ตอนที่ 10 เงาในใจของรัชทายาท

กองถ่ายซีรีส์พีเรียด (เซตอุทยานหลวง)

แสงแดดอบอุ่นสาดส่องลงมายังสระบัวจำลอง ทีมงานทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับฉากสำคัญที่เป็นจุดพีคของอารมณ์รักระหว่างพระเอกและนางเอก ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดอย่างประหลาด เมื่อซูเปอร์สตาร์หนุ่มอย่าง หลิน หมิงฮ่าว ดูเหมือนจะจูนอารมณ์ไม่ติด

ตามบทบาท หมิงฮ่าวต้องดึงร่างของนางเอกสาวเข้าสู่อ้อมกอดและกดจูบอย่างดูดดื่มเพื่อแสดงถึงความรักที่อัดอั้นมานาน ทว่าทันทีที่เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ แผ่นหลังของเขากลับเกร็งเขม็ง รสสัมผัสที่เคยเร่าร้อนเมื่อวานกับเด็กสาวคนนั้นกลับแล่นปราดเข้ามาในโสตประสาทจนเขาเผลอเบือนหน้าหนีไปเสียดื้อๆ

“คัท!!! คัทๆๆๆ!”

ผู้กำกับกระชากหูฟังออกแล้วเดินดิ่งเข้าไปหาหมิงฮ่าวที่กลางฉากทันทีด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“หมิงฮ่าว! นายเป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมฉากนี้มันถึงดูแห้งแล้งไร้อารมณ์แบบนี้ล่ะ นายจูบนางเอกเหมือนกำลังจูบท่อนไม้เลยนะ!”

หมิงฮ่าวยืนนิ่ง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเท่านั้นที่รู้ดีว่าทำไม...เพราะทุกครั้งที่เขาหลับตาเพื่อจะเข้าบทรัก ภาพใบหน้าตื่นตระหนกและความเย้ายวนของมาริน และสัมผัสนุ่มละมุนที่ปลายลิ้นเมื่อวานมันรบกวนจิตใจเขาอย่างหนัก จนเขาไม่สามารถสัมผัสผู้หญิงคนอื่นได้โดยไม่รู้สึกต่อต้าน

“วันนี้...ผมจะถ่ายคิวนี้ให้เสร็จ แล้วจะขอพักคิวถ่ายสักวัน”

หมิงฮ่าวเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด

ผู้กำกับหรี่ตามองพระเอกตัวท็อปอย่างใช้ความคิด เขาอยู่ในวงการมานานพอที่จะมองออกว่าอาการของหมิงฮ่าวไม่ใช่แค่เหนื่อยล้าธรรมดา

“งั้นฉากวันนี้ยกเลิกไปก่อน นายไปพักเถอะ ฉันอนุญาตให้นายพักผ่อนหนึ่งวัน พี่ดูแล้วนายน่าจะไม่ไหวจริงๆ ขืนดันทุรังถ่ายไปไปก็เสียเปล่า”

“ครับ...ขอบคุณครับ”

หมิงฮ่าวพยักหน้าตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังรถบ้านส่วนตัวด้วยท่าทางเคร่งเครียด โดยมีหลินเฟิงและเสี่ยวถงที่ยืนลุ้นอยู่ขอบสนามรีบวิ่งตามลูกชายเข้าไปทันที

ภายในรถบ้านที่ปิดม่านมิดชิด หมิงฮ่าวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรง พลางยกมือขึ้นกุมขมับ หลินเฟิงมองลูกชายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดฉากถามตรงๆ

"หมิงฮ่าว...บอกป๊ามาตามตรง”

หลินเฟิงกดเสียงต่ำพลางจ้องเข้าไปในดวงตาของลูกชาย

“ที่ลูกเล่นไม่ได้เมื่อกี้ เป็นเพราะใจลูกยังติดอยู่กับเด็กผู้หญิงเมื่อวานใช่ไหม?”

หมิงฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ปฏิเสธในทันที ความเงียบที่เกิดขึ้นภายในรถบ้านกลายเป็นคำตอบที่ดังที่สุด จนเสี่ยวถงถึงกับเอามือทาบอกด้วยความกังวล เพราะเธอรู้ดีว่าหากหัวใจของลูกชายเริ่มสั่นคลอนเพราะคนนอกที่ควบคุมไม่ได้แบบนี้ งานใหญ่ที่รออยู่ข้างหน้าอาจจะพังพินาศลงได้ง่ายๆ

............................

