ep3 เล่นกับไฟ

"อืม~"

แรงขยับพลิกกายพร้อมกับเสียงครางเบาๆ ผ่านลำคอก่อนมือหนาจะยกขึ้นนวดหว่างคิ้วเพื่อให้คลายความตึงเครียดลง ศรัณย์ผ่อนลมหายใจออกจมูกเฮือกดังดันตัวลุกขึ้นจากเตียงนุ่มขนาดคิงไซซ์นั่งก้มหน้าเล็กน้อย

เมื่อวานกว่าจะจัดการงานเสร็จเวลาก็เลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว ไหนยังจะต้องกลับมาเคลียร์งานต่อที่คลับให้เสร็จเพื่อที่จะได้ไปทำอย่างอื่นต่ออีก กว่าจะได้พักก็เกือบเช้าแล้ว

ร่างแกร่งเหวี่ยงผ้าห่มคลุมท่อนล่างที่มีเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียวบนกายออกก่อนจะหย่อนเท้าลงพื้นหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระกายเรียกความสดชื่น

ศรัณย์กลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับชุดคลุมตัวใหญ่สีเทาเข้มผูกสายเอวลวกๆ เปิดโชว์แผงอกแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อลอนแข็งที่ยังคงมีหยาดน้ำเกาะแพรวพราว มือหนาคว้ามือถือบนชั้นวางของข้างหัวเตียงมาเปิดเช็กข่าวสารพร้อมกับก้าวเท้ายาวเดินออกมาสูดอากาศยามเช้าหน้าระเบียงชั้นบนสุดของคลับหรู

แสงจ้าจากดวงตะวันในเวลาแปดโมงครึ่งทำให้ใบหน้าคมเข้มถึงกับต้องรีบเบนหลบ ลิ้นสากดุนกระพุ้งแก้มเบาๆ ปล่อยให้หยดน้ำจากเรือนผมดกตกลงกระทบผิวกายเล่น ยืนตากแดดตากลมนอกระเบียงเพียงไม่กี่นาทีก็รู้สึกได้ถึงความแสบสันตามผิวกายจนต้องมือขึ้นลูบเบาๆ

"วุ่นวายฉิบ" เสียงรถรากำลังวิ่งสวนผ่านไปมาบนท้องถนนทำให้ไม่สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกสดชื่นแรกเริ่มวันใหม่เลยด้วยซ้ำ กลับกันกลับดูวุ่นวายเสียงตีกันจนน่าหงุดหงิดเสียยิ่งกว่า

ศรัณย์พ่นลมหายใจออกปากเบาๆ คิดไว้ว่าจะมาสูดอากาศยามเช้าสักหน่อยแต่ก็ถูกเสียงรบกวนจากเครื่องยนต์จนหมดอารมณ์จะยืนต่อ เท้าหนักหมุนเปลี่ยนทิศทางกลับทางเดิมเพื่อจะได้เข้าไปจัดการตัวเองต่อ แต่ในจังหวะที่หมุนกายหางตาก็เหลือบเห็นเงาของใครบางคนที่กำลังย่ำเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่

ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง ดวงหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีระเรื่อราวกับคนเพิ่งผ่านการวิ่งมา ริมฝีปากเล็กนั่นถูกเจ้าของมันขบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เจ้าหล่อนมองตรงเพียงด้านหน้าไม่หันว่อกแว่กมองสนใจรอบกายเลยสักนิด แต่ที่สะดุดตามากที่สุดเห็นจะเป็นดวงตากลมคู่นั้นที่เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน มีความหวั่นเกรงแต่ก็พยายามจะก้าวเดินเข้าหา...

พุดตานกวาดสายตามองหน้าคลับที่ตอนนี้ไร้ผู้คนยืนเฝ้าเหมือนทุกครั้ง ดวงตากลมหันมองรอบๆ เผื่อจะเจอกับใครสักคนที่สามารถพาเธอเข้าไปด้านในได้

มือเล็กเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากอิ่มถูกขบเม้มจนห้อเลือดในขณะที่หัวใจดวงน้อยกำลังกระหน่ำเต้นแรงอย่างหนัก เมื่อคืนหลังจากนั่งร้องไห้จนพอใจแล้วเธอก็ตั้งมั่นไว้ว่าวันนี้จะต้องมาพบกับเจ้าหนี้ของพ่อให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยทางไหนขอเพียงแค่ได้พบเขาก็พอ

หลังทานมื้อเช้ากับครอบครัวเสร็จเธอจึงตรงมายังที่นี่ทันทีไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้เจอกับคนที่อยากเจอหรือเปล่าเพราะเวลานี้ไม่ใช่เวลาคลับเปิด แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอีก เพราะที่นี่คือที่เดียวที่เธอรู้มาว่าเจ้าหนี้ของพ่อเป็นเจ้าของ

ความจริงยังมีบ่อนอีกที่หนึ่งที่พ่อเธอบอกมาว่าเขาเป็นเจ้าของ แต่จากที่ฟังแล้วที่นั่นเหมือนจะอันตรายกว่าที่นี่เยอะเลย

"ไม่มีใครเลยเหรอ"

เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตายังคงสอดส่องมองหาผู้คน ไม่ว่าจะเป็นการ์ดหรือใครก็ตามที่เคยยืนเฝ้าด้านหน้านี้ประจำ แต่ตอนนี้แทบไม่มีใครเลย

กึก!

ในจังหวะที่กำลังมองหาผู้คนเสียงดังกึกกักจากด้านในก็ดึงความสนใจของเด็กสาวให้กลับมาหยุดอยู่ด้านหน้าตัวเองอีกครั้ง บานประตูถูกคนด้านในเปิดแง้มเล็กน้อยทำให้สามารถมองเห็นเพียงหน้าผากของเขาและดวงตาที่ส่องลอดผ่านช่องประตูออกมา

"คลับยังไม่เปิดครับถ้าจะเที่ยวมาอีกทีตอนเย็นนะ"

"หนูไม่ได้มาเที่ยวค่ะหนูมาหาเจ้าของที่นี่ค่ะ"

"..."

พุดตานรีบเอ่ยจุดประสงค์ตัวเองกลัวคนด้านในจะปิดประตูจนไม่ได้ยินเสียงเธอไปเสียก่อน มุมปากจุดรอยยิ้มนิดๆ แม้จะเกิดความประหม่ากลัวไม่น้อยที่ต้องมายังสถานที่แบบนี้ แถมยังมีแต่ผู้ชายแปลกหน้าน่ากลัวแต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมเสี่ยงดูสักครั้ง

การ์ดร่างสูงหายไปพร้อมกับความเงียบทำให้ใจคนตัวเล็กหล่นวูบกลัวจะมาเสียเที่ยวอีก เธอเหลือเวลาไม่มากแล้วไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองและครอบครัวบ้างหากว่าพลาดโอกาสจะได้เจอเจ้าหนี้ไปอีกครั้ง

ดวงตากลมหลุบลงมองพื้นเบื้องหน้าพลางกัดกลีบปากนุ่มจนห้อเลือดเป็นรอยฟัน ภาวนาขอให้ฟ้าเห็นใจเธอสักครั้งขอให้ทุกอย่างสมดั่งใจคิดและปรารถนา

กึก! กึก! แกร๊ก!

เท้าเล็กย่ำถอยออกห่างสองก้าวเหลือบขึ้นมองการ์ดร่างสูงที่เปิดประตูออกมาด้วยความหวาดหวั่น กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่กระชับสายกระเป๋าสะพายบนบ่าเข้าแนบแน่นกาย

"เข้ามาสิ พี่เขตรออยู่"

"...ค่ะ"

พุดตานพยักหน้ารัวๆ ตอบรับเสียงสั่น เจ้าของชื่อที่เคยได้ยินคนของคลับเรียกขานทำให้หัวใจดวงน้อยที่กำลังตื่นกลัวเกิดความชื้นขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยก็มีคนที่เธอคิดว่าเป็นคนดีอยู่ด้วย เขตแดนเป็นคนเดียวที่เธอคิดว่าสามารถพึ่งพาได้ในหมู่คนแปลกหน้านี้ อาจเพราะเขาเป็นคนสุภาพท่าทางนิ่งขรึมไม่มีอันตรายและน่ากลัวเธอจึงไว้ใจเขามากที่สุด

เท้าเล็กก้าวเข้ามาภายใต้อาคารสถานบันเทิงยามค่ำคืน แต่ในเวลานี้สถานที่นี้กลับเงียบสนิท เด็กสาวกวาดสายตามองรอบๆ ที่มีการ์ดร่างใหญ่ยืนอยู่ประปรายไม่กี่คน ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดนิ่งตรงหน้าบาร์ที่มีร่างของคนที่คิดว่ารู้จักดีกว่าคนอื่นๆ ในที่นี้กำลังนั่งอยู่

"สวัสดีค่ะ หนูดีใจที่ได้เจอพี่อีก หนูคิดว่าจะมาเสียเที่ยวแล้ว"

"..."

รอยยิ้มน้อยๆ ของเด็กสาวทำให้เขตแดนที่กำลังยกบุหรี่ในมือขึ้นสูบชะงักไปเล็กน้อย เขาคิดว่าตัวเองเคยบอกไปชัดเจนแล้วว่าไม่ใช่คนดี แต่ดูจากสีหน้าของเจ้าหล่อนตอนนี้แล้วเหมือนไม่ได้ฟังในสิ่งที่เขาบอกไปเลยสักนิด

บอดี้การ์ดหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้บาร์โยนมวนบุหรี่ในมือลงในจานเขี่ยบุหรี่แล้วพ่นควันขาวคละคลุ้งลอยขึ้นสู่อากาศ มือหนาสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงจ้องหน้าเด็กสาวตรงหน้าด้วยใบหน้านิ่ง

"ตามมา"

เสียงทุ้มเอ่ยกับเด็กสาวตัวเล็ก เห็นเธอพยักหน้ารัวๆ พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างแล้วได้แต่ถอนหายใจเบาๆ คนไม่รู้ชะตากรรมตัวเองว่ากำลังเดินเข้าหากองไฟหลงคิดเพียงดีใจที่จะได้พบเจอเท่านั้น ทั้งที่ความจริงแล้วหากว่าไม่ได้รับอนุญาตไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเข้ามาได้ทั้งนั้น ก็ไม่รู้ว่าคนด้านบนกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้ยอมให้เด็กสาวเข้าพบ

พุดตานเดินตามหลังเขตแดนขึ้นมายังชั้นสอง มาหยุดยืนหน้าห้องที่เธอเคยมายืนรอแต่ก็ไม่ได้พบคนที่อยากเจอ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า เพียงนึกถึงดวงตาคมกริบคู่นั้นที่จ้องมองเธอเมื่อวาน รอยยิ้มที่เขาเพียงกระตุกมุมปากขึ้นนิดๆ แต่กลับทำเธอกลัวจนไม่กล้าเงยหน้าสบตาแค่นี้ก็รู้สึกหายใจลำบากเหมือนคนจมน้ำจะตายแหล่มิตายแหล่แล้ว

"รออยู่นี่"

"อื้อๆ" ศีรษะทุยรีบพยักหน้าตอบกลับ ความรู้สึกทั้งหมดแสดงออกผ่านสีหน้าหมดจนคนมองเผลอถอนหายใจใส่

ยิ่งเธอแสดงความประหม่ากลัวผ่านสีหน้ามากเท่าไหร่เจ้านายเขายิ่งชอบมากเท่านั้น การต้อนคนให้จนมุมให้ไร้หนทางสู้เหมือนเกมโปรดของคนเป็นนาย ยิ่งเป็นเด็กไร้ทางสู้กลับก็เหมือนกับแมลงเม่าที่รอเปลวไฟแผดเผาเล่นจนพอใจเท่านั้น

---