Todos os capítulos de ของเล่นจอมวายร้าย: Capítulo 1 - Capítulo 10

“อื้อ อื้อ อื้ออ คะ คุณ คุณขา ..อู๊วส์!”ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บปวด ริมฝีปากอิ่มสวยสีลูกพีชอ้าหวอร้องครางลั่น เหงื่อใคร่ผุดซึมไปทั่วผิวพรรณขาวนวลเนียนจนชุ่ม ขณะทำท่าสุนัขคลานสี่ขาอยู่บนเตียงคิงไซส์ ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน“โอ้วส์ โอ้วส์ อู๊วส์”บั้นท้ายงามกลมดิกแอ่นอ้ารับการกระแทกสุดโหดจากลำรักยาวใหญ่ไซส์ห้าสิบเก้า ซึ่งสวมถุงยางอนามัยกลิ่นสตรอเบอรี่ป้องกันการสัมผัสเสียดสีโดยตรง“อ๊าส์ อ๊าส์ อู๊วส์ คะ.. คุณ.. คุณ คุณขา โอ๊ย! โอ๊ย! เจ็บ! เจ็บ! โอยย จุก จุกสุดเลยๆ เยส! เยส! เยส!”“ฮึ่มม! ฮึ่มมม! อื้อออ!” ใบหน้าหล่อเหลางดงามดุจเทพบุตรแต่สายตาสุดเย็นชาราวกับปีศาจ กายแกร่งกำยำสูงสง่ายังคงสวมสูทสีดำหรูตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า มีเพียงซิปกางเกงเท่านั้นที่รูดลงจนสุด เพื่อให้ลำรักยาวใหญ่ได้ออกมาทำศึกกับหญิงสาว“ร้องซะ! อย่างกับโดนครั้งแรก!” ใบหน้าคมเข้มกัดกรามแน่นจนเป็นสัน ยามกระแทกแก่นกายกำยำตะบันเด้าใส่รูรักของนางแบบสาวลูกครึ่งอย่างไร้ปรานี“โอ๊ยย! งื้อออ ฉันเจ็บจริงๆนะ คุณขา โอ๊ย! ไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวร่ำร้องด้วยความเสียวซ่านและหวาดกลัวระคนกัน เพราะชายหนุ่มไม่เพียงแค่กระแทกอย่างซาดิสม์

ความสูญเสียในวัยเด็กหล่อหลอมให้เวหากลายเป็นชายหนุ่มผู้เย็นชา ไม่ไว้ใจใคร และปิดกั้นหัวใจตนเองจากผู้คนรอบข้างแม้จะเกิดมาในครอบครัวมหาเศรษฐีที่มีเงินทองมากมายล้นฟ้า แต่เวหาไม่เคยคิดจะเข้ารับการศัลยกรรมเพื่อลบรอยแผลบนใบหน้าสำหรับเขา รอยแผลเหล่านั้นไม่ใช่ความอัปลักษณ์ หากแต่เป็นเครื่องเตือนใจถึงความผิดพลาดในอดีตของผู้เป็นพ่อเขาต้องการให้คณิน อัครา มองเห็นบาดแผลนั้นทุกวัน และจดจำว่าครั้งหนึ่งการละเลยของตนได้พรากชีวิตภรรยาไป รวมถึงเปลี่ยนชีวิตลูกชายไปตลอดกาลปัจจุบัน เวหาอายุยี่สิบห้าปีแล้ว หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีและปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจจากสหรัฐอเมริกา เขากลับมารับตำแหน่งรองผู้บริหารของอาณาจักรธุรกิจตระกูลอัคราตระกูลอัคราในวันนี้ แม้ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจในโลกมืดแล้ว แต่อำนาจไม่เคยหายไปไหน ทั้งนายใหญ่คณินและนายน้อยเวหา ทั้งคู่ก็ยังเป็นที่เกรงขามและหวาดกลัวจากคู่แข่งด้านธุรกิจ และผู้คนในโลกมืดสำหรับสองปีกับการเป็นรองผู้บริหารอัครากรุ๊ป เวหาพิสูจน์ความสามารถจนได้รับการยกย่องและยอมรับอย่างกว้างขวางแต่ในด้านความสัมพันธ์ เขากลับล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ใช่เจ้านายที่ลูกน้อง

คณินซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่เงยหน้าขึ้นมองลูกชายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง การรับมือลูกชายเจ้าอารมณ์และตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขามาตั้งแต่อายุ7ขวบ เป็นเรื่องที่เขาถนัดพอๆกับการคุมนักเลงหลายร้อยคนให้อยู่ในกฎระเบียบของแก๊ง“สำคัญมากเลยล่ะ” ชายวัยกลางคนวางเอกสารในมือลง แม้อายุจะล่วงเลยเข้าสู่วัยห้าสิบกว่าแล้ว แต่ความน่าเกรงขามยังคงไม่ต่างจากเดิม เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม“นั่งก่อนสิ”“พูดมาเลยครับ ผมไม่มีเวลามาก”คณินส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างคนที่คุ้นชินกับนิสัยดื้อรั้นของลูกชาย“ตามใจ อยากเมื่อยก็ยืนไป”“งั้นผมกลับนะ”“ถึงเวลาที่แกต้องแต่งงานแล้วไอ้เวหา”บรรยากาศภายในห้องเงียบลงในทันทีเวหาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน มันเป็นเรื่องตลกที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้“แต่งงาน?”“ใช่”“ผมไม่แต่ง”“ไม่ได้ ต้องแต่ง”คำตอบหนักแน่นของผู้เป็นพ่อทำให้แววตาของเวหาเย็นเยียบลงกว่าเดิมเขาจ้องหน้าพ่อนิ่ง ๆ รอคำอธิบาย“ผู้หญิงคนนั้นเป็นคู่หมั้นของแก ตอนนี้แกก็อายุยี่สิบห้าแล้ว ควรแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว”“คู่หมั้น? ตลกละ ผมมีคู่หมั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย”“เป็นคู่หมั้นก

