Short
สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

By:  เหยาเหย่าCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
5.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

"Double the cheese, triple the meat, and throw in some more of those little yellow goodies.” The guy tapped his finger against the glass separating him from the line of sandwich ingredients.

The build-your-own sandwich shop I worked at was unusually busy for a Tuesday evening just before closing time. All of my classes at the nearby college were Monday/Wednesday/Friday though, so it wasn't like I had anywhere to be.

"Are you talking about the banana peppers?" I checked.

Little yellow goodies? Where did he come up with that?

They looked more green than yellow, and the sign on the glass clearly stated their name.

"The pepperoncini." The guy's friend tapped the glass where the first had tapped.

"Those are banana peppers," I added more to the sandwich before sliding down the counter and adding the ridiculous amount of mayo, oils, vinegar, and seasoning the guy wanted.

I was in the zone, barely looking away from my sandwiches long enough to call out to the rest of the customers that I'd be with them shortly.

"We'll all be paying together." A guy a little way down the line called out.

Well, that would make things easier... but also harder.

I finally looked around the sandwich shop, and my eyebrows shot upward.

Holy... had the college's entire football team come in for sandwiches or something?

The room was full of unusually tall, muscular, and attractive men. We were supposed to be closing in ten minutes, but there were at least a dozen of the guys maybe more.

"Great." I forced a smile, tapping the buttons on the checkout screen a bit harder than I needed to.

I'd never much liked the gorgeous, muscular, popular type. Nerdy, sweet guys? They were my jam. The less ego, the better. If I ever settled down, I wanted a guy who was nice to talk to, not just look at.

I put the first guy's order in, then went back to the beginning and started his friend's sandwich.

Double cheese, triple meat.

The pattern continued with little variety as closing time passed and I continued working through the last few sandwiches. I was reaching for yet another slice of our thickest, cheesiest bread when the last guy said,

"Veggie sandwich on flatbread."

I glanced up, surprised. The other guys hooted and cackled, tossing jokes.

"Just kidding." Veggie Guy wore a big grin. He was yet another tall, gorgeous dude who undoubtedly spent way too many hours at the gym to have many brain cells at all.

When our eyes collided, his changed going from a dark green color to red.

I dropped the cheesy bread, scrambling backward.

The laughter died down as Veggie Guy's lips parted, and something that sounded like an animal's snarl met my ears.

"Aw, shit," one of the other guys muttered.

Veggie Guy's hand landed on the top of the glass separating us. I took a step back. When he began to move, I knew I had to go too.

I took off into the back area. There was a break room, a fridge, and a door out. I was not prepared for an emergency, so I booked it straight through the back door. I didn't have a car couldn't afford the vehicle, or insurance for it so I rushed in the direction of my dorm room.

Only a few steps down the sidewalk, a hand caught my bicep, spinning me around. I crashed into Veggie Guy and found his eyes still glowing red.

The rest of the guys caught us almost as fast. Without the glass between them and me, they looked even bigger.

"Let go of me or I'm calling the cops," I threatened, trying to look larger than I was.

Red-eyed Veggie Guy growled, low and deep. Like an animal. It sounded like he was trying to say date.

Wait, no. He was trying to say, mate.

Mate? Wasn't that a British or Australian word for friend?

I wasn't as up-to-date on slang from across the world as I should've been.

Suddenly, he released my arm, jerking backward and bending in half with a sharp snapping sound and a pained yell-howl. I tried to jump away from him, but my back slammed into the chest of another man.

"Grab Jesse and the girl. We need to move," the guy now holding onto me barked.

My shocked brain processed too slowly.

He threw me over his shoulder, jogging all eight steps back to the parking lot and the lone big white kidnapper van parked outside the sandwich shop. I shouted for help as I fought to get free, but it was eleven at night and no one except the not-football team was around.

The guy opened the door with one hand before he set me on the middle seat, then buckled me in and turned to help the other guys. I unclicked the buckle and lunged toward the door.

The guy caught me around the waist and dragged me back, buckling the belt again and holding it in place.

"You don't want to run right now," he warned like he was on my side.

"Like hell, I don't!" I ripped against the seatbelt, but he wasn’t fazed and it didn’t budge.

Animalistic groans, growls, and whines came from the back seat. I shuddered at the sound of cracking bones. My entire focus was on escaping, so I didn't look backward didn't want to look backward.

"Drive," another guy commanded.

