Mag-log inเพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ
view moreالفصل الأول
صباح يشبه الهدوء... ويخفي العاصفة لم تكن شذى من أولئك الذين يبدؤون يومهم على عجل. كانت تؤمن أن لكل صباح هيبته الخاصة، وأن الإنسان إذا منح نفسه دقائق من السكينة قبل أن يواجه العالم، استطاع أن يتحمل قسوته حتى آخر النهار. لهذا كانت تستيقظ قبل الجميع. في الخامسة إلا ربعًا تقريبًا، وقبل أن تكتمل زرقة السماء، فتحت عينيها على صوت الأمواج المتكسرة على شاطئ الإسكندرية. لم يكن صوت البحر بالنسبة لها مجرد منظر اعتادت عليه، بل كان رفيقًا قديمًا، يحفظ أسرارها أكثر مما حفظها البشر. اعتدلت ببطء فوق فراشها، وأزاحت خصلات شعرها السوداء التي انسلت من تحت غطاء رأسها القطني، ثم اتجهت نحو الشرفة بخطوات هادئة. استقبلها هواء ديسمبر البارد، فابتسمت تلقائيًا. تنفست بعمق... وكأنها تحاول أن تملأ صدرها بما يكفي من الطمأنينة قبل أن يبدأ اليوم بابتلاعها. كانت الشمس لا تزال مختبئة خلف الأفق، بينما السماء تكتسي بألوان وردية باهتة، والبحر يتحرك في هدوء يشبه قلبًا استراح أخيرًا بعد عناء طويل. وقفت تستند إلى سور الشرفة. أغمضت عينيها. واكتفت بالإنصات. لطالما شعرت أن البحر يشبهها. هادئ من الخارج... ومضطرب في أعماقه. استمرت دقائق على حالها، حتى أيقظها صوت أذان الفجر المنبعث من المسجد القريب. ابتسمت ابتسامة صغيرة، وهمست: "الحمد لله..." أغلقت باب الشرفة، واتجهت إلى الداخل لتتوضأ. بعد الصلاة، بقيت جالسة فوق سجادة الصلاة عدة دقائق، ترفع كفيها بالدعاء. لم تطلب شيئًا استثنائيًا. فقط كانت تردد كل صباح: "اللهم ارزقني راحة القلب... ورضا النفس... ولا تجعل للماضي سلطانًا عليّ." ثم مسحت وجهها ونهضت. في المطبخ الصغير، وضعت إبريق القهوة على النار، بينما انطلق صوت فيروز من المذياع القديم الذي ما زالت تحتفظ به منذ سنوات الجامعة. كانت أمها تضحك عليها دائمًا. "كل الناس بقت تسمع الأغاني من الموبايل... وإنتِ لسه متمسكة بالراديو!" فتجيبها ضاحكة: "صوت فيروز من الراديو له طعم تاني." انتشرت رائحة القهوة في أنحاء الشقة. أحضرت فنجانها الأبيض المفضل، وجلست بجوار النافذة. ارتشفت أول رشفة وهي تغلق عينيها في استمتاع. ذلك الفنجان كان إعلانًا رسميًا عن بداية يومها. دون قهوة... كانت تشعر أن عقلها يرفض العمل. وضعت الفنجان على الطاولة، وأمسكت هاتفها لتراجع رسائل البريد الإلكتروني الخاصة بالشركة. كانت تعمل مهندسة تصميم داخلي في واحدة من أكبر شركات الديكور بالإسكندرية، واستطاعت خلال سنوات قليلة أن تفرض اسمها بين زملائها، ليس لأنها الأكثر موهبة فقط، بل لأنها الأكثر اجتهادًا أيضًا. لم تؤمن يومًا بالنجاح السريع. كانت ترى أن كل خطوة تستحق تعبها. ظهرت رسالة جديدة أعلى الشاشة. ابتسمت دون أن تفتحها مباشرة. كانت تعرف صاحبها. فتحتها أخيرًا. "صباح الخير... أتمنى أن يبدأ يومك بابتسامة." ضحكت بخفة. وردت بكلمات