Short
สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

By:  เหยาเหย่าKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Mga Kabanata
5.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

Capítulo 1

Cada día el inicio del día era el mismo: la alarma, un bostezo, estirar el cuerpo y salir de la cama con energía…. Porque levantarse con energía no era lo mismo que hacerlo con alegría.

Esos días habían quedado atrás para Luz Méndez, una chica de dieciocho años recién cumplidos, quien había tenido que postergar sus sueños de ser periodista por causa de las decisiones de otras personas, no pudo evitar recordar cuando sus padres hablaron con ella acerca de su situación.

“-Hija – dijo su padre -, sabemos cuánto quieres estudiar, pero debemos hablar sobre eso…

Tomó la mano de su pequeña con una expresión de dolor. Para un padre nunca ha sido fácil negarle algo a sus hijos, en especial si es algo tan vital en este tiempo, como estudiar.

-Mi niña, lo que pasa es que – el semblante de su madre era de absoluta tristeza -, a tu padre lo despidieron.

-¡No, eso no puede ser! – dijo Luz con desesperación, porque sabía lo que eso quería decir -. Papá es uno de los mejores trabajadores de Finnick y Abbot… no puede ser – en ese momento, Luz se abandonó al desaliento, porque el ingreso de su padre era considerable y sin él, ella ya no podría… -.

-Lo siento, mi niña. Por ahora, es necesario que sepas no es posible pagar tus estudios, pero en cuanto consiga un empleo igual o mejor que el anterior, podrás retomar tus estudios, te lo prometo.”

De eso ya casi un año y todo lo que podía hacer era seguir rogando por un milagro, buscando la manera de reunir el dinero, aunque le tomara varios años.

Luego de la habitual visita al baño para asearse, Luz regresa a su habitación para buscar la ropa más cómoda que le permita moverse por la casa.

Al estar lista, la chica de cabello castaño y ojos marrones claros baja las escaleras, encontrándose con sus padres, los que cada día la abrazan y le dan los buenos días, por supuesto que hoy no es la excepción.

-Buenos días, mi pequeña – le dice su padre, dejando un beso en la sien -. ¿Algún plan para hoy?

-Buenos días, papi. Hasta el momento nada – Luz se acerca  a su madre para abrazarla y toma las riendas del desayuno -. Pero con la agencia nunca se sabe, a veces llaman un par de horas antes de un evento.

-No me gusta ese trabajo, hija – le dice su madre -. Me da miedo que un hombre se propase contigo.

-Ya hemos hablado de eso,  mamá – le dice con algo de cansancio -, nuestro supervisor es muy estricto en eso. Siempre está vigilante, tanto para que las chicas no se involucren con los asistentes de los eventos, como para que estos no nos perturben.

-Eso es lo único que me deja tranquilo, mi pequeña – le dice su padre con seriedad -. De otra manera, te habría mandado a buscar otro trabajo.

-Los entiendo y sé que se preocupan por mí, pero aquí pagan muy bien y salirme no es un lujo que me pueda dar – mira a su madre -. Además, mamá nunca quiso entregar mis papeles en la agencia de empleadas domésticas y limpieza.

-Porque es un trabajo muy duro y me juré que mi hija no entraría en eso – su madre le toma las manos y sonríe, sin que el gesto llegue a los ojos -. Por ahora de camarera está bien.

Luz termina de preparar los alimentos y los tres se sientan a la mesa, hablando de la visita de su hermano mayor, quien ha entrado a la policía hace un par de años, un sueño que tuvo desde niño y que pudo cumplir.

“Al menos alguien puede cumplir sus sueños en esta casa”, piensa Luz, pensando en su progenitor.

Creció viendo a su padre trabajar como mensajero en diferentes oficinas, hasta que llegó a uno de los bufetes más importantes de la ciudad, allí se le dio la oportunidad de ser más que eso, dejándolo como encargado de la logística. Aunque su verdadero talento era la música.

Aun así, nunca lo escuchó quejarse. Siempre su familia fue lo más importante y todo lo que no fuera beneficioso para darles comodidad, era prescindible. Y la música no le daría lo suficiente para mantener a su familia.

