ep4 ข้อเสนอ

พุดตานเดินเข้ามาในห้องหลังจากได้รับอนุญาตจากเจ้าของให้เข้าพบได้แล้ว อากาศเย็นฉ่ำอันเป็นผลงานของเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ทำให้ขนอ่อนตามกายเล็กพร้อมใจกันลุกซู่ 

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่สะดุดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เตะจมูกทำหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ดวงตากลมเหลือบขึ้นมองคนที่กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วเม้มริมฝีปากเข้าหากันเบาๆ 

ใบหน้านิ่งสนิทและท่าทางสุขุมเวลาที่เขากำลังเคร่งเครียดอยู่กับงานเหมือนไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่เธอเพิ่งเจอเมื่อวานเลย มองในมุมนี้แล้วเขาดูเหมือนพวกนักธุรกิจใจดีเสียมากกว่า แต่กับเมื่อวานเขาเหมือนพวกคนเจ้าเล่ห์ที่ชอบเล่นแง่กับความรู้สึกคน แถมสายตายังน่ากลัวสุดๆ อีกด้วย

"มองพอหรือยัง"

"อ๊ะ!"

เสียงทุ้มดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาทำให้พุดตานที่เผลอจ้องสำรวจโครงหน้าหล่อเหลาในลุคที่เหมือนนักธุรกิจของเขาสะดุ้งเผลออุทานเสียงดังออกมา 

ศรัณย์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่ยังค้างจากเมื่อคืนยังเด็กสาวกลางห้องทำงานตัวเองพลางยกมุมปากขึ้นนิดๆ สีหน้าที่แสดงความรู้สึกทั้งหมดออกมาอย่างปกปิดไม่ได้นั้นทำให้เขานึกสนุกขึ้นมา

ดวงตากลมสั่นไหวสองมือจิกเข้าหากันจนเกร็งร่างกายแข็งทื่อแต่กระแสเลือดกลับแล่นขึ้นสู่ใบหน้าจนสองแก้มเนียนนั้นแดงปลั่งขึ้นมา 

ร่างสูงดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือหนาคว้าแก้วไวน์สีแดงเข้มจนดำขึ้นมาถือไว้สอดมืออีกข้างที่ว่างเข้ากับกระเป๋ากางเกงหมุนเท้าเดินออกมาด้านนอกโต๊ะตรงมายังโซฟาชุดใหญ่กลางห้อง

หย่อนสะโพกลงบนเบาะนุ่มยกขาขึ้นไขว่ห้างหมุนควงแก้วไวน์ในมือเบาๆ ด้วยความใจเย็น ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบรับรสสัมผัสนุ่มละมุนลิ้นแทนมื้อเช้า

"พูดธุระเธอมาสิเด็กน้อย กว่าจะได้พบฉันไม่ง่ายเลยไม่ใช่หรือไง หรือจะยืนเกร็งอยู่แบบนั้นโดยไม่พูดอะไรเลย" 

น้ำเสียงที่เจ้าพ่อเงินกู้เอ่ยออกมาเหมือนผู้ใหญ่ใจดีกำลังหว่านล้อมเด็กน้อยให้คล้อยเดินตามแต่กลับทำให้พุดตานขนลุกสันหลังเย็นวาบแปลกๆ เหมือนเขาเดินเข้ามากระซิบข้างหูทำรู้สึกเย็นสะท้านไปทั้งร่าง ร่างเล็กค่อยๆ หมุนเท้าแข็งทื่อกลับมายังเจ้าของห้องที่นั่งไขว่ห้างสบายใจ เกร็งคอแข็งไม่กล้าหายใจดัง

ฟันคมขบกัดกลีบปากล่างแรงๆ เพื่อเรียกสติ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงตัวเองออกจากความกลัวกล้าเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้ของพ่อเพื่อต่อรองขอความเห็นใจยืดเวลาให้

"น.. หนู.."

"ว่าไง..." เอ่ยเสียงพร่าพลางยกไวน์ในมือขึ้นจิบ ยกมุมปากชิดแก้วใสบนริมฝีปากขึ้นนิดๆ จ้องมองเหยื่อตัวน้อยไม่วางตา

"...หนูอยากมาคุยกับคุณเรื่องหนี้ของพ่อค่ะ ขอเวลาให้เราอีกหน่อยได้ไหมคะมันจำนวนเยอะมากเกินกว่าเวลาแค่เจ็ดวันจะหามาได้ ขอเวลาอีกสักหน่อยได้ไหมคะ"

"นานเท่าไหร่ หนึ่งเดือน สองเดือนหรือหนึ่งปี หรือทั้งชีวิต ไหนเธอลองบอกฉันมาสิว่าฉันต้องให้เวลานานเท่าไหร่เธอถึงจะสามารถหาจำนวนเงินก้อนนั้นมาคืนได้ ทั้งต้นและดอก"

"..." คำถามที่อีกฝ่ายถามกลับมากลับทำให้พุดตานเงียบลงให้คำตอบไม่ได้ ใช่ จำนวนเงินก้อนนั้นไม่ใช่น้อยๆ แม้เธอกับครอบครัวหากันทั้งชีวิตก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสหาได้สักครึ่งหนึ่งของมันหรือเปล่า

ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมรอบห้องเย็นฉ่ำชวนขนลุกอีกครั้งหลังเด็กสาวเงียบลงไม่รู้จะให้คำตอบยังไง ศรัณย์แสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันเอนหลังลงกับพนักพิงเอียงหน้ามองเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนกำลังรอคำตอบ

"ที่จริงมันก็พอจะทางช่วยอยู่หรอกนะ อยากฟังไหมล่ะ"

พุดตานเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ไม่ได้ตอบรับว่าอยากจะฟังหนทางที่เขาเสนอมา เธอมองไม่ออกเลยว่าหนทางไหนที่พอจะเหลือช่องว่างให้เธอเดินออกมาได้บ้าง

"หึ ก็แค่ปล่อยให้ฉันเอาที่ดินตรงนั้นมาหนี้ทั้งหมดก็จะจบ หรือไม่ก็.. เอาสิ่งมีค่าที่เธอมีมาแลกสิ อย่างเช่น... ร่างกาย"

สิ้นเสียงทางเลือกที่เจ้าหนี้เสนอให้ก็เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางศีรษะกลางห้องทึบแบบไม่ทันตั้งตัว ร่างกายมันชาวาบแข็งทื่อแม้แต่การเต้นของหัวใจยังรู้สึกว่ามันหยุดชะงักไปชั่วขณะเลย พุดตานกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอดวงตาพร่ามัวเห็นแต่แสงสลัวบดบังภาพเบื้องหน้า ไม่รู้สติหลุดหลงอยู่ในภวังค์นานเท่าไหร่มารู้ตัวอีกทีประโยคถัดมาก็ดังกระทบโสตประสาทแล้ว

"ถ้าเธอทำตัวดีถูกใจฉันมากไม่แน่ฉันอาจใจดีลดดอกให้เธอเหลือแต่ต้นก็ได้"

พุดตานมองใบหน้าคมเข้มของเจ้าหนี้ที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าด้วยขอบตาร้อนผ่าว เธอไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าเรื่องที่เขากำลังพูดถึงคืออะไร เลือกเอาร่างกายมาขัดดอกหรือจะเอาที่ดินผืนทำกินสุดท้ายของครอบครัวมาให้ เธอมีทางเลือกเพียงแค่สองทางเท่านั้น

หากไร้ที่ดินผืนนั้นแล้วครอบครัวเธอจะเหลืออะไร สมบัติที่ปู่กับย่าเหลือไว้ให้เพียงอย่างเดียวมีหรือจะทำใจยกให้กับใครที่ไหนก็ไม่รู้ได้ แต่หากเป็นร่างกายของเธอ... มันก็เป็นแค่ของเธอคนเดียวเท่านั้น เพียงแค่ใช้มันมาช่วยผ่อนผันยืดระยะเวลาให้เธอกับครอบครัวได้มีเวลาหาเงินมากขึ้น

แต่มันก็ทำใจได้ยากที่จะยอมให้ร่างกายตัวเองถูกคนแปลกหน้าจับต้องสิ่งหวงแหน หนำซ้ำยังไม่ใช่คนรักกันอย่างที่เคยคิดเฝ้าฝันอยากมอบกายถวายให้กับคู่ครองในอนาคตด้วย เธอควรทำยังไงดี

"ว่าไง คิดได้หรือยังฉันไม่มีเวลามานั่งรอคำตอบเธอทั้งวันหรอกนะ"

"...แค่ครั้งเดียวใช่ไหมคะ"

"เธอคิดว่าไง เงินที่พ่อเธอกู้ไปเล่นพนันไม่ใช่แค่ร้อยสองร้อยที่เธอนอนกับฉันแค่ครั้งเดียวแล้วจะลบหนี้ได้เลย"

"แล้วต้องนานแค่ไหนคะ"

"จนกว่าเธอจะใช้หนี้ฉันหมด หรือหากเธอถูกใจฉันมากไม่แน่หนี้ก้อนนั้นอาจจะหมดเร็วก็ได้"

เป็นอีกครั้งที่ริมฝีปากสวยถูกเจ้าของขบเม้มเข้าหากันจนคนมองยังแอบหงุดหงิดแทน ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมาอย่างคิดหนักเห็นสีหน้าหนักใจผ่านใบหน้าจิ้มลิ้มชัดเจน ศรัณย์ดันลิ้นดุนมุมปากเบาๆ อย่างนึกสนุก แค่เห็นสีหน้าของเด็กสาวก็รู้ไปถึงความคิดและคำตอบที่จะได้รับแล้ว

"ตกลงค่ะ หนูจะใช้หนี้คุณแทนพ่อเอง"

---