Short
สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

By:  เหยาเหย่าCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
5.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

七年前、神宮寺俊哉(じんぐうじ としや)は我が家が引き取った血の繋がらない娘の海外療養に付き添うため、私が差し出した離婚届に迷いなく署名した。

彼は一度も振り返ることなく、軽蔑しきった声で言い放った。

「雪乃、こんな浅ましい真似をしてまで俺を引き止めようとするな。結愛には俺がついていてやらなきゃいけないんだ」

それから七年。俊哉の車が私の行く手を阻み、高慢な口調でこう告げた。

「祖父が危篤だ。唯一の望みは、ひ孫の顔を見ることだ。

戻ってこい。神宮寺の跡継ぎを産むなら、妻の座は保証してやる」

私は自分の足先を見つめ、あの日を思い出した。彼に行かないでほしいと懇願し、雨の中で倒れるまで立ち尽くしたあの日を。

結局、返ってきたのは「わがままを言うな」という冷たい一言だけだった。

今の俊哉も、私がまだ彼に執着していると思い込んでいるらしい。

ただ、彼が知らないのは、神宮寺夫人という肩書きを失ってからの七年間、私がとても幸せに暮らしてきたことを。

俊哉が離婚届に署名した翌日、私は別の男と結婚した。

まだ膨らみの目立たないお腹をそっと撫で、私は微笑んで言った。

「ごめんね、子供ならもういるの。あなたの子じゃないけど」

俊哉は絶句し、その端正な顔立ちに驚きの色が浮かんだ。

視線が私の平らなお腹に注がれ、やがて鼻で笑った。

「雪乃、俺を拒むために、そんな嘘までつくのか?

お前を必要とする人間なんて、俺以外にいない。実の親からも疎まれた疫病神の分際で」

疫病神……

嫌というほど聞かされてきた言葉だ。

俊哉は相変わらず、私のプライドを土足で踏みにじるのが習慣になっているらしい。

ふと、十年前の記憶が蘇った。

生みの親である江ノ島家に引き取られたばかりの頃、父は皆の前でこう言った。

「田舎育ちで礼儀も知らないとは。これからは結愛を手本にして、家の恥をさらすんじゃないぞ」

その後、私が俊哉と付き合っていると知った母は、さらに露骨だった。

「あなたのせいで、どれだけ結愛が傷ついたと思っているの?これからは、あの子に譲ってあげなさい」

私が「いつ結愛を傷つけたというのか」と、問い返した。

母は氷のように冷たい声で言い放った。

「決まっているでしょう、神宮寺家との婚約のことよ!もともと結愛が嫁ぐはずだったのに、不運にもあなたに決まってしまった。これでも、あの子からすべてを奪った自覚がないと言うの?」

母は知らなかった。私が結愛より先に俊哉に出会っていたことを。

十八歳の頃、バイト先のカフェで常連だった俊哉。先に惹かれ、声をかけてきたのは彼の方だったこと。

私たちが結ばれたのはごく自然な流れだったことも……

それなのに、母の口にかかれば、そのすべてが結愛から横取りしたものへとすり替えられてしまった。

着信音が追憶を断ち切った。

俊哉は画面を見て口角をわずかに上げると、わざとスピーカーモードにした。

スピーカーから、棘のある声が響いた。

「俊哉さん、あいつは見つかったの?さっさと連れ戻しなさい!