ท่ามกลางเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วในห้องเรียน มารินนั่งจ้องหน้าจอแล็ปท็อปที่เต็มไปด้วยบรรทัดโค้ดซับซ้อน แต่ทว่าจิตใจของเธอไม่ได้อยู่กับบทเรียนเลยแม้แต่นิดเดียว ตลอดทั้งชั่วโมงเธอเอาแต่เหม่อลอยและถอนหายใจทิ้งซ้ำๆ จนกระทั่งกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น

“มาริน...ไปเถอะ เดี๋ยวก่อนเข้าหอพักเราไปแวะหาอะไรกินก่อนมั้ย”

เยว่รันสะกิดไหล่เพื่อนเบาๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความห่วงใย เธอสังเกตเพื่อนมาทั้งวัน ตั้งแต่ได้ยินมารินคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงร้อนรนเมื่อเช้า

“ได้สิเยว่รัน เธออยากกินหม้อไฟไม่ใช่เหรอ วันนี้เราไปกินกันเถอะ"”

มารินฝืนยิ้มตอบ แม้ความอยากอาหารของเธอจะติดลบ แต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องพลอยกร่อยไปด้วย

ณ ร้านหม้อไฟชื่อดังใกล้ๆ มหาวิทยาลัย

ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากหม้อซุปหม่าล่าสีแดงจัดจ้าน กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนอบอวลไปทั่วร้าน เยว่รันคอยคีบเนื้อและผักลงหม้อให้เพื่อนอย่างเอาใจ แต่ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ปริมาณอาหารในถ้วยของมารินกลับแทบไม่ลดลงเลย จนในที่สุดมารินก็วางตะเกียบลงช้าๆ ความหนักอึ้งในอกมันจุกจนเธอเกินจะกลืนอะไรลงไปได้อีก

“เธอมีเรื่องไม่สบายใจที่ไทยใช่มั้ยมาริน”

เยว่รันถามเข้าประเด็นทันทีพลางวางตะเกียบลงเช่นกัน

มารินชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองใบหน้ากลมมนของเพื่อนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอมา

“เมื่อเช้าฉันได้ยินเธอคุยโทรศัพท์...ถึงฉันจะไม่เข้าใจภาษาของเธอ แต่ฉันรู้ว่ามันต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ เธอช่วยบอกฉันได้มั้ยมาริน มันเรื่องอะไรกันแน่”

มารินถอนหายใจยาวพลางก้มหน้าลงมองน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดปากเล่าความจริงที่แสนโหดร้ายออกมา

“ที่บ้านฉันกำลังจะถูกยึดน่ะเยว่รัน...”

มารินเสียงสั่น

“แม่เอาบ้านไปจำนองเพื่อรักษาพ่อและจ่ายค่าสินไหมให้คู่กรณี แต่ตอนนี้ทางนั้นเขากดดันจะยึดบ้านถ้าไม่มีเงินไปจ่ายค่างวดที่ค้างไว้ภายในสิบห้าวันนี้”

“สามแสนบาทเหรอ!”

เยว่รันอุทานหลังจากมารินบอกตัวเลขคร่าวๆ เป็นเงินหยวน

“นั่นมันเกือบหกหมื่นหยวนเลยนะ! ภายในสิบห้าวันเนี่ยนะ?”

“นั่นแค่เริ่มต้นน่ะเยว่รัน ยอดหนี้ทั้งหมดจริงๆ คือสองล้านบาท...เกือบสี่แสนหยวน”

มารินปิดหน้าตัวเองด้วยความอับจนหนทาง

“ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ เงินสองพันหยวนที่ได้มาเมื่อวานมันเหมือนแค่หยดน้ำกลางทะเลทราย ฉันต้องการงานที่ได้เงินเยอะกว่านี้...เยอะกว่าตัวประกอบทั่วไปหลายเท่าตัว”

เยว่รันนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เธอขยับแว่นสายตาพลางใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนจะคว้ามือของมารินมากำไว้แน่น แววตาของสาวน้อยชาวจีนเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

“มาริน ฟังฉันนะ...ในโลกของวงการบันเทิงจีน เงินน่ะมันลอยอยู่ในอากาศเต็มไปหมด อยู่ที่ว่าเราจะคว้ามันมาได้ยังไง”

เยว่รันกดเสียงต่ำ

“ความสวยระดับเธอ ถ้าแค่เดินผ่านกล้องมันก็ได้แค่นั้นแหละ แต่ถ้าเธอได้เป็น ตัวเมน หรือมีคนมีอิทธิพลหนุนหลัง เงินหลักแสนหยวนน่ะหาได้ไม่ยากหรอก...พรุ่งนี้ฉันจะลองไปคุยกับพี่ยวี่เฟยดูอีกที บางทีมันอาจจะมีโอกาสอื่นที่มากกว่าแค่การเป็นตัวประกอบสามนาทีก็ได้”

มารินมองเพื่อนด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่ในใจเธอก็เริ่มตระหนักแล้วว่า...เพื่อรักษาบ้านและชีวิตของพ่อไว้ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร หรือต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ทำให้ใจเธอสั่นคลอนอย่างหลินหมิงฮ่าวอีกครั้ง เธอก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อไปในเส้นทางสายนี้เสียแล้ว

.............................