ขัดดอกรัญจวน

"นังหนูถึงแล้ว"

เสียงเรียกจากคนขับแท็กซี่ด้านหน้าดึงสติของเด็กสาวบนเบาะนั่งด้านหลังให้กลับมาโฟกัสกับปัจจุบันอีกครั้ง ดวงตากลมโตเหลือบหันมองสถานที่ตามโลเคชั่นที่ได้รับมาพลางกัดปากเบาๆ

ไฟหลากสีหน้าสถานบันเทิงและผู้คนด้านหน้าที่พลุกพล่านทำให้ใจดวงน้อยสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนกลัว มือเรียวยื่นเปิดกระเป๋าสะพายใบเล็กหยิบธนบัตรแบงก์สีแดงออกมาสามแบงก์ให้กับลุงคนขับ ยิ้มระบายบางเบาบนใบหน้าเล็กน้อยแล้วลงจากรถมา

ท่ามกลางแสงสลัวและเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากรถราที่กำลังวิ่งอยู่บนท้องถนน เสียงพูดคุยกันของนักท่องราตรีในเขตบริเวณสถานที่แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงลมหายใจเข้าออกและเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงของตัวเองชัดเจน พุดตานขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันกระชับสายกระเป๋าสะพายเข้าหาตัวพลางเรียกแรงกำลังใจให้ตัวเอง

"แค่ขอยืดเวลาอีกหน่อยเท่านั้นเองคนที่มีเงินไม่ขาดเหลืออะไรอย่างเขาคนนั้นคงจะไม่อะไรหรอกมั้ง"

เสียงใสเอ่ยให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สาวเท้าในรองเท้าผ้าใบสีขาวก้าวเดินตรงไปยังหน้าสถานบันเทิงที่มีผู้คนยืนอยู่ประปรายเกาะกลุ่มกันอยู่ ก้มหน้าลงเล็กน้อยตั้งใจจะไม่สบตากับใครทั้งนั้นแต่กลับถูกรั้งไว้ด้วยท่อนแขนใหญ่ของการ์ดร่างสูงที่ยืนทำหน้าที่อยู่ด้านหน้า

"ขอบัตรประชาชนครับ"

"คะ? บัตรเหรอ" เจ้าของดวงหน้าใสเอียงคอเล็กน้อยถามกลับ เธอไม่เคยมาเที่ยวสถานที่แบบนี้แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ชายร่างสูงตรงหน้าถามถึงบัตร หรือคนจะที่เข้าไปได้ต้องเป็นคนไทยเท่านั้นเหรอ

"อายุไม่ถึงเข้าไม่ได้ครับ" ในระหว่างที่เอ่ยเสียงลอดริมฝีปากคลายความสงสัยก็กวาดสายตามองคนตัวเล็กกว่าไปด้วย

มือเล็กสอดเข้าในกระเป๋าค้นหาบัตรประชาชนเพื่อยืนยันอายุของตัวเองแอบประหม่าอยู่ไม่น้อยที่ถูกกวาดสายตามองสำรวจราวกับตัวเองเป็นสินค้าที่กำลังจะถูกซื้อก็ไม่ปาน เผลอกลั้นลมหายใจค่อยๆ ยื่นบัตรส่วนตัวในมือให้กับคนตรงหน้า

"สิบเก้า?"

"ค่ะ อีกสองเดือนถึงจะสิบเก้าบริบูรณ์ค่ะ" 

"..เข้าไม่ได้ ไปที่อื่นไป"

พุดตานขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เธอรับบัตรส่วนตัวในมือใหญ่มาถือไว้แบบงงๆ ขยับเดินห่างออกจากตรงนั้นมาเล็กน้อยเพราะมีคนกำลังต่อแถวรออยู่ด้านหลัง ยืนรอจนกระทั่งคนเริ่มบางตาจึงเดินกลับไปหาคนตรวจบัตรด้านหน้าอีกครั้ง

"เห็นว่าวันนี้นายเข้าเหรอวะ"

"เออ เมื่อกี้กูยังเห็นพี่เขตอยู่เลย นายน่าจะมาถึงแล้ว"

"แล้ว..."