結愛が帰国してから、あの店のケーキを食べたがっているの。帰りに買ってきてくれないかしら?」

俊哉がそれに応じて電話を切ると、こちらを向き直った。

「聞いたか。戻ってきて謝罪しろ。そして、神宮寺家の跡取りを産むんだ。

そうすれば、神宮寺夫人の座も、江ノ島家の娘という立場も、再びお前に与えてやる」

彼はまるで、それがこれ以上ない恩情であるかのように、尊大な口ぶりだった。

私は俊哉を見つめ、ふと滑稽に思えた。

「神宮寺さん。私はすでに結婚してるの。七年前、あなたと別れた翌日にね」

そう言いながら、鞄から妊婦健診の受診票を取り出し、彼の開いた車の窓から放り込んだ。

「それから、この七年間、私は江ノ島家とも一切の縁を切ってるし、あなたの跡取りを産む義務なんて、これっぽっちもないのよ。二度と私の前に現れないで」

そう言うと、私は背を向けて歩き出した。

背後で数秒の沈黙の後、ドアが開く音がした。

「江ノ島雪乃(えのしま ゆきの)!」

苛立ちが混じった俊哉の声が追ってきた。

私は振り返らず、路地裏へと足を早めた。

追いかけてくる足音は聞こえなかった。

プライドの高い彼のことだ。人目のある街中で女を追いかけ回すなんて恥は晒せないだろう。

数秒後、また俊哉のスマホが鳴った。

江ノ島結愛(えのしま ゆあ)の、弱々しく可憐な声が漏れ聞こえてくる。

「俊哉さん……胸が、苦しいの。早く帰ってきて……」

俊哉は少し戸惑って、最後には「すぐ行く」と告げた。

エンジンの始動音が路地裏に響き渡った。

私は曲がり角に立ち、車の音が遠ざかるのを聞きながら、握りしめていた拳をゆっくりと解いた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบสามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอขณะที่ฉันกำลังสิ้นหวังเสียสติอยู่นั้น เขายังมีหน้ามาอธิบายว่า“เวยเวยมีความฝันอยากเป็นนักแสดง เธออายุยี่สิบสี่ปีแล้ว รอไม่ไหวแล้ว”“อีกอย่างยานี้เธอไม่ได้เอาตัวเข้าแลกมาเหรอ? ไม่งั้นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วอยู่แต่บ้านอย่างเธอจะไปเอายาดีอย่างนี้มาได้ยังไง ถ้าคิดอยากช่วยลูกสาวก็ไปขายตัวอีกครั้ง จะทำให้เธอตายเชียวเหรอ?”แต่ว่า ฉันไม่มีชีวิตจะไปแลกยาอีกเม็ดแล้วจริงๆ...หลังแลกเปลี่ยนกันเสร็จแล้ว ระบบให้เวลาฉันจัดการเรื่องต่างๆ แค่เจ็ดวันเท่านั้นวันแรก ฉันกับเจียงเฉิงตบตีกันเพราะฉันพยายามบังคับให้เขาคืนยากลับมาด้วยสภาพสมบูรณ์วันที่สอง ฉันได้แต่ร้องไห้จนเป็นลมนอกห้องพักผู้ป่วยของลูกสาว แค้นตัวเองที่เชื่อใจเจียงเฉิงมากเกินไปจนทำลายโอกาสสุดท้ายในการรอดชีวิตของลูกสาวเองกับมือวันนี้เป็นวันที่สาม ฉันตระหนักได้แล้วว่าฉันกำลังจะตายจริงๆ แล้วจึงสงบสติอารมณ์และจัดการเรื่องต่างๆ หลังสิ้นใจตอนเจียงเฉิงจู
Read more
บทที่ 2
ถ้ายังมีอายุขัย ฉันก็ไม่ลังเลที่จะแลกกับยาอีกเม็ดเลยน่าเสียดายที่ฉันเหลืออายุขัยเพียงสี่วัน กระทั่งสิ่งของราคาถูกที่สุดที่ระบบมี ฉันยังแลกไม่ได้ด้วยซ้ำแรงของเจียงเฉิงเยอะมาก ตอนนี้ฉันที่ตกอยู่ในมือของเขาไม่สามารถหายใจได้เลย ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ จมดิ่งสู่ความมืดตอนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว“เธอเสแสร้งใช่ไหม?”