ตอนที่ 3

ทันทีที่ประตูรถม้าพระที่นั่งปิดลง ความเงียบสงัดอันน่าอึดอัดก็ครอบคลุมไปทั่วทั้งห้องบรรทมเคลื่อนที่แห่งนี้

เคร้ง!

มีดสั้นเล่มงามที่สลักลวดลายมังกรผาดโผนประกายทอง ถูกชักออกจากฝักดังกังวาน ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาจ่อชิดคอหอยของคุณหนูหกในเสี้ยววินาที คมเหล็กเงาวับสัมผัสชิดติดผิวเนื้อนุ่มจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ

มู่หลิงเชียวทอดสายตามองใบหน้าบอบช้ำของคุณหนูหกด้วยแววตานิ่งเรียบ ทว่าแฝงรังสีเหี้ยมเกรียมดุดันที่พร้อมจะสังหารคนได้ทุกเมื่อ ก่อนจะตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเข้มงวด

"ข้าทำให้คนพวกนั้นรู้แล้วว่าเจ้าเป็นคนของข้า... เช่นนั้นก็จงทำตามที่เจ้ารับปากเสีย หาไม่แล้ว ข้าจะเป็นคนบั่นคอเจ้าด้วยมือของข้าเอง!"

คำพูดอันเยือกเย็น นิ่งสงบ และน่ากลัวดุจพญามัจจุราชราชนั้น เป็นน้ำเสียงข่มขวัญระดับที่แม้แต่ชายชาติรีผู้จัดเชี่ยวสนามรบยังต้องสั่นสะท้านและก้มหัวให้ด้วยความหวาดกลัว...

ทว่า... คำขู่สังหารนั้นกลับใช้ไม่ได้ผลกับ จางซินอี๋!

สตรีเบื้องหน้ามิได้แสดงอาการหวาดหวั่นหรือหลบสายตาเลยแม้แต่น้อย นางจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาหงส์คู่นั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและเด็ดเดี่ยวเกินมนุษย์ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย แล้ว ดันคอของตนเองเข้าหา คมมีดมังกร อย่างไม่เกรงกลัวความตาย

เลือดสดๆ เริ่มซึมออกมาจากผิวเนื้อเบาๆ ทำเอามู่หลิงเชียวชะงักงันด้วยความตกใจ ฮ่องเต้หนุ่มต้องเป็นฝ่ายเร่งรีบเบือนตวัดคมมีดเฉียงออกไปทางอื่นด้วยพระองค์เอง เพราะเกรงว่าหากนางยังดันเข้ามามากกว่านี้ ความคมของใบมีดจะกรีดคอหอยนางจนบาดเจ็บสาหัส

ซินอี๋เหยียดยิ้มบางๆ นัยน์ตาคมปลาบสบมองโอรสสวรรค์ตรงๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฝ่าบาททรงคิดจะตัดศีรษะหมากตัวเดียวที่ถอนรากถอนโคนตระกูลจางจริงๆ หรือเพคะ"

มู่หลิงเชียวจ้องมองท่าทางอวดดี สติปัญญาอันแหลมคม และแววตาไม่ยอมคนของนางแล้ว พระองค์พลันเหยียดยิ้มออกมาอย่างพอพระทัยยิ่ง ฮ่องเต้หนุ่มโน้มพระพักตร์เข้ามาใกล้ดวงหน้างามในระยะกระชั้นชิด กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่หนักอึ้งดุจขุนเขา

"หากเจ้าพร้อมจะเป็นมีดสั้นให้ข้า... ข้าก็พร้อมจะปกป้องมีดเล่มนี้ด้วยบัลลังก์ของข้าเช่นกัน!"

จางซินอี๋ยิ้มออกมาด้วยแววตาพึงพอใจอย่างถึงที่สุด รอยยิ้มบนใบหน้าบอบช้ำแทนคำตอบตกลงในข้อตกลงและพันธสัญญาแห่งพันธมิตรครั้งนี้ทุกประการ

มู่หลิงเชียวลดมีดสั้นลายมังกรประจำพระองค์ลง ก่อนจะวางมันลงบนตักของคุณหนูหกอย่างตั้งใจ จากนั้นพระองค์ก็ทรงหยิบ ป้ายหยกขาวเนื้อดี ลายหงส์ทรงอำนาจขึ้นมาจากข้างพระวรกาย แล้วส่งมอบให้แก่นาง

"ป้ายหยกนี้... ข้ามอบให้เจ้าแทนคำรับปากเรื่องการปกป้อง มันคือป้ายหยกคำสั่งที่สามารถเปิดประตูได้ทุกบาน ตั้งแต่วังหลวงชั้นนอกจนถึงห้องนอนของข้า และหากวันใดที่เจ้ามีภัย... จงนำป้ายหยกนี้ส่งให้ทหารรักษาพระองค์ที่อยู่ใกล้ที่สุด พวกเขาจะปกป้องเจ้าจนตัวตายอย่างถวายหัว!"