قصيرة: "وصباحك خير وسعادة." أغلقت الهاتف سريعًا، وكأنها لا تريد أن تمنح نفسها وقتًا للتفكير. نهضت تتجه نحو غرفتها، لكنها توقفت فجأة. شيء غريب... شعور مبهم. انقباضة خفيفة مرت في صدرها. وضعت يدها فوق قلبها. أغمضت عينيها. حاولت أن تتجاهل الأمر. لكن الإحساس لم يختف. بل ازداد وضوحًا. تمتمت: "أعوذ بالله من الشيطان الرجيم." تنفست ببطء. ثم هزت رأسها وهي تبتسم لنفسها. "يمكن علشان الاجتماع النهارده." أقنعت نفسها بذلك. فاليوم لم يكن يومًا عاديًا. بعد أسابيع طويلة من العمل المتواصل، سيُعرض مشروعها أخيرًا أمام شركة استثمار كبرى، وصفقة بهذا الحجم قد تنقل الشركة إلى مرحلة جديدة بالكامل. دخلت غرفة الملابس. اختارت عباءة سوداء أنيقة مطرزة بخيوط وردية رقيقة عند الأكمام، ونسقت معها حجابًا بلون وردي هادئ. وقفت أمام المرآة. لم تكن ممن يقضين وقتًا طويلًا أمامها. اكتفت بتعديل حجابها، ثم نظرت إلى انعكاسها للحظة. امرأة في أوائل الثلاثين. ملامح هادئة. ابتسامة قليلة الظهور. وعينان... تحملان حزنًا لا يعرفه أحد. حتى أقرب الناس إليها. أخفضت بصرها سريعًا. وأغلقت المرآة. التقطت حقيبتها، وأطفأت الأنوار، ثم خرجت من شقتها. كالعادة... لم تتجه إلى سيارتها مباشرة. بل طرقت باب الشقة المقابلة. لم تمض ثوانٍ حتى فتحت لها والدتها الباب، وما إن رأتها حتى اتسعت ابتسامتها. "صباح الخير يا قلب أمك." انحنت شذى تقبل يدها. "صباح النور يا أمي." خرج والدها من غرفة الجلوس وهو يرتدي نظارته الطبية، يحمل صحيفة الصباح بيده. ابتسم بمجرد أن رآها. "ربنا يوفقك في اجتماع النهارده يا بنتي." اقتربت منه وقبلت رأسه. "آمين يا بابا." أما أختها الصغرى، فخرجت وهي تمسك قطعة خبز وتأكلها على عجل. "لو نجح المشروع... هتجيبيلنا جاتوه من المحل الغالي؟" ضحكت شذى لأول مرة منذ استيقاظها. "اتفقنا." ثم احتضنت أمها سريعًا. لكن الأم شعرت بشيء. أبعدتها قليلًا ونظرت في وجهها. "مالك؟" سكتت شذى لثوانٍ. ثم قالت بابتسامة حاولت أن تبدو طبيعية: "مش عارفة... حاسة إن النهارده مش شبه أي يوم." وضعت الأم يدها على رأس ابنتها. وقرأت عليها آية الكرسي. ثم قبلت جبينها. "اطلعي يا بنتي... وربنا يجعل يومك كله خير." ابتسمت شذى، ولوحت لهم بيدها، ثم أغلقت الباب خلفها. كانت خطواتها ثابتة وهي تنزل درجات السلم. لكن قلبها... لم يكن مطمئنًا. ولم تكن تعلم أن هذا الصباح الهادئ... هو آخر صباح ستعيشه قبل أن يفتح الماضي بابه من جديد.หลังจากที่เขาถูกปล่อยออกมาแล้วก็ไม่ได้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแต่กลับมาหาฉันตอนนั้นฉันขอให้เสิ่นเยี่ยนเอาฉันกับเสี่ยวย่วนไปฝังที่ชายฝั่งเขาติดทะเล ไม่ต้องมีป้ายหลุมศพและก็ไม่ต้องทำสุสาน ปล่อยให้พวกเราค่อยๆ หายจมไปกับพื้นดินเองนานขนาดนี้แล้ว กระทั่งฉันยังจำไม่ได้ว่าฝังไว้ที่ไหนกันแน่แต่เจียงเฉิงกลับเพ้อฝันว่าจะหาพบ“เนี่ยนเนี่ยน...ในใจเธอยังมีฉันอยู่ไหม?”