ขัดดอกรัญจวน

"นังหนูถึงแล้ว"เสียงเรียกจากคนขับแท็กซี่ด้านหน้าดึงสติของเด็กสาวบนเบาะนั่งด้านหลังให้กลับมาโฟกัสกับปัจจุบันอีกครั้ง ดวงตากลมโตเหลือบหันมองสถานที่ตามโลเคชั่นที่ได้รับมาพลางกัดปากเบาๆไฟหลากสีหน้าสถานบันเทิงและผู้คนด้านหน้าที่พลุกพล่านทำให้ใจดวงน้อยสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนกลัว มือเรียวยื่นเปิดกระเป๋าสะพายใบเล็กหยิบธนบัตรแบงก์สีแดงออกมาสามแบงก์ให้กับลุงคนขับ ยิ้มระบายบางเบาบนใบหน้าเล็กน้อยแล้วลงจากรถมาท่ามกลางแสงสลัวและเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากรถราที่กำลังวิ่งอยู่บนท้องถนน เสียงพูดคุยกันของนักท่องราตรีในเขตบริเวณสถานที่แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงลมหายใจเข้าออกและเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงของตัวเองชัดเจน พุดตานขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันกระชับสายกระเป๋าสะพายเข้าหาตัวพลางเรียกแรงกำลังใจให้ตัวเอง"แค่ขอยืดเวลาอีกหน่อยเท่านั้นเองคนที่มีเงินไม่ขาดเหลืออะไรอย่างเขาคนนั้นคงจะไม่อะไรหรอกมั้ง"เสียงใสเอ่ยให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สาวเท้าในรองเท้าผ้าใบสีขาวก้าวเดินตรงไปยังหน้าสถานบันเทิงที่มีผู้คนยืนอยู่ประปรายเกาะกลุ่มกันอยู่ ก้มหน้าลงเล็กน้อยตั้งใจจะไม่สบตากับใครทั้งนั้นแต่กลับถูกรั

พุดตานเดินใจลอยจนมาถึงหน้าบ้านหลังเล็กของครอบครัวที่ตอนนี้มีหลอดไฟกำลังทำงานรับหน้าที่ให้แสงสว่างแก่ผู้อาศัยอยู่ ดวงตากลมเหลือบขึ้นยังบ้านหลังเล็กหยุดชะงักสองเท้าที่กำลังก้าวเดิน มองเข้าไปภายในบริเวณบ้านอันน้อยนิดที่มีร่มไม้ของต้นมะม่วงคอยให้หลบแดดหลบฝนได้บ้าง ต้นดอกพุดตานที่แม่ปลูกไว้ตามแนวรั้วกำลังจะบานในวันพรุ่งนี้ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งก็กำลังโรยราตามกาลเวลาของมันนึกไม่ออกว่าชีวิตในวันข้างหน้าจะเป็นยังไง ลำพังเพียงแค่วันนี้ก็เหมือนร่างกายมันจะอ่อนเพลียลงมากจนเหมือนกับต้นไม้ที่ขาดน้ำมานานจะตายอยู่รอมร่อแล้ว"อ้าวกลับมาแล้วเหรอ แล้วนี่มายืนทำอะไรตรงนี้ทำไมไม่เข้าบ้าน"เสียงจากทางด้านหลังทำให้เด็กสาวที่กำลังเหม่อคิดอะไรในหัวสะดุ้งหันมองตาม พุดตานระบายยิ้มน้อยๆ เดินมารับตะกร้าสานในมือของแม่มาถือไว้เองแล้วสอดมือกอดแขนท่านเดินเข้ามาในบ้านด้วยกัน"หนูกำลังคิดถึงเรื่องหนี้...""เฮ้อ... เรื่องนั้นไม่ต้องไปคิดถึงมันหรอก เป็นเด็กก็ต้องคิดถึงแต่เรื่องของเด็กส่วนเรื่องหนี้เดี๋ยวผู้ใหญ่จะช่วยกันหาทางเอง""แต่หนู...""เอาเถอะๆ เลิกคิดเรื่องนั้นแล้วมากินข้าวกันดีกว่า แม่มีทางออกของเรื่องนี้ก็แล้วกั

พุดตานเดินเข้ามาในห้องหลังจากได้รับอนุญาตจากเจ้าของให้เข้าพบได้แล้ว อากาศเย็นฉ่ำอันเป็นผลงานของเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ทำให้ขนอ่อนตามกายเล็กพร้อมใจกันลุกซู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่สะดุดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เตะจมูกทำหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ดวงตากลมเหลือบขึ้นมองคนที่กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วเม้มริมฝีปากเข้าหากันเบาๆ ใบหน้านิ่งสนิทและท่าทางสุขุมเวลาที่เขากำลังเคร่งเครียดอยู่กับงานเหมือนไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่เธอเพิ่งเจอเมื่อวานเลย มองในมุมนี้แล้วเขาดูเหมือนพวกนักธุรกิจใจดีเสียมากกว่า แต่กับเมื่อวานเขาเหมือนพวกคนเจ้าเล่ห์ที่ชอบเล่นแง่กับความรู้สึกคน แถมสายตายังน่ากลัวสุดๆ อีกด้วย"มองพอหรือยัง""อ๊ะ!"เสียงทุ้มดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาทำให้พุดตานที่เผลอจ้องสำรวจโครงหน้าหล่อเหลาในลุคที่เหมือนนักธุรกิจของเขาสะดุ้งเผลออุทานเสียงดังออกมา ศรัณย์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่ยังค้างจากเมื่อคืนยังเด็กสาวกลางห้องทำงานตัวเองพลางยกมุมปากขึ้นนิดๆ สีหน้าที่แสดงความรู้สึกทั้งหมดออกมาอย่างปกปิดไม่ได้นั้นทำให้เขานึกสนุกขึ้นมาดวงตากลมสั่นไหวสองมือจิกเข้าหากันจนเกร็งร่างกายแข็งท

