ep2 สมบัติชิ้นสุดท้าย

พุดตานเดินใจลอยจนมาถึงหน้าบ้านหลังเล็กของครอบครัวที่ตอนนี้มีหลอดไฟกำลังทำงานรับหน้าที่ให้แสงสว่างแก่ผู้อาศัยอยู่ ดวงตากลมเหลือบขึ้นยังบ้านหลังเล็กหยุดชะงักสองเท้าที่กำลังก้าวเดิน มองเข้าไปภายในบริเวณบ้านอันน้อยนิดที่มีร่มไม้ของต้นมะม่วงคอยให้หลบแดดหลบฝนได้บ้าง ต้นดอกพุดตานที่แม่ปลูกไว้ตามแนวรั้วกำลังจะบานในวันพรุ่งนี้ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งก็กำลังโรยราตามกาลเวลาของมัน

นึกไม่ออกว่าชีวิตในวันข้างหน้าจะเป็นยังไง ลำพังเพียงแค่วันนี้ก็เหมือนร่างกายมันจะอ่อนเพลียลงมากจนเหมือนกับต้นไม้ที่ขาดน้ำมานานจะตายอยู่รอมร่อแล้ว

"อ้าวกลับมาแล้วเหรอ แล้วนี่มายืนทำอะไรตรงนี้ทำไมไม่เข้าบ้าน"

เสียงจากทางด้านหลังทำให้เด็กสาวที่กำลังเหม่อคิดอะไรในหัวสะดุ้งหันมองตาม พุดตานระบายยิ้มน้อยๆ เดินมารับตะกร้าสานในมือของแม่มาถือไว้เองแล้วสอดมือกอดแขนท่านเดินเข้ามาในบ้านด้วยกัน

"หนูกำลังคิดถึงเรื่องหนี้..."

"เฮ้อ... เรื่องนั้นไม่ต้องไปคิดถึงมันหรอก เป็นเด็กก็ต้องคิดถึงแต่เรื่องของเด็กส่วนเรื่องหนี้เดี๋ยวผู้ใหญ่จะช่วยกันหาทางเอง"

"แต่หนู..."

"เอาเถอะๆ เลิกคิดเรื่องนั้นแล้วมากินข้าวกันดีกว่า แม่มีทางออกของเรื่องนี้ก็แล้วกัน"

ช่อผกาชักจูงมือลูกสาวให้เข้ามาในบ้านด้วยกัน ทันทีที่ร่างกายสัมผัสเข้ากับสภาพอากาศในบ้านก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงและขวดเหล้าเบียร์ที่ระเนระนาดเต็มพื้นบ้าน ส่วนเจ้าของการกระทำนั้นกำลังนั่งยกขวดอยู่บนพื้นอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก

เหมือนจะเป็นภาพชินตาสำหรับสองสามวันมานี้ไปแล้วสำหรับคนในครอบครัว จากบ้านที่มีแต่เสียงหัวเราะมีแต่ความสุขเพียงชั่วค่ำคืนก็เปลี่ยนกลับราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ มันเร็วจนไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ

"พ่อคะ"

"คุณ..."

พุดตานปล่อยมือออกจากแขนของแม่เดินเข้าไปพยุงร่างสูงของผู้เป็นพ่อที่นั่งกระดกขวดเสียงดังอึกๆ ราวกับเป็นน้ำเปล่า ใบหน้าแดงคล้ำเต็มไปด้วยความเครียดหมดหวังปรือตาหันมองมายังร่างเล็กของลูกสาวแล้วสะอื้นไห้ออกมาเสียงดัง

"ลุกขึ้นนั่งบนโซฟาก่อนนะคะ"

"พ่อขอโทษ พ่อขอโทษ.. ฮึก ฮึก..."

"รู้ว่าทำผิดไปแล้วก็ควรจะมาช่วยกันแก้ไขไม่ใช่วันๆ เอาแต่มานั่งหมดอาลัยเมาแบบนี้ คุณอย่าทำให้ฉันกับลูกผิดหวังไปมากกว่านี้เลยค่ะ"

"ผมผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว..."

