เสียงโต๊ะทานอาหารที่รองรับร่างบางจากแรงกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่พักอเล็กซานเดอร์ร้อนระอุในช่องอก เขาเร่งรีบไม่แม้แต่จะถอดเสื้อผ้า เหงื่อไหลจากศีรษะลงเป็นเม็ดใหญ่ไปยังกายงามด้านล่าง โรสรินสวยงามและเขาชื่นชอบยามเธอร้องครางใต้ร่างมือกำกระชากผมเธออีกครั้งโน้มร่างสูงลงใกล้กระแทกซ้ำแรง ถาโถมเข้าโพรงรักที่กำลังตอดรัดบีบเอ็นใหญ่จนแน่น“คุณสัญญาแล้วโรส คุณจะไม่เอากับใครอีกนอกจากผม”“อือ อเล็ก ฉันยังไม่ได้ทำอะไร โอ๊ย”ตับ ตับ ตับ“แต่คุณจะทำใช่ไหมโรส คุณกำลังจะทำมัน”“ไม่ ไอ้บ้า คนเฮงซวย ทีคุณยังมีคนอื่น คุณเอากับคนอื่นเหมือนกัน โอ๊ย อเล็ก อ่า”ตับ ตับ ตับ“ผมไม่ได้เอากับใครโรส ซี้ด แน่นแบบนี้ ทั้งตอดทั้งบีบ ผมจะไปเอากับใครได้คนสวย ซี้ด”อเล็กซานเดอร์หมดความอดทนในที่สุด การสะกดกลั้นพังทลายเมื่อโพรงรักของโรสรินกระตุกแรงจากอาการเสร็จสมน้

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status