นิ้วเรียวค่อยๆ สอดกลับเข้ามาในร่องแคบฉ่ำแฉะของตัวเองช้าๆ ในขณะที่คนออกคำสั่งกดยิ้มมุมปากโน้มลงมาซุกไซ้ลำคอขาว ลิ้นสากตวัดเลียเนื้อนุ่มหอมกรุ่นสลับเม้มเบาๆ เบี่ยงตัวลงจากกายเล็กมาด้านข้างเลื่อนมือสัมผัสผิวนุ่มเหมือนเด็กของคนตัวเล็กไปมาจนทั่วบีบเคล้นก้อนเนื้อใหญ่นุ่มมือขยี้เม็ดบัวแข็งชันตวัดนิ้วเขี่ยเบาๆ ยกตัวขึ้นมาทาบช่วงอกเลื่อนมือลงมากลางง้ามขากวาดมือไล้ตามเรียวขาสวยหยอกล้อมุมเนื้อความอ่อนไหวเล่นในขณะที่นิ้วน้อยกำลังขยับเข้าออกกลางร่องแคบอย่างเชื่องช้า"อ๊า.." เสียงหวานเผลอหลุดออกมาแผ่วเบากระตุ้นความดิบเถื่อนในกายหนุ่มก่อนเจ้าของจะรีบเม้มปากกลั้นกลับศรัณย์เงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าจิ้มลิ้มแดงซ่านด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย แตะปลายลิ้นกับมุมปากเหลือบมองเนินสาวเกลี้ยงเกลาพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นร่างสูงขยับขึ้นมาคร่อมร่างเล็กกลับไว้ใต้ร่างอีกครั้ง ทาบทับลงมาบนกายเล็กกดริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มนิ่มแน่นก่อนจะบดกัดมันแรงๆ สะบัดมือเล็กออกจากจุดเชื่อมต่อดันขาสวยขึ้นพาดท่อนขาแกร่งกดเป้ากายหนาลงกับเนินเนื้ออุ่นหมุนควงให้จุดอ่อนไหวสาวสัมผัสกับความหยาบของกางเกงเนื้อดีฝ่ามือใหญ่ฟ้อนเฟ้นหยอกล้อกับก้อนเนื้อก

พุดตานเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับมือที่กุมท้องน้อยเอาไว้แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความโล่งอกอย่างชัดเจน วันนี้ประจำเดือนเธอมาแล้วหลังจากกังวลกลัวว่ายาคุมฉุกเฉินที่คนของศรัณย์พาแวะซื้อให้จะใช้ไม่ได้ผล แต่พอข้ามวันแล้วเกิดมีประจำเดือนตั้งแต่เช้าตรู่โดยที่ดวงตะวันยังไม่ทันขึ้นมาปลุกเหมือนทุกวันก็สบายใจรอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับสองเท้าที่ขยับก้าวเดินตรงเข้าไปในห้องครัวซึ่งอยู่ทางปีกซ้ายของตัวบ้านภายใต้หลังคาเดียวกัน ส่วนห้องน้ำจะอยู่ฝั่งตรงข้าม"มีอะไรให้หนูช่วยทำไหมคะ""อ้าวตื่นแล้วเหรอ แล้วนั่นเท้ากับไข้ดีขึ้นแล้วหรือไง""..." คำถามของผู้ให้กำเนิดทำรอยยิ้มหวานชะงักไปเล็กน้อย เมื่อวานเพราะการเดินที่ผิดแผกไปจากเดิมเธอจึงบอกทุกคนไปว่าเดินไม่ระวังทำให้ข้อเท้าพลิก นับว่าโชคดีที่ไม่มีใครสงสัยอะไรรวมถึงบุพการีด้วย"มาช่วยแม่หั่นเต้าหู้นี่มาเดี๋ยวแม่จะได้ทำผัดเต้าหู้ทรงเครื่อง""ค่ะ"การดึงเรื่องออกจากเท้าทำให้พุดตานยิ้มออกมาได้ ยังรู้สึกผิดที่ต้องโกหกผู้ให้กำเนิดไปแบบนั้นแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจและไม่อยากให้ท่านคิดมากด้วยจริงสิ! วันนี้เป็นกำหนดครบเจ็ดวันตามที่