บทที่ 2 ( 2.2 )

“เข้าใจแล้วทำไมไม่หยิบเช็คไป หรือว่ายังไม่พอต้องการอะไรอีกว่ามาเลย ฉันให้ได้ทุกอย่างขอแค่เธอออกไปจากชีวิตตาเพชร”

          “ลักษณ์ไม่ต้องการอะไรแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตามจริง

          “ลักษณ์ขอแค่เวลาได้บอกคุณเพชรเองได้ไหมคะ”

          “เธอจะเรียกร้องอะไรจากลูกชายฉันอีก ฉันต้องการให้เธอไปให้เร็วที่สุด เดี๋ยวนี้ได้ยิ่งดี แล้วถ้าเธอยังดื้อดึงหรือบอกตาเพชรให้มามีปัญหากับฉันล่ะก็ ฉันบอกเลยนะว่าเธอคิดผิด”

          “ลักษณ์ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นค่ะ เพียงแต่อยากขอบคุณและบอกลาคุณเพชรแค่นั้น”

          “ไม่เห็นจำเป็น” หญิงวัยกลางคนยักไหล่เบาๆ

          “เรื่องของเธอกับตาเพชรก็แค่เรื่องอย่างว่า ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีความผูกพันอะไรเลยสักนิด หรือว่าเธอมีปัญหาอะไร” สายตาคมจ้องมองราวกับจะค้นหา

          “ลักษณ์แค่อยากลาคุณเพชรเท่านั้นค่ะ” หญิงสาวยืนยันคำเดิม

          “ถ้างั้นฉันจะบอกให้ เธอรับเช็คนี้แล้วรีบไปเก็บของซะ หวังว่าพรุ่งนี้ฉันจะไม่เห็นเธอที่คอนโดลูกชายฉันอีกนะ ถ้าไม่อยากนั้นล่ะก็ อย่าหาว่าฉันใจร้าย” พูดจบคุณหญิงมุกดาก็ลุกขึ้นก้าวเดินออกไป แต่แล้วนางก็หยุดชะงักเหมือนคิดอะไรออกหันมาพูดกับหญิงสาวต่อว่า

          “ตัวเลขในเช็คฉันอนุญาตให้เธอคิดค่าเสียหายได้ตั้งแต่วันแรกที่เจอตาเพชร แล้วถ้าเธอต้องการจะไปตั้งตัวเริ่มต้นใหม่ ฉันก็ยินดีจะช่วยสนับสนุนเต็มที่ กรอกตัวเลขได้ตามที่อยากได้รับรองว่าเงินเข้าบัญชีครบทุกบาททุกสตางค์แน่ และฉันหวังว่าระหว่างเธอกับลูกชายฉันจะไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิตนี้นะ”

          เสียงฝีเท้าที่เดินจากไปเหมือนมีดที่กรีดลงหัวใจลักษณ์นันท์อย่างช้าๆ หญิงสาวปล่อยโฮลั่นอย่างสุดกลั้น น้ำตาพรั่งพรูไหลออกมาไม่ขาดสาย รู้สึกเหมือนจะขาดใจอย่างไรอย่างนั้น หมดสิ้นหนทางแล้วจริงๆ

“ลักษณ์”

พชรหอมแก้มสาวฟอดใหญ่ก่อนที่เธอจะลงจากรถ ส่วนเขาต้องไปกินข้าวกับลูกค้าต่อ เย็นนี้จึงกลับบ้านพร้อมกัน และแวะมาส่งลักษณ์นันท์ที่หน้าห้างสรรพสินค้าใกล้คอนโดก่อน เพราะหญิงสาวต้องการจะซื้อของใช้บางอย่าง

          “คืนนี้อาจจะกลับดึกหน่อยนะ”

