EP9...กล่องสำคัญ

“แกทำธุระให้ฉันหน่อย”

เวหามองกล่องใบนั้นด้วยสายตาสงสัย

“อะไรอีกครับ กล่องอะไรเนี่ย”

“เอากล่องใบนี้ไปส่งให้คนๆหนึ่ง” คนที่ถือลูกกุญแจไขกล่องใบนี้นั่นเอง 

“ใครครับ”

“เอาไปส่งให้เขา เดี๋ยวแกก็ได้เห็นหน้าเขาเองแหละ” พูดพร้อมส่งกระดาษใบเล็กให้ลูกชาย “ไปตามที่อยู่นี้ ส่งของให้ถึงมือเขาด้วยตัวแกเอง”

เวหาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ในกล่องนี้มีอะไรสำคัญหรือครับ ทองหรือว่าเครื่องเพชร”

“เป็นแค่กระดาษใบเดียว แต่มีค่ามากกว่าทองคำหรือเครื่องเพชร เอาล่ะ หมดธุระแล้ว แกรีบไปจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นภายในสามวันนะ”

“ผมไม่ได้ว่างนะ งานยุ่งจะตายชัก”

“นี่ก็เป็นงานเหมือนกัน อย่าลืมสิ ตอนนี้ฉันยังเป็นเจ้านายแกอยู่นะ!”

สองวันต่อมา รถบีเอ็มสีดำคันหรูแล่นช้าๆไปตามถนนลาดยางสายเล็กในเขตชนบทของอำเภอแห่งหนึ่งในจังหวัดสระบุรี

สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาสีเขียวและสวนผลไม้ที่ทอดยาวสุดสายตา บ้านเรือนของชาวบ้านตั้งกระจายห่างกันเป็นระยะ บางหลังมีควันลอยขึ้นจากครัว เพราะกำลังทำอาหารสำหรับมื้อเย็น บางหลังเปิดไฟสลัวรอรับช่วงเย็นที่กำลังมาเยือน

ท้องฟ้าในยามเย็น เต็มไปด้วยกลุ่มเมฆสีคล้ำดำลอยเป็นกลุ่มเป็นก้อนขนาดใหญ่อยู่เหนือภูเขาเขียวขจีเบื้องหน้า ดูเหมือนฝนกำลังจะตกในไม่ช้า

ภายในรถคันหรู บรรยากาศแทบไม่ต่างจากบนท้องฟ้า มันทั้งอึมครึมและตึงเครียด

เวหามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเหลืออด ก่อนหันมาถามคนขับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“อีกนานมั้ยกว่าจะถึงวัดป่าบ้าบออะไรนั่น!”

ธนวัฒน์เหลือบมองจีพีเอสบนหน้าจอ ด้วยสายตากังวลไม่แพ้กัน

“ผมก็ขับตามเส้นทางที่จีพีเอสบอกนะครับ แต่ไม่รู้ทำไมไม่ถึงซะที”

“นี่เราขับวนอยู่ในอำเภอนี้มาครึ่งค่อนวันแล้วนะ วัดป่าบ้านั่นอยู่ที่ไหนกันแน่วะ อยู่ในเมืองลับแลรึยังไง ถึงได้หาไม่เจอซะที ใกล้จะค่ำแล้วเนี่ย”

ธนวัฒน์ได้แต่ยิ้มแห้ง ขับรถต่อไปอย่างระมัดระวังบนถนนคอนกรีตสายแคบที่ตัดผ่านทุ่งนาผืนใหญ่

ไกลออกไปเบื้องหน้า มองเห็นแนวภูเขาสลัวในม่านเมฆครึ้ม และบ้านเรือนที่ตั้งกระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณเชิงเขา

“ผมว่าน่าจะอยู่แถวๆภูเขานั่นนะครับ”

เวหาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “น่าจะๆ กี่รอบแล้ววะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน กลับเข้าเมืองก่อนดีกว่า”

ขาดคำเวหา ท้องฟ้าเบื้องบนเปลี่ยนเป็นสีเข้มทะมึน ลมพัดแรงขึ้นจนทำให้ต้นข้าวโอนเอนไหวเป็นระลอกคลื่น ไม่นานนัก เม็ดฝนก็โปรยปรายลงมาเป็นม่านไสว สร้างความชุ่มชื่นไปทั่วบริเวณ

แสงสุดท้ายของวันค่อยๆจมหายไปพร้อมกับสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย