EP11...คุณจะปล้ำฉันเหรอ?

“ได้สิครับ เชิญเลยครับ เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ”

ธนวัฒน์เดินนำเธอไปยังรถหรู เปิดประตูตรงที่นั่งข้างคนขับให้เธอ

หญิงสาวผมสั้นประบ่าในชุดเสื้อยืดสีเขียวกับกางเกงยีนขาสั้น สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวเลอะโคลน สอดตัวเข้ามานั่งในรถคู่กับคนขับ

เวหาถึงกับตกใจ หันมองหน้าธนวัฒน์ที่เพิ่งขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัย สายตาคมเข้มถามว่าแกทำบ้าอะไรวะ เอาลูกหมาตกน้ำขึ้นรถมาทำไม

“ขออนุญาตนะครับบอส เธอบอกว่าไม่เอาเรื่องครับ แต่จะขอติดรถไปลงที่หมู่บ้านข้างหน้าด้วยครับ”

บุหลันหันหลังไปมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในแสงสลัวบนเบาะหลัง เธอส่งยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับแสงเพชร

“ขอติดรถไปด้วยนะคะ พอดีจักรยานฉันพังน่ะค่ะ”

เวหาขบกรามแน่น จ้องหน้าเธอเขม็ง เพื่อให้เธอกลัวและเกรงใจ แต่เธอกลับไม่สนใจเขา หันไปยิ้มแย้มให้ธนวัฒน์

“ตัวฉันเปียกแบบนี้ รถคุณจะไม่เป็นไรเหรอ”

“นี่รถผม!” เวหาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชวนขนลุก ก่อนจะบ่นหงุดหงิด “ทำไมวันนี้ซวยจังวะ”

บุหลันอึ้ง หันมองหน้าคนพูดอย่างหมั่นไส้

“เหมือนกันเลยค่ะ วันนี้โคตรซวยเลย”

เวหาจ้องหน้าเธอนิ่ง หากภายในรถสว่างกว่านี้ แล้วเธอได้เห็นแผลบนแก้มซ้ายของเขา บางทีเธออาจจะกรี๊ดด้วยความตกใจแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถไปเลย 

ธนวัฒน์เริ่มจับได้ว่ากำลังจะมีสงครามเล็กๆก่อตัวขึ้นในรถ ก็เลยรีบขับรถออกไปทันที

“บ้านคุณอยู่ในหมู่บ้านข้างนี้ใช่มั้ยครับ”

รถหรูแล่นไปตามถนนซีเมนต์ที่สองข้างทางเป็นทุ่งนา ท่ามกลางความมืดที่โรยราอาบคลุม และสายฝนที่ยังโปรยปรายเบาบางไม่หยุด

“ใช่ค่ะ บ้านกลางนาหลังนั้นน่ะค่ะ” เธอพูดพร้อมกับชี้มือไปทางด้านซ้ายของถนน “ว่าแต่ พวกคุณมาที่นี่กันทำไมเหรอคะ”

“มา...”

“ไม่ต้องพูด!” เวหาขัดขึ้น “เราไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น ต่อให้เป็นผู้หญิงก็เถอะ”

ธนวัฒน์เม้มปากแน่น ไม่กล้าพูดต่อ

บุหลันหัวเราะเบาๆ

เวหาเหลือบมองเธอด้วยความไม่พอใจ

“คุณขำอะไร”

หญิงสาวเอียงศีรษะเล็กน้อย “คุณคิดว่าฉันเป็นมิจฉาชีพรึไง กลัวฉันจะปล้นคุณเหรอ”

เวหาสแยะยิ้ม “ก็ลองปล้นดูสิ”

“ทำไมคะ ถ้าฉันปล้นคุณ คุณจะทำยังไงเหรอ”

เธอถามด้วยน้ำเสียงสนุก ไม่มีความเกรงกลัวอะไรผู้ชายแปลกหน้าตัวโตสองคนเลย

เวหาขบกรามแน่น “ลืมไปแล้วรึไงว่าตัวเองเป็นผู้หญิง แถมยังตัวเปียกซ่กเห็นไปถึงไหนๆ”

“ทำไม คุณจะปล้ำฉันเหรอ”

“นี่!”

ธนวัฒน์ถึงกับขำก๊ากออกมา แต่ต้องรีบหุบปาก เพราะหน้าเจ้านายกลายเป็นยักษ์ไปแล้ว

“ฉันไม่เสียสติหรอก” เวหากัดฟันกรอด

บุหลันยกไหล่ “โชคดีจังที่คุณสติดี”

“นี่!”

“นั่นใช่มั้ยบ้านคุณ!” เพื่อไม่ให้ทั้งสองคนเปิดศึกกันต่อ ธนวัฒน์รีบถามหญิงสาว “บ้านกลางนานั่น”

“ใช่ค่ะ จอดข้างหน้าก็ได้ค่ะ ใต้ต้นมะขามน่ะค่ะ เดี๋ยวฉันเดินเข้าบ้านเอง” เธอชี้ไปข้างหน้า เห็นต้นมะขามต้นใหญ่ตรงริมถนน

ใกล้กันมีเสาไฟดวงเล็กส่องสว่าง เห็นถนนซีเมนต์ทอดยาวขึ้นไปยังหมู่บ้านเชิงเขาเบื้องหน้า ซึ่งมีเสาไฟส่องสว่างเป็นระยะ

ท่ามกลางความมืดและสายฝนเบาบาง ไฟโซล่าเซลสามดวงจากบ้านหลังน้อยกลางนาที่สว่างขึ้น ทำให้เห็นว่าปลายทางของเธออยู่ตรงไหน จากถนนเส้นหลักก็อีกประมาณสามร้อยเมตรเท่านั้น

“ในหมู่บ้านมีโฮมเสตย์ของผู้ใหญ่บ้านนะคะ ถ้าพวกคุณ...”

“ไม่จำเป็น”

บุหลันกรอกตามองบน “ส่วนค่าซ่อมจักรยาน..”

“หึ!” เวหาหัวเราะในลำคอ “ถึงเวลาปล้นแล้วสินะ”

บุหลันเม้มปากแน่น พยายามระงับความโกรธไว้ อย่ามีเรื่องกับผู้ชายแปลกหน้านิสัยเสียเลยดีกว่า