Mag-log in"ฝ่าบาททรงคิดจะตัดศีรษะหมากตัวเดียวที่ถอนรากถอนโคนตระกูลจางจริงๆ หรือเพคะ?" "หากเจ้าฉลาดพอจะเป็นมีดสั้นให้ข้า... ข้าก็พร้อมจะปกป้องมีดเล่มนี้ด้วยบัลลังก์ของข้าเช่นกัน!"
view moreท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลภายในลานพิธี เสียงโวยวายของเหล่าขุนนางและเสียงร้องไห้หวาดกลัวของนางกำนัลดังระเบ็งเซ็งแซ่ คราบเลือดสดๆ ของเสนาบดีจางยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งหลิงเชียวในฉลองพระองค์เปื้อนคราบเลือดหันกลับมามองซินอี๋ด้วยสายตาห่วงใย พระองค์ไม่อาจทนเห็นใบหน้าที่ซูบซีดและร่างบางที่สั่นสะท้านด้วยความตกใจของนางได้ จึงรีบหันไปออกคำสั่งเสียงเข้มกับเสี่ยวอี๋และเหล่าองครักษ์เงา"พาฮองเฮากลับตำหนักเดี๋ยวนี้! คุ้มกันนางให้ดี อย่าให้ความวุ่นวายที่นี่ไปรบกวนนางเป็นอันขาด!"ซินอี๋ถูกพยุงตัวกลับมายังตำหนักหงส์ ทว่าภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ นางกลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ด้วยความร้อนรุ่มและสับสนในอก ร่างบางเดินง่วนไปมารอบโต๊ะชา นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริก ภาพใบหน้าที่ดุดัน คมกระบี่ที่บั่นคอเสนาบดีจาง และการปรากฏตัวของผิงอันตัวจริงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวอย่างไม่หยุดหย่อนปัง!เสียงบานประตูห้องบรรทมถูกผลักออกกว้าง ซินอี๋สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ยามเห็นหลิงเชียวในชุดลองเชิงสีเข้มที่ผลัดเปลี่ยนใหม่ก้าวเข้ามาภายในห้อง ร่างบางไม่รอช้า เร่งรีบวิ่งเข้าไปจับแขนเสื้อของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักแล
หลังจากทรมานตนเองและบดขยี้หัวใจฮองเฮามาตลอดหลายวัน ในที่สุด วันสถาปนาพระสนมเอกกุ้ยเฟยที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงยามเช้าอันสดใส ธงทิวสีแดงทองสะบัดพลิ้วต้อนรับสายลม ณ ลานพิธีหน้าพระธาตุมังกร วังหลวงถูกเนรมิตให้ยิ่งใหญ่และอลังการสมเกียรติรักแรกในวัยเยาว์ขององค์ฮ่องเต้ ขุนนางน้อยใหญ่ต่างสวมชุดขุนนางเต็มยศยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยทั้งสองฝั่ง เสียงดนตรีมงคลดังกังวานเสนาะหู ขันทีและนางกำนัลลำเลียงเครื่องสักการะและถาดราชสาส์นทองคำขึ้นสู่ยอดบันไดหยกซินอี๋ประทับนั่งบนพระเก้าอี้หงส์ข้างกายหลิงเชียวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เครื่องทรงฮองเฮาสีเหลืองทองตระการตาไม่อาจปกปิดความซูบซีดและแววตาที่ว่างเปล่าของนางได้ ส่วนหลิงเชียวในฉลองพระองค์มังกรเต็มยศ แม้เบื้องหน้าจะสง่างามทรงอำนาจ ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่ต้องลอบมองฮองเฮาคู่ชีวิตเป็นระยะพิธีการดำเนินไปตามลำดับขั้นตอนอันศักดิ์สิทธิ์ เสียงขันทีตวาดขานเบิกตัวว่าที่กุ้ยเฟยดังลั่น ลานพิธีพลันตกอยู่ในความเงียบ ร่างอรชรของ 'ผิงอันตัวปลอม' ในชุดสตรีสูงศักดิ์สีแดงปักดิ้นทองก้าวเดินขึ้นบันไดหยกอย่างช้าๆ ท่วงท่าเยื้องกรายอ่อนหวานเ
จนกระทั่งยามรุ่งอรุณ... แสงแรกแห่งวันทาบทาขอบฟ้าทิศตะวันออกเป็นสีส้มรำไร ลมหนาวที่พัดโชกตลอดคืนเริ่มสงบลง ทว่าบรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรกลับตึงเครียดและอบอวลไปด้วยรังสีฆาตกรรมเสียงพัดกระพือปีกอันถี่กระชั้นดังขึ้นริมหน้าต่าง นกสืบข่าวสายฟ้าร่อนลงแตะขอบไม้ กวนเฟิงที่ยืนเฝ้าอยู่นอกประตูรีบก้าวเข้ามาถอดกระบอกไม้ไผ่จิ๋วที่ผูกติดอยู่กับข้อเท้านกสื่อสารออก แล้วคลี่แผ่นกระดาษสาด้านในถวายแด่ฮ่องเต้ด้วยความนอบน้อมจดหมายลับตอบกลับจากแคว้นฉีถูกส่งมาถึงมือหลิงเชียวในที่สุดข้อความสั้นๆ ทว่าได้ใจความกะทัดรัดผ่านรหัสลับของหน่วยองครักษ์เงา ยืนยันชี้ชัดตรงกันทุกประการว่า ผิงอันตัวจริงและพระสวามียังคงประทับอยู่อย่างสงบสุขในจวนอ๋องแคว้นฉี มิได้เดินทางออกนอกเขตแคว้นเลยแม้แต่น้อยนัยน์ตาหงส์ของฮ่องเต้หนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษ ก่อนจะเค่นยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา รังสีสังหารในดวงตาเปล่งประกายดุดันปานจะขย้ำเหยื่อ พระองค์ขยำกระดาษสาในมือจนแหลกคามือ แล้วสะบัดลงใส่เตาอ่างอั้งโล่จนเปลวไฟลุกพรึบกลืนกินเบาะแสทั้งหมดกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา"เป็นอย่างไรบ้างพะย่ะค่ะฝ่าบาท"กวนเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวั
ภายในห้องบรรทมอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงันปนยะเยือกทันทีที่แผ่นหลังของซินอี๋ลับหายไปจากสายตาหลิงเชียวรีบยันกายลุกขึ้นจากร่างของสตรีบนเตียงอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน พระองค์ขมวดคิ้วแน่นด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ นัยน์ตาหงส์จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำเย็น"เพราะเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่"ผิงอันขยับกายลนลาน ถลันตัวลงจากเตียงสี่เสา รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่ากอดท่อนขาของฮ่องเต้หนุ่มไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลรินอาบพวงแก้ม ร้องไห้สะอื้นเอ่ยปากระล่ำละลัก"ฝ่าบาท... หม่อมฉันรู้แล้วเพคะ หม่อมฉันรู้หัวใจตนเองแล้วว่าแท้จริงแล้วคนที่หม่อมฉันรักและปรารถนาจะเคียงคู่ด้วยคือพระองค์คนเดียวเท่านั้น ขอพระองค์โปรดลืมเลือนเรื่องราวในอดีตไปเสีย... มอบโอกาสให้หม่อมฉันอีกสักครั้งได้หรือไม่เพคะ..."หลิงเชียวขมวดคิ้วเข้ม สายตาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก... พระองค์เติบโตมาพร้อมกับผิงอันย่อมรู้นิสัยใจคอและกิริยาท่าทางของนางเป็นอย่างดี แม้กาลเวลาจะหมุนเปลี่ยน และจิตใจของคนอาจแปรเปลี่ยนไปตามวันเวลา ทว่าสตรีตรงหน้าผู้นี้... สัมผัส แววตา และแรงสะท้อนกลับยามแนบชิด กลับไม่มีสิ่งใดเหมือนผ