เวหาขบกรามแน่น “ใครมันพูดแบบนั้นผมจะไปตัดลิ้นมัน!”“งั้นแกก็ได้ตัดลิ้นคนทั้งเมือง”“แต่งเพื่อสยบข่าวลือเนี่ยนะ”“แต่งเพราะสัญญาต่างหาก ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น ถ้าแกเป็นลูกผู้ชายก็ต้องแต่ง”“โบราณชะมัด!”“ถ้าแกยอมจดทะเบียสมรสกับคู่หมั้น ฉันจะประกาศแต่งตั้งแกเป็นประธานบริษัททันที”เวหาอึ้ง ตาเหลือก ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน พ่อถึงกับจะลงจากตำแหน่งเลยเหรอ เพื่อให้เขายอมแต่งงานกับคู่หมั้นที่ไม่เคยเห็นหน้าเนี่ยนะผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกของใครกันแน่เนี่ย ผู้มีพระคุณคนไหนของพ่อกันนะ“พ่อพูดจริงเหรอ?”คณินพยักหน้าช้าๆ “ว่าไง แค่แกยอมเซ็นชื่อลงในใบทะเบียนสมรส แกก็จะได้เป็นผู้สืบทอดบริษัททันที”เวหาหรี่สายตามองพ่ออย่างสงสัย “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ พ่อถึงอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้นักหนา ไม่ได้ขี้เหร่หรือน่าเกลียดจนหาผัวเองไม่ได้ใช่มั้ย”“ดูหน้าตัวเองบ้างนะ เวลาพูดน่ะ”“อืม จริงสิ แล้วผู้หญิงคนนั้นรู้มั้ยว่าต้องแต่งงานกับคนอัปลักษณ์แบบผม”“แกไม่ต้องสนใจหรอกว่าคู่หมั้นแกจะคิดยังไง แกให้คำตอบฉันมา ว่าแกตกลงรึเปล่า”เวหานิ่งคิดยิ่งฟัง เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าข้อเสนอนี้ไม่ได้เลวร้ายนักเขาได้ตำแหน่งประธานบร

“แม่งเอ๊ย! จะมาตกอะไรตอนนี้วะ รีบกลับรถเลยธาม ฉันไม่อยากมาติดอยู่ในหมู่บ้านกันดารนี่!”“ครับบอส!” ธนวัฒน์มองถนนเบื้องหน้าที่เริ่มพร่ามัว รีบเปิดที่ปัดน้ำฝนไล่ฝนที่กระหน่ำแรงขึ้นเรื่อยๆอย่างกังวลใจ“รีบขับสิวะ”“รีบไม่ได้ครับ ทางมันแคบ”“แม่งเอ๊ย!” เวหาสบถไม่หยุด หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู “แถวนี้สัญญาณโทรศัพท์โคตรห่วย ถ้าต้องติดอยู่แถวนี้ทั้งคืน ซวยแน่! มีแต่ป่ากับนา บ้าไปแล้ว!”“ใจเย็นครับบอส ข้างหน้านั่นมีหมู่บ้านนะครับ ผมว่าเราไปหาที่พักแถวๆหมู่บ้านกันดีมั้ยครับ”“ไม่มีทาง” เวหาพูดเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น “ฉันไม่มีทางนอนที่พักเกรดต่ำกว่าสี่ดาว! เพราะงั้น รีบกลับเข้าเมืองซะ!!”ธนวัฒน์ยิ้มแห้ง “ครับบอส แต่..ทั้งลมทั้งฝน อย่างกับพายุเลยครับ คงจะขับเร็วมากไม่ได้ครับ”“เออ! จะเร็วจะช้าก็รีบพาฉันออกไปจากที่นี่!”ธนวัฒน์สะดุ้ง รีบหักพวงมาลัยเลี้ยวรถกลับตรงทางแยกด้านหน้า เป็นจังหวะเดียวกับที่จักรยานคันหนึ่งพุ่งออกมาจากทางเชื่อมพอดี ทำให้...โครม!เอี๊ยดดดด!“เฮ๊ย!”ทั้งเวหาและธนวัฒน์ตะโกนขึ้นพร้อมกัน ขณะจักรยานคันนั้นกระเด็นลงไปในคันนาพร้อมกับคนขี่ภายในรถเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนเวหาจะสบถขึ้