07/1- ล่อเหยื่อ

@มหาลัย T

          “เย้ เย้ /เย้ เย้!” เสียงมิลินและพริบพราวตะโกนร้องออกมาด้วยความดีใจ เมื่อการสอบวิชาสุดท้ายได้สิ้นสุดลง

          “วันนี้เอาไง” คิว เพื่อนชายในกลุ่มถามมิลินและพริบพราวที่มัวแต่แสดงอาการดีใจกันอยู่หน้าห้อง

          “กูจองโต๊ะไว้แล้วนะ เออ! เมื่อกี้คลับแม่งโทรมาบอกกูว่ามีโปรโมชั่นให้กูพิเศษ วันนี้เราจะได้โต๊ะที่อยู่ชั้นVIP ฟรี” เสียงของวาโยเพื่อนชายในกลุ่มอีกคน ที่เขาพึ่งเดินตามมาสมทบหลังออกมาจากห้องสอบ

          “กรี๊ดดดดดด”

          “โอ๊ย อะไรของมึง!” วาโยร้องถามพริบพราวด้วยความรำคาญ เมื่ออยู่ๆ เธอก็กรี๊ดออกมาเสียงดัง

          “ก็แกบอกฉันว่า วันนี้เราจะได้โต๊ะชั้นVIPไงแก กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด ชั้นVIPนี่มันเป็นความฝันของฉันกับยัยลินเลยนะ”

          “ชั้น VIP เลยเหรอ จะได้มานี่มันไม่ได้มากันง่ายๆ เลยนะ มันไม่ใช่แค่มีเงินอย่างเดียว มันต้องมีเส้นมีสาย รู้จักกับเจ้าของคลับด้วย” มิลินเอ่ยถามวาโยเมื่อเธอรู้สึกสงสัย ว่าทำไมเพื่อนรักของเธอถึงโชคดีได้โปรโมชั่นแบบนี้มาได้ง่ายๆ

          “เขาบอกว่า กูเป็นนักแข่งที่พึ่งแข่งรถชนะไป เขาอยากให้กูได้ไปใช้บริการ เหมือนให้กูไปโปรโมทคลับให้เขาด้วย”

          “อ่า~ดีจังที่มีเพื่อนเก่ง วันนี้ลินจะได้แต่งตัวสวยๆ อัพลงIG สักหน่อย” มิลินกล่าวชื่นชมเพื่อนชายด้วยดวงตาเป็นประกาย

          “แต่ก็เสียดายจัง...คลับก็น่าจะให้แกได้โต๊ะที่ชั้นVVIP ไปเลยนะ” พริบพราวบ่นอุบอิบออกมาให้เพื่อนทุกคนได้ยิน

          “ชั้นVIP ก็บุญหัวมึงแล้วไหมครับ มึงต้องไปเป็นเมียมาเฟียก่อนนะครับ มึงถึงจะได้อยู่ห้องVVIP บนนั้นก็มีแต่พวกมาเฟีย” วาโยรีบอธิบายความพิเศษของห้องให้กับพริบพราวฟัง

          “กรี๊ดดด ฉันอยากเป็นเมียมาเฟียยยยยย” พริบพราวจีบปากจีบคอแสดงความปรารถนาของตัวเองออกมาอย่างออกหน้าออกตา

          “กูจะหยิกกีมึงให้ ชะตากีมึงจะขาดเอานะครับ” วาโยว่าให้อย่างรำคาญ

          “ทุเรส ไอ้บ้าวาโย พูดกี อะไรของแก ชะตาแกสิจะขาด เตรียมเรียกฉันว่านายหญิงพริบพราวได้เลย”

          “ถุย !”

          ขณะที่เพื่อนรักทั้งสองกำลังเถียงกัน แต่มิลินกลับชะงักนิ่งไปเมื่อมีคำพูดหนึ่งมาสะกิดใจเธอ

          “มาเฟีย...” มิลินทวนคำพูดออกมาอย่างแผ่วเบา แต่มันก็ทำให้ทุกคนในกลุ่มพอได้ยิน

          “ลิน...ยังโอเครึเปล่า?” คิว รีบถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะทุกคนในกลุ่มรู้ดีว่ามิลินเคยถูกมาเฟียลวนลามมาก่อน

          “...โอเคๆ แล้ว ฉันลืมมันไปแล้วล่ะ เขาคง...ไม่มายุ่งกับฉันแล้ว”

          “เออออ กูขอโทษนะ” วาโยรีบขอโทษมิลิน เมื่อตัวเองเผลอพูดเรื่องที่กระทบจิตใจของเพื่อนไป

          “อืมๆ ไม่เป็นไรแก..”

@คลับxx Zone VIP

22.00 น.