"ขอโทษนะคะ คือหนูจำเป็นต้องเข้าไปด้านในจริงๆ ค่ะ หนูมีธุระสำคัญมากจำเป็นต้องเข้าไปจริงๆ พี่ให้หนูเข้าไปได้ไหมคะ"

เสียงใสเอ่ยแทรกบทสนทนาของการ์ดร่างสูงสองคนด้านหน้าดึงสองคนที่กำลังจุดบุหรี่สนทนากันอยู่หันความสนใจมายังเด็กสาวอีกครั้ง 

"ธุระอะไรก็เรื่องของน้องครับ แต่พี่ก็มีหน้าที่ของพี่ กฎคือห้ามเข้าก็เข้าไม่ได้ครับ"

"แต่หนู..."

"เอาน่า พี่รู้ว่าเด็กวัยนี้อยากรู้อยากลองแต่รออีกสักปีสองปีค่อยมาใหม่แล้วกัน"

"หนูไม่ได้..."

"มีอะไรกัน"

เสียงใสชะงักลงทันทีที่มีใครอีกคนเอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคนมาใหม่ในชุดเสื้อสูทดูดีสีดำเดินออกมาจากด้านใน ใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับดูน่าเกรงขามชวนใจสั่นทำเธอรีบเก็บคำพูดต่างๆ ที่กำลังจะเอ่ยออกไปกลับทันที

เขตแดนเหลือบมองเด็กสาวหน้าใสตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมายังลูกน้องสองคนอีกครั้ง มือหนาสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงรอคำตอบจากลูกน้อง

"ไม่มีอะไรครับพี่ เด็กแค่อยากรู้อยากลองจะเข้าไปให้ได้เท่านั้นเอง"

ดวงตาเรียวเหลือบมองเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้งพลางครางรับในลำคอเบาๆ ยกมือตบไหล่ของลูกน้องสองสามทีแล้วหันหลังกำลังจะเดินกลับเข้าด้านในแต่ก็ถูกเรียกไว้ด้วยเสียงใสของคนตัวเล็กด้านหลัง

"เดี๋ยวค่ะ"

"..."

"คุณเป็นเจ้าของที่นี่เหรอคะ"

"..." หมุนตัวหันกลับมามองใบหน้าใสของเด็กที่ดูยังไงก็เหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะนิ่งๆ

"หนูอยากขอยืดเวลาเรื่องเงิน..."

"ฉันไม่ใช่เจ้าของ นายไม่พบลูกหนี้เคสเล็กๆ กลับไปเถอะ"

"แต่หนูอยากขอเวลาจริงๆ นะคะ ถึงเงินนั้นจะเล็กน้อยสำหรับพวกคุณแต่สำหรับคนหาเช้ากินค่ำแบบหนูมันเยอะมากจริงๆ นะคะ หนูขอเวลาไม่นานจะไม่เซ้าซี้ถ้าเจ้านายคุณบอกว่าไม่ได้หนูก็จะกลับเลย แค่สิบนาทีหนูสัญญา"

"..."

เขตแดนหลุบมองมือเล็กที่ยกขึ้นมาชูนิ้วก้อยน้อยเป็นคำมั่นสัญญาเพียงนิดแล้วเหลือบกลับขึ้นยังดวงหน้าใสของเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาเรียวไม่ปรากฏความรู้สึกใดๆ มีเพียงนัยน์ตาดำขลับที่กำลังจดจ้องคนตัวเล็กนิ่งอยู่แบบนั้น 

จำนวนเงินก้อนนั้นที่เด็กสาวพูดถึงอาจไม่ได้สะกิดขนหน้าแข้งเจ้านายเลยด้วยซ้ำ แต่คนเราในเมื่อหยิบยืมใครมาแล้วก็ต้องใช้คืนหากไม่มีปัญญาจะใช้คืนก็ไม่ควรจะก่อมันตั้งแต่เริ่มแรก โดยปกติแล้วเจ้านายเขาไม่ใช่คนที่จะหยิบยืมให้ใครทั่วไปยิ่งคนธรรมดาที่เหมือนไม่มีปัญญาจะชดใช้คืนให้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย แล้วกับเด็กตรงหน้า... หรือจะมีประโยชน์อย่างอื่นแฝงอยู่

คิดแล้วก็นึกย้อนไปถึงลูกหนี้ที่เคยผ่านตามาว่าจะมีใครน่าสะดุดตาบ้าง เขาไม่ได้รับเรื่องนี้โดยตรงโดยเฉพาะลูกหนี้รายเล็กๆ ไม่ค่อยสำคัญจะมีลูกน้องคอยดูแลต่ออีกทีจึงไม่ค่อยรู้รายละเอียดมากนัก 

"ตามมา"

---