Someone hit the gas, and I slammed into the seatbelt hard enough to be glad I was wearing it as the van ripped around a corner.

A savage snarl met my ears, and I finally stopped fighting long enough to whirl around.

And what I saw made me want to vomit.

Veggie Guy Mate Guy was half human, half...animal?

Gray fur sprouted from his oddly-sha

ped limbs, those freaky red eyes staring at me as his body bent and contorted in another painful-sounding snap.

My voice shook as I asked, "What the hell are you?"

The guy holding the seatbelt answered with a grimace, "Werewolves."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบสามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอขณะที่ฉันกำลังสิ้นหวังเสียสติอยู่นั้น เขายังมีหน้ามาอธิบายว่า“เวยเวยมีความฝันอยากเป็นนักแสดง เธออายุยี่สิบสี่ปีแล้ว รอไม่ไหวแล้ว”“อีกอย่างยานี้เธอไม่ได้เอาตัวเข้าแลกมาเหรอ? ไม่งั้นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วอยู่แต่บ้านอย่างเธอจะไปเอายาดีอย่างนี้มาได้ยังไง ถ้าคิดอยากช่วยลูกสาวก็ไปขายตัวอีกครั้ง จะทำให้เธอตายเชียวเหรอ?”แต่ว่า ฉันไม่มีชีวิตจะไปแลกยาอีกเม็ดแล้วจริงๆ...หลังแลกเปลี่ยนกันเสร็จแล้ว ระบบให้เวลาฉันจัดการเรื่องต่างๆ แค่เจ็ดวันเท่านั้นวันแรก ฉันกับเจียงเฉิงตบตีกันเพราะฉันพยายามบังคับให้เขาคืนยากลับมาด้วยสภาพสมบูรณ์วันที่สอง ฉันได้แต่ร้องไห้จนเป็นลมนอกห้องพักผู้ป่วยของลูกสาว แค้นตัวเองที่เชื่อใจเจียงเฉิงมากเกินไปจนทำลายโอกาสสุดท้ายในการรอดชีวิตของลูกสาวเองกับมือวันนี้เป็นวันที่สาม ฉันตระหนักได้แล้วว่าฉันกำลังจะตายจริงๆ แล้วจึงสงบสติอารมณ์และจัดการเรื่องต่างๆ หลังสิ้นใจตอนเจียงเฉิงจู
Read more
บทที่ 2
ถ้ายังมีอายุขัย ฉันก็ไม่ลังเลที่จะแลกกับยาอีกเม็ดเลยน่าเสียดายที่ฉันเหลืออายุขัยเพียงสี่วัน กระทั่งสิ่งของราคาถูกที่สุดที่ระบบมี ฉันยังแลกไม่ได้ด้วยซ้ำแรงของเจียงเฉิงเยอะมาก ตอนนี้ฉันที่ตกอยู่ในมือของเขาไม่สามารถหายใจได้เลย ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ จมดิ่งสู่ความมืดตอนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว“เธอเสแสร้งใช่ไหม?”เจียงเฉิงที่ทำฉันเป็นลมมองอย่างหยามเหยียด “เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบหกปี ไม่ใช่แปดสิบหกสักหน่อย”ฉันขี้เกียจจะถกเถียงกับเขาแล้วฉันในตอนนี้ กระทั่งแรงที่จะคว้ามีดไปกรีดห้าเหอเซี่ยงเวยยังไม่มีด้วยซ้ำ“ฉันจะไปดูเสี่ยวย่วน”ฉันพยายามลุกขึ้นแต่ยังยืนได้ไม่มั่นคงก็ถูกเจียงเฉิงผลักกลับมา“เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว”เขาเหลือบมองฉันทีหนึ่ง “ก่อนที่เธอจะเอายามา ฉันไม่มีทางให้เธอได้เจอกับลูก ลูกเองก็ไม่ต้องการแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้”ในมุมมองของเขา การที่ตอนนี้ลูกสาวยังทรมานด้วยโรคภัยเป็นความผิดของฉันทั้งสิ้นเป็นฉันที่ไม่ยอม “ลดตัว” ไปขอยาจากเสิ่นเยี่ยนสำหรับเรื่องที่เขาเอายาให้เหอเซี่ยงเวยนั้นเป็นการสานต่อความฝันที่เขายึดมั่น พวกเราสองแม่ลูกสมควรจะหลีกทาง
Read more
บทที่ 3
“แม่ มีคนรังแกแม่เหรอคะ?”เสี่ยวย่วนกะพริบตา ปลายนิ้วที่ผอมแห้งแตะฝ่ามือของฉัน ฉันแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักนิ้วของเธอ“จะเป็นไปได้ยังไง...อย่าคิดเพ้อเจ้อสิจ๊ะ...”ฉันสะกดกลั้นความอดสู ลูบหน้าผากเธอเบาๆผมที่ก่อนหน้านี้ถูกโกนทิ้งมีเส้นผมออกมาแล้ว เป็นปลายแหลมๆ ลูบแล้วเหมือนหมาน้อยขนแข็งฉันยังจำได้ว่าตอนโน้มน้าวเธอโกนผม ฉันหลอกลูกสาวว่าหลังโกนผมแล้วจะมีผมสวยที่ทั้งดำและเงางามงอกออกมาใหม่น่าเสียดายที่ฉันรอไม่ถึงแล้ว“แต่พี่พยาบาลบอกว่า...” เสี่ยวย่วนหลุบตาลง “ฉันเป็นลูกของหญิงมือที่สาม”เธอยังเล็ก ไม่รู้ว่าอะไรคือ “มือที่สาม”แต่เธอรับรู้ได้ถึงเจตนาร้ายที่คนอื่นตั้งใจแสดงออกมาพยาบาลที่เมื่อก่อนอ่อนโยนกับเธอขนาดนั้น ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไป เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร ได้แต่คาดเดาว่าบางทีอาจจะมีคนรังแกฉัน“ไม่มีอะไร พวกเรานอนสักตื่นก็จะดีเองนะจ๊ะ”ฉันกล่อมเธอเสียงเบา เสียงแหบพร่าจนร้องเพลงกล่อมเด็กไม่ได้แล้วเสี่ยวย่วนของฉันว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด ตอนฉันบอกให้นอน เธอก็ห่มผ้าด้วยตนเอง ตั้งใจปิดตาลงแต่เธอในวันนี้กลับไม่เชื่อฟังเลยไม่เพียงไม่ปิดตา ยังกระอักเลือดคำโตออกมาอีกหลาย
Read more
บทที่ 4
บัตรธนาคารทั้งหมดถูกเจียงเฉิงรูดไปจนเกลี้ยง เงินที่เหลือรวมกันไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาท“ไม่มีเงิน? เธอไปหาเสิ่นเยี่ยนสิ”เขาพูดลอยๆ “อาการป่วยของเสี่ยวย่วนยื้อมาถึงตอนนี้ไม่ใช่เพราะเธอเหรอ? เธอเอายาอีกเม็ดมาให้ลูกสิ แบบนี้พริบตาลูกก็กระโดดโลดเต้นกลับบ้านได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”“อิ่นเนี่ยน ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน ฉันแค่ไล่ตามความฝันสมัยวัยรุ่น ในขณะที่เธอกลับรู้จักแต่จะใช้ชีวิตของลูกสาวมาข่มขู่ฉัน!”เพิ่งพูดจบ ทางปลายสายมีเสียงปรบมือดังกระหึ่มพวกเขาเอ่ยชมเขาว่ามีความมุ่งมั่นกล้าหาญ กล้ามองข้ามสายตาผู้คม ไล่ตามความฝัน บอกว่าเขาคือฮีโร่ที่ช่วยเหลือเหอเซี่ยงเวยน่าตลกสิ้นดี ผู้ชายที่ไม่สนความเป็นตายของภรรยาและลูกถึงกับเป็นฮีโร่ของผู้หญิงอีกคน!ฉันไม่อยากฟังเสียงโห่ร้องที่แทบแก้วหูเลยกดตัดสายทิ้งไปพวกเขาเหมือนฝูงปลิง เกาะบนตัวฉันกับลูกสาว ดูดเลือดพวกเราจนหมดก็กระโดดออกจากตัวพวกเราไปอย่างมีความสุขไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดฉันรวบรวมเงินถึงหนึ่งคืนเต็ม ร้องขอญาติมิตรไปจนทั่วกว่าจะฝืนรวบรวมเงินมาได้ห้าแสนบาทตอนไปจ่ายเงินนั้นหมอกลับบอกฉันว่าไม่ต้องแล้วเขาชี้ไปที่ห้องผ่าตัดด