ริมฝีปากอิ่มแดงเรื่อธรรมชาติถูกเจ้าของขบเม้มเข้าหากันดวงตากลมสั่นระริกหย่อนตัวนั่งข้างบุพการีที่กำลังนั่งสะอื้นไห้สำนึกผิด กลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงคละคลุ้งไปทั่วบ้านสภาพไม่น่าดูของท่านยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยบีบรัดกันแน่นด้วยความเจ็บปวด

"เฮ้อ... พุดตานมาช่วยแม่เก็บกวาดบ้านมาลูก"

"..ค่ะ"

เด็กสาวดวงหน้าจิ้มลิ้มครางรับพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ หยัดกายลุกขึ้นเดินมาเก็บขวดที่ระเนระนาดบนพื้นไปใส่ในถังขยะ ตามด้วยเดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดทำความสะอาดพื้น ใช้เวลาในการเก็บกวาดบ้านราวเกือบยี่สิบนาทีก็เสร็จเป็นเวลาเดียวกับที่ผู้เป็นแม่ยกอาหารมาตั้งบนโต๊ะขนาดไม่ใหญ่มากล้อมรอบด้วยโซฟาสามตัวหน้าโทรทัศน์จอนูนขนาดสามสิบสองนิ้ว

กลิ่นหอมของแกงส้มดอกแคและปลาทับทิมทอดลอยโชยมาเตะจมูกเรียกน้ำย่อย แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกหิวตามไปด้วยเลยเพราะปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่

"มากินข้าวกินปลาก่อนแล้วค่อยไปช่วยกันคิดหาทางออก"

ช่อผกานั่งลงบนพื้นที่มีพรมปูไว้เรียกลูกสาวและสามีที่กำลังนั่งคอตกหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อยู่บนโซฟาให้มาทานข้าวด้วยกัน พอท้องอิ่มเดี๋ยวก็คิดหาหนทางออกเจอเอง

พุดตานเดินมานั่งลงข้างแม่เหลือบขึ้นมองท่านเล็กน้อยแล้วรีบหลุบตาลง เธอไม่ได้บอกพวกท่านว่าเธอไปขอโอกาสให้ช่วยยืดเวลากับทางเจ้าหนี้มา และยิ่งคิดไม่ออกว่าเงินจำนวนมากขนาดนั้นยังจะมีทางอื่นให้ออกอีกหรือไม่

"แม่.. มีทางออกเหรอคะ เงินก้อนนั้นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ"

"กินข้าวๆ เวลากินอย่าเพิ่งพูดเรื่องเครียดเดี๋ยวจะพาลกินไม่อร่อยอีก"

"..." ริมฝีปากอิ่มปิดลงเม้มเข้าหากันน้อยๆ ลมหายใจอุ่นถูกเจ้าของพ่นออกมาเสียงเบามือรับจานข้าวสวยร้อนๆ จากมือของแม่มาวางตรงหน้าตัวเอง

เด็กสาวเหลือบขึ้นมองพ่อที่ยังนอนกุมขมับอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ไหล่กว้างสั่นสะท้านเป็นระยะในขณะที่ใบหน้ากำลังแดงก่ำลามไปถึงลำคอและใบหูทั้งสองข้าง

เสกสรรเป็นคนคอแข็งพอสมควรเหล้าเพียงไม่กี่ขวดไม่สามารถทำให้เขาเมาจนภาพตัดได้ แต่ก็มีความมึนหัวอยู่ไม่น้อย ยิ่งมีเรื่องให้เครียดคิดหาทางออกไม่เจอก็มีความปวดหัวตามขึ้นมากไปอีก

"ที่ดินตรงชานเมืองนั่น... คุณก็แบ่งมาขายไปเถอะ อย่างน้อยๆ ก็พอไปทบดอกให้พวกเจ้าหนี้คุณพอยืดเวลาให้เราออกไปได้"

ดวงตากลมหันความสนใจจากพ่อที่นอนทิ้งตัวหมดแรงบนโซฟามายังแม่ที่เปรยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่มีเสียงช้อนกระทบกับขอบชามเบาๆ ที่ดินที่ท่านพูดถึงเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ปู่กับย่าเหลือไว้ให้ เรียกได้ว่าเป็นที่ทำกินผืนสุดท้ายที่ตอนนี้ยังเหลืออยู่ในมือเลยก็ว่าได้

"ไม่..." 

