Short
สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

สามีเอายาที่ฉันแลกมาด้วยชีวิตให้สาวในดวงใจ

작가:  เหยาเหย่า완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
8챕터
5.4K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ

더 보기

1화

บทที่ 1

Sofía

Me encontraba nuevamente frente a mi doctor en aquella consulta. Aquel proceso se había repetido tantas veces ya, que vivirlo era como repetir una y otra vez el mismo día. La única diferencia era que, a medida que pasaba el tiempo, el sentimiento de impotencia aumentaba. 

—¿Y bien? —le pregunté observándolo con nerviosismo—. Dígamelo de una vez. ¿El tratamiento funcionó? 

Lo vi en su mirada. Conocía a aquel hombre desde hacía ya mucho tiempo. Solo me bastó con los dos segundos que se tomó en responder para saber la respuesta. No había quedado embarazada.

—Lo siento, Sofía. Quizás el tratamiento no fue el adecuado. A veces no funciona.

—¿A veces? —pregunté conociendo la respuesta.

—Lo siento —repitió—. Quizás deberías desistir por un tiempo…

Tener un hijo era algo que deseaba más que a nada. Desde niña siempre soñé con ello. Cuando mis amigas jugaban a ser princesas y desfilar con sus vestidos, yo prefería jugar a ser madre, a cuidar a mi hijo imaginario y evitar que nada malo le sucediera. Al parecer el destino me había jugado una mala pasada porque por más que lo intentaba, nada funcionaba, no lograba quedar embarazada. Ya mi esposo ni siquiera me acompañaba a las consultas.

Los ojos se me llenaron de lágrimas sin que lograra contener mis emociones. Lloraba por no poder quedar embarazada, por mi matrimonio que se estaba acaba sin que lo pudiera evitar y por mí, porque mi vida de ensueño se estaba volviendo una pesadilla y no era capaz de decirlo en voz alta. 

—¿Es que hay algo malo en mí? —le pregunté mientras los ojos se me llenaban de lágrimas y un dolor intenso se formaba en mi pecho.

—Según los análisis, en tu cuerpo todo está funcionando en orden —vaciló antes de continuar—. Deberíamos ir pensando en otras posibilidades…

—¿Cuándo iniciará el nuevo tratamiento? —lo interrumpí.

El hombre me observó por unos largos segundos hasta que asintió y apuntó algo en su libreta. Sabía que no iba a desistir tan fácilmente.

—Pronto. ¿Te parece bien para el mes que viene? 

Con una sonrisa forzada, me sequé las lágrimas y me puse de pie y asentí.

Mi amiga de tantos años, caminó hacia mí en cuanto salí de la consulta. No hizo falta que dijera nada, con solo ver mis lágrimas me envolvió en un abrazo. Lucía era enfermera y desde las últimas consultas siempre me acompañaba a realizar aquellos dolorosos y complejos tratamientos que no estaban sirviendo de nada. 

—Lo siento, amiga —me dijo mientras me envolvía en un abrazo—. ¿Cómo te sientes? 

Me encogí de hombros mientras comenzaba a caminar por aquel largo pasillo que daba a la salida del hospital. Lucía trabajaba en el salón de neonatología. Me gustaba ir con ella y ver a aquellos bebés recién nacidos que luchaban desde tan temprana edad por aferrarse a la vida. Verlos me recordaba que no tenía derecho a creer que el destino no era justo conmigo. Habían personitas mucho peor que yo. 

—¿Quieres saber cómo me siento? —suspiré—. Como si no sirviera para nada.

—No digas eso, eres una mujer muy fuerte. Tanto tiempo en esto y lo sigues intentando. Otra en tu lugar se habría dado por vencida. Para colmo el imbécil de Armando ni siquiera viene contigo.

—Está trabajando… 

Mi amiga me detuvo por el hombro mientras me observaba con aquellos ojos marrones tan expresivos y supe que iba a decir algo serio. Desde un inicio Armando no fue de su agrado. Siempre me dijo que no era un buen hombre y no tenía razón. Recordaba con cariño el principio de nuestra relación, cuando me aseguró frente a mis compañeros de trabajo que siempre íbamos a estar juntos y cuando me pidió matrimonio en aquel evento tan importante. Los hombres malos no hacen ese tipo de cosas. De eso estaba completamente segura.

—Ningún trabajo del mundo debería ser más importante que estar al lado de su mujer en un momento como este —sentenció ella—. Ese idiota debería estar aquí contigo para compartir tu dolor. Así sufrirías menos.

En eso sí que tenía razón. Me dolió en el alma cuando la noche anterior me dijo que estaría todo el día en el trabajo. Creo que no recordó que tenía consulta. No me dió tiempo a pedirle que me acompañara porque se durmió en cuanto se acostó en nuestra cama. En el fondo sabía que se había rendido. Ya nada era igual que aquellos primeros años.

—Sofi, mírame —me dijo ella interrumpiendo mis pensamientos—. ¿Y si el problema no es tuyo? ¿Qué hay de él? He conocido casos en los que el problema de infertilidad está en los hombres…

—Ni se te ocurra insinuar algo así en frente suyo. Sería capaz de…

—¿De qué? —preguntó con el ceño fruncido—. ¿De pegarme? ¡Dile que se atreva a hacer algo así!

Desvié la mirada. No quería que leyera mis pensamientos y al parecer mi amiga tenía esa capacidad en mí. Bastaba con solo mirarme y ya descubría lo que estaba pensando. Armando nunca me había puesto una mano encima, pero poco le había faltado. Lo bueno era que existía ese límite entre sus gritos y los golpes. Un límite que nunca iba a cruzar. 

—Es complicado —dije al final—. Sabes que viene de una familia muy estricta. No es su culpa ser así. 

—¿Qué hay de ti? Tu padre es peor y mírate. Eres un pan. Todos te aman.

Todos no —pensé para mis adentros—. Creo que mi esposo ya no me ama. 

—Además —seguí diciendo—, se realizó los análisis y todo está bien en él. Vi los resultados con mis propios ojos. La que tiene el problema soy yo. 

Mi amiga suspiró. Parecía cansada. Se había pasado la noche de guardia. Si no se había marchado a casa ya, fue porque decidió esperarme. 

—Bueno, tú espérame aquí. Me cambio y nos vamos. Te invito a almorzar. Sé que tú querido esposo llegará tarde a casa.

Asentí y vi como se alejaba agitando en el aire su cabello castaño claro. Si de algo estaba segura, era de que, con todo y sus cosas, tenerla como amiga era de las mejores cosas que me habían sucedido en mucho tiempo. 

Un ruido desvió mi atención. De un momento a otro se formó una confusión muy grande a mi alrededor. Las puertas de emergencia se abrieron después de escucharse la sirena de una ambulancia y una mujer entró gritando algo que no entendí. Todos los presentes corrieron a ver qué sucedía y el tumulto de personas evitó que viera con claridad. Solo supe que alguien estaba muy mal.

Me iba a ir. Iba a dar media vuelta e iba a salir del hospital para esperar a mi amiga fuera, pero una voz que creí conocida evitó que lo hiciera. Regresé la mirada hacia el tumulto y, por una milésima de segundo, me pareció ver a mi esposo. Pero no podía ser él. Armando estaba fuera de la ciudad en una reunión importante. Aún así, con el ceño fruncido, esquivé a algunas personas y me acerqué.

Todo se detuvo de golpe a mi alrededor en una imagen. Me pareció tan surrealista lo que estaba viendo que por un momento pensé que no era real. Armando se encontraba al lado de una mujer rubia que nunca había visto antes. La estaba abrazando mientras un niño pequeño visiblemente enfermo, era trasladado y llevado con urgencia en una camilla por el personal del hospital. Los dos respiraban con facultad, parecían agitados. Pero eso no fue lo peor de todo. Mi mundo se vino abajo cuando él la miró a los ojos, acarició su mejilla y le dijo con una voz dulce: 