          “ค่ะ” ลักษณ์นันท์ส่งยิ้มให้เหมือนเคย

          หนังสัปดาห์ผ่านไปนับจากวันที่พบคุณหญิงมุกดา ลักษณ์นันท์พยายามคิดหาทางออกว่าจะจัดการเรื่องของตนอย่างไร แต่จนแล้วจนรอดก็ยอมรับว่าไม่อาจตัดใจจากพชรได้จริงๆ

          “ซื้อของเสร็จถึงคอนโดแล้วไลน์บอกฉันด้วยนะ”

          “ค่ะ คุณเพชรไม่ต้องห่วงนะคะ เดินกลับแค่นี้สบายมาก”

          “แล้วเจอกัน” เขาส่งยิ้มกลับมาให้แล้วประตูรถก็ค่อยๆ ปิดเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ ลักษณ์นันท์มองจนลับสายตาเหมือนเช่นทุกครั้ง

          ลักษณ์นันท์ซื้อของในห้างสรรพสินค้าตามปกติ แต่วันนี้เธอรู้สึกแปลกเหมือนว่ามีใครเดินตามด้านหลังตลอด แต่เมื่อหันไปก็พบว่าไม่มีใครเป็นผู้คนที่มาเดินห้างตามปกติ

          เมื่อซื้อของได้ครบตามที่ต้องการแล้ว ลักษณ์นันท์ก็ใช้ทางลัดเดินกลับไปที่คอนโด เกือบจะถึงด้านหน้าคอนโดอีกไม่กี่ก้าวๆ จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งวิ่งสวนทางมากระชากกระเป๋าถือของเธอไป

          ลักษณ์นันท์ยื้อกระเป๋าไว้ตนตัวเองล้มลงที่ฟุตบาท เสียงเป่านกหวีดของยามที่หน้าคอนโดดังขึ้น ชายที่ดึงกระเป๋าไว้ทีแรกปล่อยอย่างง่ายดายแต่ก่อนจะจากไป ได้ทิ้งท้ายคำพูดที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวจับใจขึ้นมาทันทีว่า

          “นี่คือคำเตือนจากคุณหญิง ถ้านานกว่านี้อาจไม่ใช่แค่กระเป๋า”

แล้วชายคนดังกล่าวก็รีบกระโดดขึ้นรถมอเตอร์ไซต์ที่แล่นมารับราวกับนัดไว้ ทิ้งลักษณ์นันท์หน้าซีดด้วยความตกใจไว้ที่พื้นเพียงลำพัง

รวิชเก็บอุปกรณ์ทำแผลเข้าตู้แล้วเดินไปหยิบอาหารที่อุ่นเรียบร้อยแล้วจากในครัวมาให้สาวน้อยที่นั่งหน้าซีดอยู่บนโซฟา ลักษณ์นันท์กินอะไรไม่ลงแม้ว่าอาหารที่ชายหนุ่มนำมาให้จะเป็นของโปรดก็ตาม

          “แล้วจะทำไงต่อ ฝีมือคุณหญิงมุกดาแน่ๆ ไม่มีใครหรอก” รวิชมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์

          “แล้วนี่ ไอ้เพชรรู้หรือยังว่าเกิดเรื่อง”

          “ลักษณ์ไลน์ไปบอกแล้วค่ะ”

          “น้องลักษณ์ได้คุยกับไอ้เพชร เรื่องที่คุณหญิงบอกหรือยัง”

          คำตอบของลักษณ์นันท์คือการก้มหน้า รวิชรู้ทันทีว่าหญิงสาวยังไม่ได้ทำอะไรแน่ และเพราะเช่นนี้คุณหญิงมุกดาถึงได้เริ่มใช้ไม้แข็ง นี่แค่เบื้องต้นถ้ามากกว่านี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร

“พี่คิดว่าลักษณ์ต้องตัดสินใจแล้วนะ จะจัดการเองหรือจะบอกให้ไอ้เพชรไปคุยกับคุณหญิง เลือกสักอย่างเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง” ชายหนุ่มพูดด้วยความหวังดี