Mag-log inหลังฮ่องเต้หนุ่มและกวนเฟิงเสด็จกลับเข้าวังหลวง จางซินอี๋และ’ เสี่ยวอี่’ สาวใช้คนใหม่ที่ฮ่องเต้ส่งมาคุ้มกันและช่วยงาน ก็เริ่มจัดเตรียมข้าวของและทำความสะอาดปัดกวาดโรงน้ำชาเพื่อเตรียมเปิดทำการในวันพรุ่งนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ
เมื่อถึงยามเย็นได้เวลาอันสมควร เสี่ยวอี่ก็เดินเข้ามาประชิดกายคุณหนูหกเพื่อรายงานและช่วยย้ำเตือนสติ "คุณหนูหกเจ้าคะ... ได้เวลาต้องกลับจวนตระกูลจางแล้วเจ้าค่ะ" ซินอี๋กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ นางยก มีดสั้นลายมังกร ของฮ่องเต้ขึ้นมาค่อยๆ ถอดออกจากฝัก คมเหล็กประกายแวววาวสะท้อนเข้าตา ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความสุขและความกระหายที่จะได้กลับไปคิดบัญชีแค้นกับคนในตระกูลชั่ว "กลับจวนหรือ..." ซินอี๋ลูบคมมีดเล่นเบาๆ "เมื่อเช้าฮ่องเต้ทรงเอ่ยปากประกาศต่อหน้าทุกคนแล้วว่าข้าคือคนของพระองค์ หากกลับไปคราวนี้ ยังมีคนไร้สมองกล้ากระตุกหนวดเสือมาทำร้ายข้าอีก... ข้าก็จะใช้มีดสั้นมังกรเล่มนี้ปั่นคอพวกมันเสียให้สิ้นเรื่อง" เสี่ยวอี่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แม้คุณหนูหกผู้นี้จะมีดวงหน้างดงามหมดจด ทว่าความร้ายกาจและจิตสังหารกลับมีทวีคูณยิ่งกว่าสตรีใดที่นางเคยพบเจอ เสี่ยวอี่พลันรู้สึกนับถือและชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวไม่ยอมคนของคุณหนูหกยิ่งนัก "บ่าวจะคอยอยู่เคียงข้าง และช่วยคุณหนูสะสางพวกมันเองเจ้าค่ะ!" เสี่ยวอี่ประสานมือตอบรับด้วยแววตาจงรักภักดี ใช้เวลาไม่นาน เกี้ยวส่วนพระองค์ที่ฮ่องเต้ทิ้งไว้ให้ใช้เดินทางก็มาจอดลง ณ หน้าประตูจวนเสนาบดีจาง จางซินอี๋ก้าวลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งและสง่างาม นางเดินผ่านประตูใหญ่เข้ามาด้วยใบหน้าที่เชิดขึ้น นัยน์ตาคมกริบทอดมองสบตาเหล่าบ่าวรับใช้ชั่วที่เคยตบตีกลั่นแกล้งนาง ซึ่งบัดนี้ต่างตัวสั่นงันงก ก้มหน้าหลบสายตากันเป็นแถบๆ รอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเผยขึ้นบนใบหน้างาม ศักดิ์ศรีที่เคยถูกเหยียบย่ำบัดนี้ถึงเวลาที่นางจะกระชากคืนมาทั้งหมด! "นังคนชั้นต่ำ! ยังมีหน้ากลับมาที่นี่อีกหรือ!" ทว่ายังมีผู้หนึ่งในจวนที่ไม่รักตัวกลัวตาย... 'จางเฉียวอิง' คุณหนูรอง บุตรสาวของฮูหยินใหญ่ผู้ถือดีว่าตนเป็นลูกรักเดินก้าวเข้ามาขวางทาง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นวาวโรจน์ "เพราะเจ้าคนเดียว! นังลูกอนุชั้นต่ำ! เจ้าทำให้ท่านแม่ของข้าต้องโดนโบยจนลุกไม่ขึ้น!" จางเฉียวอิงก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความโทสะจนขาดสติ นางง้างมือขึ้นสูงเตรียมจะตบหน้าซินอี๋เต็มแรง! เพียะ! เพียะ! ทว่าซินอี๋ไวกว่ามาก! นางเอี้ยวตัวหลบพร้อมสะบัดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของคุณหนูรองอย่างแรงหนึ่งฉาด ก่อนจะตวัดหลังฝ่ามือตบซ้ำเข้าที่แก้มอีกข้างทันทีจนเสียงดังก้อง แรงตบส่งให้ร่างของคุณหนูรองล้มลงไปกองกับพื้นหินอย่างหมดสภาพ จางเฉียวอิงผู้ถนัดแต่การสั่งทารุณคนอื่น เมื่อโดนตบหน้าเข้าจังๆ ถึงกับอึ้งตะลึงงัน แก้มทั้งสองข้างบวมแดงระเบิดความเจ็บปวดจนพูดไม่ออก ได้แต่นั่งมองซินอี๋ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ซินอี๋ย่อกายทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ข้างกายพี่หญิงรอง นางชักมีดสั้นลายมังกรของฮ่องเต้ออกมาจากเอว แล้วจ่อปลายมีดแหลมคมเข้าที่คอหอยของจางเฉียวอิงทันที รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแผ่วเบาของนางแลดูคลั่งไคล้ดุจคนโรคจิต "พี่หญิงรอง... รู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร" ซินอี๋กระซิบเสียงเย็น "นี่คือมีดสั้นส่วนพระองค์ของฮ่องเต้... มีดเล่มนี้มีสิทธิ์สังหารคนชั่วในใต้หล้าได้โดยไร้ความผิด เจ้าอยากลองชิมความคมของมันดูสักนิดไหม" สายตาเหี้ยมเกรียมและน้ำเสียงหัวเราะเยือกเย็นของคุณหนูหก ทำเอาคุณหนูรองจางเฉียวอิงเริ่มกลัวจนตัวสั่นเทานางไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ได้แต่นั่งเกร็งคอตราดตรึง เพราะเกรงว่าหากขยับเพียงนิด คมมีดมังกรจะเฉือนคอหอยนางจนสิ้นใจ "คุณหนูหกโปรดเมตตา! คุณหนูหกได้โปรดไว้ชีวิตคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ!" ไม่นาน แม่นมคนสนิทข้างกายจางฮูหยินก็วิ่งละล่ำละลักเข้ามา นางทิ้งตัวลงข้างๆ คุกเข่าถูไถโขกศีรษะลงกับพื้นหินจนเสียงดังลั่น ร้องไห้น้ำตาไหลพุ้งเพื่อขอชีวิตให้คุณหนูรอง ซินอี๋ปล่อยให้แม่นมชั่วโขกหัวจนหน้าผากแตกเลือดแดงฉาน โดยไม่คิดจะห้ามสักคำ ก่อนจะค่อยๆ ละสายตาจากคุณหนูรอง แล้วหันมามองแม่นมชั่วเบื้องหน้า เพียะ! เพียะ! เพียะ! ฝ่ามือบางของคุณหนูหกสะบัดตบเข้าที่ใบหน้าของแม่นมชั่วติดต่อกันสามฉาดใหญ่จนเลือดกบปาก เป็นการระบายความแค้นที่แม่นมผู้นี้เคยสั่งบ่าวมาลงไม้ลงมือกับนางและมารดา "อั่ก! คุณหนูหก... บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! ไว้ชีวิตบ่าวด้วย!" แม่นมชั่วตัวสั่นโขกศีรษะขอโทษละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัวตายอย่างถึงที่สุด ซินอี๋ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังลั่นดังก้องไปทั่วบริเวณสวนเรือนหลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจและชัยชนะ ก่อนจะเก็บมีดสั้นลงฝัก แล้วสะบัดชายผ้าเดินตรงกลับไปยังเรือนท้ายจวนของตนเองอย่างอารมณ์ดี โดยมีเสี่ยวอี่เดินตามหลังด้วยรอยยิ้มสะใจไม่แพ้กัน เช้าของวันถัดมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงกระทบป้ายไม้แกะสลักเนื้อดีที่เพิ่งถูกติดตั้งไว้เหนือประตูโรงน้ำชาอย่างสง่างาม คุณหนูหกยืนมองป้ายร้านใหม่ด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นถูกันไปมาเบาๆ เพื่อปัดฝุ่นไม้ที่เลอะมือ "ข้าจะตั้งชื่อร้านนี้ว่า... เฟิงอี๋" ซินอี๋เอ่ยเสียงนุ่มทว่าเด็ดเดี่ยว เสี่ยวอี่ สาวใช้คนสนิทยืนยิ้มอยู่ข้างกาย มองผู้เป็นนายด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสุขและความปิติยินดี "ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะและมีความหมายยิ่งเจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวอี่เอ่ยเสริม รอยยิ้มฉายชัดบนใบหน้า ซินอี๋หมุนตัวยิ้มตอบ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "เอาล่ะ เข้าข้างในกันเถอะ" บรรยากาศของโรงน้ำชาเฟิงอี๋ในวันแรกเปิดทำการ มีลูกค้าทยอยเข้ามาอุดหนุนและจิบชาประปราย ทว่าเมื่อถึงช่วงสายของวัน ร่างสูงใหญ่ของ กวนเฟิง ในชุดบุรุษธรรมดาก็ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาในร้าน จางซินอี๋มองเห็นเขาได้ในทันที นัยน์ตาคู่งามฉายแววรู้ทันว่าองครักษ์ส่วนพระองค์ผู้นี้เดินทางมาเพื่อทวงถามความคืบหน้าของข่าวสารตามที่นางเคยรับปากฮ่องเต้ไว้ และนางก็ไม่ทำให้เขาต้องผิดหวัง ซินอี๋ก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกวนเฟิง บรรจงรินชาอุ่นๆ ลงในถ้วยส่งให้เขา ก่อนจะเริ่มเอ่ยถึงข่าวแรกซึ่งเป็นเบาะแสที่นางรู้มาหลังจากที่ถูกปล่อยตัวออกจากคุกหลวง "ท่านองครักษ์กวน..." ซินอี๋รินชาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ "ข้ามีเรื่องหนึ่งจะแจ้งแก่ฝ่าบาท... ที่โรงนาร้างท้ายเมืองหลวง แม้ภายนอกจะดูทรุดโทรมและไร้ผู้คนเหลียวแลทว่าภายในกลับถูกใช้เป็นที่ซุกซ่อน เสบียงข้าวสารหลวง มหาศาล พวกมันกำลังเตรียมขนย้ายข้าวสารดีเหล่านั้นออกไปขายให้แก่พ่อค้าคนกลางนอกเมืองหลวง แล้วนำข้าวเก่าปลอมปนของคุณภาพต่ำเข้ามาสับเปลี่ยนแทนที่... ซึ่งหนึ่งในตระกูลขุนนางที่อยู่เบื้องหลังเรื่องชั่วช้านี้ ก็คือ ตระกูลจาง" กวนเฟิงฟังความแล้วนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขารับถ้วยชามาถือไว้ พยักหน้ารับคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ขอบคุณคุณหนูหก ข้าจะนำความนี้ไปรายงานฝ่าบาทโดยเร็วที่สุด" ยามสาย ณ ห้องทรงพระอักษรในวังหลวง... กวนเฟิงคุกเข่าถวายรายงานเรื่องโรงนาร้างท้ายเมืองต่อหน้ามู่หลิงเชียว ฮ่องเต้หนุ่มละสายตาจากฎีกาตรงหน้า นัยน์ตาหงส์ฉายแววครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข่าวจากจางซินอี๋... เป็นความจริงแน่หรือ" "กระหม่อมยังมิอาจยืนยันได้พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" กวนเฟิงประสานมือตอบ "ทว่าคุณหนูหกยืนยันด้วยความมั่นใจยิ่ง" มู่หลิงเชียวยกยิ้มลึกล้ำที่มุมโอษฐ์ "เช่นนั้น เจ้าจงเร่งไปตรวจสอบที่โรงนาร้างนั่นด้วยตาตนเองเสียบัดนี้!" "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" กวนเฟิงเร่งเดินทางไปแอบซุ่มสังเกตการณ์ที่โรงนาร้างท้ายเมืองตามคำสั่งทันที และก็เป็นไปตามที่ซินอี๋บอกไว้ทุกประการ เขาพบเห็นชายฉกรรจ์และชายชุดดำมากมายกำลังขนย้ายกระสอบข้าวสารขึ้นลำเรือที่จอดรออยู่ตรงท่าเรือลับหลังโรงนาอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นหลักฐานคาตา กวนเฟิงจึงรีบเร่งเดินทางกลับเข้าวังเพื่อรายงาน "ฝ่าบาท! เป็นจริงตามที่คุณหนูหกแจ้งไว้ทุกประการพ่ะย่ะค่ะ!" กวนเฟิงคุกเข่าถวายรายงานด้วยความตื่นเต้น "กระหม่อมไปเห็นกับตาว่ามีคนจำนวนมากกำลังเร่งขนย้ายกระสอบข้าวสารขึ้นลำเรืออยู่หลังโรงนานั้นพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หลิงเชียวพยักหน้าพึงพระทัย นัยน์ตาคมปลาบประกายความเด็ดเดี่ยว "ดีมาก... ข่าวของคุณหนูหกนับว่าเชื่อถือได้ แม้ยามนี้เราจะยังไม่มีเอกสารสัญญาสั่งการจากเสนาบดีจางเป็นหลักฐานผูกมัด แต่หากเราส่งกำลังทหารบุกเข้าตรวจค้นและจับกุมคนพวกนั้นกลางคัน... ข้าวสารหลวงและตัวคนพวกนั้นก็คือหลักฐานมัดตัวชั้นดีที่ดิ้นไม่หลุด" ฮ่องเต้หนุ่มทรงยันกายลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ สั่งการเสียงดังกังวาน "กวนเฟิง! นำกำลังทหารอารักขาไปโอบล้อมโรงนาร้างนั่นซะ จับกุมพวกมันทั้งหมดพร้อมของกลาง อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว" กลางดึกคืนนั้น บรรยากาศรอบโรงนาร้างท้ายเมืองเงียบสงัดและมืดมิด ทันใดนั้น กองกำลังทหารรักษาพระองค์นับสิบนายในชุดเกราะเหล็กเงาวับ นำโดยกวนเฟิง ก็พังประตูบุกเข้าไปด้านในอย่างองค์อาจและดุดัน ตึง! "ทหารบุก! ทุกคนหยุดอยู่กับที่ ห้ามขยับ!" เสียงกวนเฟิงตวาดดังก้องไปทั่วโรงนา คมดาบเงาวับชักออกจากฝักดังกังวาน ทหารหลวงกระจายกำลังเข้าโอบล้อมทุกจุด เหล่าคนงานแบกกระสอบข้าวสารที่กำลังทำงานอยู่ต่างตกใจตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด กระสอบข้าวหลุดจากมือตกพื้น พวกเขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าก้มหน้า ร้องขอชีวิตกันระงมด้วยความหวาดกลัว "ไว้ชีวิตด้วยขอรับท่านทหาร! พวกข้าน้อยเป็นเพียงคนงานแบกหามเท่านั้น!" ทันใดนั้น ชายรูปร่างอ้วนท้วม ลุกลนใส่เสื้อผ้าปานกลาง ร้องไห้โฮล่ำไห้เสียงดังระงม วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องด้านในแล้วล้มลงคุกเข่าลงต่อหน้ากวนเฟิง ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง "ท่านองครักษ์! ได้โปรดเมตตาด้วยขอรับ! ข้าน้อยเป็นเพียงชาวบ้านทำมาหากินสุจริต เหตุใดทหารหลวงถึงได้บุกเข้ามาจับกุมข้าน้อยเช่นนี้เล่าขอรับ!" กวนเฟิงทอดสายตามองชายอ้วนท้วมด้วยแววตาไม่ปักใจเชื่อแม้แต่น้อย เขาก้าวสับเท้าเข้าไปหาอย่างคุกคาม ก่อนจะยื่นปลายดาบคมกริบลงวางบนไหล่ของชายอ้วนท้วมหนักๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มดุดันดุจพญามัจราช "ทำมาหากินสุจริตงั้นหรื บอกมา! เจ้าทำงานให้ใคร! ใครเป็นคนสั่งให้พวกเจ้าขนย้ายยักยอกเสบียงข้าวสารหลวงออกจากเมืองหลวง!" ชายอ้วนท้วมหน้าซีดเผือด ร้องไห้หนักกว่าเดิมพร้อมกับโขกศีรษะลงกับพื้นหินดัง ปัก! ปัก! อย่างน่าสงสารจนหน้าผากเริ่มบวมแดง "ข้าน้อยโดนใส่ร้ายขอรับท่านองครักษ์! ข้าน้อยมิเคยยักยอกข้าวหลวงเลยแม้แต่เมล็ดเดียว! ได้โปรดรอสักครู่ ข้าน้อยมีหลักฐานขอรับ!" ชายอ้วนท้วมรีบลุกขึ้นลนลาน วิ่งเข้าไปในห้องเก็บของหลังโรงนาด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบประคองตลับไม้และแผ่นกระดาษเอกสารสัญญาการซื้อขายวิ่งกลับมาชูขึ้นเหนือศีรษะ ส่งให้กวนเฟิงด้วยมือที่สั่นระริก "นี่คือเอกสารตราประทับการซื้อขายข้าวสารกับชาวบ้านและพ่อค้าท้องถิ่นอย่างถูกต้องตามกฎหมายขอรับ! ข้าวพวกนี้เป็นข้าวที่ข้าน้อยกว้านซื้อมาจากชาวบ้านเพื่อนำส่งออกไปขายต่างเมืองอย่างถูกกฎหมาย ทุกอย่างมีตราประทับของว่าการเมืองหลวงยืนยันชัดเจนขอรับ!" กวนเฟิงขมวดคิ้วแน่น ตวัดสายตาลงมองแผ่นเอกสารในมือ เขาลองพลิกตรวจเช็กตราประทับ คราบหมึก ลายเซ็น และรายการบัญชีสินค้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน... ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้หัวใจขององครักษ์หนุ่มกระตุกวูบ! เอกสารสัญญาการซื้อขาย ข้อมูลจำนวนกระสอบ และตราประทับของกรมการค้าเมืองหลวง... ล้วนเป็นของจริงทุกประการ เอกสารยืนยันชัดเจนว่าโรงนาแห่งนี้เปิดทำการค้าข้าวสารกับชาวบ้านอย่างถูกกฎหมาย และข้าวในกระสอบก็เป็นเพียงข้าวสารราษฎรธรรมดา มิใช่เสบียงข้าวสารหลวงที่ถูกยักยอกมาแต่อย่างใด ความจริงเบื้องหน้าทำให้กวนเฟิงต้องชะงักงัน ดาบในมือชะลอลง... สถานการณ์กลับกลายเป็นว่า โรงนาแห่งนี้มิได้เกี่ยวข้องกับการยักยอกเสบียงหลวงอย่างที่คุณหนูหกจางซินอี๋รายงานไว้เลยแม้แต่น้อยท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลภายในลานพิธี เสียงโวยวายของเหล่าขุนนางและเสียงร้องไห้หวาดกลัวของนางกำนัลดังระเบ็งเซ็งแซ่ คราบเลือดสดๆ ของเสนาบดีจางยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งหลิงเชียวในฉลองพระองค์เปื้อนคราบเลือดหันกลับมามองซินอี๋ด้วยสายตาห่วงใย พระองค์ไม่อาจทนเห็นใบหน้าที่ซูบซีดและร่างบางที่สั่นสะท้านด้วยความตกใจของนางได้ จึงรีบหันไปออกคำสั่งเสียงเข้มกับเสี่ยวอี๋และเหล่าองครักษ์เงา"พาฮองเฮากลับตำหนักเดี๋ยวนี้! คุ้มกันนางให้ดี อย่าให้ความวุ่นวายที่นี่ไปรบกวนนางเป็นอันขาด!"ซินอี๋ถูกพยุงตัวกลับมายังตำหนักหงส์ ทว่าภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ นางกลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ด้วยความร้อนรุ่มและสับสนในอก ร่างบางเดินง่วนไปมารอบโต๊ะชา นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริก ภาพใบหน้าที่ดุดัน คมกระบี่ที่บั่นคอเสนาบดีจาง และการปรากฏตัวของผิงอันตัวจริงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวอย่างไม่หยุดหย่อนปัง!เสียงบานประตูห้องบรรทมถูกผลักออกกว้าง ซินอี๋สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ยามเห็นหลิงเชียวในชุดลองเชิงสีเข้มที่ผลัดเปลี่ยนใหม่ก้าวเข้ามาภายในห้อง ร่างบางไม่รอช้า เร่งรีบวิ่งเข้าไปจับแขนเสื้อของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักแล
หลังจากทรมานตนเองและบดขยี้หัวใจฮองเฮามาตลอดหลายวัน ในที่สุด วันสถาปนาพระสนมเอกกุ้ยเฟยที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงยามเช้าอันสดใส ธงทิวสีแดงทองสะบัดพลิ้วต้อนรับสายลม ณ ลานพิธีหน้าพระธาตุมังกร วังหลวงถูกเนรมิตให้ยิ่งใหญ่และอลังการสมเกียรติรักแรกในวัยเยาว์ขององค์ฮ่องเต้ ขุนนางน้อยใหญ่ต่างสวมชุดขุนนางเต็มยศยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยทั้งสองฝั่ง เสียงดนตรีมงคลดังกังวานเสนาะหู ขันทีและนางกำนัลลำเลียงเครื่องสักการะและถาดราชสาส์นทองคำขึ้นสู่ยอดบันไดหยกซินอี๋ประทับนั่งบนพระเก้าอี้หงส์ข้างกายหลิงเชียวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เครื่องทรงฮองเฮาสีเหลืองทองตระการตาไม่อาจปกปิดความซูบซีดและแววตาที่ว่างเปล่าของนางได้ ส่วนหลิงเชียวในฉลองพระองค์มังกรเต็มยศ แม้เบื้องหน้าจะสง่างามทรงอำนาจ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่ต้องลอบมองฮองเฮาคู่ชีวิตเป็นระยะพิธีการดำเนินไปตามลำดับขั้นตอนอันศักดิ์สิทธิ์ เสียงขันทีตวาดขานเบิกตัวว่าที่กุ้ยเฟยดังลั่น ลานพิธีพลันตกอยู่ในความเงียบ ร่างอรชรของ 'ผิงอันตัวปลอม' ในชุดสตรีสูงศักดิ์สีแดงปักดิ้นทองก้าวเดินขึ้นบันไดหยกอย่างช้าๆ ท่วงท่าเยื้องกรายอ่อนหวานเ
จนกระทั่งยามรุ่งอรุณ... แสงแรกแห่งวันทาบทาขอบฟ้าทิศตะวันออกเป็นสีส้มรำไร ลมหนาวที่พัดโชกตลอดคืนเริ่มสงบลง ทว่าบรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรกลับตึงเครียดและอบอวลไปด้วยรังสีฆาตกรรมเสียงพัดกระพือปีกอันถี่กระชั้นดังขึ้นริมหน้าต่าง นกสืบข่าวสายฟ้าร่อนลงแตะขอบไม้ กวนเฟิงที่ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูรีบก้าวเข้ามาถอดกระบอกไม้ไผ่จิ๋วที่ผูกติดอยู่กับข้อเท้านกสื่อสารออก แล้วคลี่แผ่นกระดาษสาด้านในถวายแด่ฮ่องเต้ด้วยความนอบน้อมจดหมายลับตอบกลับจากแคว้นฉีถูกส่งมาถึงมือหลิงเชียวในที่สุดข้อความสั้นๆ ทว่าได้ใจความกะทัดรัดผ่านรหัสลับของหน่วยองครักษ์เงา ยืนยันชี้ชัดตรงกันทุกประการว่า ผิงอันตัวจริงและพระสวามียังคงประทับอยู่อย่างสงบสุขในจวนอ๋องแคว้นฉี มิได้เดินทางออกนอกเขตแคว้นเลยแม้แต่น้อยนัยน์ตาหงส์ของฮ่องเต้หนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษ ก่อนจะเค่นยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา รังสีสังหารในดวงตาเปล่งประกายดุดันปานจะขย้ำเหยื่อ พระองค์ขยำกระดาษสาในมือจนแหลกคามือ แล้วสะบัดลงใส่เตาอ่างอั้งโล่จนเปลวไฟลุกพรึบกลืนกินเบาะแสทั้งหมดกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา"เป็นอย่างไรบ้างพะย่ะค่ะฝ่าบาท"กวนเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวั
ภายในห้องบรรทมอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันปนยะเยือกทันทีที่แผ่นหลังของซินอี๋ลับหายไปจากสายตาหลิงเชียวรีบยันกายลุกขึ้นจากร่างของสตรีบนเตียงอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน พระองค์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ นัยน์ตาหงส์จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำเย็น"เพราะเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่"ผิงอันขยับกายลนลาน ถลันตัวลงจากเตียงสี่เสา รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่ากอดท่อนขาของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลรินอาบพวงแก้ม ร้องไห้สะอื้นเอ่ยปากระล่ำละลัก"ฝ่าบาท... หม่อมฉันรู้แล้วเพคะ หม่อมฉันรู้หัวใจตนเองแล้วว่าแท้จริงแล้วคนที่หม่อมฉันรักและปรารถนาจะเคียงคู่ด้วยคือพระองค์คนเดียวเท่านั้น ขอพระองค์โปรดลืมเลือนเรื่องราวในอดีตไปเสีย... มอบโอกาสให้หม่อมฉันอีกสักครั้งได้หรือไม่เพคะ..."หลิงเชียวขมวดคิ้วเข้ม สายตาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก... พระองค์เติบโตมาพร้อมกับผิงอันย่อมรู้นิสัยใจคอและกิริยาท่าทางของนางเป็นอย่างดี แม้กาลเวลาจะหมุนเปลี่ยน และจิตใจของคนอาจแปรเปลี่ยนไปตามวันเวลา ทว่าสตรีตรงหน้าผู้นี้... สัมผัส แววตา และแรงสะท้อนกลับยามแนบชิด กลับไม่มีสิ่งใดเหมือนผ
"เหตุใดพระองค์ถึงทรงทำเช่นนั้นเล่าพะย่ะค่ะ?!"กวนเฟิงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสูงอย่างไม่เชื่อหูตนเอง หลังฟังสิ่งที่ผู้เป็นนายเล่าให้ฟังจบ คำบอกเล่าของจักรพรรดิแห่งแคว้นทำเอาองครักษ์คนสนิทถึงกับไปไม่เป็นเบื้องหน้าของเขายามนี้ หลิงเชียวนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หินอ่อน ใบหน้าคมคายฉายแววเครียดเครียดและปวดหัวอย่างหนัก พระองค์ถอนหายใจยาวออกมาราวกับยกภูเขาออกจากอกไม่ได้เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น กวนเฟิงจึงได้ทีเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ"พระองค์ทรงทำเช่นนั้น... หัวใจของฮองเฮามิแหลกสลายไปแล้วหรือพะย่ะค่ะ"หลิงเชียวเงยหน้าขึ้นมา มองคนสนิทด้วยสายตาจนปัญญาและขมขื่น ก่อนจะตรัสตอบออกไปด้วยน้ำเสียงติดขัด"ก็นางเมามายถึงเพียงนั้น! จะให้ข้า... ทำลงไปได้อย่างไรกันเล่า!""เมาก็ทำๆ ไปก่อนเถิดพะย่ะค่ะ!"กวนเฟิงถอนหายใจยาวเหยียด ถือวิสาสะขัดขึ้นอย่างเหลืออด"พระองค์ก็ทรงทราบดีมิใช่หรือว่าฮองเฮาทรงรักและถือดีในศักดิ์ศรีของตนเองเพียงใด การที่พระนางทรงยอมลดองค์ ยอมเดินมาหาพระองค์ถึงห้องบรรทมและทำถึงขนาดนั้น... นั่นถือว่าพระนางทรงยอมถอยและเปิดใจให้พระองค์มากที่สุดในชีวิตแล้วนะพะย่ะค่ะ!"ฮ่องเต้หนุ่มชะงักไปเ
ยามบ่ายที่สายลมหนาวพัดโชก ผิงอันเยื้องกลายเข้ามาหาฮ่องเฮาที่กำลังยืนอยู่ตามลำพังริมสระน้ำแข็ง รอยยิ้มอ่อนหวานแสนบริสุทธิ์ที่เคยแสดงต่อหน้าฮ่องเต้ พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหยียดหยามและเย้ยหยันในยามที่ไร้สายตาของหลิงเชียวผิงอันขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ"ฮองเฮาเพคะ... ทรงรู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่หลิงเชียวพูดสิ่งใดกับหม่อมฉัน"ผิงอันลูบเนื้อผ้าคลุมไหล่ตนเองเบาๆ พลางยิ้มเยาะ"ฝ่าบาททรงตรัสว่ารู้สึกผิดต่อหม่อมฉันยิ่งนักที่ต้องแต่งงานกับสตรีที่ไม่ได้รักเช่นพระองค์ ทรงบอกว่าพระองค์เป็นเพียง 'หมากทางการเมือง' ที่เย็นชาและไร้เสน่ห์... หากมิใช่เพราะอำนาจตระกูลจาง มีหรือที่โอรสสวรรค์จะยอมทนฝืนประทับอยู่ร่วมห้องกับสตรีน่าเบื่อเช่นพระองค์"ซินอี๋ทอดสายตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสมเพชและผิดหวังลึกๆ ในใจ... มารยาสูงชั้นต่ำตมเพียงนี้หรือ ที่ทำให้โอรสสวรรค์ผู้ปราดเปรื่องหลงใหลจนไม่ลืมหูลืมตามานับหลายปีผิงอันเห็นซินอี๋ยังคงเงียบ จึงยิ้มพราวอย่างถือดี นางคิดไปเองว่าฮองเฮาผู้นี้คงหวาดกลัวฮ่องเต้จนไม่กล้าตอบโต้ และคงไม่กล้าขัดใจชายผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน นางจึง