เจียงเฉิงที่ทำฉันเป็นลมมองอย่างหยามเหยียด “เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบหกปี ไม่ใช่แปดสิบหกสักหน่อย”ฉันขี้เกียจจะถกเถียงกับเขาแล้วฉันในตอนนี้ กระทั่งแรงที่จะคว้ามีดไปกรีดห้าเหอเซี่ยงเวยยังไม่มีด้วยซ้ำ“ฉันจะไปดูเสี่ยวย่วน”ฉันพยายามลุกขึ้นแต่ยังยืนได้ไม่มั่นคงก็ถูกเจียงเฉิงผลักกลับมา“เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว”เขาเหลือบมองฉันทีหนึ่ง “ก่อนที่เธอจะเอายามา ฉันไม่มีทางให้เธอได้เจอกับลูก ลูกเองก็ไม่ต้องการแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้”ในมุมมองของเขา การที่ตอนนี้ลูกสาวยังทรมานด้วยโรคภัยเป็นความผิดของฉันทั้งสิ้นเป็นฉันที่ไม่ยอม “ลดตัว” ไปขอยาจากเสิ่นเยี่ยนสำหรับเรื่องที่เขาเอายาให้เหอเซี่ยงเวยนั้นเป็นการสานต่อความฝันที่เขายึดมั่น พวกเราสองแม่ลูกสมควรจะหลีกทาง
Read more
บทที่ 3
“แม่ มีคนรังแกแม่เหรอคะ?”เสี่ยวย่วนกะพริบตา ปลายนิ้วที่ผอมแห้งแตะฝ่ามือของฉัน ฉันแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักนิ้วของเธอ“จะเป็นไปได้ยังไง...อย่าคิดเพ้อเจ้อสิจ๊ะ...”ฉันสะกดกลั้นความอดสู ลูบหน้าผากเธอเบาๆผมที่ก่อนหน้านี้ถูกโกนทิ้งมีเส้นผมออกมาแล้ว เป็นปลายแหลมๆ ลูบแล้วเหมือนหมาน้อยขนแข็งฉันยังจำได้ว่าตอนโน้มน้าวเธอโกนผม ฉันหลอกลูกสาวว่าหลังโกนผมแล้วจะมีผมสวยที่ทั้งดำและเงางามงอกออกมาใหม่น่าเสียดายที่ฉันรอไม่ถึงแล้ว“แต่พี่พยาบาลบอกว่า...” เสี่ยวย่วนหลุบตาลง “ฉันเป็นลูกของหญิงมือที่สาม”เธอยังเล็ก ไม่รู้ว่าอะไรคือ “มือที่สาม”แต่เธอรับรู้ได้ถึงเจตนาร้ายที่คนอื่นตั้งใจแสดงออกมาพยาบาลที่เมื่อก่อนอ่อนโยนกับเธอขนาดนั้น ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไป เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร ได้แต่คาดเดาว่าบางทีอาจจะมีคนรังแกฉัน“ไม่มีอะไร พวกเรานอนสักตื่นก็จะดีเองนะจ๊ะ”ฉันกล่อมเธอเสียงเบา เสียงแหบพร่าจนร้องเพลงกล่อมเด็กไม่ได้แล้วเสี่ยวย่วนของฉันว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด ตอนฉันบอกให้นอน เธอก็ห่มผ้าด้วยตนเอง ตั้งใจปิดตาลงแต่เธอในวันนี้กลับไม่เชื่อฟังเลยไม่เพียงไม่ปิดตา ยังกระอักเลือดคำโตออกมาอีกหลาย
Read more
บทที่ 4
บัตรธนาคารทั้งหมดถูกเจียงเฉิงรูดไปจนเกลี้ยง เงินที่เหลือรวมกันไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาท“ไม่มีเงิน? เธอไปหาเสิ่นเยี่ยนสิ”เขาพูดลอยๆ “อาการป่วยของเสี่ยวย่วนยื้อมาถึงตอนนี้ไม่ใช่เพราะเธอเหรอ? เธอเอายาอีกเม็ดมาให้ลูกสิ แบบนี้พริบตาลูกก็กระโดดโลดเต้นกลับบ้านได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”“อิ่นเนี่ยน ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน ฉันแค่ไล่ตามความฝันสมัยวัยรุ่น ในขณะที่เธอกลับรู้จักแต่จะใช้ชีวิตของลูกสาวมาข่มขู่ฉัน!”เพิ่งพูดจบ ทางปลายสายมีเสียงปรบมือดังกระหึ่มพวกเขาเอ่ยชมเขาว่ามีความมุ่งมั่นกล้าหาญ กล้ามองข้ามสายตาผู้คม ไล่ตามความฝัน บอกว่าเขาคือฮีโร่ที่ช่วยเหลือเหอเซี่ยงเวยน่าตลกสิ้นดี ผู้ชายที่ไม่สนความเป็นตายของภรรยาและลูกถึงกับเป็นฮีโร่ของผู้หญิงอีกคน!