บทที่ 1

ชญาดา หรือหนูนาย ที่ใคร ๆ ก็คิดว่าฉันเป็นผู้ชายเพราะชื่อเล่น ‘นาย’ นี่แหละ ด้วยความที่แม่อยากให้ลูกเป็นเจ้าคนนายคน เลยตั้งใจจะตั้งชื่อว่าเจ้านาย แต่พอกาลเวลาผ่านไป คำว่า ‘เจ้า’ ไม่รู้ตกหล่นไปอยู่ไหน เหลือแค่นาย น้องนาย หนูนาย

ฉันเพิ่งเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้ไม่นาน และช่วงนี้เรายังอยู่ในช่วงกิจกรรมรับน้อง

กิจกรรมที่บอกเลยว่าเหนื่อยมาก

เหนื่อยแล้วชอบไหม

ชอบมาก เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะได้เห็นพี่ว้ากหล่อน่ะสิ โดยเฉพาะเขาคนนั้น

พี่เต็งหนึ่ง...

เขาคือพี่ว้ากสุดหล่อ ฉันยังจำความรู้สึกแรกที่เจอเขาได้ คำว่าใจสั่นเป็นอย่างนี้สินะ คนอะไรล้อหล่อ หล่อตั้งแต่หัวจดเท้า หน้าดุ ๆ นั่นเวลาว้ากแต่ละทีนี่

‘หนูยอมแล้วค่ะ พี่จะทำอะไรหนูก็ได้ หนูยอมทุกอย่างแล้ว’

พี่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย หน้าเขายังไม่ได้มองมาที่ฉันด้วยซ้ำ แต่ฉันยอมเขาตั้งแต่ประตูมหาวิทยาลัยแล้ว

นอกจากหน้าตาที่ดียิ่งกว่าชิงเทวดามาเกิด ประวัติของพี่แกก็ยิ่งดีงาม ถามว่าทำไมฉันรู้ประวัติพี่เขาน่ะเหรอ อย่าเรียกว่าต้องสืบเลย พี่เขาดังมากกกก

เพราะฉะนั้นประวัติเขาหาง่ายยิ่งกว่าห้องเรียนบางวิชาเสียอีก

รูปหล่อ พ่อรวย เรียนเก่ง คงไม่เกินจริงเลยสักนิด

เรียนดี ทุนฟรีตลอดสามปีที่ผ่านมา

ลูกชายอธิการบดี

ที่สำคัญ สิ่งที่ทำให้พวกติ่งอย่างฉันต้องมูฟออนเป็นวงกลมก็คือ พี่เขายังโสดจ้ะแม่จ๋า โสดสนิทไหมไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ไม่มีใครได้ใช้สถานะแฟนของพี่เต็งหนึ่ง

เห็นไหม...

เห็นไหม...

ไม่เห็นเหรอ นั่นไง แสงแห่งความหวังของฉันที่ปลายอุโมงค์

ต้องมีสักวัน ต้องมีสักวัน ที่ฉันจะได้เป็นแฟนพี่เขา

          “พี่เต็งหนึ่งโคตรหล่ออะแก” ไม่ต้องตกใจ นั่นไม่ใช่เสียงฉัน แต่เป็นเสียงคนนั่งข้างหลัง พวกหล่อนพูดคุยเรื่องพี่เต็งหนึ่งเหมือนกับคนนั้น คนโน้น คนนี่ คนนั่น สรุปทุกคนก็ชอบเขา

          อะไรนะ...

          อะไร ฉันไม่ได้ยิน

          ‘คู่แข่งเหรอ’ โน ๆ สำหรับฉันงานนี้ไม่มีคู่แข่ง คนอย่างหนูนาย อย่างไรเสียต้องได้เขามาครอง แต่จะช้าหรือเร็วต้องดูอีกที

          เราอย่ารีบร้อน ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม ๆ ใหญ่ ๆ ฟันอะไรก็เข้าหมด

          “แต่เขาว่าพี่เต็งหนึ่งเจ้าชู้มาก” เขาไหนยะหล่อน หล่อนเพิ่งมาเรียนพร้อม ๆ กับฉันเนี่ยแหละ อย่ามาใส่ร้ายพ่อของลูกในอนาคตของฉันนะ

          คนหล่อเขาไม่เจ้าชู้ เขาเรียกว่าเสน่ห์แรง บริหารเสน่ห์เข้าใจไหม ฉันไม่อยากใส่ใจพวกใส่ร้ายป้ายสีสามีในอนาคตของฉันหรอก

          แต่ก็ดีแล้วนะถ้าพวกหล่อนจะไม่ชอบพี่เขา ฉันจะได้ตัดคู่แข่งน่ะเหรอ เปล่าเลย ฉันไม่ได้มองพวกหล่อนเป็นคู่แข่งอยู่แล้ว แค่จะบอกว่าไม่อยากให้มีคนอกหักเพราะพี่เขาอีกคน

          หลังจากเลิกสนใจคนคุยกันข้างหลังแล้ว ฉันกลับไปสนใจหนุ่มหล่อตรงหน้าดีกว่า เก็บเกี่ยวช่วงเวลาของเราให้เต็มที่ หล่อมากแม่ ดีมากพ่อ

          อยากพาลูกเขยไปไหว้พ่อกับแม่จังเลย หล่อจริงหล่อจัง

          “ผมขอบอกไว้ก่อนนะครับ ถ้าใครอยากได้เกียร์ที่เป็นดั่งหัวใจของชาวคณะเรา ทุกคนต้องมาซ้อมเชียร์ทุกวันนะครับ เข้าใจไหม!!!”

          “ครับ / ค่ะ!” กร้าวใจมากเลยคุณพี่ แค่หนูเห็นหน้าพี่ ใบหน้าลูกของเราก็ลอยมาแล้ว แต่งเลยไหมคะ

          ยังค่ะ เขายังไม่ได้ขอ

          กิจกรรมรับน้องผ่านพ้นไปแล้ว ฉันคงไม่ได้เห็นหน้าพี่เขาบ่อย ๆ แต่ก็ยังดีที่เราเรียนคณะเดียวกัน ทำให้ฉันตั้งใจมาเรียนทุกวันเลย

          หวังลึก ๆ ว่าจะได้เจอเขาบ่อย ๆ แต่ก็นั่นแหละ พี่เขาอยู่ปีสาม ตารางเรียนพี่เขากับฉันก็คงหนักพอ ๆ กัน เวลาจะเอามานั่งเฝ้าผู้ของฉันก็ทำไม่ได้เต็มที่ เทียบประสิทธิภาพกับความตั้งใจแล้ว จะบอกว่าค่อนข้างไม่เป็นไปตามเป้าหมาย

          ส่วนผลลัพธ์หรือจำนวนครั้งในการเจอพี่เขาน่ะเหรอ เรียกได้ว่าต่ำเตี้ยเรี่ยดิน พี่เขาไม่กินข้าวโรงอาหารเหรอ ทำไมถึงไม่ได้เจอ

          พี่เขาไม่นั่งรอหน้าห้องเรียนเหรอ ทำไมฉันมารอไม่เคยเจอก่อนเข้าเรียน คิดแล้วกลุ้ม

          กิจกรรมต่อมาของนักศึกษาปีหนึ่งคือการหาพี่รหัส คนเราก็ต้องมีแหละพี่รหัส เอาไว้ทำอะไรน่ะเหรอ เอาไว้ถามเรื่องงาน เรื่องโน่นนี่นั่น

          โดยเฉพาะที่ฉันอยากถามคือเรื่องของพี่เต็งหนึ่ง หวังว่าพี่รหัสของฉันจะไม่ได้แอบชอบพี่เต็งหนึ่งเหมือนฉันนะ ถ้าเกิดพี่รหัสของฉันชอบพี่เต็งหนึ่ง สายรหัสของเราอาจจะลุกเป็นไฟ หรือไม่ก็เลือดกระจาย

          เรื่องอะไรยอมได้ แต่เรื่องผู้ชายต้องบอกว่ายอมไม่ได้ ฉันมองกระดาษในมือ นี่คือคำใบ้ของพี่รหัสของตัวเอง ฉันกะพริบตาหลายต่อหลายครั้งกับคำใบ้ในกระดาษ

          แน่ใจนะว่านี่คือคำใบ้ ไม่ใช่คำยกยอตัวเอง

          “เข้มกว่าเอสเพรสโซ ก็พี่นี่แหละ”

          ฉันเบะปากพร้อมทั้งมองบน พี่ดำเป็นกาแฟหรือไง ถึงได้เข้มยิ่งกว่าเอสเพรสโซ

          “นังจัน กูจะไปตามหาพี่รหัสได้ที่ไหนเนี่ย มึงดูคำใบ้สิ” ฉันหันไปคุยกับเพื่อนสนิท พร้อมทั้งเปิดคำใบ้ให้เพื่อนช่วยอ่าน

          “นังนาย กูบอกมึงกี่ครั้งว่า..นี่ใคร...นี่ใคร...พูด ไม่งั้นกูตบปาก”

นังจันเพื่อนฉัน พอเข้าเมืองกรุงก็ต้องเปลี่ยนชื่อกันเลย เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะความแรดของมันน่ะสิ