          “กว่าจะเสด็จมาได้นะพวกมึง” นี่เป็นคำทักทายแรกของวาโยที่มอบให้กับเพื่อนสาวทั้งสองคนอย่างมิลินและพริบพราว

          “แหม... ก็จะมานั่งเชิดๆ ในชั้น VIPทั้งที ฉันก็ขอแต่งตัวสวยๆ หน่อยไม่ได้รึไง” มิลินรีบตอบเพื่อนชายด้วยท่าทางที่สดใส ทันทีที่เธอนั่งลงบนโซฟาตัวยาว

          “ยัยลิน ! ถอดเสื้อคลุมออกเดี๋ยวนี้” พริบพราวรีบบอกมิลินให้ถอดเสื้อคุ้มออก เพื่อให้ทุกคนเห็นความเซ็กซี่ของเพื่อนสาว

          วันนี้มิลินอยู่ในชุดสีขาวสะอาด เสื้อสายเดี่ยวเอวลอย และกระโปรงบานตัวสั้นเข้าชุด ที่เกือบจะทำเห็นกางเกงชั้นในสีขาวตัวจิ๋ว ซึ่งมันทำให้เธอดูเซ็กซี่และน่ารักไปในเวลาเดียวกัน

          “แต่งตัวอะไรของพวกมึง กูก็นึกว่าแม่ชีนุ่งขาวห่มขาวเข้ามาในคลับกันสองคน” วาโยว่าให้เพื่อนสาวทั้งสองคนที่ทำให้พวกเขาต้องมารออยู่นานสองนาน

          “แม่ชีบ้านแกสิ สวยขนาดนี้” พริบพราวรีบหันไปขึ้นเสียงใส่วาโยแบบไม่สบอารมณ์ เมื่อเขาเปรียบเทียบชุดสวยๆ ของเธอกับมิลินเป็นแม่ชี

          “เรื่องของมึง” วาโยพูดอย่างขอไปที ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาวทั้งสองคนตรงหน้า

          “เอาเหล้าเลยไหม นี่ของดีจากร้าน แม่งให้ไอ้โยฟรีอีกแล้วว่ะ” คิวถามเพื่อนสาวทั้งสองคน เมื่อสงครามได้สงบลง

          “จะตักบาตรก็อย่าถามพระนะจ๊ะ จัดมาเลยจ้า คิก คิก” พริบพราวรีบบอกความต้องการของตัวเองให้กับเพื่อนชายไป ซึ่งเธอสามารถสร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนทุกคนในกลุ่มได้อย่างสนุกสนาน

@คลับxx Zone VVIP

          “ที่กูสั่งเรียบร้อยดีไหม” คาร์เตอร์เอ่ยถาม เจมส์ลูกน้องมือซ้ายของเขา

          “เรียบร้อยดีครับ ทั้งชั้นมีแต่คนของเรา”

          “ดี...” คาร์เตอร์ที่ตอนนี้กำลังนั่งดื่มไวน์ อยู่กับเพื่อนรักอย่างเซน และ ไบรอันต์ ที่เขานัดมาดื่มสร้างสรรค์เพื่อรอเวลาจัดการกับเหยื่อ เขายกยิ้มมุมปากเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้

          “มึงนี่ ยุ่งยากจริง ก็แค่ฉุดมาก็จบแล้วไหม” เซนถามคาร์เตอร์อย่างไม่เข้าใจว่าทำจะต้องจัดเตรียมอะไรไว้มากมายด้วย เพราะอำนาจที่พวกเขามีตอนนี้ทำให้พวกเขาจะไปลากใครมาทำอะไรตอนไหนก็ได้

          “มันโรคจิตไง ชอบทำให้เหยื่อตายใจ แล้วค่อยฆ่าทิ้ง” ไบรอันต์ตอบคำถามแทนมาเฟียหนุ่มที่เขารู้จักนิสัยเพื่อนคนนี้เป็นอย่างดี

          “หึ กูโรคจิตไม่ได้ครึ่งของพวกมึงหรอก” คาร์เตอร์หันไปมองหน้าเพื่อนรักทั้งสองคนที่นั่งมองหน้าเขาอยู่

          “เดี๋ยววันนี้กู...จะแบ่งกระต่ายให้พวกมึงหนึ่งตัว” คาร์เตอร์กระตุกยิ้มที่มุมปาก

          “เหมือนกระต่ายตัวนี้ จะอยากได้ผัวเป็นมาเฟีย ฝากพวกมึงเคลียร์ทางให้กูด้วยก็แล้วกัน อย่าให้มายุ่งวุ่นวายกับกู แล้วใครจะเอา ไม่เอาก็ตกลงกันเองแล้วกัน”

          “...." / "....” เซน และ ไบรอันต์ไม่ได้ตอบรับคำพูดของคาร์เตอร์ พวกเขาเพียงแค่นั่งจิบไวน์รับฟังเพื่อนรักพูดเพียงเงียบๆ เท่านั้น