แค่เขาไม่เคยรัก

" ฮัลโหล ห๊ะ ว่าไงนะ ได้ๆ รอเดี๋ยว เดี๋ยวฉันจะรีบไป"

เอี๊ยดด รถเบรคกระทันหัน ทำให้สราญาหัวกระแทก

" ลงไป"

เธอหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

" ฉันมีธุระด่วน เธอกลับไปก่อน"

" แล้วร้านอาหาร"

" ถ้าเธออยากกินก็หาทางไปเอง เร็วสิรีบลงไป เสียเวลาฉิบ"

เธอปลดเข็มขัดนิรภัยออก เปิดประตูลงจากรถ บรืนน เขารีบขับออกไปอย่างเร็ว ไม่รู้คนที่โทรมามีเรื่องอะไร เขาถึงต้องรีบไปขนาดนี้ แต่คงเป็นเรื่องที่สำคัญมากสำหรับเขา ใช่ทุกเรื่องสำคัญสำหรับเขา ยกเว้นเรื่องของเธอ 

เธอกับเขาแต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่ เขาไม่ได้รักเธอ แต่เรื่องบนเตียงไม่ขาดตกบกพร่อง ทำกันทุกคืนคืนละหลายๆรอบ

เธอมองไปรอบๆ บริเวณนี้มืดสนิท ไฟข้างทางเสีย นานๆทีจะมีรถผ่านมาสักคัน ลมพัดกรรโชกแรง พริบตาเดียวก็มีสายฝนโปรยปรายลงมา เธอกอดกระชับตัวเองด้วยความหนาว เดินไปที่ที่มีแสงไฟส่องก่อนจะหยิบมือถือมากดเรียกรถ โชคร้ายไม่มีรถว่างสักคัน ฝนก็ตกแรงขึ้น เธอทำได้แค่เดินไปเรื่อยๆ หวังว่าจะมีแท็กซี่ผ่านมาสักคัน

เปรี้ยง เสียงฟ้าผ่าลงมาบริเวณใกล้ๆ สราญากรีดร้องนั่งขดตัวลงด้วยความกลัว ฝนตกลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา เธอไม่รู้จะไปหาที่หลบฝนตรงไหน มีรถวิ่งผ่านมาแต่ก็ผ่านเลยไป ในขณะที่กำลังคิดว่าจะทำยังไงก็มีรถคันหนึ่งวิ่งผ่านไป ก่อนจะหยุดแล้วถอยมาจอดตรงที่เธอยืนอยู่ กระจกรถเปิดออกเผยให้เห็นชายหุ่นหมีมีหนวดเครา

" ทำไมมาเดินตากฝนอยู่คนเดียวแบบนี้หล่ะ"

" ฉัน"

ไม่ทันให้เธอได้ตอบ เขาก็เปิดประตูข้างคนขับให้

" ขึ้นมาสิครับเดี๋ยวผมไปส่ง แถวนี้เรียกรถยาก ยิ่งฝนตกแบบนี้ด้วย"

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดประตูด้านหลัง ชายคนนั้นหัวเราะหึหึ

" ทำไมไม่นั่งข้างหน้าหล่ะครับ กลัวผมเหรอ"

" ปะเปล่าค่ะ ฉันตัวเปียกกลัวเบาะคุณจะเลอะ"

" แล้วคุณนั่งข้างหลังเบาะผมไม่เปียกเหรอ"

" ฉัน"

" ผมล้อเล่นหน่ะ"

เห็นสายตาหื่นกามที่เขาจ้องมองหน้าอกเธอเธอก็เปลี่ยนใจปิดประตูรถ

" ไม่เป็นไร ฉันเรียกรถแล้วกำลังมา ขอบคุณนะคะ"

เสียงโทรศัพท์ของชายคนนั้นดังขึ้น เธอเห็นหน้าจอโชว์ชื่อ เมียจ๋า

" ถ้าไม่ไปงั้นผมไปก่อนนะครับ"

" ค่ะ"

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา สราญาเข้าแอพเรียกรถ ไม่มีรถว่างเลย เธอยกกระเป๋าบังหัวเดินไปเรื่อยๆ สายตาก็มองหา เผื่อมีแท็กซี่หรือวินมอเตอร์ไซค์ก็ได้ผ่านมา สักคันก็ยังดี แต่เหมือนว่าวันนี้เธอจะดวงไม่ดี วันครบรอบแต่งงานถูกสามีปล่อยทิ้งข้างทาง ทั้งที่สัญญากับเธอว่าจะอยู่กับเธอทั้งวันทั้งคืนไม่ไปไหน ยังจองร้านอาหารหรูไว้ฉลองกับเธอโดยเฉพาะ แต่แค่กริ๊งเดียวจากผู้หญิงคนนั้นเขาก็ลืมคำพูด ไล่เธอลงจากรถ ไม่สนความปลอดภัยของเธอ เธอเอามือลูบท้อง ยิ้มขมขื่น วันนี้เธอตั้งใจจะบอกเขาอยู่แล้วเชียวว่าเธอท้อง แต่เธอก็ลืมคิดไปว่าถึงต่อให้เขารู้เขาก็คงไม่สนใจหรอก เขาจะบอกให้เธอไปเอาออกด้วยซ้ำ ดีแล้วหล่ะที่เธอยังไม่ได้บอกเขา