Vuelve a la realidad cuando su madre le pide que la llame si debe ir a trabajar esa noche. Luz asiente y termina de comer.

Sus padres, al terminar, se despiden y se van a sus respectivos trabajos, mientras ella se dedica a limpiar la casa, tender las camas y buscar la ropa sucia para ponerla a lavar, escuchando su música favorita.

Todos saben que con música todo queda mejor, incluso la limpieza de la casa.

Cuando finalmente llega a su habitación, el teléfono la saca de sus tareas, al revisar la pantalla ve que es Rafael, su supervisor.

-Hola, buenos días, jefe.

-Hola Luz, ya te he dicho que no me llames jefe, al menos cuando no estemos en el trabajo – dice con su característica voz alegre -.

-Y yo le he dicho que prefiero mantener la formalidad – Luz suspira y se sienta en la cama -. ¿Hay algo para hoy?

-Sí – dice el chico con un suspiro de resignación -, es un evento exclusivo, una mascarada, aquí te proporcionaremos la máscara, que será parte del uniforme habitual. Te necesito aquí a las cinco de la tarde, con la trenza de siempre y zapatos cómodos, hoy será muy agitado. Avisa a tus padres que no hay hora estimada de término, pero nosotros dispondremos de transporte para su regreso.

-Perfecto, allá estaré puntual, muchas gracias por considerarme.

-No tienes nada que agradecer, te espero.

Ve la hora en su teléfono, luego de cortar, le quedan tres horas para arreglarse, más la hora de trayecto… se da cuenta que tiene poco tiempo para terminar con los quehaceres de la casa, hay cosas que deberán esperar para el día siguiente.

Busca su uniforme, lo deja ordenado en la cama y baja a la cocina a preparar la comida para sus padres, así su madre podrá llegar a descansar luego de limpiar casas todo el día.

Se come un sándwich de pollo, mientras cocina y termina de lavar ropa. En cuanto consigue apagar la estufa, corre a su habitación, solo le quedan dos horas y secar su cabello le toma algo de tiempo.

-Pero no es imposible – dice para sí misma con la finalidad de darse ánimo -.

Se baña rápidamente, sin dejar de pensar que todo es para su futuro.

Porque es una fiel creyente que nada en este mundo llega de regalo, te lo debes ganar a punta de esfuerzo y trabajo, así le tocó a ella y ya nada puede hacer para cambiarlo, le tocará esperar.

Hasta el mejor de los vinos debe tener su tiempo de espera para ser único.

Una vez duchada, se coloca una bata de baño y comienza a secar su larga cabellera, al terminar la trenza empezando desde la coronilla de la cabeza y la deja caer a un costado. Se maquilla con sencillez, porque lo suyo no es llamar la atención de esa manera, se viste rápidamente y, al ver la hora, decide pedir un Uber, ya que, si se traslada en autobús, no conseguirá llegar a tiempo.

Se preocupa de dejar todo asegurado y sale de la casa, marcando a su madre para avisarle del trabajo de aquella noche.

Mientras, en la misma ciudad, a varios kilómetros de allí, un hombre discutía con su mejor amigo y socio por la asistencia a una fiesta de máscaras.

Para Gerard Finnick todo eso se había acabado en cuanto la muerte decidió llevarse a su bella esposa Margaret hace cinco años.

-Vamos, Gerard, no es que tengas algo importante que hacer en casa – la insistencia de Dan ya estaba volviendo loco a Gerard -.

-Tengo a mi hija esperando en casa – le dice con sequedad, porque su amigo usualmente olvida ese detalle -.

-Pero si tú mismo le huyes a esa pequeña, evitas estar en casa porque te la recuerda…

-Eso no es de tu incumbencia – la molestia en su voz no es algo que pase desapercibido -.

-Gerard… eres mi amigo, mi socio, mi hermano… no puedo verte así, de esa manera. Aún eres joven, tienes treinta y dos años, estás como quieres, cualquier mujer estaría dispuesta a amarte…

-No quiero a otra mujer. Para mí solo h**o una y será la única que ocupe ese lugar en mi corazón.

-Entonces, al menos hazme caso y busca una niñera que se encargue de la pequeña Charlize, tu madre solo piensa en viajar y tu prima… pues no ayuda en nada. Harán de la pequeña una niña mimada, creída y no querrás lidiar con una adolescente así.

-Ya, me lo dice el padre experto – Dan se ríe y se sienta frente a su amigo -.

-No seré padre, pero sí hermano de cinco mujeres. Vamos… - le dice dándole un puño delicado en el brazo -, acompáñame hoy a la fiesta, la invitación es para los dos y no podemos despreciar a este cliente. Y mañana, yo mismo te ayudo a buscar niñera para mi querida sobrina, esa niña es demasiado dulce y bella para que Darcy la eche a perder.

-Todavía creo que tienes algo en contra de Darcy, pero no me quieres decir qué – le dice Gerard entrecerrando los ojos a su amigo -. Pero te haré caso, con ambas cosas. Iré… - su amigo aplaude feliz -, siempre y cuando tú me busques la famosa máscara, yo no tengo tiempo para esas boberías.

-No te preocupes, tú solo debes encargarte de ir con un lindo traje negro, pajarita y yo llevo las máscaras. Te prometo que te vas a divertir.

----------

Luz llega a las instalaciones de la agencia con quince minutos de adelanto. Al ingresar, ve a uno de sus colegas, Tony, salir de la oficina de su jefe y el chico le sonríe.

-Hola, Lucecita – la abraza y luego le sonríe -. Rafael está entregando el cheque de la semana pasada, así que entra ahora.

Luz se ríe ante el movimiento eufórico de sus manos, le da las gracias y entra a la oficina de su jefe, cerrando la puerta como siempre. Rafael en cuanto la ve, se pone de pie y se acerca a ella.

-¿Lista para esta noche? – le dice dándole el típico beso en la mejilla -.

-Sí, aunque fue bastante sorpresivo, porque normalmente nos das algo más de tiempo.

-Para ser honesto – le dice con algo de vergüenza -, no iba a llamarte. Este evento es demasiado grande, con gente importante, los invitados son grandes empresarios, políticos, y figuras públicas.

-¿Crees que no estoy lista para trabajar en algo así? – le pregunta Luz, sin dejar de mostrar decepción en sus palabras -.

-¡No, por favor! – la invita a sentarse y se sienta frente a ella, tomando las manos de la chica entre las suyas -. Es que, tú eres más bien tímida, demasiado inocente para lo que esta noche puede ocurrir.

-Ya, no es que vayan a tener sex0 allí mismo – Rafael pone una expresión que le dice que precisamente eso puede suceder -. Ok… trataré de no espantarme.

-Lo siento, pero este evento es muy importante para la agencia, sabes que llevamos poco tiempo y este tipo de fiestas pueden darnos un lugar – le acaricia la mejilla, un gesto que a Luz no le agrada mucho -. Y yo no dejaría que nada malo te pase.

-Rafael…

-Luz, en verdad me gustas. Si me aceptaras, no dejaría que trabajaras más en esto, te daría todo lo que quieras, lo que necesites… haría… - le dice acercándose más a la joven -. Haría tus sueños realidad.

Y sin perder más tiempo, Rafael une sus labios con los de Luz, quien por la sorpresa abre la boca, permitiendo que Rafael invada su boca con la lengua, invitando a la chica a que se una en ese sentimiento que es más que una simple atracción.

Pero lo que Rafael no sabe, es cómo reaccionará Luz ante esa intrusión.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
8 Kabanata
บทที่ 1
เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบสามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอขณะที่ฉันกำลังสิ้นหวังเสียสติอยู่นั้น เขายังมีหน้ามาอธิบายว่า“เวยเวยมีความฝันอยากเป็นนักแสดง เธออายุยี่สิบสี่ปีแล้ว รอไม่ไหวแล้ว”“อีกอย่างยานี้เธอไม่ได้เอาตัวเข้าแลกมาเหรอ? ไม่งั้นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วอยู่แต่บ้านอย่างเธอจะไปเอายาดีอย่างนี้มาได้ยังไง ถ้าคิดอยากช่วยลูกสาวก็ไปขายตัวอีกครั้ง จะทำให้เธอตายเชียวเหรอ?”แต่ว่า ฉันไม่มีชีวิตจะไปแลกยาอีกเม็ดแล้วจริงๆ...หลังแลกเปลี่ยนกันเสร็จแล้ว ระบบให้เวลาฉันจัดการเรื่องต่างๆ แค่เจ็ดวันเท่านั้นวันแรก ฉันกับเจียงเฉิงตบตีกันเพราะฉันพยายามบังคับให้เขาคืนยากลับมาด้วยสภาพสมบูรณ์วันที่สอง ฉันได้แต่ร้องไห้จนเป็นลมนอกห้องพักผู้ป่วยของลูกสาว แค้นตัวเองที่เชื่อใจเจียงเฉิงมากเกินไปจนทำลายโอกาสสุดท้ายในการรอดชีวิตของลูกสาวเองกับมือวันนี้เป็นวันที่สาม ฉันตระหนักได้แล้วว่าฉันกำลังจะตายจริงๆ แล้วจึงสงบสติอารมณ์และจัดการเรื่องต่างๆ หลังสิ้นใจตอนเจียงเฉิงจู
Magbasa pa
บทที่ 2
ถ้ายังมีอายุขัย ฉันก็ไม่ลังเลที่จะแลกกับยาอีกเม็ดเลยน่าเสียดายที่ฉันเหลืออายุขัยเพียงสี่วัน กระทั่งสิ่งของราคาถูกที่สุดที่ระบบมี ฉันยังแลกไม่ได้ด้วยซ้ำแรงของเจียงเฉิงเยอะมาก ตอนนี้ฉันที่ตกอยู่ในมือของเขาไม่สามารถหายใจได้เลย ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ จมดิ่งสู่ความมืดตอนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว“เธอเสแสร้งใช่ไหม?”เจียงเฉิงที่ทำฉันเป็นลมมองอย่างหยามเหยียด “เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบหกปี ไม่ใช่แปดสิบหกสักหน่อย”ฉันขี้เกียจจะถกเถียงกับเขาแล้วฉันในตอนนี้ กระทั่งแรงที่จะคว้ามีดไปกรีดห้าเหอเซี่ยงเวยยังไม่มีด้วยซ้ำ“ฉันจะไปดูเสี่ยวย่วน”ฉันพยายามลุกขึ้นแต่ยังยืนได้ไม่มั่นคงก็ถูกเจียงเฉิงผลักกลับมา“เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว”เขาเหลือบมองฉันทีหนึ่ง “ก่อนที่เธอจะเอายามา ฉันไม่มีทางให้เธอได้เจอกับลูก ลูกเองก็ไม่ต้องการแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้”ในมุมมองของเขา การที่ตอนนี้ลูกสาวยังทรมานด้วยโรคภัยเป็นความผิดของฉันทั้งสิ้นเป็นฉันที่ไม่ยอม “ลดตัว” ไปขอยาจากเสิ่นเยี่ยนสำหรับเรื่องที่เขาเอายาให้เหอเซี่ยงเวยนั้นเป็นการสานต่อความฝันที่เขายึดมั่น พวกเราสองแม่ลูกสมควรจะหลีกทาง
Magbasa pa
บทที่ 3
“แม่ มีคนรังแกแม่เหรอคะ?”เสี่ยวย่วนกะพริบตา ปลายนิ้วที่ผอมแห้งแตะฝ่ามือของฉัน ฉันแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักนิ้วของเธอ“จะเป็นไปได้ยังไง...อย่าคิดเพ้อเจ้อสิจ๊ะ...”ฉันสะกดกลั้นความอดสู ลูบหน้าผากเธอเบาๆผมที่ก่อนหน้านี้ถูกโกนทิ้งมีเส้นผมออกมาแล้ว เป็นปลายแหลมๆ ลูบแล้วเหมือนหมาน้อยขนแข็งฉันยังจำได้ว่าตอนโน้มน้าวเธอโกนผม ฉันหลอกลูกสาวว่าหลังโกนผมแล้วจะมีผมสวยที่ทั้งดำและเงางามงอกออกมาใหม่น่าเสียดายที่ฉันรอไม่ถึงแล้ว“แต่พี่พยาบาลบอกว่า...” เสี่ยวย่วนหลุบตาลง “ฉันเป็นลูกของหญิงมือที่สาม”เธอยังเล็ก ไม่รู้ว่าอะไรคือ “มือที่สาม”แต่เธอรับรู้ได้ถึงเจตนาร้ายที่คนอื่นตั้งใจแสดงออกมาพยาบาลที่เมื่อก่อนอ่อนโยนกับเธอขนาดนั้น ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไป เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร ได้แต่คาดเดาว่าบางทีอาจจะมีคนรังแกฉัน“ไม่มีอะไร พวกเรานอนสักตื่นก็จะดีเองนะจ๊ะ”ฉันกล่อมเธอเสียงเบา เสียงแหบพร่าจนร้องเพลงกล่อมเด็กไม่ได้แล้วเสี่ยวย่วนของฉันว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด ตอนฉันบอกให้นอน เธอก็ห่มผ้าด้วยตนเอง ตั้งใจปิดตาลงแต่เธอในวันนี้กลับไม่เชื่อฟังเลยไม่เพียงไม่ปิดตา ยังกระอักเลือดคำโตออกมาอีกหลาย
Magbasa pa
บทที่ 4
บัตรธนาคารทั้งหมดถูกเจียงเฉิงรูดไปจนเกลี้ยง เงินที่เหลือรวมกันไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาท“ไม่มีเงิน? เธอไปหาเสิ่นเยี่ยนสิ”เขาพูดลอยๆ “อาการป่วยของเสี่ยวย่วนยื้อมาถึงตอนนี้ไม่ใช่เพราะเธอเหรอ? เธอเอายาอีกเม็ดมาให้ลูกสิ แบบนี้พริบตาลูกก็กระโดดโลดเต้นกลับบ้านได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”“อิ่นเนี่ยน ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน ฉันแค่ไล่ตามความฝันสมัยวัยรุ่น ในขณะที่เธอกลับรู้จักแต่จะใช้ชีวิตของลูกสาวมาข่มขู่ฉัน!”เพิ่งพูดจบ ทางปลายสายมีเสียงปรบมือดังกระหึ่มพวกเขาเอ่ยชมเขาว่ามีความมุ่งมั่นกล้าหาญ กล้ามองข้ามสายตาผู้คม ไล่ตามความฝัน บอกว่าเขาคือฮีโร่ที่ช่วยเหลือเหอเซี่ยงเวยน่าตลกสิ้นดี ผู้ชายที่ไม่สนความเป็นตายของภรรยาและลูกถึงกับเป็นฮีโร่ของผู้หญิงอีกคน!ฉันไม่อยากฟังเสียงโห่ร้องที่แทบแก้วหูเลยกดตัดสายทิ้งไปพวกเขาเหมือนฝูงปลิง เกาะบนตัวฉันกับลูกสาว ดูดเลือดพวกเราจนหมดก็กระโดดออกจากตัวพวกเราไปอย่างมีความสุขไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดฉันรวบรวมเงินถึงหนึ่งคืนเต็ม ร้องขอญาติมิตรไปจนทั่วกว่าจะฝืนรวบรวมเงินมาได้ห้าแสนบาทตอนไปจ่ายเงินนั้นหมอกลับบอกฉันว่าไม่ต้องแล้วเขาชี้ไปที่ห้องผ่าตัดด