เขาร้องไห้จนเสียงสะอื้น “ถ้าในใจเธอยังมีฉัน เธอให้ฉันหาเธอให้พบจะได้ไหม? ฉันอยากให้คำอธิบายกับเธอ...”แต่ฉันไม่อยากให้เขาให้คำอธิบายกับฉันคำอธิบายนี้มาช้าเกินไปแล้ว ฉันไม่แยแสแล้วเจียงเฉิงเดินวนอยู่บนภูเขาสามวันเหนื่อยจนไม่มีแรงกระทั่งจะยกเท้าขึ้น ได้แต่ใช้แขนลากตัวเองให้ปีนป่ายไปข้างหน้า“ฉันรู้แล้ว...” เขานึกขึ้นมาได้ แววตาพลันสว่างวาบ “เธอจะต้องกำลังโทษฉันแน่! ฉันยังไม่ได้ล้างแค้นให้เธอกับเสี่ยวย่วน...”“รอฉันนะๆ!”เขาหาฉันไม่เจอแต่กลับหาเหอเซี่ยงเวยพบอย่างง่ายดายยังไงผู้หญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลมีด ไปไหนก็ดึงดูดสายตาคนหลังใช้มีดเดียวจัดการกับเหอเซี่ยงเวยแล้ว เจียงเฉิงก็เอามืดแทงเข้าไปในหัวใจของเขาว่ากันว่ากา
ยังดี เขากลับมาได้ทันเวลาพอดีสองคนเพิ่งเข้าสู่ช่วงสำคัญกัน ฉันเอามือปิดตาเสี่ยวย่วนไปนานแล้ว ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะสร้างภาพบาดตาเธอ“เธอกล้าหักหลังฉัน?”เจียงเฉิงที่ถูกทำสะเทือนใจก็รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด“พวกเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าหักหลังได้ไง?” เหอเซี่ยงเวยเถียงด้วยเหตุผล “ฉันจะมีแฟนต้องได้รับอนุญาตจากนายด้วย?”“ฉันเป็นคนรักษาใบหน้าให้เธอและก็ลงทุนสร้างหนังให้เธอ เธอกล้า...”ฝ่ายหญิงยืดเอว “เรื่องพวกนี้นายเต็มใจเอง ฉันไม่ได้ขอร้องนายนะ อีกอย่าง นายก็ไม่มีเงินแล้ว ไม่มีทางลงทุนหนังให้ฉันอีกเรื่องได้ แต่ผู้กำกับจย่ายังถ่ายทำให้ฉันได้อีกสิบกว่าเรื่อง!”เธอไม่จำเป็นต้องให้เจียงเฉิงช่วยแล้วจึงสามารถยกเท้าถีบเขาทิ้งได้เจียงเฉิงมองใบหน้าเต่งตึงของเหอเซี่ยงเวย โกรธจนจุกอกเขา เพื่อใบหน้าใบนี้แล้วถึงกับทำให้ลูกสาวตัวเองต้องตาย ทำให้อิ่นเนี่ยนต้องตาย!“เธอคืนเนี่ยนเนี่ยนมาให้ฉัน คืนเสี่ยวเนี่ยนมาให้ฉัน!”“คนที่ติดค้างพวกเธอคือนาย ไม่ใช่ฉัน!” เหอเซี่ยงเวยตวาดกลับไปสามคนโต้เถียงกันไปมา จนฉันปวดหูไปหมดจนกระทั่งเจียงเฉิงคว้ามีดขึ้นมากรีดใบหน้าของเหอเซี่ยงเวยเป็นลายตาราง
เขาคิดจะใช้การแต่งงานมาข่มขู่ฉันน่าสนใจจริงๆ ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าเป็นสามีและพ่อกลับไม่รับรู้กระทั่งเรื่องที่ภรรยาและลูกสาวของตัวเองเสียชีวิตแล้ว“เธออ่านเข้าใจแล้วหรือยัง? พรุ่งนี้พาลูกมาหาฉัน!”หลังข้อความส่งออกไป ฝั่งตรงข้ามตอบกลับมาคำเดียวว่า “ดี”ไม่ใช่ฉัน เป็นเสิ่นเยี่ยนฉันตามเจียงเฉิงไปที่ร้านอาหารเสี่ยวย่วนอยากรั้งอยู่ที่บ้านจับตาดูป้าแปลกหน้าคนนั้น กลัวว่าอีกฝ่ายจะโยนพวกของรักของเธอทิ้งหลังจากที่เห็นว่าคนมาตามนัดเป็นเสิ่นเยี่ยน เจียงเฉิงก็โกรธจนตัวสั่นเขาดูแคลนตัวเองมาโดยตลอด คิดว่าตัวเองเทียบเสิ่นเยี่ยนไม่ได้หลังจากที่อีกฝ่ายเป็นหัวหน้าครอบครัวเสิ่นแล้ว เขาก็เศร้าซึมไปพักหนึ่งต่อให้ฉันเน้นย้ำมาโดยตลอดว่าคนที่ฉันรักคือเขา ไม่ใช่เสิ่นเยี่ยน เขาก็ยังคงกลัวว่าสักวันฉันจะทอดทิ้งทุกอย่างและกลับไปหารักแรกของฉันคิดไม่ถึงว่าคนที่ไปหารักแรกคือเขา ไม่ใช่ฉัน“นายมาทำไม คิดจะมาวางอำนาจใส่ฉัน?”เจียงเฉิงเหมือนไก่ตัวผู้ที่แพ้ศึก แต่ยังคงปากแข็งโต้กลับว่า “เป็นถึงหัวหน้าครอบครัวเสิ่น อยากได้ผู้หญิงแบบไหน มีเหรอจะไม่ได้? ไปยุ่งกับผู้หญิงมีสามีแล้ว ถือเป็นผู้ชายแบบไหนกัน
ลูกสาวจากไปแล้ว เจียงเฉิงไม่มีกระทั่งความคิดที่จะโทรศัพท์มาตรวจสอบกับโรงพยาบาลข่าวครั้งก่อนทำให้เหอเซี่ยงเวยดังขึ้นมาบ้าง เธออาศัยจังหวะนี้ลงทะเบียนไอดีทำคลิปวิดีโอของตัวเอง มาถึงวันนี้ก็มีแฟนคลับนับแสนคนแล้วเธอกำลังถ่ายทอดสดพิธีเปิดกล้องภาพยนตร์ภายในภาพ เจียงเฉิงสวมชุดสูทตัดเย็บเฉพาะที่ตั้งใจรีดมาเป็นอย่างดี เส้นผมถูกจัดแต่งให้ได้ทรงเป็นระเบียบ สีหน้ามีความองอาจที่ปกปิดไม่มิด ราวกับพริบตาย้อนกลับไปวัยยี่สิบปียากจะจินตนาการได้ว่า ตอนลูกสาวป่วยหนัก เขาดำเนินชีวิตด้วยสภาพอารมณ์แบบไหนตอนเขากับเหอเซี่ยงเวยจับมือกันตัดริบบิ้น ฉันกดปิดช่องถ่ายทอดสด เดินไปเก็บกระดูกของเสี่ยวย่วนเธอเปลี่ยนจากสาวน้อยที่กำลังเติบโตกลายเป็นโกศกระดูกขนาดเล็ก หลบอยู่ในอุ้งมือของฉันเงียบๆก่อนกลับบ้าน ฉันได้รับสายแปลกเบอร์หนึ่งเป็นเสิ่นเยี่ยนเขากับฉันไม่ได้เจอกันมาเจ็ดปี ความแตกต่างของสถานะทำให้พวกเราไม่มีหัวข้อสนทนาอะไรร่วมกันอีกเขาเห็นข่าวดังในแง่ลบจำนวนมากที่โถมมาใส่ฉันจึงติดต่อมาเสิ่นเยี่ยนออกหน้าให้สื่อข่าวลบข่าวที่เกี่ยวกับฉันทิ้งก่อนจะโทรศัพท์มาบอกให้ฉันไม่ต้องเป็นกังวลฉันมองโกศกระเบื้อ
บัตรธนาคารทั้งหมดถูกเจียงเฉิงรูดไปจนเกลี้ยง เงินที่เหลือรวมกันไม่ถึงหนึ่งหมื่นบาท“ไม่มีเงิน? เธอไปหาเสิ่นเยี่ยนสิ”เขาพูดลอยๆ “อาการป่วยของเสี่ยวย่วนยื้อมาถึงตอนนี้ไม่ใช่เพราะเธอเหรอ? เธอเอายาอีกเม็ดมาให้ลูกสิ แบบนี้พริบตาลูกก็กระโดดโลดเต้นกลับบ้านได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”“อิ่นเนี่ยน ฉันไม่รู้จริงๆ ว
“แม่ มีคนรังแกแม่เหรอคะ?”เสี่ยวย่วนกะพริบตา ปลายนิ้วที่ผอมแห้งแตะฝ่ามือของฉัน ฉันแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักนิ้วของเธอ“จะเป็นไปได้ยังไง...อย่าคิดเพ้อเจ้อสิจ๊ะ...”ฉันสะกดกลั้นความอดสู ลูบหน้าผากเธอเบาๆผมที่ก่อนหน้านี้ถูกโกนทิ้งมีเส้นผมออกมาแล้ว เป็นปลายแหลมๆ ลูบแล้วเหมือนหมาน้อยขนแข็งฉันยังจำไ
ถ้ายังมีอายุขัย ฉันก็ไม่ลังเลที่จะแลกกับยาอีกเม็ดเลยน่าเสียดายที่ฉันเหลืออายุขัยเพียงสี่วัน กระทั่งสิ่งของราคาถูกที่สุดที่ระบบมี ฉันยังแลกไม่ได้ด้วยซ้ำแรงของเจียงเฉิงเยอะมาก ตอนนี้ฉันที่ตกอยู่ในมือของเขาไม่สามารถหายใจได้เลย ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ จมดิ่งสู่ความมืดตอนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บ
เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบสามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอขณะที่ฉันกำลังสิ้นหวังเสียสติอยู่นั้น เขายังมีหน้ามาอธิบายว่า“เวยเวยมีความฝันอยากเป็นนักแสดง เธออายุยี่สิบส