Read more
บทที่ 5
ลูกสาวจากไปแล้ว เจียงเฉิงไม่มีกระทั่งความคิดที่จะโทรศัพท์มาตรวจสอบกับโรงพยาบาลข่าวครั้งก่อนทำให้เหอเซี่ยงเวยดังขึ้นมาบ้าง เธออาศัยจังหวะนี้ลงทะเบียนไอดีทำคลิปวิดีโอของตัวเอง มาถึงวันนี้ก็มีแฟนคลับนับแสนคนแล้วเธอกำลังถ่ายทอดสดพิธีเปิดกล้องภาพยนตร์ภายในภาพ เจียงเฉิงสวมชุดสูทตัดเย็บเฉพาะที่ตั้งใจรีดมาเป็นอย่างดี เส้นผมถูกจัดแต่งให้ได้ทรงเป็นระเบียบ สีหน้ามีความองอาจที่ปกปิดไม่มิด ราวกับพริบตาย้อนกลับไปวัยยี่สิบปียากจะจินตนาการได้ว่า ตอนลูกสาวป่วยหนัก เขาดำเนินชีวิตด้วยสภาพอารมณ์แบบไหนตอนเขากับเหอเซี่ยงเวยจับมือกันตัดริบบิ้น ฉันกดปิดช่องถ่ายทอดสด เดินไปเก็บกระดูกของเสี่ยวย่วนเธอเปลี่ยนจากสาวน้อยที่กำลังเติบโตกลายเป็นโกศกระดูกขนาดเล็ก หลบอยู่ในอุ้งมือของฉันเงียบๆก่อนกลับบ้าน ฉันได้รับสายแปลกเบอร์หนึ่งเป็นเสิ่นเยี่ยนเขากับฉันไม่ได้เจอกันมาเจ็ดปี ความแตกต่างของสถานะทำให้พวกเราไม่มีหัวข้อสนทนาอะไรร่วมกันอีกเขาเห็นข่าวดังในแง่ลบจำนวนมากที่โถมมาใส่ฉันจึงติดต่อมาเสิ่นเยี่ยนออกหน้าให้สื่อข่าวลบข่าวที่เกี่ยวกับฉันทิ้งก่อนจะโทรศัพท์มาบอกให้ฉันไม่ต้องเป็นกังวลฉันมองโกศกระเบื้อ
Read more
บทที่ 6
เขาคิดจะใช้การแต่งงานมาข่มขู่ฉันน่าสนใจจริงๆ ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเป็นสามีและพ่อกลับไม่รับรู้กระทั่งเรื่องที่ภรรยาและลูกสาวของตัวเองเสียชีวิตแล้ว“เธออ่านเข้าใจแล้วหรือยัง? พรุ่งนี้พาลูกมาหาฉัน!”หลังข้อความส่งออกไป ฝั่งตรงข้ามตอบกลับมาคำเดียวว่า “ดี”ไม่ใช่ฉัน เป็นเสิ่นเยี่ยนฉันตามเจียงเฉิงไปที่ร้านอาหารเสี่ยวย่วนอยากรั้งอยู่ที่บ้านจับตาดูป้าแปลกหน้าคนนั้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะโยนพวกของรักของเธอทิ้งหลังจากที่เห็นว่าคนมาตามนัดเป็นเสิ่นเยี่ยน เจียงเฉิงก็โกรธจนตัวสั่นเขาดูแคลนตัวเองมาโดยตลอด คิดว่าตัวเองเทียบเสิ่นเยี่ยนไม่ได้หลังจากที่อีกฝ่ายเป็นหัวหน้าครอบครัวเสิ่นแล้ว เขาก็เศร้าซึมไปพักหนึ่งต่อให้ฉันเน้นย้ำมาโดยตลอดว่าคนที่ฉันรักคือเขา ไม่ใช่เสิ่นเยี่ยน เขาก็ยังคงกลัวว่าสักวันฉันจะทอดทิ้งทุกอย่างและกลับไปหารักแรกของฉันคิดไม่ถึงว่าคนที่ไปหารักแรกคือเขา ไม่ใช่ฉัน“นายมาทำไม คิดจะมาวางอำนาจใส่ฉัน?”เจียงเฉิงเหมือนไก่ตัวผู้ที่แพ้ศึก แต่ยังคงปากแข็งโต้กลับว่า “เป็นถึงหัวหน้าครอบครัวเสิ่น อยากได้ผู้หญิงแบบไหน มีเหรอจะไม่ได้? ไปยุ่งกับผู้หญิงมีสามีแล้ว ถือเป็นผู้ชายแบบไหนกัน
