บทที่ 12

สภาพกรณ์คือไม่ไหว มันไม่ได้มีความสุขสักนิดที่จะได้หย่าเมียแล้วไปอยู่กับตติยา

“มึงคิดดีๆ ว่าอยากหย่ากับน้องนิดจริงไหม คิดให้ดี กูบอกได้แค่นี้ เพราะเมื่อไหร่ที่มึงหย่าก็หมายความว่าความเป็นผัวเมียระหว่างมึงกับเขาจบแล้ว น้องนิดข้างนอกเหมือนหัวอ่อน แต่กูบอกเลยว่าเมียมึงไม่ใช่ธรรมดา ผู้หญิงแบบนี้เวลารักก็รักตายห่า แต่ถ้าได้ตัด มึงก็ไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่งในสายตาเขา”

คำพูดจิณณ์ไม่ต่างจากมีดที่กรีดแทงใจสามีของริสา ทว่ากลับชวนฟังนักสำหรับผู้ที่พึ่งเหยียบย่างเข้ามาใน EMPIRE Bar เป็นครั้งแรก

“อันเดรส คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” จิณณ์รู้สึกเซอร์ไพรส์เป็นอย่างมากที่ได้พบกับเพื่อนรุ่นน้องนักเรียนนอกที่เคยรู้จักเมื่อหลายปีก่อนที่บาร์แห่งนี้ ที่ประเทศไทย “ดีใจที่ได้เจอคุณ แล้วนี่คุณมาเที่ยวหรือมาทำงาน”

“มาหาผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในชีวิต” เขาพูดพลางปรายตามองกรณ์แล้วกระตุกยิ้ม

“Oh Your Honey?”

“No No เธอเป็นยิ่งกว่านั้น พิเศษยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหน” อันเดรสตาพราวเมื่อนึกถึงริสา

หากไม่ติดว่าเสียดายเหล้าที่ดื่มเข้าไป เขาคงอาเจียนออกมาให้หมดไส้หมดพุง คนบ้าอะไร เลี่ยนชะมัด คำพูดอย่างกับหลุดมาจากนิยายน้ำเน่า ฟังแล้วคลื่นไส้!

กรณ์รู้สึกไม่ถูกชะตากับอันเดรสตั้งแต่พบหน้า ทว่าเมื่อจิณณ์แนะนำให้รู้จัก เขาก็จำเป็นต้องทำตามมารยาท

“นี่อันเดรส รุ่นน้องสมัยกูเรียนที่อังกฤษ” แน่นอนว่าเขาย่อมต้องแนะนำกรณ์ให้อันเดรสรู้จักเช่นเดียวกับที่แนะนำอันเดรสว่าเป็นใคร “อันเดรส นี่กรณ์ เพื่อนสนิทผมเอง”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” อันเดรสยื่นมือไปตรงหน้า เขายิ้มให้กรณ์อย่างเป็นมิตร ทว่าหากสังเกตสักนิดจะเห็นว่าแววตาอันเดรสมีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่

“เช่นกันครับ คุณพูดไทยชัดจนผมทึ่ง”

หนุ่มลูกครึ่งยิ้มเล็กน้อย “ผมเป็นลูกครึ่งไทยสเปน แถมยังมีน้าสะใภ้เป็นคนไทย เธอช่วยสอนภาษาไทยให้ผมตั้งแต่เด็กๆ น่ะครับ เลยพูดได้คล่อง”

ไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าทำไมไอ้บ้านี่ถึงพูดไทยชัด พูดไทยคล่อง เขาไม่มีอารมณ์มาสนใจเรื่องพรรค์นี้หรอก

“แล้วนี่คุณมาคนเดียวเหรออันเดรส หรือว่ามากับคนพิเศษ” อยากเห็นเหลือเกินว่าผู้หญิงคนไหนกันนะที่ทำให้เพลย์บอยหนุ่มที่สอยผู้หญิงกว่าครึ่งมหาวิทยาลัยยอมสยบได้

“มาคนเดียว ผมมาเซอร์ไพรส์เธอน่ะ ผมบอกเธอว่าจะเดินทางวันที่สามสิบเอ็ดเพื่อมาเคาท์ดาวน์ข้ามปีเป็นเพื่อนเธอ แต่แอบมาก่อนเพราะอยากทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอ”

“อู้ว~ คุณเป็นผู้ชายที่โรแมนติกมากเลยอันเดรส มีข่าวดีเมื่อไหร่บอกผมด้วยนะ คนพิเศษของคุณเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก”

“ไม่หรอก เธอเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารมากต่างหากล่ะ” น้ำเสียงอันเดรสเข้มขึ้น “เธอพึ่งถูกสามีขอหย่าเพราะผู้ชายหลงชู้” เขาเลื่อนสายตาไปจ้องหน้ากรณ์ราวกับมัจจุราชที่กำลังมองดวงวิญญาณชั่ว “ทั้งที่มีภรรยาอยู่แล้วแท้ๆ แต่กลับมีผู้หญิงอีกคน ไม่สนใจว่าเมียตัวเองจะเสียใจแค่ไหน มีความสุขบนคราบน้ำตาของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นเมีย ผู้ชายอย่างนี้สารเลวมาก ว่าไหมครับ.. คุณกรณ์”