Novels by Selena

ยามตระเวนผ่านพ้นกลางดึกคืนหนึ่ง รถม้าของตระกูลเชี่ยที่พาผิงอันเดินทางกลับจวนกำลังวิ่งเอื่อยๆ ไปตามถนนสายเงียบสงบ คืนนี้มีลูกค้านักเดินทางต่างถิ่นแวะเวียนเข้ามาอุดหนุนแน่นขนัด ส่งผลให้นางต้องอยู่จัดการร้านจนดึกดื่นกว่าทุกวันกระนั้น การกลับจวนยามวิกาลก็มิใช่เรื่องตื่นตระหนกอีกต่อไป ในเมื่อกิจการโรงน้ำชาได้รับอนุญาตอย่างผ่าเผย ทั้งคนในตระกูลเชี่ยตั้งแต่ใต้เท้าเชี่ยจนถึงพี่หญิงทั้งสองก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้ามาคอยจับผิดหรือหาเรื่องดุด่านางเหมือนแต่ก่อนทว่าความเงียบสงบของยามค่ำคืนพลันถูกทำลายลงเอี๊ยด!รถม้าหยุดกึกอย่างกะทันหันจนร่างของคุณหนูสามไถลไปข้างหน้า ก่อนที่เสียงร้องตื่นตระหนกของคนขับรถม้าจะดังแผดขึ้นเมื่อถูก 'ชูเจา' องครักษ์ประจำตัวองค์ชายใหญ่ ดึงกระชากตัวร่วงลงไปกองกับพื้นถนนผิงอันขมวดคิ้วแน่น หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางหรือสาวใช้จะได้เอ่ยปากสอบถามสิ่งใด บานประตูรถม้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงร่างสูงสง่าของ องค์ชายใหญ่ โผล่แทรกตัวเข้ามา มือแกร่งยื่นเข้ามารวบร่างบอบบางของคุณหนูสามดึงเข้าไปไว้ในอ้อมกอดอันอบอุ่นแน่นหนาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว นัยน์ตาคู่คมวูบไห

ตลอดหลายวันที่ผิงอันต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ภายในจวน บาดแผลถูกโบยที่แผ่นหลังบอบบางค่อยๆ ทุเลาลงจนหายดี สิ่งที่แปลกไปคือบรรยากาศภายในจวนตระกูลเชี่ยที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ... ไม่ว่าจะเป็นใต้เท้าเชี่ย พี่หญิงใหญ่ หรือ พี่หญิงรอง ต่างก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้ามาเค้นคอถามความจริงหรือวุ่นวายกับนางอีกเลย ทุกคนในจวนปฏิบัติต่อนางด้วยความเกรงอกเกรงใจและระมัดระวังเป็นพิเศษ ซึ่งผิงอันเองก็รู้สึกยินดีและผ่อนคลายอย่างยิ่งที่ไม่ได้ยินเสียงจิกหัวด่าทอหรือเรื่องกวนใจเหล่านั้นยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจที่สุดคือ บิดายินยอมให้เปิดกิจการโรงน้ำชาหลิวหยุนต่อได้อย่างเปิดเผย โดยไม่ต้องคอยแอบปีนกำแพงหรือปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป...ทว่านางกลับไม่เคยรู้เลยว่า เบื้องหลังความอารีและคำอนุญาตอันง่ายดายนี้ แท้จริงแล้วเป็นคำสั่งเด็ดขาดจากองค์ชายใหญ่ที่ข่มขู่ใต้เท้าเชี่ยไว้ และกำชับหนักหนาว่าห้ามแพร่งพรายให้ผิงอันรู้อย่างเด็ดขาดวันนี้ เมื่อร่างกายหายดีแล้ว ผิงอันจึงเดินทางกลับมาเปิดโรงน้ำชาอีกครั้งด้วยหัวใจที่ตั้งมั่น แต่... บรรยากาศของโรงน้ำชาที่เคยคึกคักและเต็มไปด้วยผู้คน กลับเงียบเหงาและเย็นเยือกจน

เพียะ! เพียะ!เสียงไม้หวายเส้นหนากระแทกฟาดลงบนแผ่นหลังบอบบางของคุณหนูสามติดต่อกันอีกสองสามที ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจจนผิงอันทนทานไม่ไหว ร่างบางฟุบล้มลงไปนอนกองกับพื้นหินอันเย็นเชียบ รอยเลือดสีแดงสดเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าสีอ่อน หยดลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลนอย่างน่าเวทนาทว่า... ก่อนที่ไม้ฟาดที่สี่จะทันได้ตลบแหวกอากาศลงมากลางหลังโครม!บานประตูใหญ่หน้าจวนตระกูลเชี่ยพลันถูกถีบออกอย่างรุนแรงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเรือนกายสูงสง่าของ องค์ชายใหญ่ ในชุดผ้าไหมทรงสบายๆ ทว่าแฝงความหรูหราสูงศักดิ์ ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาภายในลานลงอาญาด้วยท่วงท่าทรงบารมี โดยมีองครักษ์คนสนิทอีกสองนายเดินตามหลังมาติดๆคนในจวนตระกูลเชี่ยต่างตกตะลึงจนตาค้าง ยังไม่ทันที่ใครจะได้ทันตั้งตัวหรือถวายบังคม ร่างสูงของเฉินจื่อหลานก็ตรงเข้ามาทรุดกายลง ประคองอุ้มร่างอันสั่นเทาของคุณหนูสามขึ้นมาไว้แนบกายในอ้อมแขนอันอบอุ่นแน่นดั่งทรัพย์สินอันประเมินค่าไม่ได้ผิงอันที่บอบช้ำและกำลังจะสูญเสียสติ ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่พยายามเอียงใบหน้าซบลงกับอกแกร่ง พลางปรือตาเงยหน้ามองบุรุษที่กำลังโอบอุ้มนางไว้... นัยน์ตาหวานสั่นระริกด้

กลางดึกของคืนเดียวกันนั้นเอง... ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณโรงน้ำชาหลิวหยุนอย่างสมบูรณ์ เฉินจื่อหลานที่ล้ามาจากเหตุการณ์ในป่าไผ่ เคลิ้มหลับใหลลงบนเตียงนอนหนานุ่มภายในห้องส่วนตัวอย่างผ่อนคลาย โดยไร้ความกังวลใจใดๆ ด้วยคิดว่าตนเองปลอดภัยดีแล้วภายใต้เงาคุ้มครองของคุณหนูสามทว่า ท่ามกลางความเงียบ นั้น... บานหน้าต่างไม้ถูกเปิดอย่างเบามือแท่งหลอดไม้เรียวยาวดุจเข็มพลันถูกสอดลอดผ่านช่องรอยต่อของประตูห้องเข้ามาอย่างเงียบเชียบและไร้เสียงฟู่...ควันละอองสีขาวเจือกลิ่นหอมบางเบาใถูกเป่าฟุ้งกระจายออกมาจากปลายหลอด กระจายตัวแทรกซึมไปในอากาศยามราตรี ละอองยานอนหลับชั้นเลิศลอยเข้าสู่โสตประสาทการรับรู้ขององค์ชายใหญ่ ส่งผลให้ร่างสูงใหญ่ที่หลับใหลอยู่แล้ว พลันดิ่งจมลงสู่ความหลับใหลที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม ร่างกายอ่อนระทวย ไร้ซึ่งสติและการรับรู้โดยสิ้นเชิงเพียงครู่เดียว ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ชายชุดดำสองนายเร้นกายเข้ามาในเงามืดดั่งภูตผี พวกเขาไม่รอช้า เข้าประคองอุ้มร่างขององค์ชายใหญ่ขึ้นจากเตียงนอนอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว แล้วใช้วิชาตัวเบาทะยานออกทางหน้าต่าง ทะยานหายลับไปในความมืดมิดของยา

ยามค่ำคืนอันเงียบสงัด คืนหนึ่งหลังจากที่ผิงอันถูกกักบริเวณไว้ภายในจวนตระกูลเชี่ย อาซาที่ไม่รู้เรื่องราวตื้นลึกหนาบางอันใดเลย ก็ได้ใช้วานให้ เสี่ยวถังนำชาไปส่งยังจุดหมายปลายทางกลางป่าทางทิศตะวันตกตามที่มีลูกค้านัดหมายจองไว้ล่วงหน้าทว่า อาซากลับไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า การส่งชาในป่าลึกยามวิกาลครั้งนี้ ไม่ใช่การค้าขายตามปกติ... หากแต่เป็น กับดักอันแยบยวน ที่มู่หลิงเชียว วางไว้เพื่อล่อเสี่ยวถังให้ออกมาจากเกราะคุ้มกันของโรงน้ำชาและสายตาของคุณหนูสามเมื่อก้าวเท้าลึกเข้ามาถึงใจกลางป่าไผ่อันมืดมิดและเงียบสงัด บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบลงอย่างน่าประหลาด เสียงสายลมพัดใบไผ่สีกระทบกันดังหวีดหวิว และในวินาทีนั้นเอง... เงาร่างของชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบคนก็โผล่ออกมาจากเงามืด ชักดาบคู่กายออกมากระชับแน่น ปิดล้อมองค์ชายใหญ่ไว้ทุกทิศทางทว่า เฉินจื่อหลานกลับหยุดนิ่ง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยทันใดนั้น เสียงฝีเท้าซ้ายม้าศึกก็ดังขึ้นช้าๆ บุรุษผู้สง่างามในชุดสีดำสนิทควบม้าฝ่าเงามืดออกมา เขาไม่ได้ปิดบังใบหน้าหรือนัยน์ตาแม้แต่น้อย เผยให้เห็นใบหน้าคมคายและดวงตาหงส์อันทรงอำนาจของ มู่หลิงเชียว อย่างเปิดเผยม

เฉินจื่อหลานถูกคนขององค์ชายสามพาส่งกลับมายังโรงน้ำชาหลิวหยุนอย่างปลอดภัย ไร้ร่องรอยการรังแกหรือคุมขัง ยามนี้เขานั่งอยู่ภายในห้องนอนส่วนตัวบนชั้นสอง ซึ่งมี ชูเจา องครักษ์คนสนิทลอบใช้วิชาตัวเบาเร้นกายเข้ามาอย่างเงียบเชียบในยามที่อาซาออกไปจัดการความเรียบร้อยด้านนอกดวงตาคมกริบขององค์ชายใหญ่ฉายแววพึงพอใจเมื่อนึกถึงท่าทีกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของมู่หลิงเชียว บุรุษผู้กุมอำนาจเกือบทั้งหมดในเมืองหลวง ทว่ากลับต้องยอมถอยทัพกลับไปอย่างชอกช้ำเพียงเพราะคำขู่เด็ดขาดของคุณหนูสามทว่า... เหนือสิ่งอื่นใดที่แล่นเข้ามาในหัวใจของจื่อหลาน ยามนี้กลับมิใช่ชัยชนะทางการเมือง แต่นึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับผิงอันภายในถ้ำหินเมื่อคืนนี้ สัมผัสอ่อนนุ่ม นัยน์ตาไหววูบสับสน และรสจูบอันแสนหวานที่นางยินยอมมอบให้แต่โดยดี...รอยยิ้มละมุนที่หาได้ยากยิ่ง ค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายทีละน้อยอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำชูเจาที่นั่งชันเข่าเฝ้าระวังอยู่ริมหน้าต่าง เมื่อเหลือบไปเห็นรอยยิ้มอารมณ์ดีอันผ่อนคลายของผู้เป็นนาย ก็พลันเข้าใจไปเองทันทีว่า องค์ชายใหญ่กำลังปิติยินดีที่สามารถปั่นหัวและเอาคืนองค์ชายสามได้

เพราะเสียงของหัวใจกับความคิดมักทะเลาะกันเรื่องของเธอกับเขา นลินเลยเลือกที่จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแล้วกลับมาใช้ชีวิตเหมือนแต่ก่อนเธอเปลี่ยนผู้จัดการใหม่และกลับมาเป็นดาราดังเช่นเดิม เพราะวันนั้นที่เวลาช่วยออกหน้ารับแทนทำให้เรื่องที่ว่าเธอคบกับเขาจริงๆ ยังอยู่ ทุกวันในกองจะชอบมีทีมงานแซวเรื่องเขาอยู่บ่อยๆ สิ่งที่นลินทำได้มีเพียงแค่ยิ้มรับ แม้ว่าความจริงแล้วเธอกับเขาแทบจะไม่ได้เจอกันทว่าในความเดียวดายนั้นเธอกลับไม่ได้รู้สึกว่าเหมือนเธออยู่คนเดียว ทุกคืนเธอยังรู้สึกว่าตัวเองสัมผัสถึงเขาได้อยู่ บางครั้งเหมือนว่าเขาเองยังอยู่ใกล้ๆ เธอร่างบางหอบร่างที่เหนื่อยจากการทำงานอยากหนักลงบนโซฟาตรงกลางห้องกระป๋องเบียร์ถูกหยิบออกมาจากตู้เย็นก่อนจะกระดกรวดเดียวจนหมด ความขมและความซ่าของเบียร์แผ่กระจายเข้าไปในร่างกาย เธอหวังว่าความซ่าและความขมจะช่วยทำให้ร่างกายของเธอด้านชาไปบ้าง ทว่ามันกลับตรงกันข้าม เธอยังคงเหงาและคิดถึงเขาตลอดเวลาความรู้สึกคิดถึงที่เธอเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิดถึงนาทีหรือแฝดของเขาอย่างเวลาเบียร์หลายกระป๋องถูกกรอกเข้าปากอย่างไม่ต้องการรับรู้รสชาติจนสมองของเธอมันเบลอจนแทบไม่ได้สติตึก ตึก

แม้จะอยากรั้งเขาไว้แค่ไหน แต่นลินก็ทำอะไรไม่ได้ เธอทำได้เพียงนั่งมองแผ่นหลังของเขาที่กำลังเดินจากไปในหัวมีแต่ความคิดมากมายไปหมดจนเธอไม่สามารถเอ่ยอะไรออกไปได้ ในตอนแรกเธอคิดว่าเขาคือนาทีเลยไม่ได้ระวังตัว ปล่อยตัวปล่อยใจให้เขา แต่ตอนนี้พอรู้ว่าเขาเป็นอีกคนก็ยิ่งทำให้เธอสับสนระหว่างนาทีกับผู้ชายคนนี้เธอกล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่าเธอชอบเขาคนนี้มากกว่า หากแต่ถ้าเขาไม่ได้มีหน้าตาเหมือนนาทีเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะยังชอบเขาไหมสิ่งที่เขาทำกับเธอ ทั้งกอดทั้งจูบทั้งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเลยทำให้เธออดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้ทั้งหมดที่เธอต้องการมอบให้คือให้นาทีรักแรกของเธอไม่ใช่ผู้ชายคนนี้ที่หน้าเหมือนนาทีแล้วถ้าคนที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่นาที แล้วนาทีตัวจริงล่ะคิดได้ดังนั้นเธอก็ไม่ลืมที่จะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหานาที หากแต่เธอก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้ ราวกับว่านาทีไม่ได้ใช้เบอร์นั้นแล้วปลายนิ้วเลื่อนดูเบอร์ในมือถืออย่างเลื่อนลอย ก่อนที่นิ้วมือจะมาหยุดอยู่ที่เบอร์ของนาทีคนปัจจุบันนั้นก็คือพี่ชายฝาแฝดของนาที เพราะไม่ว่ายังไงเขาคือคนที่รู้ดีที่สุดว่านาทีอยู่ที่ไหนหากแต่ใจของเธอก็กลัวเกินกว่าจะกดเบอร์นั้นออก

ตลอดหลายวันที่ผ่านมานลินแทบไม่ได้ก้าวขาออกจากห้อง ปิดกั้นตัวเอง ไม่รับสายใคร ไม่ตอบแชทใคร ปิดตัวเองไว้กับความรู้สึกแย่ๆ ที่เธอไม่สามารถจัดการมันได้เวลาเองก็ไม่ได้หายไปเลย เขายังคงพยายามแวะเวียนมาดูเธอ แม้จะไม่กล้าเข้ามาแต่การมายืนอยู่หน้าห้องก็ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจได้บ้าง ว่าคนข้างในยังปลอดภัยดีก๊อก ก๊อก ก๊อกเนิ่นนานกว่าที่เขาจะรวบรวมความกล้าเพื่อเคาะประตูห้องของเธอใบหน้าสวยที่นอนอยู่บนโซฟาผงกหัวขึ้นมาดูเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งตัวลงนอนเช่นเดิม ตอนนี้หัวใจของเธออ่อนแอเกินกว่าจะเจอหน้าเขา เธอไม่ต้องการพูดหรือเจอเขาอีก ไม่ใช่ว่ากลัวเขา เพียงแต่เธอกลัวใจตัวเองจะตัดใจปล่อยเขาไปไม่ได้นิ้วใหญ่กำลังจะกดรหัสเข้าห้อง ทว่าเขาก็กลัวเกินกว่าจะเปิดประตูเข้าไป ปลายนิ้วยังคงลอยค้างอยู่กับบานประตู แม้จะเป็นรหัสที่เคยกดทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่กล้าจะกดลงแม้แต่เลขเดียวสุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วก็เดินจากไปหวังว่านลินคนนี้จะเข้มแข็ง รอเขาจัดการเรื่องทั้งหมดได้เมื่อไหร่ แล้วเขาจะกลับมาหาเธออย่างแน่นอนวันแถลงข่าวเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็ถึงวันที่นลินต้องแถลงข่าว นลินหอบร่าง

ทว่า...ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำตามแผนเช้าวันต่อมา ข่าวลือเรื่องของเขาเป็นเกย์ก็แพร่กระจายทั่วอินเทอร์เน็ต นลินกลับมาตกเป็นเป้าอีกครั้งที่แกล้งปล่อยข่าวคบกับเพื่อนเกย์ปิดบังข่าวฉาวของตัวเอง รูปหลุดของนลินเริ่มกลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้มีรูปหลุดในฉากที่เรย์เคยพยายามเอาเปรียบนลินในฉาก และด้วยความผิดหลอกลวงที่ออกมาทำให้ครั้งนี้ชาวโซเชียลเลือกที่จะเชื่อว่านลินคือคนที่อ่อยเรย์ก่อน“คุณออนค่ะ คือมันไม่ใช่อย่างที่เป็นข่าวนะคะ ลินกับนาทีเราไม่ได้โกหกนะคะ”[ยังไงเดียวออนติดต่อไปอีกรอบนะคะ]“ค่ะ”มือถือที่อยู่ในมือถูกโยนลงบนโซฟาก่อนที่ร่างบางจะทิ้งตัวนั่งลงแล้วยกขาขึ้นมากอด ใบหน้าสวยซบหน้าลงบนหัวเข่าอย่างหมดทางออกเธอไม่รู้เลยว่าต้องจัดการเรื่องนี้ยังไง เธอเองก็ไม่แน่ใจว่านาทีจริงจังกับเธอเหมือนที่เธอคิดหรือเปล่า“นลิน..”ฝ่ามือหนาจับไหล่หญิงสาวเบาๆ ทว่าร่างบางก็ขยับหนีแทบจะทันทีเพื่อเป็นการบอกเขาเป็นนัยๆ ว่าเธอไม่โอเคกับข่าวนี้“ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าจะมีคนเห็น”“หึ! แกจะมาขอโทษฉันทำไม ในเมื่อสิ่งที่แกทำมันคือตัวตนของแก!”นลินทนไม่ไหวในที่สุดเธอเงยหน้าทั้งน้ำตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวัง ควา