ระหว่างกำลังคิดอะไรเพลินๆสายตาก็มองเห็นชายผอมสูงคนหนึ่งยืนพิงป้ายรถเมล์อยู่เขาจับจ้องมองมาที่เธอ ดูแว่บเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกขี้ยา พึ่งสังเกตุว่าเวลานี้ถนนเงียบสนิทไม่มีรถคันใดวิ่งผ่าน ความกลัวพลุ่งพล่านขึ้นมา เธอก้าวถอยหลังหันกลับรีบเดินอย่างเร็ว เสียงวิ่งตามมาจากข้างหลังทำให้เธอรีบวิ่งหนี แต่ไม่ทัน ถูกคว้ากระชากแขนไว้

" ปล่อยนะปล่อย อย่าทำอะไรฉันเลยขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ"

ชายคนนั้นมองเธอด้วยสายตาหื่นกระหายมันฉุดกระชากลากเธอเข้าไปในป่าข้างทางเธอร้องขอความช่วยเหลือ แต่ฝนตกแรงกลบเสียงร้องของเธอ ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครผ่านมา 

เสื้อผ้าถูกฉีกกระชากออก มันจ้องมองอกอวบแล้วควักดุ้นเล็กๆดำๆออกมา เอาไปถูไถนม เสียบไปในร่องนม ถูไถสองสามทีก็ร้องซี้ดซ้าด เธอไม่ทันตั้งตัวน้ำกามขาวขุ่นก็พุ่งปรี๊ดใส่หน้า มันชักรูดแล้วถลกกระโปรงเธอขึ้น เอามือลูบไล้กลีบอูม แสยะยิ้มเห็นฟันเหลืองดูน่าเกลียด ถอดกางเกงในเธอออกแล้วกระซวกนิ้วเข้ารู สวบ

" อ้ายย อย่านะ เอาออกไป"

มันทั้งจกทั้งล้วง ใช้นิ้วแทงแรงๆจนน้ำเยิ้มเต็มมือ ก่อนชักมือออก ดูดเลียน้ำหวานที่ติดมือมาด้วยท่าทีเอร็ดอร่อย เธอคลานหนีแต่มันตะครุบเอาไว้ เธอสะบัดขาออกทั้งตบหน้าทั้งถีบแล้ววิ่งหนี มันรีบวิ่งไปคว้าตัวเธอแล้วต่อยท้องอย่างแรง จุก เธอทั้งเจ็บและจุกจนหายใจไม่ออก มันแหกขาออกกว้างมุดหน้าเลีย เธอดิ้นรนขัดขืนปากก็ร้องขอความช่วยเหลือตลอด แต่ก็ไม่มีใครได้ยินมันดูดเลียยกซดอย่างมูมมาม ความเจ็บปวดหน่วงที่ท้องน้อยเพิ่มขึ้นจนบีดรัดหัวใจคิดว่าตัวเองคงเสร็จไอ้ขี้ยานี่แน่ๆ อยู่ๆเสียงร้องของมันก็ดังขึ้น

" โอ้ย"

เธอผงกหัวดู เห็นมันนั่งกุมขา ข้างๆยังมีงูเห่าตัวใหญ่แผ่แม่เบี้ยขู่ฟ่อๆ เธอรีบลุกขึ้น มันทำท่าจะตาม แต่ถูกงูเห่าฉกอีกหลายที เธอลากสังขารรีบวิ่งหนีออกมา จนถึงข้างทางก็ล้มลงหมดแรง รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหลุดร่วงออกมา เลือดไหลลงมาเลอะเปรอะเปื้อนเต็มขา ปวดท้องจนแทบทนไม่ไหว ก่อนจะหมดสติไป เห็นชายหญิงสองคนลงจากรถวิ่งเข้ามาหาเธอ

เธอตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่ห้องพักในโรงพยาบาล

" ตื่นแล้วเหรอคะ เดี๋ยวไปตามหมอมาให้นะ"

พยาบาลที่อยู่ข้างๆส่งยิ้มให้ แล้วเดินออกไปตามหมอมา

" บาดแผลภายนอกไม่มีอะไรมาก แค่รอยถลอกฟกช้ำนิดหน่อยเดี๋ยวก็หาย แต่เรื่องลูก หมอเสียใจด้วยนะ เขาไม่อยู่แล้ว"

สราญารู้ตั้งแต่ตอนที่เลือดไหลเมื่อคืนแล้วว่าลูกได้จากไป เธอน้ำตาคลอตอบหมอ

" ค่ะ"

" อายุครรภ์ยังน้อย พึ่งไตรมาสแรก โอกาสในการแท้งสูง ผนังมดลูกของคุณบาง หลังจากทำการขูดมดลูกไปแล้ว โอกาสจะตั้งครรภ์อีกเป็นไปได้ยาก"

หมอเห็นเธอหน้าเศร้าจึงพูดให้กำลังใจ

" แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส ไม่เป็นไรนะคะ สมัยนี้การแพทย์ก้าวหน้า ไว้รักษาตัวให้แข็งแรง บำรุงดีๆ เดี๋ยวก็มีใหม่ได้ค่ะ"

สราญายิ้มพยักหน้าทั้งน้ำตา ไม่เป็นไร เธอกับลูกคงไม่มีวาสนาต่อกัน อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ต้องการลูกคนนี้ ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก