ตอนที่ 4

หลังฮ่องเต้หนุ่มและกวนเฟิงเสด็จกลับเข้าวังหลวง จางซินอี๋และ’ เสี่ยวอี่’ สาวใช้คนใหม่ที่ฮ่องเต้ส่งมาคุ้มกันและช่วยงาน ก็เริ่มจัดเตรียมข้าวของและทำความสะอาดปัดกวาดโรงน้ำชาเพื่อเตรียมเปิดทำการในวันพรุ่งนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ

เมื่อถึงยามเย็นได้เวลาอันสมควร เสี่ยวอี่ก็เดินเข้ามาประชิดกายคุณหนูหกเพื่อรายงานและช่วยย้ำเตือนสติ

"คุณหนูหกเจ้าคะ... ได้เวลาต้องกลับจวนตระกูลจางแล้วเจ้าค่ะ"

ซินอี๋กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ นางยก มีดสั้นลายมังกร ของฮ่องเต้ขึ้นมาค่อยๆ ถอดออกจากฝัก คมเหล็กประกายแวววาวสะท้อนเข้าตา ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความสุขและความกระหายที่จะได้กลับไปคิดบัญชีแค้นกับคนในตระกูลชั่ว

"กลับจวนหรือ..."

ซินอี๋ลูบคมมีดเล่นเบาๆ

"เมื่อเช้าฮ่องเต้ทรงเอ่ยปากประกาศต่อหน้าทุกคนแล้วว่าข้าคือคนของพระองค์ หากกลับไปคราวนี้ ยังมีคนไร้สมองกล้ากระตุกหนวดเสือมาทำร้ายข้าอีก... ข้าก็จะใช้มีดสั้นมังกรเล่มนี้ปั่นคอพวกมันเสียให้สิ้นเรื่อง"

เสี่ยวอี่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แม้คุณหนูหกผู้นี้จะมีดวงหน้างดงามหมดจด ทว่าความร้ายกาจและจิตสังหารกลับมีทวีคูณยิ่งกว่าสตรีใดที่นางเคยพบเจอ เสี่ยวอี่พลันรู้สึกนับถือและชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวไม่ยอมคนของคุณหนูหกยิ่งนัก

"บ่าวจะคอยอยู่เคียงข้าง และช่วยคุณหนูสะสางพวกมันเองเจ้าค่ะ!"

เสี่ยวอี่ประสานมือตอบรับด้วยแววตาจงรักภักดี

ใช้เวลาไม่นาน เกี้ยวส่วนพระองค์ที่ฮ่องเต้ทิ้งไว้ให้ใช้เดินทางก็มาจอดลง ณ หน้าประตูจวนเสนาบดีจาง

จางซินอี๋ก้าวลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งและสง่างาม นางเดินผ่านประตูใหญ่เข้ามาด้วยใบหน้าที่เชิดขึ้น นัยน์ตาคมกริบทอดมองสบตาเหล่าบ่าวรับใช้ชั่วที่เคยตบตีกลั่นแกล้งนาง ซึ่งบัดนี้ต่างตัวสั่นงันงก ก้มหน้าหลบสายตากันเป็นแถบๆ รอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเผยขึ้นบนใบหน้างาม ศักดิ์ศรีที่เคยถูกเหยียบย่ำบัดนี้ถึงเวลาที่นางจะกระชากคืนมาทั้งหมด!

"นังคนชั้นต่ำ! ยังมีหน้ากลับมาที่นี่อีกหรือ!"

ทว่ายังมีผู้หนึ่งในจวนที่ไม่รักตัวกลัวตาย... 'จางเฉียวอิง' คุณหนูรอง บุตรสาวของฮูหยินใหญ่ผู้ถือดีว่าตนเป็นลูกรักเดินก้าวเข้ามาขวางทาง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นวาวโรจน์

"เพราะเจ้าคนเดียว! นังลูกอนุชั้นต่ำ! เจ้าทำให้ท่านแม่ของข้าต้องโดนโบยจนลุกไม่ขึ้น!"

จางเฉียวอิงก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความโทสะจนขาดสติ นางง้างมือขึ้นสูงเตรียมจะตบหน้าซินอี๋เต็มแรง!

เพียะ!

เพียะ!

ทว่าซินอี๋ไวกว่ามาก! นางเอี้ยวตัวหลบพร้อมสะบัดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของคุณหนูรองอย่างแรงหนึ่งฉาด ก่อนจะตวัดหลังฝ่ามือตบซ้ำเข้าที่แก้มอีกข้างทันทีจนเสียงดังก้อง แรงตบส่งให้ร่างของคุณหนูรองล้มลงไปกองกับพื้นหินอย่างหมดสภาพ

จางเฉียวอิงผู้ถนัดแต่การสั่งทารุณคนอื่น เมื่อโดนตบหน้าเข้าจังๆ ถึงกับอึ้งตะลึงงัน แก้มทั้งสองข้างบวมแดงระเบิดความเจ็บปวดจนพูดไม่ออก ได้แต่นั่งมองซินอี๋ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

ซินอี๋ย่อกายทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ข้างกายพี่หญิงรอง นางชักมีดสั้นลายมังกรของฮ่องเต้ออกมาจากเอว แล้วจ่อปลายมีดแหลมคมเข้าที่คอหอยของจางเฉียวอิงทันที รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแผ่วเบาของนางแลดูคลั่งไคล้ดุจคนโรคจิต

"พี่หญิงรอง... รู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร"

ซินอี๋กระซิบเสียงเย็น

"นี่คือมีดสั้นส่วนพระองค์ของฮ่องเต้... มีดเล่มนี้มีสิทธิ์สังหารคนชั่วในใต้หล้าได้โดยไร้ความผิด เจ้าอยากลองชิมความคมของมันดูสักนิดไหม"

สายตาเหี้ยมเกรียมและน้ำเสียงหัวเราะเยือกเย็นของคุณหนูหก ทำเอาคุณหนูรองจางเฉียวอิงเริ่มกลัวจนตัวสั่นเทานางไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ได้แต่นั่งเกร็งคอตราดตรึง เพราะเกรงว่าหากขยับเพียงนิด คมมีดมังกรจะเฉือนคอหอยนางจนสิ้นใจ

"คุณหนูหกโปรดเมตตา! คุณหนูหกได้โปรดไว้ชีวิตคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ!"

ไม่นาน แม่นมคนสนิทข้างกายจางฮูหยินก็วิ่งละล่ำละลักเข้ามา นางทิ้งตัวลงข้างๆ คุกเข่าถูไถโขกศีรษะลงกับพื้นหินจนเสียงดังลั่น ร้องไห้น้ำตาไหลพุ้งเพื่อขอชีวิตให้คุณหนูรอง

ซินอี๋ปล่อยให้แม่นมชั่วโขกหัวจนหน้าผากแตกเลือดแดงฉาน โดยไม่คิดจะห้ามสักคำ ก่อนจะค่อยๆ ละสายตาจากคุณหนูรอง แล้วหันมามองแม่นมชั่วเบื้องหน้า

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

ฝ่ามือบางของคุณหนูหกสะบัดตบเข้าที่ใบหน้าของแม่นมชั่วติดต่อกันสามฉาดใหญ่จนเลือดกบปาก เป็นการระบายความแค้นที่แม่นมผู้นี้เคยสั่งบ่าวมาลงไม้ลงมือกับนางและมารดา

"อั่ก! คุณหนูหก... บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! ไว้ชีวิตบ่าวด้วย!"

แม่นมชั่วตัวสั่นโขกศีรษะขอโทษละล่ำละลักด้วยความหวาดกลัวตายอย่างถึงที่สุด

ซินอี๋ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังลั่นดังก้องไปทั่วบริเวณสวนเรือนหลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจและชัยชนะ ก่อนจะเก็บมีดสั้นลงฝัก แล้วสะบัดชายผ้าเดินตรงกลับไปยังเรือนท้ายจวนของตนเองอย่างอารมณ์ดี โดยมีเสี่ยวอี่เดินตามหลังด้วยรอยยิ้มสะใจไม่แพ้กัน

เช้าของวันถัดมา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงกระทบป้ายไม้แกะสลักเนื้อดีที่เพิ่งถูกติดตั้งไว้เหนือประตูโรงน้ำชาอย่างสง่างาม คุณหนูหกยืนมองป้ายร้านใหม่ด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นถูกันไปมาเบาๆ เพื่อปัดฝุ่นไม้ที่เลอะมือ

"ข้าจะตั้งชื่อร้านนี้ว่า... เฟิงอี๋"

ซินอี๋เอ่ยเสียงนุ่มทว่าเด็ดเดี่ยว

เสี่ยวอี่ สาวใช้คนสนิทยืนยิ้มอยู่ข้างกาย มองผู้เป็นนายด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสุขและความปิติยินดี

"ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะและมีความหมายยิ่งเจ้าค่ะคุณหนู"

เสี่ยวอี่เอ่ยเสริม รอยยิ้มฉายชัดบนใบหน้า

ซินอี๋หมุนตัวยิ้มตอบ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"เอาล่ะ เข้าข้างในกันเถอะ"

บรรยากาศของโรงน้ำชาเฟิงอี๋ในวันแรกเปิดทำการ มีลูกค้าทยอยเข้ามาอุดหนุนและจิบชาประปราย ทว่าเมื่อถึงช่วงสายของวัน ร่างสูงใหญ่ของ กวนเฟิง ในชุดบุรุษธรรมดาก็ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาในร้าน

จางซินอี๋มองเห็นเขาได้ในทันที นัยน์ตาคู่งามฉายแววรู้ทันว่าองครักษ์ส่วนพระองค์ผู้นี้เดินทางมาเพื่อทวงถามความคืบหน้าของข่าวสารตามที่นางเคยรับปากฮ่องเต้ไว้ และนางก็ไม่ทำให้เขาต้องผิดหวัง

ซินอี๋ก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกวนเฟิง บรรจงรินชาอุ่นๆ ลงในถ้วยส่งให้เขา ก่อนจะเริ่มเอ่ยถึงข่าวแรกซึ่งเป็นเบาะแสที่นางรู้มาหลังจากที่ถูกปล่อยตัวออกจากคุกหลวง

"ท่านองครักษ์กวน..."

ซินอี๋รินชาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

"ข้ามีเรื่องหนึ่งจะแจ้งแก่ฝ่าบาท... ที่โรงนาร้างท้ายเมืองหลวง แม้ภายนอกจะดูทรุดโทรมและไร้ผู้คนเหลียวแลทว่าภายในกลับถูกใช้เป็นที่ซุกซ่อน เสบียงข้าวสารหลวง มหาศาล พวกมันกำลังเตรียมขนย้ายข้าวสารดีเหล่านั้นออกไปขายให้แก่พ่อค้าคนกลางนอกเมืองหลวง แล้วนำข้าวเก่าปลอมปนของคุณภาพต่ำเข้ามาสับเปลี่ยนแทนที่... ซึ่งหนึ่งในตระกูลขุนนางที่อยู่เบื้องหลังเรื่องชั่วช้านี้ ก็คือ ตระกูลจาง"

กวนเฟิงฟังความแล้วนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขารับถ้วยชามาถือไว้ พยักหน้ารับคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ขอบคุณคุณหนูหก ข้าจะนำความนี้ไปรายงานฝ่าบาทโดยเร็วที่สุด"

ยามสาย ณ ห้องทรงพระอักษรในวังหลวง...

กวนเฟิงคุกเข่าถวายรายงานเรื่องโรงนาร้างท้ายเมืองต่อหน้ามู่หลิงเชียว ฮ่องเต้หนุ่มละสายตาจากฎีกาตรงหน้า นัยน์ตาหงส์ฉายแววครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ข่าวจากจางซินอี๋... เป็นความจริงแน่หรือ"

"กระหม่อมยังมิอาจยืนยันได้พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"

กวนเฟิงประสานมือตอบ

"ทว่าคุณหนูหกยืนยันด้วยความมั่นใจยิ่ง"

มู่หลิงเชียวยกยิ้มลึกล้ำที่มุมโอษฐ์

"เช่นนั้น เจ้าจงเร่งไปตรวจสอบที่โรงนาร้างนั่นด้วยตาตนเองเสียบัดนี้!"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

กวนเฟิงเร่งเดินทางไปแอบซุ่มสังเกตการณ์ที่โรงนาร้างท้ายเมืองตามคำสั่งทันที และก็เป็นไปตามที่ซินอี๋บอกไว้ทุกประการ เขาพบเห็นชายฉกรรจ์และชายชุดดำมากมายกำลังขนย้ายกระสอบข้าวสารขึ้นลำเรือที่จอดรออยู่ตรงท่าเรือลับหลังโรงนาอย่างรีบร้อน เมื่อเห็นหลักฐานคาตา กวนเฟิงจึงรีบเร่งเดินทางกลับเข้าวังเพื่อรายงาน

"ฝ่าบาท! เป็นจริงตามที่คุณหนูหกแจ้งไว้ทุกประการพ่ะย่ะค่ะ!"

กวนเฟิงคุกเข่าถวายรายงานด้วยความตื่นเต้น

"กระหม่อมไปเห็นกับตาว่ามีคนจำนวนมากกำลังเร่งขนย้ายกระสอบข้าวสารขึ้นลำเรืออยู่หลังโรงนานั้นพ่ะย่ะค่ะ!"

มู่หลิงเชียวพยักหน้าพึงพระทัย นัยน์ตาคมปลาบประกายความเด็ดเดี่ยว

"ดีมาก... ข่าวของคุณหนูหกนับว่าเชื่อถือได้ แม้ยามนี้เราจะยังไม่มีเอกสารสัญญาสั่งการจากเสนาบดีจางเป็นหลักฐานผูกมัด แต่หากเราส่งกำลังทหารบุกเข้าตรวจค้นและจับกุมคนพวกนั้นกลางคัน... ข้าวสารหลวงและตัวคนพวกนั้นก็คือหลักฐานมัดตัวชั้นดีที่ดิ้นไม่หลุด"

ฮ่องเต้หนุ่มทรงยันกายลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ สั่งการเสียงดังกังวาน

"กวนเฟิง! นำกำลังทหารอารักขาไปโอบล้อมโรงนาร้างนั่นซะ จับกุมพวกมันทั้งหมดพร้อมของกลาง อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว"

กลางดึกคืนนั้น บรรยากาศรอบโรงนาร้างท้ายเมืองเงียบสงัดและมืดมิด ทันใดนั้น กองกำลังทหารรักษาพระองค์นับสิบนายในชุดเกราะเหล็กเงาวับ นำโดยกวนเฟิง ก็พังประตูบุกเข้าไปด้านในอย่างองค์อาจและดุดัน

ตึง!

"ทหารบุก! ทุกคนหยุดอยู่กับที่ ห้ามขยับ!"

เสียงกวนเฟิงตวาดดังก้องไปทั่วโรงนา

คมดาบเงาวับชักออกจากฝักดังกังวาน ทหารหลวงกระจายกำลังเข้าโอบล้อมทุกจุด เหล่าคนงานแบกกระสอบข้าวสารที่กำลังทำงานอยู่ต่างตกใจตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด กระสอบข้าวหลุดจากมือตกพื้น พวกเขารีบทิ้งตัวลงคุกเข่าก้มหน้า ร้องขอชีวิตกันระงมด้วยความหวาดกลัว

"ไว้ชีวิตด้วยขอรับท่านทหาร! พวกข้าน้อยเป็นเพียงคนงานแบกหามเท่านั้น!"

ทันใดนั้น ชายรูปร่างอ้วนท้วม ลุกลนใส่เสื้อผ้าปานกลาง ร้องไห้โฮล่ำไห้เสียงดังระงม วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องด้านในแล้วล้มลงคุกเข่าลงต่อหน้ากวนเฟิง ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง

"ท่านองครักษ์! ได้โปรดเมตตาด้วยขอรับ! ข้าน้อยเป็นเพียงชาวบ้านทำมาหากินสุจริต เหตุใดทหารหลวงถึงได้บุกเข้ามาจับกุมข้าน้อยเช่นนี้เล่าขอรับ!"

กวนเฟิงทอดสายตามองชายอ้วนท้วมด้วยแววตาไม่ปักใจเชื่อแม้แต่น้อย เขาก้าวสับเท้าเข้าไปหาอย่างคุกคาม ก่อนจะยื่นปลายดาบคมกริบลงวางบนไหล่ของชายอ้วนท้วมหนักๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มดุดันดุจพญามัจราช

"ทำมาหากินสุจริตงั้นหรื บอกมา! เจ้าทำงานให้ใคร! ใครเป็นคนสั่งให้พวกเจ้าขนย้ายยักยอกเสบียงข้าวสารหลวงออกจากเมืองหลวง!"

ชายอ้วนท้วมหน้าซีดเผือด ร้องไห้หนักกว่าเดิมพร้อมกับโขกศีรษะลงกับพื้นหินดัง ปัก! ปัก! อย่างน่าสงสารจนหน้าผากเริ่มบวมแดง

"ข้าน้อยโดนใส่ร้ายขอรับท่านองครักษ์! ข้าน้อยมิเคยยักยอกข้าวหลวงเลยแม้แต่เมล็ดเดียว! ได้โปรดรอสักครู่ ข้าน้อยมีหลักฐานขอรับ!"

ชายอ้วนท้วมรีบลุกขึ้นลนลาน วิ่งเข้าไปในห้องเก็บของหลังโรงนาด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบประคองตลับไม้และแผ่นกระดาษเอกสารสัญญาการซื้อขายวิ่งกลับมาชูขึ้นเหนือศีรษะ ส่งให้กวนเฟิงด้วยมือที่สั่นระริก

"นี่คือเอกสารตราประทับการซื้อขายข้าวสารกับชาวบ้านและพ่อค้าท้องถิ่นอย่างถูกต้องตามกฎหมายขอรับ! ข้าวพวกนี้เป็นข้าวที่ข้าน้อยกว้านซื้อมาจากชาวบ้านเพื่อนำส่งออกไปขายต่างเมืองอย่างถูกกฎหมาย ทุกอย่างมีตราประทับของว่าการเมืองหลวงยืนยันชัดเจนขอรับ!"

กวนเฟิงขมวดคิ้วแน่น ตวัดสายตาลงมองแผ่นเอกสารในมือ เขาลองพลิกตรวจเช็กตราประทับ คราบหมึก ลายเซ็น และรายการบัญชีสินค้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน...

ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้หัวใจขององครักษ์หนุ่มกระตุกวูบ!

เอกสารสัญญาการซื้อขาย ข้อมูลจำนวนกระสอบ และตราประทับของกรมการค้าเมืองหลวง... ล้วนเป็นของจริงทุกประการ เอกสารยืนยันชัดเจนว่าโรงนาแห่งนี้เปิดทำการค้าข้าวสารกับชาวบ้านอย่างถูกกฎหมาย และข้าวในกระสอบก็เป็นเพียงข้าวสารราษฎรธรรมดา มิใช่เสบียงข้าวสารหลวงที่ถูกยักยอกมาแต่อย่างใด

ความจริงเบื้องหน้าทำให้กวนเฟิงต้องชะงักงัน ดาบในมือชะลอลง... สถานการณ์กลับกลายเป็นว่า โรงนาแห่งนี้มิได้เกี่ยวข้องกับการยักยอกเสบียงหลวงอย่างที่คุณหนูหกจางซินอี๋รายงานไว้เลยแม้แต่น้อย