Read more
บทที่ 7
ยังดี เขากลับมาได้ทันเวลาพอดีสองคนเพิ่งเข้าสู่ช่วงสำคัญกัน ฉันเอามือปิดตาเสี่ยวย่วนไปนานแล้ว ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะสร้างภาพบาดตาเธอ“เธอกล้าหักหลังฉัน?”เจียงเฉิงที่ถูกทำสะเทือนใจก็รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด“พวกเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าหักหลังได้ไง?” เหอเซี่ยงเวยเถียงด้วยเหตุผล “ฉันจะมีแฟนต้องได้รับอนุญาตจากนายด้วย?”“ฉันเป็นคนรักษาใบหน้าให้เธอและก็ลงทุนสร้างหนังให้เธอ เธอกล้า...”ฝ่ายหญิงยืดเอว “เรื่องพวกนี้นายเต็มใจเอง ฉันไม่ได้ขอร้องนายนะ อีกอย่าง นายก็ไม่มีเงินแล้ว ไม่มีทางลงทุนหนังให้ฉันอีกเรื่องได้ แต่ผู้กำกับจย่ายังถ่ายทำให้ฉันได้อีกสิบกว่าเรื่อง!”เธอไม่จำเป็นต้องให้เจียงเฉิงช่วยแล้วจึงสามารถยกเท้าถีบเขาทิ้งได้เจียงเฉิงมองใบหน้าเต่งตึงของเหอเซี่ยงเวย โกรธจนจุกอกเขา เพื่อใบหน้าใบนี้แล้วถึงกับทำให้ลูกสาวตัวเองต้องตาย ทำให้อิ่นเนี่ยนต้องตาย!“เธอคืนเนี่ยนเนี่ยนมาให้ฉัน คืนเสี่ยวเนี่ยนมาให้ฉัน!”“คนที่ติดค้างพวกเธอคือนาย ไม่ใช่ฉัน!” เหอเซี่ยงเวยตวาดกลับไปสามคนโต้เถียงกันไปมา จนฉันปวดหูไปหมดจนกระทั่งเจียงเฉิงคว้ามีดขึ้นมากรีดใบหน้าของเหอเซี่ยงเวยเป็นลายตาราง
Read more
บทที่ 8
หลังจากที่เขาถูกปล่อยออกมาแล้วก็ไม่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแต่กลับมาหาฉันตอนนั้นฉันขอให้เสิ่นเยี่ยนเอาฉันกับเสี่ยวย่วนไปฝังที่ชายฝั่งเขาติดทะเล ไม่ต้องมีป้ายหลุมศพและก็ไม่ต้องทำสุสาน ปล่อยให้พวกเราค่อยๆ หายจมไปกับพื้นดินเองนานขนาดนี้แล้ว กระทั่งฉันยังจำไม่ได้ว่าฝังไว้ที่ไหนกันแน่แต่เจียงเฉิงกลับเพ้อฝันว่าจะหาพบ“เนี่ยนเนี่ยน...ในใจเธอยังมีฉันอยู่ไหม?”เขาร้องไห้จนเสียงสะอื้น “ถ้าในใจเธอยังมีฉัน เธอให้ฉันหาเธอให้พบจะได้ไหม? ฉันอยากให้คำอธิบายกับเธอ...”แต่ฉันไม่อยากให้เขาให้คำอธิบายกับฉันคำอธิบายนี้มาช้าเกินไปแล้ว ฉันไม่แยแสแล้วเจียงเฉิงเดินวนอยู่บนภูเขาสามวันเหนื่อยจนไม่มีแรงกระทั่งจะยกเท้าขึ้น ได้แต่ใช้แขนลากตัวเองให้ปีนป่ายไปข้างหน้า“ฉันรู้แล้ว...” เขานึกขึ้นมาได้ แววตาพลันสว่างวาบ “เธอจะต้องกำลังโทษฉันแน่! ฉันยังไม่ได้ล้างแค้นให้เธอกับเสี่ยวย่วน...”“รอฉันนะๆ!”เขาหาฉันไม่เจอแต่กลับหาเหอเซี่ยงเวยพบอย่างง่ายดายยังไงผู้หญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลมีด ไปไหนก็ดึงดูดสายตาคนหลังใช้มีดเดียวจัดการกับเหอเซี่ยงเวยแล้ว เจียงเฉิงก็เอามืดแทงเข้าไปในหัวใจของเขาว่ากันว่ากา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status