ตอนที่ 5

เช้าวันรุ่งขึ้น... ยามที่ควรจะมีข่าวดีจากกวนเฟิงกลับกลายเป็นเช้าอันมืดมนและตรึงเครียดอย่างถึงที่สุด

หน้าประตูวังหลวง ชายอ้วนท้วมเจ้าของโรงนานั่งคุกเข่าร่ำไห้เสียงดังระงม เอาศีรษะโขกพื้นหินอย่างน่าสงสารจนหน้าผากบวมปูดและเลือดอาบใบหน้า เพื่อร้องเรียนขอความเป็นธรรมจากองค์จักรพรรดิ ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านและขุนนางที่เดินทางเข้าวัง

ภายในห้องท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน ขุนนางฝ่ายต่างๆ ต่างพากันปรึกษาหารือและกระสับกระส่ายถึงเหตุการณ์ทหารบุกรุกโรงนาทำลายข้าวของราษฎรยามวิกาล

มู่หลิงเชียวที่เคยประทับบนบัลลังก์อย่างทรงอำนาจและหยิ่งผยอง บัดนี้ต้องประทับนั่งกุมขมับด้วยความหัวเสียอย่างที่สุด เพียงเพราะพระองค์ทรงวางพระทัยในตัวจางซินอี๋มากเกินไปจนมิได้ส่งคนไปสืบเจาะลึกให้ถี่ถ้วนเสียก่อน บัดนี้ผลลัพธ์จึงตลบหลัง กลายเป็นว่าโอรสสวรรค์เช่นพระองค์ถูกครหาว่าส่งทหารไปรังแกและรังควานประชาชนเสียเอง

เสนาบดีจางจงหยวน จิ้งจอกเฒ่าคู่ปรับตลอดกาล มิปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอย เขาไม่เปิดช่องให้มู่หลิงเชียวได้ทันตั้งตัวหรือหาทางออก

เสนาบดีจางก้าวออกมาด้านหน้า ก้าวเท้าอย่างมั่นคงก่อนจะย่อกายถวายฎีการ้องเรียนที่เพิ่งได้รับมา แสร้งทำสีหน้าเห็นอกเห็นใจและใช้น้ำเสียงสงสารประชาชนอย่างจับใจ ทว่าถ้อยคำกลับแฝงไปด้วยพิษร้ายที่จงใจกล่าวหาทหารรักษาพระองค์อย่างดุเดือด... ราวกับจะด่าทอผู้สั่งการเบื้องหลังว่า 'โง่เขลา' โดยตรง

"ฝ่าบาท... โปรดทรงทอดพระเนตรฎีกานี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

เสนาบดีจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแสนแยบยล

"เมื่อคืนนี้ กองกำลังทหารรักษาพระองค์บุกรุกเข้าโรงนาของราษฎรผู้บริสุทธิ์ ข่มขู่ทำลายข้าวของจนเสียหายหนัก การกระทำอันไร้การไตร่ตรองและโง่เขลาเบาปัญญาของทหารพวกนี้ กำลังทำให้พระเกียรติยศของฝ่าบาทและราชสำนักต้องแปดเปื้อน ขอฝ่าบาทโปรดทรงมอบความเป็นธรรมให้แก่ชาวบ้านผู้น่าสงสารที่นอนเลือดอาบอยู่หน้าประตูวังด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

มู่หลิงเชียวจ้องมองสบสายตากับเสนาบดีจาง สติปัญญาอันแหลมคมทำให้พระองค์อ่านเกมออกทันทีจากน้ำเสียงและท่าทางชดช้อยนั้น... แผนตลบหลังอันแยบยลนี้คือฝีมือของตาเฒ่าจิ้งจอกผู้นี้ไม่ผิดแน่

เสนาบดีจางรู้ตั้งแต่นแรกว่าฮ่องเต้คิดจะใช้จางซินอี๋เป็นหมากดึงตัวไปเป็นพวก จึงแกล้งปล่อยข่าวลวงเรื่องเสบียงหลวงผ่านหูของคุณหนูหก เพื่อดักซ้อนแผนดึงฮ่องเต้ลงมาตกหลุมพรางอย่างแนบเนียน

ใบหน้าเคร่งเครียดของฮ่องเต้หนุ่ม พลันยกยิ้มมุมปากออกมาเบาๆ ยามเมื่อรู้ว่าตนเองพลาดท่าตกหลุมพรางตาเฒ่าเข้าเสียแล้ว ทว่าเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งเรียบ เยียบเย็น และเหี้ยมโหดดุจพญามัจจุราชราช นัยน์ตาหงส์ตวัดจ้องมองเสนาบดีจางโดยไม่กระพริบตา เป็นการส่งสัญญาณตอบกลับอย่างชัดเจนว่า... 'ข้ารู้แล้วว่านี่คือแผนของเจ้า!'