ซินอี๋ยื่นมือที่พันผ้าแผลไว้รับสองสิ่งสำคัญ ทั้งมีดสั้นมังกรและป้ายหยกขาว มาไว้ในครอบครอง นางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้ที่มีชัยชนะเหนือกระดานหมาก นัยน์ตาคู่งามฉายประกายแห่งความทะเยอทะยานและไฟแค้นอย่างถึงที่สุด

มู่หลิงเชียวทอดพระเนตรเห็นแววตาอันเปี่ยมด้วยทะเยอทะยานของนางแล้ว ฮ่องเต้หนุ่มก็ทรงหัวเราะชอบใจออกมาอย่างมีความสุข พระองค์ทรงสำราญพระทัยยิ่งนักที่ได้พบหมากที่ถูกใจและเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้

"ดีมาก..."

มู่หลิงเชียวเหยียดยิ้ม นัยน์ตาฉายแววลึกล้ำ

"ก่อนจะเริ่มแผนการ... ข้าจะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง"

ฮ่องเต้หนุ่มเคาะผนังรถม้าเบาๆ ก่อนจะออกคำสั่งเสียงทรงอำนาจดังก้องออกไปเบื้องนอก

"เคลื่อนขบวน"

ขบวนรถม้าพระที่นั่งเคลื่อนตัวมาหยุดลง ณ หน้าโรงน้ำชาแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงน้ำชาเก่าแก่ของ ‘ผิงอัน’ สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจและเคยคว้าหัวใจของฮ่องเต้หนุ่มไว้ทั้งดวง ทว่าบัดนี้ ร้านชาแห่งนี้กลับกลายเป็นเพียงร้านที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน เมื่อนางได้ตัดสินใจทิ้งสถานที่แห่งนี้และเดินทางจากไป ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความทรงจำและความสุขที่มู่หลิงเชียวมิอาจลบเลือนออกไปจากใจได้ พระองค์จึงสั่งให้คนไปขอซื้อโรงน้ำชาแห่งนี้เก็บไว้ เพราะไม่อาจทำใจปล่อยให้สถานที่อันเปี่ยมด้วยความทรงจำนี้ถูกทอดทิ้งหรือตกเป็นของผู้อื่น

จางซินอี๋ก้าวลงจากรถม้าเดินตามหลังฮ่องเต้หนุ่ม นางทอดสายตามองอาคารสองชั้นเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่พองโต ก่อนจะก้าวสับเท้าตามพระองค์เข้าไปด้านใน

ภายในร้านที่ควรจะทรุดโทรมกลับดูใหม่และสะอาดตาอย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยมู่หลิงเชียวทรงมีรับสั่งให้คนเข้ามาปัดกวาดเช็ดถูและดูแลทำความสะอาดทุกวัน ด้วยหวังว่าหากวันใดที่พระองค์คิดถึงนางจนทนไม่ไหวและเสด็จมาเยือน สถานที่แห่งนี้จะยังคงงดงามและมีชีวิตชีวาดั่งยามที่ผิงอันยังคงประทับอยู่ข้างกาย

ฮ่องเต้หนุ่มก้าวไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่เคยนั่งประจำ พระองค์เบือนพระพักตร์หันมาทอดพระเนตรคุณหนูหก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ

"เจ้า... ชงชาเป็นหรือไม่?"

ซินอี๋น้อมกายรับคำสั่งในทันที

"หม่อมฉันพอมีความรู้เรื่องชาอยู่บ้างเพคะ"

ร่างบอบบางเดินแยกตัวเข้าไปยังห้องครัวหลังร้านอย่างรู้หน้าที่ จัดเตรียมต้มน้ำและเลือกสรรใบชาด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่วและสง่างาม

