جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ความรักคืออะไร.. นิยามความรักแต่ละคนล้วนแตกต่างทว่าหากมีใครมาถามคำถามนี้ เธอคงตอบคนคนนั้นไปว่า สำหรับเธอความรักคือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ความรักคือการเสียสละทุกอย่างได้เพื่อให้คนที่เรารักได้ในสิ่งที่ปรารถนาแม้สุดท้ายหัวใจเธอจะบอบช้ำเพียงใด แต่ริมฝีปากของเธอก็ยังขยับยิ้มได้ หากดวงตาทั้งสองข้างทอดมองไปแล้วได้เห็นผู้ชายที่เธอรักมีความสุข“พี่กรณ์ อาหารเช้าเรียบร้อยแล้วนะคะ”เสียงสดใสของหญิงสาววัยยี่สิบสี่เอ่ยบอกสามีที่เธอรักสุดหัวใจ แม้การแต่งงานระหว่างเธอและเขาจะเกิดขึ้นเพราะถูกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายคลุมถุงชน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ริสารักกรณ์น้อยลงเลยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่มองภรรยาผ่านกระจกเงา เกือบสองปีแล้วที่ใช้ชีวิตคู่กับริสา เธอเป็นภรรยาที่ดี เป็นผู้หญิงที่น่ารัก แต่ไม่อาจเป็นผู้หญิงที่แทรกซึมเข้ามาอยู่ในหัวใจเขาได้“ทำอาหารให้พี่ทุกวันไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ให้แม่ครัวทำก็ได้นี่นา”“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ นิดมีความสุขที่นิดได้ทำเพื่อพี่กรณ์ อีกอย่างนิดเป็นภรรยาพี่กรณ์ นิดมีหน้าที่ต้องดูแลพี่กรณ์อยู่แล้ว” เธอแต่งงานกับกรณ์ทันทีหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย งานหลักของเธอหลังจากนั้นคือเป็นแม

กรณ์กลับมาที่บ้าน เขามองอาหารบนโต๊ะที่ถูกจัดวางไว้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา เอือมระอาเหลือเกินกับภาพตรงหน้า หากว่าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่ยอมตกปากรับคำพ่อเรื่องที่พ่อบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้“พี่กรณ์จะทานข้าวเลยหรืออาบน้ำก่อนดีคะ”หากกรณ์สังเกตสักนิดจะเห็นว่าวันนี้ริสาดูมีความสุขเป็นพิเศษ ดวงตาเจ้าหล่อนเปล่งประกาย ริมฝีปากอวบอิ่มก็ยิ้มไม่หุบ ทว่าอนิจจา เวลานี้มีเพียงเรื่องเดียวที่กรณ์สนใจ“นิดครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”“นิดเองก็มีเรื่องจะบอกพี่กรณ์เหมือนกันค่ะ” เธอรอให้ถึงช่วงเวลาที่ได้เอ่ยปากบอกข่าวดีกับกรณ์แทบไม่ไหว ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อจินตนาการถึงใบหน้าสามีเมื่อได้รู้ข่าวดีที่เธอตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เขาในวันนี้ ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดเธอ “แต่พี่กรณ์พูดเรื่องของพี่ก่อนดีกว่าค่ะ เรื่องนิดเอาไว้ทีหลัง”หญิงสาวดวงหน้าหวานเอ่ยกับสามีด้วยน้ำเสียงสดใส กรณ์มองภรรยาที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาเกือบสองปี เขาเม้มริมฝีปากเข้าหากัน รู้สึกสงสารริสาสุดหัวใจ แต่ก็ไม่อาจทนอยู่กับเธอในฐานะสามีได้อีกต่อไป เพราะหัวใจอยู่กับผู้หญิงอีกคน“นิด พี่อยากหย่า”ราวกับฟ้าถล่มด

งานนอกบ้านไม่ได้ทำ ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะอยู่เฉยรอรับเงินเดือนจากสามีอย่างเดียวหนึ่งสมองและสองมือ เธอมีเหมือนคนอื่นไม่แตกต่าง ไม่มีทางที่เธอจะอยู่เฉยๆ งอมืองอเท้าปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปโดยไม่คิดหาความมั่นคงให้ชีวิต เป็นผู้หญิงต้องทำงาน ไม่ว่างานลักษณะรูปแบบไหน ขอแค่ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดศีลธรรม และไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน หากงานนั้นนำมาซึ่งเงิน เธอก็ยินดีที่จะทำ“คอนโดฯ มือสอง?” เท่าที่รู้สินสอดที่พ่อเขาให้ริสา เธอนำเงินส่วนนั้นไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลจารุเดชหมดแล้วนี่ แล้วเธอเอาเงินที่ไหนไปซื้อคอนโดมิเนียม เงินรายเดือนที่เขาให้งั้นหรือ ทว่าหากเป็นคอนโดมิเนียมใกล้รถไฟฟ้า ใกล้โรงพยาบาล แม้จะเป็นมือสอง แต่ทำเลทองขนาดนั้น ยังไงเงินเดือนที่เขาให้ริสาไว้ใช้จ่ายก็ไม่มีทางพอซื้อเงินสดได้แน่“ใช่ค่ะ คอนโดฯ มือสอง นิดซื้อต่อจากเพื่อนของเพื่อนอีกทีค่ะแล้วเอามารีโนเวตใหม่ ตอนนี้ห้องก็พร้อมอยู่พอดี แค่ให้แม่บ้านไปทำความสะอาดนิดๆ หน่อยๆ ก็เข้าอยู่ได้แล้วล่ะค่ะ พี่กรณ์ไม่ต้องห่วงนิดนะคะ นิดดูแลตัวเองได้ นิดโตแล้ว” กรณ์รู้สึกผิด แววตาเขาบอกกับเธอเช่นนั้น และมีอีกอย่างที่เธอมองเห็นผ่านนัยน์ตาสีดำเหมือนสีน้ำหมึกข

“หรือว่า..” ลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนของเธอกับกรณ์ เธอเก็บมันไว้ที่นั่นห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้สุภาพสตรี เวลานี้เหลือเพียงของของเขาที่มีแค่ไม่กี่ชิ้น เตียงขนาดคิงไซซ์กว้างนักเมื่อต้องนอนลำพังในวันที่ร้างริสา ตู้เสื้อผ้าที่เคยมีชุดเดรสสีหวาน ตอนนี้ก็เหลือแค่สูทและชุดสีเข้มแขวนไว้กรณ์ทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ชายหนุ่มใช้แขนก่ายหน้าผากมองเพดานกว่าหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ริสาย้ายออกจากบ้าน น่าแปลก.. เขากลับมาที่นี่ทุกวัน ไม่ได้นอนค้างที่คอนโดมิเนียมของตติยาสักคืน มีบ้างที่แวะไปหา ทว่าก็ไม่เคยกลับดึกเกินสามทุ่ม อาจเป็นเพราะชินกับตลอดเกือบสองปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยปล่อยให้ภรรยารอจนดึกดื่น หากวันไหนจำเป็นต้องพาลูกค้าไปเลี้ยง เขาก็จะบอกเจ้าหล่อนเอาไว้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังพยายามกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะรู้ว่าถ้าเขายังไม่เหยียบเท้าเข้าบ้าน ริสาก็จะรออยู่อย่างนั้นไม่ยอมหลับยอมนอน“ทำไมยังไม่นอนอีกคะ พี่บอกแล้วไงว่าวันนี้พี่พามิสเตอร์โรเบิร์ตไปดินเนอร์” เขาจำวันนั้นได้ ตอนนั้นเขากับริสาแต่งงานกันได้สี่เดือนกว่า เป็นครั้งแรกหลังแต่งงานที่เขากลับบ้านดึก แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม

ไม่เป็นไร.. ในเมื่อไม่อยากไป เขาก็ไม่บังคับ“วันนี้คุณคงเหนื่อย งั้นพักผ่อนเถอะ ผมไม่กวนแล้ว” เขาเดินออกจากห้องตติยาด้วยความผิดหวัง ทั้งที่ตั้งใจจะมาหาความสบายใจจากหล่อนแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ได้รับกลับไม่เป็นอย่างที่คิด“พี่กรณ์ขา อร่อยไหมคะ” อาหารบนโต๊ะล้วนแล้วแต่เป็นอาหารจานโปรดของกรณ์ ริสารู้เธอจึงทำให้รับประทานอยู่บ่อยๆ แต่ถึงแม้จะได้กินบ่อยแค่ไหนทว่าชายหนุ่มกลับไม่เคยรู้สึกเบื่อ“นิดทำอาหารอร่อยจัง สงสัยชอบทำกับข้าวแน่เลย” เขากินไปชมคนทำไป คนถูกชมอมยิ้มพลางส่ายหน้า“นิดไม่ได้ชอบทำอาหารหรอกค่ะ เมื่อก่อนอย่าว่าแต่ทำกับข้าวเลย ครัวยังไม่เคยเหยียบ แต่ตอนนี้ที่ทำเป็นทุกอย่างเพราะนิดพยายามฝึกฝนเพื่อที่จะได้มาทำให้พี่กรณ์กินยังไงล่ะคะ” ความทรงจำในวันวานพานพาให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายสั่นไหวนิด.. ทำไมพี่ถึงได้รู้สึกคิดถึงเธอเหลือเกินแชตไลน์ด้านบนสุดทำริสายิ้มกว้าง เจ้าหล่อนเปิดอ่านแล้วพิมพ์ตอบด้วยหัวใจที่ฟูแน่นคับอกRisa : คิดถึงที่สุดเลยค่ะ อยากให้ถึงวันที่สามสิบเอ็ดธันวาเร็วๆ จังวันส่งท้ายปีเก่าเข้าสู่ปีใหม่ในปีนี้เธอไม่เหงาเหมือนปีที่ผ่านมาแล้ว เพราะว่าเธอมีเพื่อนเคาท์ดาวน์