EP8...มีเวลาสามเดือน

เวหาขบกรามแน่น “ใครมันพูดแบบนั้นผมจะไปตัดลิ้นมัน!”

“งั้นแกก็ได้ตัดลิ้นคนทั้งเมือง”

“แต่งเพื่อสยบข่าวลือเนี่ยนะ”

“แต่งเพราะสัญญาต่างหาก ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น ถ้าแกเป็นลูกผู้ชายก็ต้องแต่ง”

“โบราณชะมัด!”

“ถ้าแกยอมจดทะเบียสมรสกับคู่หมั้น ฉันจะประกาศแต่งตั้งแกเป็นประธานบริษัททันที”

เวหาอึ้ง ตาเหลือก ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน พ่อถึงกับจะลงจากตำแหน่งเลยเหรอ เพื่อให้เขายอมแต่งงานกับคู่หมั้นที่ไม่เคยเห็นหน้าเนี่ยนะ

ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกของใครกันแน่เนี่ย ผู้มีพระคุณคนไหนของพ่อกันนะ

“พ่อพูดจริงเหรอ?”

คณินพยักหน้าช้าๆ “ว่าไง แค่แกยอมเซ็นชื่อลงในใบทะเบียนสมรส แกก็จะได้เป็นผู้สืบทอดบริษัททันที”

เวหาหรี่สายตามองพ่ออย่างสงสัย “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่ พ่อถึงอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้นักหนา ไม่ได้ขี้เหร่หรือน่าเกลียดจนหาผัวเองไม่ได้ใช่มั้ย”

“ดูหน้าตัวเองบ้างนะ เวลาพูดน่ะ”

“อืม จริงสิ แล้วผู้หญิงคนนั้นรู้มั้ยว่าต้องแต่งงานกับคนอัปลักษณ์แบบผม”

“แกไม่ต้องสนใจหรอกว่าคู่หมั้นแกจะคิดยังไง แกให้คำตอบฉันมา ว่าแกตกลงรึเปล่า”

เวหานิ่งคิด

ยิ่งฟัง เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าข้อเสนอนี้ไม่ได้เลวร้ายนัก

เขาได้ตำแหน่งประธานบริษัท

ได้อำนาจในการบริหารอย่างเต็มรูปแบบ

ส่วนเรื่องภรรยา...แค่แต่งในนาม แต่งให้พวกผู้ใหญ่สบายใจ ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องยุ่งเกี่ยวอะไรกันก็ได้นี่นา

และแน่นอน เขาเชื่อมั่นเลยว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นเห็นหน้าเขา ก็คงไม่ยอมนอนกับเขาแน่ เธอจะต้องขอแยกบ้านอยู่ หรือไม่ก็อาจจะขอหย่าไปเลย

“ก็ได้ครับ ผมตกลงจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น แต่เรื่องมีลูก อย่ามาคาดหวังมากนะครับ”

คณินคลายใจ ยิ้มโล่งใจ ที่ในที่สุด ลูกชายหัวรั้นจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาสักที

“ถ้าแกเห็นหน้าคู่หมั้น แกอาจจะเปลี่ยนใจอยากมีลูกกับเธอก็ได้ ฉันมีรูปนะ แกอยากเห็นมั้ย”

เวหายิ้มเยาะ พ่อพูดเรื่องตลกอีกแล้ว ในชีวิตเขามีผู้หญิงสวยระดับนางงามนางเอกผ่านเตียงเขามาไม่รู้สักกี่คนแล้ว เขายังลืมหน้าพวกเธอไปแล้วด้วยซ้ำ

“ไม่ต้องครับ เห็นไปก็ไม่มีประโยชน์ เอาไว้เจอกันวันจดทะเบียนสมรสเลยก็ได้”

“งั้นอีกสามเดือนนะ”

“สามเดือน! เร็วไปมั้ยครับ??”

เขาเหลือเวลาโสดอีกแค่สามเดือนเท่านั้นเองเหรอ คิดแล้วใจหาย แต่ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้แต่งงานแล้ว เขาก็ยังจะใช้ชีวิตเหมือนเดิมนั่นแหละ ใครหน้าไหนจะกล้ามายุ่งกับชีวิตของเขาได้

“ไม่เร็วไปหรอก ฉันอยากให้แต่งตั้งแต่ที่แกกลับมาจากเมืองนอกแล้ว แต่อยากให้เรื่องงานของแกเข้าที่เข้าทางก่อนน่ะ ซึ่งตอนนี้ก็พร้อมแล้ว”

คณินพูดพลางเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบกล่องเหล็กสีดำขนาดไม่ใหญ่นักออกมาวางบนโต๊ะ บนฝากล่องมีกุญแจล็อคไว้