All Chapters of ขอฝ่าบาท…โปรดไว้ชีวิต: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงมโหรีดุริยางค์หลวงประโคมก้องสะท้อนไปทั่วลานหน้าพระตระกูลจงเหอ กลิ่นหอมของกำยานมังกรอบอวลเหนือระเบียงหินอ่อนขาว ราษฎร์และเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่นับร้อยชีวิตในชุดขุนนางเต็มยศ หมอบกราบเรียงรายอย่างเป็นระเบียบสุดสายตามู่หลิงเชียวในก้าวขึ้นสู่ยอดสูงสุดแห่งอำนาจ เขาประทับยืนอยู่หน้าบัลลังก์ทอง ฉลองพระองค์มังกรดำปักดิ้นทองคำสั่งทำพิเศษ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าอย่างสง่างาม ทว่าใบหน้าที่คมคายกลับนิ่งเรียบดุจรูปสลัก นัยน์ตาคู่คมปลาบแฝงความดุดันและลึกล้ำยากแท้ล่วงรู้ ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความยินดีหรือความตื่นเต้น มีเพียงความเย็นชาอันแสนเหินห่างของผู้อยู่จุดสูงสุดที่ผ่านความสูญเสียมาอย่างร้าวรานขันทีผู้ใหญ่ก้าวออกมาด้านหน้า พร้อมเปิดม้วนราชโองการผ้าแพรไหมทองคำ อ่านด้วยน้ำเสียงก้องกังวานสั่นสะเทือนไปทั่วราชสำนัก"ตามพระราชโองการแห่งฟ้า! องค์ชายสาม มู่หลิงเชียว กราบบูชาบวงสรวงสวรรค์และปฐพี รับสืบทอดมหาบารมีแห่งแคว้นเว่ย บัดนี้สถาปนารัชสมัยใหม่ามว่า 'จิ่งหยวน' หมายถึงจุดเริ่มต้นแห่งความเจริญรุ่งเรืองอันเกรียงไกร"สิ้นเสียงขานสถาปนารัชสมัยจิ่งหยวน มู่หลิงเชียวก้าวลงประทับบนบัลลังก์มังกรด้วยท่วงท่าเ

2ภายในห้องทรงพระอักษร เสียงหัวเราะแผ่วเบาทว่าเปี่ยมด้วยความพึงใจดังก้องอย่างผ่อนคลาย มู่หลิงเชียวประทับนั่งบนพระเก้าอี้มังกร รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ยามคิดถึงชัยชนะที่อยู่แค่อีกก้าวเดียว ในที่สุดเขาก็กำจัดเสนาบดีจางลงได้สำเร็จ หลักฐานป้ายหยกประจำตระกูลที่มัดตัวมืดแปดด้านเช่นนี้ ต่อให้จิ้งจอกเฒ่าจะมีร้อยสติปัญญา ก็ยากที่จะดิ้นหลุดรอดไปได้กวนเฟิงที่ยืนอารักขาอยู่ข้างกายทอดสายตามองผู้เป็นนายด้วยความเคารพยำเกรงจากหัวใจ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมเชยในพระสติปัญญาอันเฉียบแหลม ดังเช่นที่เขาเคยถวายการรับใช้มาตลอดหลายปี... องค์ชายสามผู้นี้เมื่อครั้งมีพระชนมายุเพียงสิบเก้าพรรษา ก็เคยเหี้ยมเกรียมถึงขั้นวางแผนสังหารพระเชษฐาต่างมารดาได้อย่างเด็ดเดี่ยว มาบัดนี้ทรงเติบใหญ่เป็นถึงองค์อธิปัตย์แห่งแคว้น การจะรับมือกับพระองค์จึงมิใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทำได้เลยทว่า... แผนการที่คิดว่าแยบยลและไร้ร่องรอย กลับถูกฉีกสะบั้นลงต่อหน้าต่อตา!"รายงานฝ่าบาท!"นายทหารองครักษ์วิ่งลุกลี้ลุกลนเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ "เรียนฝ่าบาท... ยามนี้จับตัวคนร้ายที่แท้จริงได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"รอยยิ้มมั่นพระทัยบนพระ

หลังฮ่องเต้หนุ่มและกวนเฟิงเสด็จกลับเข้าวังหลวง จางซินอี๋และ’ เสี่ยวอี่’ สาวใช้คนใหม่ที่ฮ่องเต้ส่งมาคุ้มกันและช่วยงาน ก็เริ่มจัดเตรียมข้าวของและทำความสะอาดปัดกวาดโรงน้ำชาเพื่อเตรียมเปิดทำการในวันพรุ่งนี้อย่างตั้งอกตั้งใจเมื่อถึงยามเย็นได้เวลาอันสมควร เสี่ยวอี่ก็เดินเข้ามาประชิดกายคุณหนูหกเพื่อรายงานและช่วยย้ำเตือนสติ"คุณหนูหกเจ้าคะ... ได้เวลาต้องกลับจวนตระกูลจางแล้วเจ้าค่ะ"ซินอี๋กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ นางยก มีดสั้นลายมังกร ของฮ่องเต้ขึ้นมาค่อยๆ ถอดออกจากฝัก คมเหล็กประกายแวววาวสะท้อนเข้าตา ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความสุขและความกระหายที่จะได้กลับไปคิดบัญชีแค้นกับคนในตระกูลชั่ว"กลับจวนหรือ..."ซินอี๋ลูบคมมีดเล่นเบาๆ"เมื่อเช้าฮ่องเต้ทรงเอ่ยปากประกาศต่อหน้าทุกคนแล้วว่าข้าคือคนของพระองค์ หากกลับไปคราวนี้ ยังมีคนไร้สมองกล้ากระตุกหนวดเสือมาทำร้ายข้าอีก... ข้าก็จะใช้มีดสั้นมังกรเล่มนี้ปั่นคอพวกมันเสียให้สิ้นเรื่อง"เสี่ยวอี่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แม้คุณหนูหกผู้นี้จะมีดวงหน้างดงามหมดจด ทว่าความร้ายกาจและจิตสังหารกลับมีทวีคูณยิ่งกว่าสตรีใดที่นางเคยพบเจอ เสี่ยวอี่พลันรู้สึกน

"แล้วซินอี๋เล่า... นางอยู่ที่ใด"มู่หลิงเชียวยกพัดในหัตถ์ขึ้นปิดบังใบหน้าส่วนล่าง พลางเอียงพระพักตร์เอ่ยถามกวนเฟิงด้วยน้ำเสียงอึดอัดสถานที่ซึ่งควรจะมอบความเพลิดเพลินบันเทิงใจ บัดนี้กลับทำให้ฮ่องเต้หนุ่มรู้สึกตึงเครียดและกระอักกระอ่วนอย่างที่สุด พระองค์กวาดสายตามองซ้ายมองขวาเพื่อค้นหาสตรีผู้เป็นเจ้าของแผนการ ทว่าไม่ว่าจะหันไปทางใด ก็พบเจอแต่ภาพบุรุษมากตัณหากำลังตระกองกอดเหล่าคณิกา บ้างถูกโอบไหล่ บ้างถูกตักเตือนป้อนสุราอย่างใกล้ชิดบนตัก จนมู่หลิงเชียวต้องเบือนพระพักตร์หนีด้วยความอนาถใจเกินจะมองต่อกวนเฟิงเองก็พยายามสอดส่องสายตามองหาไม่แพ้กัน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ลานกว้าง พลางกระซิบตอบเสียงเบา"ฝ่าบาท... หอกระเยว่แห่งนี้เป็นสถานที่อโคจร ห้ามสตรีชนชั้นสูงเข้าออกโดยเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ หากคุณหนูหกคิดจะเข้ามา ย่อมต้องแอบปลอมตัวเป็นบุรุษ หรือไม่ก็..."กวนเฟิงชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ดวงตาทั้งสองข้างพลันขยายกว้าง จ้องมองไปยังเวทีร่ายรำกลางลานอย่างตาค้างมู่หลิงเชียวเมื่อเห็นองครักษ์ข้างกายเงียบเสียงไปอย่างผิดปกติ จึงหันกลับมาหมายจะเอ่ยถาม"กวนเฟิง มีสิ่งใดหรือ"เมื่อไร้ซึ่งคำตอบจากองครักษ์หนุ

ค่ำคืนอันมืดมิดใกล้ม่านน้ำนอกเมือง ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นอายชื้นของลำน้ำและความหนาวเย็นปะทะผิวกาย ซินอี๋ในชุดรัดกุมสีเข้มซุ่มตัวอยู่ใต้เงามืดของโกดังร้าง นางตัดสินใจลอบเข้ามาเพียงลำพังด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม หมายจะค้นหาบัญชีลับและหลักฐานการยักยอกอาวุธให้พบ เพื่อลบล้างความผิดพลาดที่เคยพาองค์จักรพรรดิเดินตกกับดักในครั้งก่อนร่างบางย่องผ่านเงาไม้เข้าไปภายในคลังเก็บของอันเงียบสงบ มือเรียวสลัวค้นหาตามตู้และหีบไม้อย่างระมัดระวัง จนกระทั่งพบม้วนบัญชีการส่งมอบอาวุธซุกซ่อนอยู่ใต้แผ่นไม้ลับ ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะยัดม้วนกระดาษเข้าที่อกเสื้อ เสียงก้าวหนักๆ และแสงไฟจากไต้ฝุ่นก็พลันสว่างวาบขึ้น"นั่นใครน่ะ! มีคนลอบเข้ามา!"เสียงตะโกนดังกึกก้องพร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างกำยำในชุดคนเฝ้าโกดังนับสิบคนพุ่งตรงเข้ามา พร้อมดาบเล่มโตเปล่งประกายวาววับ น่ากลัวประดุจเพชฌฆาต ซินอี๋ตาโตด้วยความตื่นตระหนก นางรีบเบี่ยงกายหลบคมดาบที่ฟันฉับลงมาหวังตัดศีรษะ ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกระชากไหล่นางอย่างแรงจนเสื้อผ้าขาดวิ่น คมดาบอีกเล่มกรีดผ่านแขนของนางจนเลือดไหลซึม!"จับนางไว้! อย่าให้นางรอดชีวิตออกไปได้เด็ดขาด!"เสียงเหี้ยมเกร