EP10...ผู้หญิงข้างทาง

“แม่งเอ๊ย! จะมาตกอะไรตอนนี้วะ รีบกลับรถเลยธาม ฉันไม่อยากมาติดอยู่ในหมู่บ้านกันดารนี่!”

“ครับบอส!” ธนวัฒน์มองถนนเบื้องหน้าที่เริ่มพร่ามัว รีบเปิดที่ปัดน้ำฝนไล่ฝนที่กระหน่ำแรงขึ้นเรื่อยๆอย่างกังวลใจ

“รีบขับสิวะ”

“รีบไม่ได้ครับ ทางมันแคบ”

“แม่งเอ๊ย!” เวหาสบถไม่หยุด หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู “แถวนี้สัญญาณโทรศัพท์โคตรห่วย ถ้าต้องติดอยู่แถวนี้ทั้งคืน ซวยแน่! มีแต่ป่ากับนา บ้าไปแล้ว!”

“ใจเย็นครับบอส ข้างหน้านั่นมีหมู่บ้านนะครับ ผมว่าเราไปหาที่พักแถวๆหมู่บ้านกันดีมั้ยครับ”

“ไม่มีทาง” เวหาพูดเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น “ฉันไม่มีทางนอนที่พักเกรดต่ำกว่าสี่ดาว! เพราะงั้น รีบกลับเข้าเมืองซะ!!”

ธนวัฒน์ยิ้มแห้ง “ครับบอส แต่..ทั้งลมทั้งฝน อย่างกับพายุเลยครับ คงจะขับเร็วมากไม่ได้ครับ”

“เออ! จะเร็วจะช้าก็รีบพาฉันออกไปจากที่นี่!”

ธนวัฒน์สะดุ้ง รีบหักพวงมาลัยเลี้ยวรถกลับตรงทางแยกด้านหน้า เป็นจังหวะเดียวกับที่จักรยานคันหนึ่งพุ่งออกมาจากทางเชื่อมพอดี ทำให้...

โครม!

เอี๊ยดดดด!

“เฮ๊ย!”

ทั้งเวหาและธนวัฒน์ตะโกนขึ้นพร้อมกัน ขณะจักรยานคันนั้นกระเด็นลงไปในคันนาพร้อมกับคนขี่

ภายในรถเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนเวหาจะสบถขึ้นด้วยหน้าซีดเผือด

“ฉิบหายแล้ว!”

ธนวัฒน์หน้าซีดกว่าเจ้านาย มือที่จับพวงมาลัยสั่นเล็กน้อย

“ผะ...ผม ไม่ทันเห็น”

เวหามองออกไปนอกกระจกรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่เห็นคนขี่จักรยานลุกขึ้นยืนซะที

“ตายรึเปล่าวะ ลงไปดูสิ!”

“ครับบอส”

ธนวัฒน์รีบเปิดประตูรถ ก้าวลงจากรถเหยียบพื้นถนนเฉอะแฉะ วิ่งไปดูตรงจุดที่จักรยานกระเด็นลงไป ขณะสายฝนเริ่มเบาบางลงแล้ว แต่สายลมยังไหวแรง เย็นเฉียบบาดเนื้อ

“ขับรถอะไรของคุณเนี่ย!!” เสียงใสแจ๋วของหญิงสาวโวยวายก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืน ในสภาพเปียกซ่กเหมือนลูกหมาตกน้ำ ก็แน่ล่ะ เธอขี่จักรยานฝ่าสายฝนมาจากตลาดในตัวอำเภอโน่น

“คุณเป็นอะไรรึเปล่า ได้รับบาดเจ็บตรงไหนมั้ย”

ธนวัฒน์พูดพลางมองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยความห่วงใย แต่ไม่เห็นแผลบนร่างกายเธอเลย นอกจากเสื้อผ้าเปื้อนโคลน

“ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก แต่มื้อเย็นของฉันอยู่ในนาโน่น” เธอทำหน้าเซ็งนิดหน่อย

ความจริงอุบัติเหตุครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้ผิดทั้งหมดหรอก เธอเองก็ผิดเหมือนกันที่มัวแต่ก้มมองกระเป๋าสะพายเพราะโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี

ธนวัฒน์ทำหน้ารู้สึกผิด รีบผงกหัวขอโทษเธอ

“ต้องขอโทษจริงๆครับ ผมไม่เคยมาแถวนี้น่ะครับ เลยไม่ชินทาง แล้วฝนก็ตกหนักด้วยครับ ถ้ายังไงไปโรงพยาบาลกันมั้ยครับ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” บุหลันรีบปฏิเสธ เห็นคู่กรณีมีความสุภาพก็ใจอ่อน ไม่อยากเอาเรื่องให้เสียเวลา ที่สำคัญ เธอไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่รอยถลอกด้วยซ้ำ “ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ..แต่รถจักรยานฉันน่าจะพังไปแล้ว ล้อกระเด็นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้”

“งั้นผมจะจ่ายค่าเสียหายให้นะครับ”

บุหลันพยักหน้า “ดีค่ะ คุณควรจะจ่ายค่าซ่อมจักรยานให้ฉัน แต่ตอนนี้ ฉันขอติดรถคุณไปลงที่หมู่บ้านข้างหน้าหน่อยได้มั้ย”