ร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าคฤหาสน์รู้ก่อนจะเงยหน้ามองสำรวจบริเวณรอบๆ บ้าน โดยที่มีตุลย์ยืนอยู่เคียงข้างทว่าตุลย์ในวันนี้กลับดูแปลกไปราวกับเป็นคนละคน เพราะตุลย์คนก่อนพยายามทำทุกวิธีเพื่อไม่ให้เขามาที่นี้ แต่ตุลย์คนนี้กลับอยู่ในท่าสบายๆ“จำที่นี้ได้ไหม ครั้งหนึ่งผมเคยมาส่งคุณที่นี้”เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าในความเรียบนิ่งกลับมีความเศร้าปนอยู่ เวลาหันไปมองเขาแทบจะทันทีเพื่อรอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ“ตอนนั้นหัวใจผมแทบสลายเลยล่ะ เพราะผมไม่มีทางเลือก ผมได้แต่บอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้คุณมาที่นี้อีกหลังจากที่คุณหายไปเป็นเดือน แต่พอคุณกลับมา สุดท้ายผมก็ถูกบังคับให้พามาอยู่ดี”แววตาของเขาบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่พูดออกมาไม่ใช่เรื่องโกหกดวงตาคมมองสบตาเวลาด้วยแววตาที่สั่นไหว“เขารอคุณนานแล้ว เราเขาไปเถอะ”พูดจบตุลย์ก็ยื่นมือมาบีบไหล่เวลาเบาๆ แล้วค่อยๆ ออกแรงผลักให้เขาเดินเข้าไปในบ้านโดยที่มีเขาเดินตามติดอยู่ไม่ห่างแซะ!ห่างออกไปจากบ้านหลังใหญ่ รถหรูสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ เจ้าของรถคือน้ำขิง ดาราสาวที่เคยมีปัญหากับนลิน ซึ่งด้านข้างของเธอคือผู้จัดการที่แสนรู้ใจที่พึ่งกดถ่ายรูปที่ชายหนุ่

ตั้งแต่ที่ทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันคืนนั้น ความรู้สึกของพวกเขาก็ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาเปิดอกคุยกันได้มากขึ้น กำแพงที่นลินเคยรู้สึกว่านาทีก่อขึ้นมา ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะพังมันได้สำเร็จ เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เธอเสนอเขาก็พร้อมสนองให้เธออย่างไม่คิดจะปฏิเสธวันนี้ก็เช่นกันตุบ!ประตูรถตู้สีดำคันหรูถูกปิดลงพร้อมกับผ้าม่านและกระจกฝั่งคนขับกับห้องโดยสารร่างบางในชุดมหาลัยที่สวมใส่กระโปรงทรงเอที่ใส่เข้าฉากเดินเข้ามาก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนตักของเวลาอย่างต้องการจะอ่อยเขาก่อนทิ้งตัวนั่งลงเธอก็ไม่ม้วนกระโปรงสั้นขึ้นจนถึงเอวเผยให้เห็นชั้นในสีเนื้อ ก้นอวบอิ่มและมองเห็นกลีบนูนสาวขาวเนียนได้อย่างชัดเจน“ขอนั่งด้วยคนนะคะ”เสียงหวานกระซิบแล้วนั่งลงบนตักของเขาทันทีคนที่ถูกอ่อยยิ้มอย่างรู้งาน มือใหญ่ทั้งสองข้างโอบเอวเล็กไว้ก่อนจะขยับให้ตรงกับตำแหน่งที่เป็นจุดกึ่งกลางของเขา“กำลังทำอะไรหรอครับ”ริมฝีปากร้อนกระซิบที่ข้างหูเบาๆ“ซ้อมละครน่ะ เป็นคู่ซ้อมให้หน่อยสิ”คนขี้อ่อยที่ไม่ยอมแพ้หันมาพูดพร้อมกับรวบผมให้ไปกองอยู่กับอีกฝั่ง นิ้วเล็กเริ่มปลดกระดุมเสื้อออกสองถึงสามเม็ด หน้าอกอวบอั๋นที