"ไม่อะไรกัน ถ้าคุณไม่ขายมันแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ จำนวนเงินมันไม่ใช่น้อยๆ ไม่รู้ว่าขายหมดนั่นแล้วจะพอใช้เขาหรือเปล่า ไอ้ตอนจะหยิบยืมทำไมไม่คิดถึงลูกเมียคิดถึงคนอื่นแบบนี้บ้าง" เสียงแผ่วที่หลุดออกมาทำให้ช่อผกาเลือดขึ้นหน้า ชีวิตไม่รู้จะรอดถึงพรุ่งนี้หรือเปล่าแต่ก็ยังจะหวงที่ไม่ยอมแบ่งขายไปอีก หากตอนหยิบยืมเขามาแล้วคิดถึงลูกเมียแบบนี้บ้างก็คงจะดีไม่น้อย

"ไม่เหลือแล้ว.."

"อะไรคือไม่เหลือแล้ว คุณพูดให้มันชัดเจนเดี๋ยวนี้เลยนะคุณเสก"

"ที่ดินผืนนั้นมันไม่เหลือแล้วไง ผมเอามันไปค้ำประกันเงินที่ยืมมาตอนนี้มันไม่ใช่ของเราแล้วมันเป็นของคนอื่นไปแล้ว"

"คุณว่ายังไงนะ.. ที่ดินผืนนั้น สมบัติของพ่อแม่ที่เหลือไว้คุณเอาไปค้ำประกันเงินที่ยืมมาเล่นพนันหมดแล้วงั้นเหรอ"

"...ผมขอโทษ ตอนนั้นมัน... ขอโทษ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วฮือ.. ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ..."

เสียงถอนหายใจเบาๆ พร้อมเปลือกตาที่ปิดลงเพราะความผิดหวังของแม่ทำให้พุดตานกล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ ก้มหน้าลงตักข้าวเข้าปากเคี้ยวทั้งน้ำตาจนรู้สึกได้ถึงความเค็มปร่าภายในโพรงปาก

เธอน่าจะฟังท่านไม่น่าจะเกริ่นเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย ดูตอนนี้แม้แต่จะกลืนข้าวยังรู้สึกกลืนไม่ลง ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นร้องไห้ของพ่อที่แสดงถึงความรู้สึกผิดและขอโทษก็ยิ่งกลืนยาก 

"หนูอิ่มแล้วค่ะ หนูขึ้นไปอาบน้ำนะคะ"

พุดตานเอ่ยบอกแม่ที่นั่งสูดหายใจเข้าออกหน้านิ่งขอบตาแดงก่ำอยู่ด้านข้าง ความอึดอัดทำให้อยากเดินหนีไปจากตรงนี้สักพัก รอให้ทุกคนใจเย็นลงก่อนแล้วค่อยกลับมาคุยกันใหม่ว่าจะเอายังไงต่อ

ร่างเล็กเดินขึ้นมาบนห้องชั้นสองของตัวบ้านปิดประตูลงแล้วทรุดตัวนั่งลงกับพื้นกอดเข่าร้องไห้ออกมากับตัวเองเบาๆ เวลาเพียงไม่กี่วันแต่ชีวิตเธอตาลปัตรเปลี่ยนไปหมด เธอคิดไม่ออกว่าจะสามารถช่วยครอบครัวได้ยังไง เงินเดือนที่ได้เพียงค่าแรงขั้นต่ำต่อวันก็พอให้อิ่มท้องเท่านั้น มันไม่เพียงพอที่จะเอามาทบดอกที่มากมายนั้นได้เลยด้วยซ้ำ

เสียงสะอื้นไห้ดังในลำคอพร้อมกับแรงสั่นสะท้านของไหล่มนที่กำลังสะเทือนไปทั่วร่างเล็ก ปลายเล็บจิกลงบนผิวเนื้อนอกร่มผ้าจนเกิดเป็นรอยเล็บแดงเข้มชัดเจน แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เท่าใจที่กำลังบีบรัดกันแน่นเลยสักนิด

เธอต้องทำยังไงถึงจะช่วยครอบครัวได้ ต้องทำยังไงถึงจะทำให้ครอบครัวกลับมามีความสุขได้อีกครั้ง ต้องทำยังไงดี...

---