ตอนที่ 9 ความลับที่เริ่มรั่วไหล

เช้าวันต่อมา...

เพนท์เฮาส์หรูย่าน CBD กรุงปักกิ่ง...

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์เข้ามายังห้องโถงกว้าง ทว่ากลับพบร่างสูงโปร่งของซูเปอร์สตาร์หนุ่มนอนแผ่หราอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง สภาพของเขาดูห่างไกลจากคำว่า เทพบุตร ที่คนทั้งประเทศรู้จัก มีเพียงกางเกงนอนตัวเดียวที่ปกปิดร่างกายท่อนล่าง เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีเหงื่อซึมชื้นเล็กน้อยแม้แอร์จะเย็นฉ่ำ

“หมิงฮ่าว! นี่ลูกเป็นอะไรไปน่ะ!”

เสี่ยวถงที่เพิ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับสามีถึงกับอุทานลั่น เธอรีบปรี่เข้าไปหาลูกชายด้วยความตื่นตระหนก หมิงฮ่าวที่เพิ่งจะได้งีบหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงในช่วงรุ่งสางสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ดวงตาคมที่เคยดุดันบัดนี้กลับดูอ่อนล้าและมีรอยคล้ำจางๆ อย่างเห็นได้ชัด

ภาพความฝันอันเร่าร้อนและความปั่นป่วนในกายที่เล่นงานเขาทั้งคืนยังคงหลงเหลือความรู้สึกตกค้างจนเขาหัวเสีย

“นี่...เช้าแล้วเหรอครับม๊า”

หมิงฮ่าวถามเสียงแหบพร่า พลางยกมือขึ้นลูบหน้าเรียกสติ

“วันนี้เรามีคิวถ่ายช่วงเช้านะ! ทำไมลูกถึงยังไม่แต่งตัวอีกล่ะหมิงฮ่าว”

หลินเฟิงรีบสำทับพลางมองนาฬิกาข้อมือด้วยความแปลกใจอย่างถึงที่สุด เพราะตลอดชีวิตการทำงาน หมิงฮ่าวคือสัญลักษณ์ของความตรงต่อเวลาและระเบียบวินัยที่เคร่งครัด การมานอนราวกับสลบแบบนี้คือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับลูกชายเขาเลย

เสี่ยวถงโน้มตัวลงไปสำรวจใบหน้าลูกชายใกล้ๆ จนหมิงฮ่าวต้องเบือนหน้าหนี

“แล้ว...ทำไมหน้าตาของลูกเหมือนคนอดนอนแบบนี้ล่ะ? หรือว่า...เมื่อคืนแอบดื่มใช่ไหมเนี่ย?”

“เปล่าครับม๊า ผมแค่นอนไม่หลับ...”

หมิงฮ่าวตอบสั้นๆ ตัดบทเพียงแค่นั้น ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำทันที ทิ้งให้พ่อกับแม่ยืนมองตามหลังด้วยความมึนงง

เมื่อแผ่นหลังกว้างหายลับเข้าไปในห้องนอน หลินเฟิงก็หันไปกระซิบกับภรรยาด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“หรือจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน...”

“เด็กผู้หญิงคนนั้นเหรอ?”

เสี่ยวถงโพล่งออกมาอย่างรู้กัน แววตาของเธอฉายความกังวลผสมกับความประหลาดใจ

“เป็นไปได้เหรอป๊า? หมิงฮ่าวทำงานมาตั้งกี่ปี เจอคนสวยระดับนางงามมานับไม่ถ้วน แต่แค่ตัวประกอบเด็กสาวคนนั้นคนเดียว...จะทำให้ลูกชายเราเป็นได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

หลินเฟิงไม่ตอบ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าหากกำแพงในใจของหมิงฮ่าวพังลงเพราะเด็กสาวนิรนามเพียงคนเดียว มันอาจจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่สั่นคลอนชื่อเสียงที่พวกเขาสร้างมาทั้งชีวิตก็ได้

...............................

ติ๊ด! ติ๊ด!

เสียงริงโทนจากแอปพลิเคชันสื่อสารดังแทรกความเงียบขรึมของเช้าตรู่ในหอพัก มารินสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย มือบางควานหาโทรศัพท์ใต้หมอนก่อนจะพบว่าสายที่เรียกเข้าคือ ‘พี่มารัน’

“พี่มารันมีอะไร ทำไมโทรมาแต่เช้าเนี่ย...”

มารินกรอกเสียงลงไปพลางขยี้ตา ทั้งที่ยังนอนราบอยู่กับเตียง

“มาริน พี่มีเรื่องด่วนจะคุยกับเธอ”

เสียงของมารันฟังดูสั่นเครือและกระซิบกระซาบ ภาพในจอเห็นพี่ชายหันมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยินเข้า โดยเฉพาะผู้เป็นแม่

“มีเรื่องอะไร”

มารินรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง สายตาเหลือบมองเยว่รันที่ยังนอนหลับสนิทอยู่เตียงข้างๆ

“แม่ไม่ให้พี่โทรมา แต่ว่าพี่ต้องโทรบอกเธอนะมาริน...”

มารันนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจโพล่งออกมา

“คือว่าตอนนี้บ้านเรากำลังจะถูกยึดน่ะ”

“ห๊ะ! ถูกยึด! ทำไมถูกยึดล่ะพี่มารัน!”

มารินอุทานเสียงหลงแต่ต้องรีบเอามือตะครุบปากตัวเองไว้

“แม่เอาบ้านไปจำนองเพื่อเอาเงินไปรักษาพ่อ และจ่ายค่าสินไหมให้คู่กรณีที่พ่อเอารถไปชนเขาไง เขาเรียกไปสองล้าน! เงินที่บ้านเราไม่พอ”

“แม่เลยเอาบ้านไปจำนองไว้กับคนรู้จัก ไม่ได้เข้าธนาคาร ทีนี้ทางนั้นเขามาทวงหนี้ที่แม่ค้างชำระ งวดหนึ่งตั้งสองแสน! แม่ค้างจ่ายไปเดือนเดียว ทางนั้นเขาก็มากดดันจะยึดบ้านแล้ว”

“แล้วทำไมเรื่องนี้แม่ไม่บอกมารินล่ะ!”

มารินรู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่หัวใจ ความลำบากที่เธอคิดว่าหนักแล้ว กลับมีเรื่องที่หนักกว่าซ่อนอยู่

“แม่สั่งห้ามพี่ไว้ ไม่ให้บอกมาริน แม่กลัวเธอจะเครียด... แต่พี่ทนไม่ไหวแล้วมาริน ตอนนี้พี่สะใภ้เธอก็คลอดแล้วนะ เธอได้หลานชายนะมาริน เดี๋ยวพี่ส่งรูปให้ดู...แต่พี่พยายามรวบรวมเงินเท่าไหร่ก็ไม่พอ ไหนจะค่าผ่าตัดพ่ออาทิตย์นี้อีก พี่หมดหนทางจริงๆ ช่วยพี่คิดหน่อย”

มารินนิ่งงันไป น้ำตาเริ่มคลอหน่วย

“พี่ต้องการเงินอีกเท่าไหร่ และค่าบ้านทั้งหมดเท่าไหร่”

“ถ้าภายในสิบห้าวัน...ต้องได้สามแสนบาทถึงจะรอดเรื่องยึดบ้าน แต่ยอดรวมทั้งหมดที่ติดเขาคืออีกสองล้าน”

“โอย...ทำไมมันมากขนาดนั้นล่ะพี่มารัน แล้วมารินจะช่วยพี่ได้ยังไง”

หัวใจของเด็กสาวหล่นวูบ เงินสองพันหยวน (ประมาณหนึ่งหมื่นบาท) ที่เธอเพิ่งได้มาเมื่อวานจากการเปลืองตัวเข้าฉากจูบกับซูเปอร์สตาร์นั้น มันเทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวของหนี้ก้อนนี้

“พี่พยายามหาอยู่นะ แต่มันหายังไม่ได้ ตอนนี้มีติดตัวอยู่แสนกว่าบาท พี่จะไปกู้นอกระบบแม่ก็ไม่ยอม”

“งั้นไม่เป็นไร...มารินจะพยายามหาทางช่วยพี่ให้เร็วที่สุด เวลาสิบห้าวัน...ก็น่าจะพอหาได้นะ”

มารินตอบเสียงหนักแน่น ทั้งที่ในใจยังมืดแปดด้าน

“เธอจะไปเอาเงินมาจากไหนมาริน เธอยังเรียนอยู่นะ!”

“มารินทำงานพาร์ตไทม์ค่ะพี่มารัน...งานที่นี่เงินดี”

“มันเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ก็ต้องลองดูค่ะ มีเวลาอีกสิบห้าวัน...”

หลังจากวางสาย มารินนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่บนเตียง เธอจ้องมองยอดเงินในบัญชีด้วยสายตาว่างเปล่า ภายในสิบห้าวันเธอต้องหาเงินหลักแสนเพื่อช่วยไม่ให้บ้านถูกยึด และเงินหลักล้านเพื่ออนาคตของครอบครัว

งานตัวประกอบ...มารินนึกถึงพี่ยวี่เฟยและกองถ่ายเมื่อวาน ถ้าเพียงแต่เธอมีบทที่เยอะกว่านี้ ถ้าเธอได้เป็นนักแสดงที่มีค่าตัวสูงกว่านี้ล่ะ? แต่เธอเป็นเพียงนักศึกษาโนเนม จะมีโอกาสแบบนั้นได้อย่างไรในเวลาเพียงสองสัปดาห์?

ในหัวของเธอเริ่มหมุนวนหาวิธีดิ้นรน โดยไม่รู้เลยว่า โอกาสที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอและแลกมาด้วยเงินมหาศาลนั้นมันจะมาจากไหนกัน มารินยังต้องเรียนอีก เธอจะทำอย่างไรดี...

..................................