ขอแค่รักกันสักนิด

ความรักคืออะไร..

นิยามความรักแต่ละคนล้วนแตกต่าง

ทว่าหากมีใครมาถามคำถามนี้ เธอคงตอบคนคนนั้นไปว่า สำหรับเธอความรักคือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ความรักคือการเสียสละทุกอย่างได้เพื่อให้คนที่เรารักได้ในสิ่งที่ปรารถนา

แม้สุดท้ายหัวใจเธอจะบอบช้ำเพียงใด แต่ริมฝีปากของเธอก็ยังขยับยิ้มได้ หากดวงตาทั้งสองข้างทอดมองไปแล้วได้เห็นผู้ชายที่เธอรักมีความสุข

“พี่กรณ์ อาหารเช้าเรียบร้อยแล้วนะคะ”

เสียงสดใสของหญิงสาววัยยี่สิบสี่เอ่ยบอกสามีที่เธอรักสุดหัวใจ แม้การแต่งงานระหว่างเธอและเขาจะเกิดขึ้นเพราะถูกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายคลุมถุงชน แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ริสารักกรณ์น้อยลงเลย

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่มองภรรยาผ่านกระจกเงา เกือบสองปีแล้วที่ใช้ชีวิตคู่กับริสา เธอเป็นภรรยาที่ดี เป็นผู้หญิงที่น่ารัก แต่ไม่อาจเป็นผู้หญิงที่แทรกซึมเข้ามาอยู่ในหัวใจเขาได้

“ทำอาหารให้พี่ทุกวันไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ให้แม่ครัวทำก็ได้นี่นา”

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ นิดมีความสุขที่นิดได้ทำเพื่อพี่กรณ์ อีกอย่างนิดเป็นภรรยาพี่กรณ์ นิดมีหน้าที่ต้องดูแลพี่กรณ์อยู่แล้ว” เธอแต่งงานกับกรณ์ทันทีหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย งานหลักของเธอหลังจากนั้นคือเป็นแม่บ้านดูแลกรณ์ เสื้อผ้า อาหาร ชีวิตความเป็นอยู่ของชายหนุ่ม ทุกอย่างเธอล้วนดูแลเป็นอย่างดี สิ้นเดือนมาได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินเดือนจากเขา เป็นอยู่อย่างนี้ตั้งแต่วันแรกของการเป็นภรรยาตลอดมาจนถึงปัจจุบัน

กรณ์เลื่อนสายตาไปสบประสานกับภรรยา ริสายิ้มกว้างจนส่งให้ดวงตาคู่หวานทอประกาย ไร้ซึ่งร่องรอยเหนื่อยล้า มีเพียงความสุขที่ฉายชัดในนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม ย้ำชัดว่าเธอรู้สึกอย่างที่พูด

ต่างจากดวงตาอีกคู่ซึ่งเรียบนิ่งสวนทางกับริมฝีปากบางหยักที่ขยับยิ้มให้ภรรยา เกือบสองปีที่ผ่านมาริสาทำหน้าที่ภรรยาได้ดีไร้ที่ติหากมองในมุมของผู้ชายที่ต้องการแม่ศรีเรือน ทว่าสำหรับเขา ทุกอย่างที่ริสาทำ แม่บ้าน แม่ครัว คนรับใช้ สามารถทำได้ไม่แตกต่าง เพียงแค่มีเงินจ่ายค่าจ้างเรื่องทุกอย่างก็จบ

ผู้หญิงที่กรณ์ต้องการไม่ใช่แม่บ้าน เขาต้องการคนที่จะมายืนเคียงข้างกันในฐานะภรรยาที่ส่งเสริมสามี เชิดหน้าชูตาให้กับเขาได้ ช่วยเหลือเรื่องธุรกิจ เป็นที่ปรึกษาชีวิต ไม่ใช่ผู้หญิงที่วันๆ อยู่แต่ก้นครัว ตื่นเช้ามาทำอาหาร เตรียมเสื้อผ้า ตกเย็นมาก็เข้าครัวทำอาหารอีกรอบ วนลูปอยู่อย่างนี้ไม่ว่ากี่ปีต่อกี่ปีชีวิตก็ไม่พัฒนา

เขาไม่ต้องการผู้หญิงธรรมดาที่มีคุณสมบัติแค่ทำอาหารอร่อย เขาไม่ต้องการเลยสักนิด

“นิดเบื่อไหมที่ต้องอยู่แต่บ้าน ทำอะไรซ้ำๆ เดิมๆ นิดยังอยากทำร้านกาแฟอยู่หรือเปล่า พี่จำได้ว่านิดเคยบอกพี่ว่านิดอยากทำใช่ไหม”

ร้านกาแฟคือความฝันที่เธออยากทำ แต่ความเป็นจริงที่เป็นอยู่ ณ ปัจจุบันเธอคือเป็นผู้หญิงที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว เธออยากทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด อยากดูแลกรณ์ที่ทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน อยากทำของอร่อยๆ ให้เขาได้รับประทานตอนเลิกงานมา ไม่ใช่ข้าวกล่องหรืออาหารง่ายๆ ที่คนทำทำพอให้เสร็จไปแต่ไม่ใส่ใจว่าอาหารนั้นปรุงอะไรลงไปบ้าง สะอาดไหม อร่อยถูกปากคนที่ค่อนข้างเลือกรับประทานอย่างสามีเธอหรือเปล่า และอีกไม่นาน นอกจากการเป็นภรรยา เธอก็จะมีอีกหนึ่งหน้าที่ก็คือ.. เป็นแม่คน

“นิดอยากดูแลพี่กรณ์มากกว่า ถ้านิดทำร้านกาแฟ นิดกลัวว่านิดจะไม่มีเวลาดูแลพี่กรณ์” เธอสวมกอดเขา ออดอ้อนอย่างที่เคยทำ แม้กรณ์ไม่เคยเอ่ยคำว่ารัก ทว่าไม่เคยมีสักครั้งที่ชายหนุ่มต่อต้านหรือผลักไส

คำตอบของริสาทำให้กรณ์ผิดหวัง เขาต้องการภรรยาที่เป็น เวิร์กกิ้งวูแมน ไม่ใช่แม่บ้านที่เอาแต่ขลุกอยู่ก้นครัว

“ตามใจนิดเลย พี่ไปทำงานก่อนนะ วันนี้ต้องรีบหน่อย มีประชุมสำคัญ”