Magbasa pa
บทที่ 5
ลูกสาวจากไปแล้ว เจียงเฉิงไม่มีกระทั่งความคิดที่จะโทรศัพท์มาตรวจสอบกับโรงพยาบาลข่าวครั้งก่อนทำให้เหอเซี่ยงเวยดังขึ้นมาบ้าง เธออาศัยจังหวะนี้ลงทะเบียนไอดีทำคลิปวิดีโอของตัวเอง มาถึงวันนี้ก็มีแฟนคลับนับแสนคนแล้วเธอกำลังถ่ายทอดสดพิธีเปิดกล้องภาพยนตร์ภายในภาพ เจียงเฉิงสวมชุดสูทตัดเย็บเฉพาะที่ตั้งใจรีดมาเป็นอย่างดี เส้นผมถูกจัดแต่งให้ได้ทรงเป็นระเบียบ สีหน้ามีความองอาจที่ปกปิดไม่มิด ราวกับพริบตาย้อนกลับไปวัยยี่สิบปียากจะจินตนาการได้ว่า ตอนลูกสาวป่วยหนัก เขาดำเนินชีวิตด้วยสภาพอารมณ์แบบไหนตอนเขากับเหอเซี่ยงเวยจับมือกันตัดริบบิ้น ฉันกดปิดช่องถ่ายทอดสด เดินไปเก็บกระดูกของเสี่ยวย่วนเธอเปลี่ยนจากสาวน้อยที่กำลังเติบโตกลายเป็นโกศกระดูกขนาดเล็ก หลบอยู่ในอุ้งมือของฉันเงียบๆก่อนกลับบ้าน ฉันได้รับสายแปลกเบอร์หนึ่งเป็นเสิ่นเยี่ยนเขากับฉันไม่ได้เจอกันมาเจ็ดปี ความแตกต่างของสถานะทำให้พวกเราไม่มีหัวข้อสนทนาอะไรร่วมกันอีกเขาเห็นข่าวดังในแง่ลบจำนวนมากที่โถมมาใส่ฉันจึงติดต่อมาเสิ่นเยี่ยนออกหน้าให้สื่อข่าวลบข่าวที่เกี่ยวกับฉันทิ้งก่อนจะโทรศัพท์มาบอกให้ฉันไม่ต้องเป็นกังวลฉันมองโกศกระเบื้อ
Magbasa pa
บทที่ 6
เขาคิดจะใช้การแต่งงานมาข่มขู่ฉันน่าสนใจจริงๆ ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเป็นสามีและพ่อกลับไม่รับรู้กระทั่งเรื่องที่ภรรยาและลูกสาวของตัวเองเสียชีวิตแล้ว“เธออ่านเข้าใจแล้วหรือยัง? พรุ่งนี้พาลูกมาหาฉัน!”หลังข้อความส่งออกไป ฝั่งตรงข้ามตอบกลับมาคำเดียวว่า “ดี”ไม่ใช่ฉัน เป็นเสิ่นเยี่ยนฉันตามเจียงเฉิงไปที่ร้านอาหารเสี่ยวย่วนอยากรั้งอยู่ที่บ้านจับตาดูป้าแปลกหน้าคนนั้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะโยนพวกของรักของเธอทิ้งหลังจากที่เห็นว่าคนมาตามนัดเป็นเสิ่นเยี่ยน เจียงเฉิงก็โกรธจนตัวสั่นเขาดูแคลนตัวเองมาโดยตลอด คิดว่าตัวเองเทียบเสิ่นเยี่ยนไม่ได้หลังจากที่อีกฝ่ายเป็นหัวหน้าครอบครัวเสิ่นแล้ว เขาก็เศร้าซึมไปพักหนึ่งต่อให้ฉันเน้นย้ำมาโดยตลอดว่าคนที่ฉันรักคือเขา ไม่ใช่เสิ่นเยี่ยน เขาก็ยังคงกลัวว่าสักวันฉันจะทอดทิ้งทุกอย่างและกลับไปหารักแรกของฉันคิดไม่ถึงว่าคนที่ไปหารักแรกคือเขา ไม่ใช่ฉัน“นายมาทำไม คิดจะมาวางอำนาจใส่ฉัน?”เจียงเฉิงเหมือนไก่ตัวผู้ที่แพ้ศึก แต่ยังคงปากแข็งโต้กลับว่า “เป็นถึงหัวหน้าครอบครัวเสิ่น อยากได้ผู้หญิงแบบไหน มีเหรอจะไม่ได้? ไปยุ่งกับผู้หญิงมีสามีแล้ว ถือเป็นผู้ชายแบบไหนกัน
Magbasa pa