ฉันไม่อยากฟังเสียงโห่ร้องที่แทบแก้วหูเลยกดตัดสายทิ้งไปพวกเขาเหมือนฝูงปลิง เกาะบนตัวฉันกับลูกสาว ดูดเลือดพวกเราจนหมดก็กระโดดออกจากตัวพวกเราไปอย่างมีความสุขไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดฉันรวบรวมเงินถึงหนึ่งคืนเต็ม ร้องขอญาติมิตรไปจนทั่วกว่าจะฝืนรวบรวมเงินมาได้ห้าแสนบาทตอนไปจ่ายเงินนั้นหมอกลับบอกฉันว่าไม่ต้องแล้วเขาชี้ไปที่ห้องผ่าตัดด
Read more
บทที่ 5
ลูกสาวจากไปแล้ว เจียงเฉิงไม่มีกระทั่งความคิดที่จะโทรศัพท์มาตรวจสอบกับโรงพยาบาลข่าวครั้งก่อนทำให้เหอเซี่ยงเวยดังขึ้นมาบ้าง เธออาศัยจังหวะนี้ลงทะเบียนไอดีทำคลิปวิดีโอของตัวเอง มาถึงวันนี้ก็มีแฟนคลับนับแสนคนแล้วเธอกำลังถ่ายทอดสดพิธีเปิดกล้องภาพยนตร์ภายในภาพ เจียงเฉิงสวมชุดสูทตัดเย็บเฉพาะที่ตั้งใจรีดมาเป็นอย่างดี เส้นผมถูกจัดแต่งให้ได้ทรงเป็นระเบียบ สีหน้ามีความองอาจที่ปกปิดไม่มิด ราวกับพริบตาย้อนกลับไปวัยยี่สิบปียากจะจินตนาการได้ว่า ตอนลูกสาวป่วยหนัก เขาดำเนินชีวิตด้วยสภาพอารมณ์แบบไหนตอนเขากับเหอเซี่ยงเวยจับมือกันตัดริบบิ้น ฉันกดปิดช่องถ่ายทอดสด เดินไปเก็บกระดูกของเสี่ยวย่วนเธอเปลี่ยนจากสาวน้อยที่กำลังเติบโตกลายเป็นโกศกระดูกขนาดเล็ก หลบอยู่ในอุ้งมือของฉันเงียบๆก่อนกลับบ้าน ฉันได้รับสายแปลกเบอร์หนึ่งเป็นเสิ่นเยี่ยนเขากับฉันไม่ได้เจอกันมาเจ็ดปี ความแตกต่างของสถานะทำให้พวกเราไม่มีหัวข้อสนทนาอะไรร่วมกันอีกเขาเห็นข่าวดังในแง่ลบจำนวนมากที่โถมมาใส่ฉันจึงติดต่อมาเสิ่นเยี่ยนออกหน้าให้สื่อข่าวลบข่าวที่เกี่ยวกับฉันทิ้งก่อนจะโทรศัพท์มาบอกให้ฉันไม่ต้องเป็นกังวลฉันมองโกศกระเบื้อ
Read more
บทที่ 6
เขาคิดจะใช้การแต่งงานมาข่มขู่ฉันน่าสนใจจริงๆ ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเป็นสามีและพ่อกลับไม่รับรู้กระทั่งเรื่องที่ภรรยาและลูกสาวของตัวเองเสียชีวิตแล้ว“เธออ่านเข้าใจแล้วหรือยัง? พรุ่งนี้พาลูกมาหาฉัน!”หลังข้อความส่งออกไป ฝั่งตรงข้ามตอบกลับมาคำเดียวว่า “ดี”ไม่ใช่ฉัน เป็นเสิ่นเยี่ยนฉันตามเจียงเฉิงไปที่ร้านอาหารเสี่ยวย่วนอยากรั้งอยู่ที่บ้านจับตาดูป้าแปลกหน้าคนนั้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะโยนพวกของรักของเธอทิ้งหลังจากที่เห็นว่าคนมาตามนัดเป็นเสิ่นเยี่ยน เจียงเฉิงก็โกรธจนตัวสั่นเขาดูแคลนตัวเองมาโดยตลอด คิดว่าตัวเองเทียบเสิ่นเยี่ยนไม่ได้หลังจากที่อีกฝ่ายเป็นหัวหน้าครอบครัวเสิ่นแล้ว เขาก็เศร้าซึมไปพักหนึ่งต่อให้ฉันเน้นย้ำมาโดยตลอดว่าคนที่ฉันรักคือเขา ไม่ใช่เสิ่นเยี่ยน เขาก็ยังคงกลัวว่าสักวันฉันจะทอดทิ้งทุกอย่างและกลับไปหารักแรกของฉันคิดไม่ถึงว่าคนที่ไปหารักแรกคือเขา ไม่ใช่ฉัน“นายมาทำไม คิดจะมาวางอำนาจใส่ฉัน?”เจียงเฉิงเหมือนไก่ตัวผู้ที่แพ้ศึก แต่ยังคงปากแข็งโต้กลับว่า “เป็นถึงหัวหน้าครอบครัวเสิ่น อยากได้ผู้หญิงแบบไหน มีเหรอจะไม่ได้? ไปยุ่งกับผู้หญิงมีสามีแล้ว ถือเป็นผู้ชายแบบไหนกัน