เมื่อนางเดินลับตาไป มู่หลิงเชียวก็ค่อยๆ ทอดสายตามองไปรอบๆ โรงน้ำชาอันเงียบสงบ นัยน์ตาหงส์คู่คมปลาบพลันหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด กระแสความเย็นชาและความเหงาหงอยแผ่ออกมาจากพระวรกายอย่างปิดไม่มิด... กวนเฟิงที่ยืนอารักขาอยู่ข้างกายรับรู้ได้ในทันทีว่าผู้เป็นนายกำลังเจ็บปวดอีกครั้ง หลายต่อหลายครั้งยามประทับอยู่ในวังหลวง ฮ่องเต้หนุ่มมักจะเหม่อมองออกไปทางทิศของแคว้นฉี่ด้วยสายตาเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความรักและความโหยหาอันลึกล้ำเสมอ

เวลาผ่านไปชั่วครู่ จางซินอี๋ก็ยกถาดชาออกมาเสิร์ฟเบื้องพระพักตร์

ทว่าในบรรดาใบชามากมายที่มีเก็บไว้ในโรงน้ำชาแห่งนี้ ซินอี๋กลับเลือกหยิบ 'ชากุยฮวา' (ชาดอกหอมหมื่นลี่) มาบรรจงชงถวายให้แก่พระองค์ กลิ่นหอมหวานละมุนละไมของดอกหอมหมื่นลี่ลอยอบอวลขึ้นมาแตะจมูก พลันจุดประกายความทรงจำยามที่มีความสุขกับผิงอันให้หวนคืนมาในพระทัย

มู่หลิงเชียวเผลอยกยิ้มออกมาบางเบายามนึกถึงใบหน้างอนง้อและกิริยายียวนของผิงอัน... รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครในใต้หล้าเคยได้สัมผัส นอกจากสตรีผู้เป็นดวงใจนางนั้นเพียงคนเดียว

ซินอี๋สังเกตเห็นรอยยิ้มนั้นได้อย่างง่ายดาย นางรู้ได้ทันทีว่าสถานที่แห่งนี้คือความสุขและความลับในใจของพระองค์ ความฉลาดหลักแหลมทำให้นางเอ่ยชมขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"โรงน้ำชาแห่งนี้งดงามและสงบเงียบยิ่งนักเพคะ... กลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้ชวนให้ผู้มาเยือนรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดใจเพคะฝ่าบาท"

คำชมอันจริงใจและสติปัญญาของนาง ทำให้นัยน์ตาหงส์ที่เคยเหี้ยมเกรียมหันกลับมาสบตานางด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน มู่หลิงเชียวตรัสถามเสียงเบา

"เจ้า... ชอบที่นี่หรือไม่"

คนฉลาดอย่างซินอี๋มิรอช้าที่จะตอบออกไปทันที

"หม่อมฉันชอบมากเพคะ"

ฮ่องเต้หนุ่มทรงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง พระองค์ทอดพระเนตรมองถ้วยชาในพระหัตถ์ ก่อนจะตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าทอดถอนพระทัย

"งั้นข้ายกให้เจ้าเป็นผู้ดูแล..."

พระองค์เงยพระพักตร์กวาดสายตามองไปรอบๆ โรงน้ำชาอันว่างเปล่า

"โรงน้ำชาแห่งนี้... ถึงเวลาที่จะต้องมีเจ้าของคนใหม่เสียที"

ซินอี๋รีบก้มศีรษะลงโขกถวายความเคารพอย่างนอบน้อม

"ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันจะดูแลที่แห่งนี้อย่างดีที่สุด"

บรรยากาศรอบพระวรกายของมู่หลิงเชียวดูผ่อนคลายและใจดีขึ้นอย่างน่าประหลาด พระองค์ตวัดสายตาสั่งกวนเฟิง

"กวนเฟิง... ไปพาตัวนางกำนัลที่ไว้ใจได้มาให้ข้าคนหนึ่ง"

ตรัสจบก็หันมาเอ่ยกับซินอี๋

"นางกำนัลผู้นี้ ข้าให้มาคอยอยู่รับใช้และเป็นกำลังให้เจ้าที่นี่"

ซินอี๋ยกยิ้มอย่างมีความสุข นัยน์ตาเป็นประกาย

"หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ"

มู่หลิงเชียวมิได้สนใจกิริยาของนางอีก พระองค์ยกถ้วยชากุยฮวาขึ้นสูดกลิ่นหอมฟุ้งด้วยหัวใจที่คิดถึงและคะนึงหาผิงอันสุดหัวใจ พลางทรงดำริในพระทัยเงียบๆ ...

‘บางที... การมีคนมาคอยดูแลและเปิดประตูโรงน้ำชาแห่งนี้อีกครั้ง อาจทำให้สถานที่อันเต็มไปด้วยความทรงจำแห่งนี้ กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นได้...