บทที่ 7
ยังดี เขากลับมาได้ทันเวลาพอดีสองคนเพิ่งเข้าสู่ช่วงสำคัญกัน ฉันเอามือปิดตาเสี่ยวย่วนไปนานแล้ว ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะสร้างภาพบาดตาเธอ“เธอกล้าหักหลังฉัน?”เจียงเฉิงที่ถูกทำสะเทือนใจก็รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด“พวกเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าหักหลังได้ไง?” เหอเซี่ยงเวยเถียงด้วยเหตุผล “ฉันจะมีแฟนต้องได้รับอนุญาตจากนายด้วย?”“ฉันเป็นคนรักษาใบหน้าให้เธอและก็ลงทุนสร้างหนังให้เธอ เธอกล้า...”ฝ่ายหญิงยืดเอว “เรื่องพวกนี้นายเต็มใจเอง ฉันไม่ได้ขอร้องนายนะ อีกอย่าง นายก็ไม่มีเงินแล้ว ไม่มีทางลงทุนหนังให้ฉันอีกเรื่องได้ แต่ผู้กำกับจย่ายังถ่ายทำให้ฉันได้อีกสิบกว่าเรื่อง!”เธอไม่จำเป็นต้องให้เจียงเฉิงช่วยแล้วจึงสามารถยกเท้าถีบเขาทิ้งได้เจียงเฉิงมองใบหน้าเต่งตึงของเหอเซี่ยงเวย โกรธจนจุกอกเขา เพื่อใบหน้าใบนี้แล้วถึงกับทำให้ลูกสาวตัวเองต้องตาย ทำให้อิ่นเนี่ยนต้องตาย!“เธอคืนเนี่ยนเนี่ยนมาให้ฉัน คืนเสี่ยวเนี่ยนมาให้ฉัน!”“คนที่ติดค้างพวกเธอคือนาย ไม่ใช่ฉัน!” เหอเซี่ยงเวยตวาดกลับไปสามคนโต้เถียงกันไปมา จนฉันปวดหูไปหมดจนกระทั่งเจียงเฉิงคว้ามีดขึ้นมากรีดใบหน้าของเหอเซี่ยงเวยเป็นลายตาราง
Magbasa pa
บทที่ 8
หลังจากที่เขาถูกปล่อยออกมาแล้วก็ไม่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแต่กลับมาหาฉันตอนนั้นฉันขอให้เสิ่นเยี่ยนเอาฉันกับเสี่ยวย่วนไปฝังที่ชายฝั่งเขาติดทะเล ไม่ต้องมีป้ายหลุมศพและก็ไม่ต้องทำสุสาน ปล่อยให้พวกเราค่อยๆ หายจมไปกับพื้นดินเองนานขนาดนี้แล้ว กระทั่งฉันยังจำไม่ได้ว่าฝังไว้ที่ไหนกันแน่แต่เจียงเฉิงกลับเพ้อฝันว่าจะหาพบ“เนี่ยนเนี่ยน...ในใจเธอยังมีฉันอยู่ไหม?”เขาร้องไห้จนเสียงสะอื้น “ถ้าในใจเธอยังมีฉัน เธอให้ฉันหาเธอให้พบจะได้ไหม? ฉันอยากให้คำอธิบายกับเธอ...”แต่ฉันไม่อยากให้เขาให้คำอธิบายกับฉันคำอธิบายนี้มาช้าเกินไปแล้ว ฉันไม่แยแสแล้วเจียงเฉิงเดินวนอยู่บนภูเขาสามวันเหนื่อยจนไม่มีแรงกระทั่งจะยกเท้าขึ้น ได้แต่ใช้แขนลากตัวเองให้ปีนป่ายไปข้างหน้า“ฉันรู้แล้ว...” เขานึกขึ้นมาได้ แววตาพลันสว่างวาบ “เธอจะต้องกำลังโทษฉันแน่! ฉันยังไม่ได้ล้างแค้นให้เธอกับเสี่ยวย่วน...”“รอฉันนะๆ!”เขาหาฉันไม่เจอแต่กลับหาเหอเซี่ยงเวยพบอย่างง่ายดายยังไงผู้หญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลมีด ไปไหนก็ดึงดูดสายตาคนหลังใช้มีดเดียวจัดการกับเหอเซี่ยงเวยแล้ว เจียงเฉิงก็เอามืดแทงเข้าไปในหัวใจของเขาว่ากันว่ากา
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status