Read more
บทที่ 7
ยังดี เขากลับมาได้ทันเวลาพอดีสองคนเพิ่งเข้าสู่ช่วงสำคัญกัน ฉันเอามือปิดตาเสี่ยวย่วนไปนานแล้ว ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะสร้างภาพบาดตาเธอ“เธอกล้าหักหลังฉัน?”เจียงเฉิงที่ถูกทำสะเทือนใจก็รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด“พวกเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าหักหลังได้ไง?” เหอเซี่ยงเวยเถียงด้วยเหตุผล “ฉันจะมีแฟนต้องได้รับอนุญาตจากนายด้วย?”“ฉันเป็นคนรักษาใบหน้าให้เธอและก็ลงทุนสร้างหนังให้เธอ เธอกล้า...”ฝ่ายหญิงยืดเอว “เรื่องพวกนี้นายเต็มใจเอง ฉันไม่ได้ขอร้องนายนะ อีกอย่าง นายก็ไม่มีเงินแล้ว ไม่มีทางลงทุนหนังให้ฉันอีกเรื่องได้ แต่ผู้กำกับจย่ายังถ่ายทำให้ฉันได้อีกสิบกว่าเรื่อง!”เธอไม่จำเป็นต้องให้เจียงเฉิงช่วยแล้วจึงสามารถยกเท้าถีบเขาทิ้งได้เจียงเฉิงมองใบหน้าเต่งตึงของเหอเซี่ยงเวย โกรธจนจุกอกเขา เพื่อใบหน้าใบนี้แล้วถึงกับทำให้ลูกสาวตัวเองต้องตาย ทำให้อิ่นเนี่ยนต้องตาย!“เธอคืนเนี่ยนเนี่ยนมาให้ฉัน คืนเสี่ยวเนี่ยนมาให้ฉัน!”“คนที่ติดค้างพวกเธอคือนาย ไม่ใช่ฉัน!” เหอเซี่ยงเวยตวาดกลับไปสามคนโต้เถียงกันไปมา จนฉันปวดหูไปหมดจนกระทั่งเจียงเฉิงคว้ามีดขึ้นมากรีดใบหน้าของเหอเซี่ยงเวยเป็นลายตาราง
Read more
บทที่ 8
หลังจากที่เขาถูกปล่อยออกมาแล้วก็ไม่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแต่กลับมาหาฉันตอนนั้นฉันขอให้เสิ่นเยี่ยนเอาฉันกับเสี่ยวย่วนไปฝังที่ชายฝั่งเขาติดทะเล ไม่ต้องมีป้ายหลุมศพและก็ไม่ต้องทำสุสาน ปล่อยให้พวกเราค่อยๆ หายจมไปกับพื้นดินเองนานขนาดนี้แล้ว กระทั่งฉันยังจำไม่ได้ว่าฝังไว้ที่ไหนกันแน่แต่เจียงเฉิงกลับเพ้อฝันว่าจะหาพบ“เนี่ยนเนี่ยน...ในใจเธอยังมีฉันอยู่ไหม?”เขาร้องไห้จนเสียงสะอื้น “ถ้าในใจเธอยังมีฉัน เธอให้ฉันหาเธอให้พบจะได้ไหม? ฉันอยากให้คำอธิบายกับเธอ...”แต่ฉันไม่อยากให้เขาให้คำอธิบายกับฉันคำอธิบายนี้มาช้าเกินไปแล้ว ฉันไม่แยแสแล้วเจียงเฉิงเดินวนอยู่บนภูเขาสามวันเหนื่อยจนไม่มีแรงกระทั่งจะยกเท้าขึ้น ได้แต่ใช้แขนลากตัวเองให้ปีนป่ายไปข้างหน้า“ฉันรู้แล้ว...” เขานึกขึ้นมาได้ แววตาพลันสว่างวาบ “เธอจะต้องกำลังโทษฉันแน่! ฉันยังไม่ได้ล้างแค้นให้เธอกับเสี่ยวย่วน...”“รอฉันนะๆ!”เขาหาฉันไม่เจอแต่กลับหาเหอเซี่ยงเวยพบอย่างง่ายดายยังไงผู้หญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลมีด ไปไหนก็ดึงดูดสายตาคนหลังใช้มีดเดียวจัดการกับเหอเซี่ยงเวยแล้ว เจียงเฉิงก็เอามืดแทงเข้าไปในหัวใจของเขาว่ากันว่ากา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status