—Tranquila, él está en las mejores manos. Nuestro hijo se pondrá bien.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
8 챕터
บทที่ 1
เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบสามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอขณะที่ฉันกำลังสิ้นหวังเสียสติอยู่นั้น เขายังมีหน้ามาอธิบายว่า“เวยเวยมีความฝันอยากเป็นนักแสดง เธออายุยี่สิบสี่ปีแล้ว รอไม่ไหวแล้ว”“อีกอย่างยานี้เธอไม่ได้เอาตัวเข้าแลกมาเหรอ? ไม่งั้นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วอยู่แต่บ้านอย่างเธอจะไปเอายาดีอย่างนี้มาได้ยังไง ถ้าคิดอยากช่วยลูกสาวก็ไปขายตัวอีกครั้ง จะทำให้เธอตายเชียวเหรอ?”แต่ว่า ฉันไม่มีชีวิตจะไปแลกยาอีกเม็ดแล้วจริงๆ...หลังแลกเปลี่ยนกันเสร็จแล้ว ระบบให้เวลาฉันจัดการเรื่องต่างๆ แค่เจ็ดวันเท่านั้นวันแรก ฉันกับเจียงเฉิงตบตีกันเพราะฉันพยายามบังคับให้เขาคืนยากลับมาด้วยสภาพสมบูรณ์วันที่สอง ฉันได้แต่ร้องไห้จนเป็นลมนอกห้องพักผู้ป่วยของลูกสาว แค้นตัวเองที่เชื่อใจเจียงเฉิงมากเกินไปจนทำลายโอกาสสุดท้ายในการรอดชีวิตของลูกสาวเองกับมือวันนี้เป็นวันที่สาม ฉันตระหนักได้แล้วว่าฉันกำลังจะตายจริงๆ แล้วจึงสงบสติอารมณ์และจัดการเรื่องต่างๆ หลังสิ้นใจตอนเจียงเฉิงจู
더 보기
บทที่ 2
ถ้ายังมีอายุขัย ฉันก็ไม่ลังเลที่จะแลกกับยาอีกเม็ดเลยน่าเสียดายที่ฉันเหลืออายุขัยเพียงสี่วัน กระทั่งสิ่งของราคาถูกที่สุดที่ระบบมี ฉันยังแลกไม่ได้ด้วยซ้ำแรงของเจียงเฉิงเยอะมาก ตอนนี้ฉันที่ตกอยู่ในมือของเขาไม่สามารถหายใจได้เลย ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ จมดิ่งสู่ความมืดตอนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้ว“เธอเสแสร้งใช่ไหม?”เจียงเฉิงที่ทำฉันเป็นลมมองอย่างหยามเหยียด “เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบหกปี ไม่ใช่แปดสิบหกสักหน่อย”ฉันขี้เกียจจะถกเถียงกับเขาแล้วฉันในตอนนี้ กระทั่งแรงที่จะคว้ามีดไปกรีดห้าเหอเซี่ยงเวยยังไม่มีด้วยซ้ำ“ฉันจะไปดูเสี่ยวย่วน”ฉันพยายามลุกขึ้นแต่ยังยืนได้ไม่มั่นคงก็ถูกเจียงเฉิงผลักกลับมา“เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว”เขาเหลือบมองฉันทีหนึ่ง “ก่อนที่เธอจะเอายามา ฉันไม่มีทางให้เธอได้เจอกับลูก ลูกเองก็ไม่ต้องการแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้”ในมุมมองของเขา การที่ตอนนี้ลูกสาวยังทรมานด้วยโรคภัยเป็นความผิดของฉันทั้งสิ้นเป็นฉันที่ไม่ยอม “ลดตัว” ไปขอยาจากเสิ่นเยี่ยนสำหรับเรื่องที่เขาเอายาให้เหอเซี่ยงเวยนั้นเป็นการสานต่อความฝันที่เขายึดมั่น พวกเราสองแม่ลูกสมควรจะหลีกทาง
더 보기
บทที่ 3
“แม่ มีคนรังแกแม่เหรอคะ?”เสี่ยวย่วนกะพริบตา ปลายนิ้วที่ผอมแห้งแตะฝ่ามือของฉัน ฉันแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักนิ้วของเธอ“จะเป็นไปได้ยังไง...อย่าคิดเพ้อเจ้อสิจ๊ะ...”ฉันสะกดกลั้นความอดสู ลูบหน้าผากเธอเบาๆผมที่ก่อนหน้านี้ถูกโกนทิ้งมีเส้นผมออกมาแล้ว เป็นปลายแหลมๆ ลูบแล้วเหมือนหมาน้อยขนแข็งฉันยังจำได้ว่าตอนโน้มน้าวเธอโกนผม ฉันหลอกลูกสาวว่าหลังโกนผมแล้วจะมีผมสวยที่ทั้งดำและเงางามงอกออกมาใหม่น่าเสียดายที่ฉันรอไม่ถึงแล้ว“แต่พี่พยาบาลบอกว่า...” เสี่ยวย่วนหลุบตาลง “ฉันเป็นลูกของหญิงมือที่สาม”เธอยังเล็ก ไม่รู้ว่าอะไรคือ “มือที่สาม”แต่เธอรับรู้ได้ถึงเจตนาร้ายที่คนอื่นตั้งใจแสดงออกมาพยาบาลที่เมื่อก่อนอ่อนโยนกับเธอขนาดนั้น ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไป เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร ได้แต่คาดเดาว่าบางทีอาจจะมีคนรังแกฉัน“ไม่มีอะไร พวกเรานอนสักตื่นก็จะดีเองนะจ๊ะ”ฉันกล่อมเธอเสียงเบา เสียงแหบพร่าจนร้องเพลงกล่อมเด็กไม่ได้แล้วเสี่ยวย่วนของฉันว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด ตอนฉันบอกให้นอน เธอก็ห่มผ้าด้วยตนเอง ตั้งใจปิดตาลงแต่เธอในวันนี้กลับไม่เชื่อฟังเลยไม่เพียงไม่ปิดตา ยังกระอักเลือดคำโตออกมาอีกหลาย
더 보기
บทที่ 4
บัตรธนาคารทั้งหมดถูกเจียงเฉิงรูดไปจนเกลี้ยง เงินที่เหลือรวมกันไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาท“ไม่มีเงิน? เธอไปหาเสิ่นเยี่ยนสิ”เขาพูดลอยๆ “อาการป่วยของเสี่ยวย่วนยื้อมาถึงตอนนี้ไม่ใช่เพราะเธอเหรอ? เธอเอายาอีกเม็ดมาให้ลูกสิ แบบนี้พริบตาลูกก็กระโดดโลดเต้นกลับบ้านได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”“อิ่นเนี่ยน ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน ฉันแค่ไล่ตามความฝันสมัยวัยรุ่น ในขณะที่เธอกลับรู้จักแต่จะใช้ชีวิตของลูกสาวมาข่มขู่ฉัน!”เพิ่งพูดจบ ทางปลายสายมีเสียงปรบมือดังกระหึ่มพวกเขาเอ่ยชมเขาว่ามีความมุ่งมั่นกล้าหาญ กล้ามองข้ามสายตาผู้คม ไล่ตามความฝัน บอกว่าเขาคือฮีโร่ที่ช่วยเหลือเหอเซี่ยงเวยน่าตลกสิ้นดี ผู้ชายที่ไม่สนความเป็นตายของภรรยาและลูกถึงกับเป็นฮีโร่ของผู้หญิงอีกคน!ฉันไม่อยากฟังเสียงโห่ร้องที่แทบแก้วหูเลยกดตัดสายทิ้งไปพวกเขาเหมือนฝูงปลิง เกาะบนตัวฉันกับลูกสาว ดูดเลือดพวกเราจนหมดก็กระโดดออกจากตัวพวกเราไปอย่างมีความสุขไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดฉันรวบรวมเงินถึงหนึ่งคืนเต็ม ร้องขอญาติมิตรไปจนทั่วกว่าจะฝืนรวบรวมเงินมาได้ห้าแสนบาทตอนไปจ่ายเงินนั้นหมอกลับบอกฉันว่าไม่ต้องแล้วเขาชี้ไปที่ห้องผ่าตัดด
더 보기
บทที่ 5
ลูกสาวจากไปแล้ว เจียงเฉิงไม่มีกระทั่งความคิดที่จะโทรศัพท์มาตรวจสอบกับโรงพยาบาลข่าวครั้งก่อนทำให้เหอเซี่ยงเวยดังขึ้นมาบ้าง เธออาศัยจังหวะนี้ลงทะเบียนไอดีทำคลิปวิดีโอของตัวเอง มาถึงวันนี้ก็มีแฟนคลับนับแสนคนแล้วเธอกำลังถ่ายทอดสดพิธีเปิดกล้องภาพยนตร์ภายในภาพ เจียงเฉิงสวมชุดสูทตัดเย็บเฉพาะที่ตั้งใจรีดมาเป็นอย่างดี เส้นผมถูกจัดแต่งให้ได้ทรงเป็นระเบียบ สีหน้ามีความองอาจที่ปกปิดไม่มิด ราวกับพริบตาย้อนกลับไปวัยยี่สิบปียากจะจินตนาการได้ว่า ตอนลูกสาวป่วยหนัก เขาดำเนินชีวิตด้วยสภาพอารมณ์แบบไหนตอนเขากับเหอเซี่ยงเวยจับมือกันตัดริบบิ้น ฉันกดปิดช่องถ่ายทอดสด เดินไปเก็บกระดูกของเสี่ยวย่วนเธอเปลี่ยนจากสาวน้อยที่กำลังเติบโตกลายเป็นโกศกระดูกขนาดเล็ก หลบอยู่ในอุ้งมือของฉันเงียบๆก่อนกลับบ้าน ฉันได้รับสายแปลกเบอร์หนึ่งเป็นเสิ่นเยี่ยนเขากับฉันไม่ได้เจอกันมาเจ็ดปี ความแตกต่างของสถานะทำให้พวกเราไม่มีหัวข้อสนทนาอะไรร่วมกันอีกเขาเห็นข่าวดังในแง่ลบจำนวนมากที่โถมมาใส่ฉันจึงติดต่อมาเสิ่นเยี่ยนออกหน้าให้สื่อข่าวลบข่าวที่เกี่ยวกับฉันทิ้งก่อนจะโทรศัพท์มาบอกให้ฉันไม่ต้องเป็นกังวลฉันมองโกศกระเบื้อ
더 보기
บทที่ 6
เขาคิดจะใช้การแต่งงานมาข่มขู่ฉันน่าสนใจจริงๆ ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเป็นสามีและพ่อกลับไม่รับรู้กระทั่งเรื่องที่ภรรยาและลูกสาวของตัวเองเสียชีวิตแล้ว“เธออ่านเข้าใจแล้วหรือยัง? พรุ่งนี้พาลูกมาหาฉัน!”หลังข้อความส่งออกไป ฝั่งตรงข้ามตอบกลับมาคำเดียวว่า “ดี”ไม่ใช่ฉัน เป็นเสิ่นเยี่ยนฉันตามเจียงเฉิงไปที่ร้านอาหารเสี่ยวย่วนอยากรั้งอยู่ที่บ้านจับตาดูป้าแปลกหน้าคนนั้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะโยนพวกของรักของเธอทิ้งหลังจากที่เห็นว่าคนมาตามนัดเป็นเสิ่นเยี่ยน เจียงเฉิงก็โกรธจนตัวสั่นเขาดูแคลนตัวเองมาโดยตลอด คิดว่าตัวเองเทียบเสิ่นเยี่ยนไม่ได้หลังจากที่อีกฝ่ายเป็นหัวหน้าครอบครัวเสิ่นแล้ว เขาก็เศร้าซึมไปพักหนึ่งต่อให้ฉันเน้นย้ำมาโดยตลอดว่าคนที่ฉันรักคือเขา ไม่ใช่เสิ่นเยี่ยน เขาก็ยังคงกลัวว่าสักวันฉันจะทอดทิ้งทุกอย่างและกลับไปหารักแรกของฉันคิดไม่ถึงว่าคนที่ไปหารักแรกคือเขา ไม่ใช่ฉัน“นายมาทำไม คิดจะมาวางอำนาจใส่ฉัน?”เจียงเฉิงเหมือนไก่ตัวผู้ที่แพ้ศึก แต่ยังคงปากแข็งโต้กลับว่า “เป็นถึงหัวหน้าครอบครัวเสิ่น อยากได้ผู้หญิงแบบไหน มีเหรอจะไม่ได้? ไปยุ่งกับผู้หญิงมีสามีแล้ว ถือเป็นผู้ชายแบบไหนกัน
더 보기
บทที่ 7