สายตาอันเหี้ยมเกรียมของมู่หลิงเชียวทำให้อากาศในท้องพระโรงเย็นเยียบขึ้นทันตา จนกระทั่ง เสนาบดีซู ผู้นำเสนาบดีฝ่ายขวา ผู้เป็นฐานอำนาจหลักของฮ่องเต้ อ่านสถานการณ์ออกว่าพระองค์กำลังพ่ายแพ้ในกระดานนี้ จึงเร่งก้าวเท้าออกมาด้านหน้าเพื่อช่วยแก้วิกฤตและปกป้องพระองค์ทันที

"ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!"

เสนาบดีซูประสานมือเอ่ยเสียงดังกังวาน

"เหตุการณ์เมื่อคืนอาจเกิดจากความเข้าใจผิดในเบาะแส ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก็สร้างความเดือดร้อนให้แก่ราษฎรจริง เพื่อปลอบขวัญและระงับความขุ่นเคืองของชาวบ้าน กระหม่อมขอเสนอให้ราชสำนักจ่ายเงินชดเชยค่าเสียหายของข้าวสารทั้งหมดให้แก่เจ้าของโรงนาอย่างเป็นธรรม อีกทั้งยังควรประกาศ ลดภาษีราคาข้าวสาร ลงชั่วคราว เพื่อเป็นพระมหากรุณาธิคุณปลอบขวัญราษฎรทั่วทั้งเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ"

สองขั้วอำนาจใหญ่ เสนาบดีซูฝ่ายขวา และเสนาบดีจางฝ่ายซ้าย สบสายตากันอย่างประชันบารมี บรรยากาศในท้องพระโรงฟาดฟันกันด้วยรังสีคุกคามที่ไร้เสียง

ทว่าในท้องพระโรงยามนี้ ฝ่ายเสนาบดีซูมีเสียงสนับสนุนและขุนนางครองฝั่งมากกว่า เสนาบดีจางเมื่อประเมินบารมีแล้วเห็นว่าฝั่งตนมีกำลังขุนนางน้อยกว่า ประกอบกับการตลบหลังครั้งนี้เป็นเพียงการ 'สั่งสอน' และข่มขวัญฮ่องเต้หนุ่มให้รู้ซึ้งถึงฤทธิ์เดชของตนเท่านั้น มิได้คิดจะหักแตกหักในทันที จิ้งจอกเฒ่าจึงยอมถอยทัพและรามือแต่โดยดี

เสนาบดีจางยกยิ้มบางเบา ก่อนจะประสานมือโค้งกายลงอย่างนอบน้อม

"ข้อเสนอของท่านเสนาบดีซูนับว่าปรีชาและรอบคอบยิ่งพ่ะย่ะค่ะ... กระหม่อมเห็นพ้องด้วยทุกประการ การชดใช้และลดภาษีข้าวจะช่วยสยบข้อครหาและทำให้ราษฎรแซ่ซ้องสรรเสริญในความเมตตาของฝ่าบาทอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

มู่หลิงเชียวนั่งประทับบนบัลลังก์ ทอดพระเนตรมองการละครงามแท้ของเสนาบดีจางด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง... เกมกระดานแรกพระองค์เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้แก่จิ้งจอกเฒ่า แต่ไฟแค้นและความเด็ดเดี่ยวในพระทัยกลับยิ่งลุกโชนขึ้นกว่าเดิม

สิ้นสุดการประชุมประชุมเช้าอันตึงเครียด มู่หลิงเชียวมิอาจสะกดข่มความโกรธาในพระทัยไว้ได้อีกต่อไป พระองค์เสด็จกลับพระตำหนัก เปลี่ยนเป็นฉลองพระองค์ทรงเรียบง่าย แล้วตรงไปยังโรงเตี๊ยมเรือนชาเฟิงอี้โดยไร้ขบวนเกียรติยศ

ร่างสูงโปร่งเสด็จขึ้นสู่ห้องหับชั้นสองด้วยก้าวเท้าอันหนักแน่น ก่อนจะหันไปสั่งกวนเฟิงด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ไปพาตัวจางซินอี๋มาพบข้า เดี๋ยวนี้!"

ไม่นานนัก ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออก จางซินอี๋เยื้องกรายเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ทำความเคารพ เงาร่างสูงใหญ่ก็ถาโถมเข้าใส่!

แกร๊ก!

ประกายเงินวับวาบ ดาบพระราชทานถูกชักออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ปลายคมดาบเย็นเยียบแนบเข้ากับซอกคอขาวเนียนของนาง มู่หลิงเชียวใช้หัตถ์ข้างหนึ่งกดไหล่นางกระทุ้งร่างบางไปติดผนังห้องอย่างแรง

สายตาของฮ่องเต้หนุ่มลุกโชนด้วยเพลิงพิโรธดุจพญามัจจุราชราช นัยน์ตาหงส์ที่เคยสงบเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยรังสีสังหารอันหนักหน่วง... จางซินอี๋ผู้ไม่เคยตื่นตระหนกต่อสิ่งใด ในยามนี้หัวใจพลันกระตุกวูบ ความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าและจิตสังหารอันแท้จริงทำให้ดวงตานางสั่นระริก

นางรีบทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้น ช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"ฝ่าบาท... เกิดสิ่งใดขึ้นเพคะ เหตุใด... เหตุใดจึงทรงพิโรธถึงเพียงนี้"

เคร้ง!

มู่หลิงเชียวโยนดาบในหัตถ์ทิ้งลงบนพื้นข้างกายซินอี๋อย่างตั้งใจ เสียงเหล็กกระทบไม้ดังลั่นจนร่างบางสะดุ้งสุดตัวฮ่องเต้หนุ่มย่อกายลงนั่งยองๆ ข้างนาง ก่อนจะยื่นหัตถ์เข้าบีบแก้มทั้งสองข้างของนางอย่างแรง บังคับให้ดวงตาทั้งคู่ของนางเงยขึ้นประสานสายตากับพระองค์ตรงๆ

"เจ้าถามว่าข้าโกรธเรื่องอันใดงั้นหรือ" มู่หลิงเชียวตวาดเสียงต่ำ เกรี้ยวกราดจนลมหายใจรดรินใบหน้านาง "เบาะแสเสบียงหลวงของเจ้า... โรงนานั่นคือโรงนาค้าข้าวสุจริต เอกสารตราประทับถูกต้องทุกประการ เมื่อเช้าตาเฒ่าจางนำฎีกาพาชาวบ้านหัวแตกเลือดอาบมาคุกเข่าร้องเรียนหน้าประตูวัง! ด่าทอว่าข้าส่งทหารไปรังแกราษฎรบริสุทธิ์"

พระองค์เพิ่มแรงบีบที่ริมฝีปากและแก้มของนาง นัยน์ตาวาวโรจน์

"เจ้าทำให้ข้าต้องกลายเป็นคนโง่เขลาในท้องพระโรง ทำให้ราชสำนักต้องยอมลดภาษีและจ่ายเงินชดใช้เพื่อสยบความขุ่นเคืองของชาวบ้าน! ข่าวของเจ้า... คือหลุมพรางที่ตาเฒ่าจางขุดไว้ดักข้า และเจ้าก็เดินเข้าไปให้มันหลอกอย่างโง่งม"

เมื่อได้รับฟังความจริง จางซินอี๋พลันตระหนักได้ทันทีว่าตนเองตกเป็นหมากในเกมตลบหลังของท่านพ่อ ความผิดพลาดครั้งนี้ไม่เพียงทำลายความน่าเชื่อถือของนาง แต่ยังดึงองค์จักรพรรดิลงมาแปดเปื้อนความอับอาย ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัวและความเจ็บใจ นางประสานมือโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างหนักแน่น

"หม่อมฉันขอบพระทัยที่ไม่ทรงประหารในทันที! หม่อมฉันโง่เขลาเบาปัญญาเองที่หลงกลอุบายของจิ้งจอกเฒ่าผู้นั้น... ได้โปรดทรงมอบโอกาสให้หม่อมฉันอีกสักครั้งเถิดเพคะ! ครั้งหน้า... หม่อมฉันจะมิยินยอมให้เกิดความผิดพลาดเช่นนี้อีกเป็นอันขาด!"

มู่หลิงเชียวนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ทอดพระเนตรมองดวงตาสั่นระริกทว่าเต็มไปด้วยความแค้นแน่นอกของสตรีตรงหน้า... แท้จริงแล้วพระองค์ทรงทราบดีว่านางยังเยาว์วัยและเพิ่งเริ่มก้าวเข้าสู่ศึกกลยุทธ์ จึงไม่แปลกที่จะเพลี่ยงพล้ำให้แก่จิ้งจอกเฒ่าที่ผ่านการวางแผนชั่วมาโชกโชนอย่างเสนาบดีจาง เพลิงพิโรธในพระทัยจึงเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง

ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูง ทอดสายตาลงมองนางจากมุมสูงด้วยความเหี้ยมเกรียมและเงียบขรึม

"โอกาสมีให้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น จางซินอี๋..."

น้ำเสียงของฮ่องเต้หนุ่มเรียบเย็นดุจน้ำแข็ง

"หากมีครั้งต่อไปที่เจ้าทำให้ข้าต้องอับอายขายหน้าในท้องพระโรงอีก... ดาบเล่มนี้จะไม่เพียงแค่วางอยู่ข้างกายเจ้า แต่ข้าจะใช้มันบั่นศีรษะเจ้าด้วยมือของข้าเอง"

หอคณิกา

"ที่นี่นะหรือ... แหล่งข่าวของเจ้า"

มู่หลิงเชียวในฉลองพระองค์ชุดคุณชายสูงศักดิ์ กวาดสายตามองสำรวจหอคณิกาที่ใหญ่โตและหรูหราที่สุดในเมืองหลวงด้วยแววตาฉงนสับสน พระองค์หันไปมองคุณหนูหกจางซินอี๋ ที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยสายตาตั้งคำถาม

ซินอี๋ยันตัวขึ้น ขยับเข้าไปกระซิบที่ข้างพระกรรณขององค์จักรพรรดิอย่างไม่เกรงกลัว

"ที่นี่แหละเพคะ แหล่งรวมข่าวสารที่กว้างใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง... ต้องรีบเข้าไปแล้วเพคะ"

ฮ่องเต้ผู้ถือตัวและหวงแหนพระองค์ เร่งยกพัดในมือผลักอกนางให้ออกไปยืนห่างๆ ก่อนจะคลี่พัดในหัตถ์ขึ้นโบกเบาๆ พลางมองเข้าไปด้านในด้วยความรู้สึกสิ้นหวังในพระทัย

ตั้งแต่ประสูติจนกระทั่งเจริญพระชนมายุได้ยี่สิบห้าพรรษา พระองค์มิเคยย่างก้าวเข้าสู่สถานที่อโคจรเช่นนี้มาก่อน ชีวิตวนเวียนอยู่เพียงในพระราชวังอันกว้างใหญ่กับสมรภูมิรบอันนองเลือด ครั้นต้องมาเผชิญหน้ากับสถานที่แห่งความสำราญเช่นนี้ องค์จักรพรรดิผู้เหี้ยมเกรียมกลับรู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูกอย่างประหลาด

ซินอี๋ที่สังเกตเห็นแววตาลังเลของฮ่องเต้หนุ่ม จึงบ่นพึมพำออกมาเบาๆ "หม่อมฉันบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าให้รอฟังข่าวอยู่ในวัง... มีแต่พระองค์นั่นแหละที่ดื้อดึงจะตามมาด้วยให้ได้"

ถ้อยคำของนางทำให้มู่หลิงเชียวชักสีหน้าไม่พอใจ พระองค์ใช้พัดในหัตถ์เคาะลงบนศีรษะของนางอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง โป๊ก็

"ปากดีนัก!"

มู่หลิงเชียวตวาดเสียงต่ำ

"หากข่าวสารที่เจ้าหามาในคราวนี้ยังเป็นข่าวปลอมอีก มีหรือที่จะมีแค่เจ้าที่ต้องหัวหลุดจากบ่า ข้าก็จะต้องอับอายขายหน้าเช่นกัน! การมาสืบความในครั้งนี้ ข้าย่อมต้องมาเฝ้ามองด้วยตาตนเอง!"

ซินอี๋ลูบศีรษะตนเองปอยๆ พลางเอ่ยเออออตามน้ำไป

"เพคะๆ หม่อมฉันผิดเอง... เช่นนั้นเสด็จเข้าไปด้านในกันเถิดเพคะ"

พูดจบ นางก็ออกแรงดันแผ่นหลังของมู่หลิงเชียวให้เดินนำเข้าไปด้านใน ส่วนตัวนางเองกลับทำท่าจะเลี่ยงเดินแยกไปอีกทาง

ความประหม่าทำใหมู่หลิงเชียวรีบหันขวับกลับมามองนาง สายตาที่ส่งไปนั้นแฝงความวิตกอย่างชัดเจน พร้อมกับส่งสัญญาณเชิงถามว่า 'หากมีคนจำข้าได้จะทำอย่างไร?'

ซินอี๋ยกมือขึ้นโบกไปมาเบาๆ เป็นสัญญาณบอกให้พระองค์เบาใจ

"ไปก่อนเถิดเพคะ... สถานที่เช่นนี้ ไม่มีผู้ใดคาดคิดหรอกว่าองค์ฮ่องเต้ผู้ทรงธรรมจะเสด็จมาด้วยพระองค์เองหรอกเพคะ"

เมื่อเห็นว่ามิอาจถอยหลังกลับได้แล้ว มู่หลิงเชียวจึงตั้งสติ ปรับกิริยาท่าทางให้ผ่าเผยสง่างาม สมฐานะคุณชายผู้สูงศักดิ์ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปภายในหอคณิกา โดยมีกวนเฟิงเดินอารักขาแนบชิดอยู่ข้างกาย

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตู... แสงสีอันฉูดฉาด กลิ่นหอมเย้ายวนของแป้งร่ำ และท่วงท่าการร่ายรำอันชดช้อยของเหล่าสตรี ก็ทำให้องค์จักรพรรดิผู้เย็นชาถึงกับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

แม่เล้าเจ้าของหอเมื่อเห็นคุณชายรูปงามแต่งกายด้วยเนื้อผ้าชั้นเลิศก้าวเข้ามา ก็แย้มยิ้มหวานเร่งตรงเข้าหา ยื่นมือหมายจะลูบไล้แขนเสื้ออย่างประจบประแจง ทว่ามู่หลิงเชียวเบี่ยงพระองค์หลบได้อย่างทันท่วงที ทำให้มือของแม่เล้าไขว่คว้าได้เพียงอากาศและวืดไปจับเข้าที่แขนของกวนเฟิงแทน

"โอ้โห... คุณชายท่านนี้รูปงามยิ่งนัก!" แม่เล้าเอ่ยชมไม่ขาดปากเมื่อเห็นวงหน้าอันหล่อเหลาและบรรยากาศสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมา

"เชิญด้านในเลยเจ้าค่ะ! ข้าน้อยจะพาไปนั่งที่ลานกลางหอซึ่งเป็นจุดที่รับชมการแสดงได้งดงามที่สุด!"

มู่หลิงเชียวและกวนเฟิงเดินตามไปนั่ง ณ โต๊ะกลางลานกว้าง นั่งรออยู่ได้ไม่นาน เหล่าหญิงงามในชุดพริ้วหวานก็ทยอยขึ้นสู่เวที บรรเลงดีดพินและร่ายรำด้วยท่วงท่าอ่อนช้อย ผิวพรรณขาวเนียนและใบหน้าที่ถูกปกปิดไว้ครึ่งหนึ่งด้วยผ้าแพรบางเบา ยิ่งส่งให้พวกนางดูงดงามเย้ายวนใจ จนได้รับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องชมเชยดังเกรียวกราวจากเหล่าบุรุษที่นั่งชมอยู่โดยรอบ