ยังดี เขากลับมาได้ทันเวลาพอดีสองคนเพิ่งเข้าสู่ช่วงสำคัญกัน ฉันเอามือปิดตาเสี่ยวย่วนไปนานแล้ว ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะสร้างภาพบาดตาเธอ“เธอกล้าหักหลังฉัน?”เจียงเฉิงที่ถูกทำสะเทือนใจก็รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด“พวกเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าหักหลังได้ไง?” เหอเซี่ยงเวยเถียงด้วยเหตุผล “ฉันจะมีแฟนต้องได้รับอนุญาตจากนายด้วย?”“ฉันเป็นคนรักษาใบหน้าให้เธอและก็ลงทุนสร้างหนังให้เธอ เธอกล้า...”ฝ่ายหญิงยืดเอว “เรื่องพวกนี้นายเต็มใจเอง ฉันไม่ได้ขอร้องนายนะ อีกอย่าง นายก็ไม่มีเงินแล้ว ไม่มีทางลงทุนหนังให้ฉันอีกเรื่องได้ แต่ผู้กำกับจย่ายังถ่ายทำให้ฉันได้อีกสิบกว่าเรื่อง!”เธอไม่จำเป็นต้องให้เจียงเฉิงช่วยแล้วจึงสามารถยกเท้าถีบเขาทิ้งได้เจียงเฉิงมองใบหน้าเต่งตึงของเหอเซี่ยงเวย โกรธจนจุกอกเขา เพื่อใบหน้าใบนี้แล้วถึงกับทำให้ลูกสาวตัวเองต้องตาย ทำให้อิ่นเนี่ยนต้องตาย!“เธอคืนเนี่ยนเนี่ยนมาให้ฉัน คืนเสี่ยวเนี่ยนมาให้ฉัน!”“คนที่ติดค้างพวกเธอคือนาย ไม่ใช่ฉัน!” เหอเซี่ยงเวยตวาดกลับไปสามคนโต้เถียงกันไปมา จนฉันปวดหูไปหมดจนกระทั่งเจียงเฉิงคว้ามีดขึ้นมากรีดใบหน้าของเหอเซี่ยงเวยเป็นลายตาราง
더 보기
บทที่ 8
หลังจากที่เขาถูกปล่อยออกมาแล้วก็ไม่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแต่กลับมาหาฉันตอนนั้นฉันขอให้เสิ่นเยี่ยนเอาฉันกับเสี่ยวย่วนไปฝังที่ชายฝั่งเขาติดทะเล ไม่ต้องมีป้ายหลุมศพและก็ไม่ต้องทำสุสาน ปล่อยให้พวกเราค่อยๆ หายจมไปกับพื้นดินเองนานขนาดนี้แล้ว กระทั่งฉันยังจำไม่ได้ว่าฝังไว้ที่ไหนกันแน่แต่เจียงเฉิงกลับเพ้อฝันว่าจะหาพบ“เนี่ยนเนี่ยน...ในใจเธอยังมีฉันอยู่ไหม?”เขาร้องไห้จนเสียงสะอื้น “ถ้าในใจเธอยังมีฉัน เธอให้ฉันหาเธอให้พบจะได้ไหม? ฉันอยากให้คำอธิบายกับเธอ...”แต่ฉันไม่อยากให้เขาให้คำอธิบายกับฉันคำอธิบายนี้มาช้าเกินไปแล้ว ฉันไม่แยแสแล้วเจียงเฉิงเดินวนอยู่บนภูเขาสามวันเหนื่อยจนไม่มีแรงกระทั่งจะยกเท้าขึ้น ได้แต่ใช้แขนลากตัวเองให้ปีนป่ายไปข้างหน้า“ฉันรู้แล้ว...” เขานึกขึ้นมาได้ แววตาพลันสว่างวาบ “เธอจะต้องกำลังโทษฉันแน่! ฉันยังไม่ได้ล้างแค้นให้เธอกับเสี่ยวย่วน...”“รอฉันนะๆ!”เขาหาฉันไม่เจอแต่กลับหาเหอเซี่ยงเวยพบอย่างง่ายดายยังไงผู้หญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลมีด ไปไหนก็ดึงดูดสายตาคนหลังใช้มีดเดียวจัดการกับเหอเซี่ยงเวยแล้ว เจียงเฉิงก็เอามืดแทงเข้าไปในหัวใจของเขาว่ากันว่ากา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status