LOGIN@ย้อนกลับไปที่งานเปิดตัวบริษัท C
“ดีน มึงเห็นผู้หญิงคนนั้นไหม”
“เห็นครับ”
“มึง ไปสืบประวัติ กระต่ายตัวนั้นมา”
“...ครับ?”
“กู...จะเอากระต่ายตัวนั้น มาเลี้ยงที่บ้าน”
ผมชี้ไปยังผู้หญิงที่อยู่บนเวที และออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิท เมื่อตอนนี้ผมสนใจอยากเลี้ยงกระต่ายไว้สักตัว และผมต้องการที่จะรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับตัวเธอ ซึ่งดีนลูกน้องคนนี้มันคงจะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ที่ผมไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนให้มันเห็นมาก่อน และใช่ผมไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน 'มิลิน' เธอเป็นผู้หญิงคนแรก
คนที่ทำให้ผมสนใจและอยากจะขังเธอไว้...และนี้คือผม เมื่อผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ และผมไม่เคยสนใจด้วยว่าจะแลกมาด้วยวิธีไหน ขอแค่ถ้าผลลัพธ์คือได้และเร็ว มันก็คือจบ!
วันที่ผมได้เข้าใกล้เธอบนเวที กลิ่นหอมจางๆ ของเธอก็ลอยมาปะทะที่จมูกนะ ซึ่งกลิ่นกายที่ผมได้กลิ่นและผิวกายเนียนนุ่มที่ผมสัมผัส มันทำให้ผลรู้สึกแทบคลั่ง..ไหนจะความดื้อรั้น และการต่อต้านที่เธอมีให้กับผม มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกสนุก... สนุกที่จะหาวิธีกวาดต้อนกระต่ายตัวนี้เข้ามาอยู่ในกรงทองของผมให้สำเร็จ..
1 สัปดาห์ผ่านไป...
@บริษัท C
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา” ผมส่งเสียงบอกให้ดีนลูกน้องของผมให้เข้ามาในห้องทำงานใหญ่ มันเดินตรงเข้ามาหาผมพร้อมยื่นไอแพดในมือมาให้
“นี่ครับ”
“เรียบร้อยดีไหม” ผมรับไอแพดจากมือของลูกน้อง มาเปิดเช็คเสียงและดูภาพเคลื่อนไหวที่อยู่บนหน้าจอ
“ครับ กล้องที่ติดมีทั้งหมด หกตัว มีที่ห้องรับแขกสองตัว ส่วนห้องครัว ระเบียง ห้องนอน และ...ห้องน้ำ มีอย่างละหนึ่งตัวครับ” ดีนรายงานเจ้านายหนุ่มตามคำสั่ง ที่เขาได้รับมอบหมายให้เข้าไปซ่อนกล้องในห้องคอนโดของมิลิน
“อืม ทดสอบเสียงดีแล้วใช่ไหม” ผมถามย้ำอีกครั้ง เพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาด เพราะวันนี้มิลิน เธอจะย้ายกลับมาอยู่ที่ห้องของเธอแล้ว หลังจากที่เธอหลบไปอยู่คอนโดของเพื่อนสนิทเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ หึ เธอคงคิดว่าผมคงจะเลิกยุ่งกับเธอแล้วจริงๆ
“ครับ”
“อืม..ดีมาก กูจะเพิ่มโบนัสให้”
"ขอบคุณครับ"
“แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง” ผมถามคำถามกับลูกน้องเหมือนอย่างเคย เพราะผมให้พวกมันติดตามมิลิน และรายงานผมแบบนี้ทุกวัน นับตั้งแต่วันที่ผม..ได้เจอกับเธอ
“วันนี้มีผู้ชายเข้ามาขอเบอร์คุณมิลินครับ แต่คุณมิลินไม่ได้ให้เบอร์เธอไป”
ปึก!
เสียงผมกระแทกมือลงไปที่โต๊ะทำงาน เมื่อได้ฟังรายงาน ผมรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่มีพวกตัวผู้มายุ่งวุ่นวาย เพราะเธอ...ต้องเป็นของผมคนเดียว
“จัดการรึยัง”
“ครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ ผู้ชายพวกนั้นไม่น่าจะกล้ามายุ่งกับคุณมิลินอีก”
“ดี!"
"และอีกสองวันข้างหน้า คุณมิลินจะมีเลี้ยงฉลองกับกลุ่มเพื่อนที่พึ่งสอบเสร็จที่คลับxxครับ"
"เหรอ..งั้นอีกสองวันเคลียร์งานให้กูด้วย เพราะกูมีก็ธุระที่สำคัญจะต้องไปทำ”
ผมยกยิ้มมุมปากเมื่อเวลาที่ผมรอคอยกำลังจะมาถึง นี่ก็เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มที่ผมปล่อยให้เธอเป็นอิสระจน...ได้ใจ
@เพนท์เฮ้าส์ คาร์เตอร์
22.00 น.
“ซี๊ดด...อ้า..ส์~”
ผมกอบกุมท่อนเอ็นใหญ่เอาไว้ในมือ และขยับถอกขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เมื่อสายตาของผมจ้องมองไปยังไอแพด ที่บนหน้าจอตอนนี้มีภาพเคลื่อนไหวของมิลินที่กำลังอาบน้ำอยู่ และเธอก็กำลังลากฝ่ามือบางที่เต็มไปด้วยสบู่ ถูผ่านร่างกายไปทุกสัดส่วน แล้วเธอก็วนฝ่ามือไปทั่วหน้าอกใหญ่พร้อมนวดคลึงมันเบาๆตามจังหวะของเธอ
“อ้าส์~ ฉันจะขยำนมเธอให้แหลกคามือเลย ซี๊ดดด..!”
ความเสียวซ่านของผมมันมากขึ้น เมื่อผมใช้นิ้วมือบี้ไปที่รูปลายหัวเห็ดสีชมพูของผมซ้ำๆ จนมันมีน้ำเมือกสีใสไหลปริ่มออกมา
ผมรัวจังหวะให้เร็วขึ้น เมื่อเธอใช้ฝ่ามือบางลวงเข้าไปยังใจกลางความเป็นสาว ที่ผมเคยสัมผัสมันไปแล้ว มันช่าง..นุ่มนิ่มและหอมหวาน
ตอนนี้ผมกำลังจินตนาการว่าผมกำลังแหกขาเรียวสวยออกกว้างและกระแทกท่อนเอ็นใหญ่ของผมเข้าไปในตัวเธอ อ้าส์~ มันคับแน่นและอบอุ่น
วันนั้นขนาดนิ้วผมที่พยายามจะยัดเข้าไปในร่องของเธอยังเข้าไปแทบไม่ได้เลย แล้วถ้าวันนี้เปลี่ยนมาเป็นท่อนเอ็นยักษ์ของผมล่ะ...มันจะบีบรัดแน่นดุ้นของผมขนาดไหน
“อ้าสส.. อ๊ะ..อื้อออออ”
ยิ่งคิดอารมณ์ของผมก็ยิ่งพลุ่งพล่าน ผมยิ่งบีบท่อนเอ็นใหญ่และขยับมือขึ้นลงให้เร็วขึ้น จนความเสียวพุ่งทะยานไปที่หัวเห็ดบานของผม
“อ้าส์ ...อ้าส์...อ้าส์~”
ผมเปล่งเสียงร้องครางดังลั่น เมื่อความเสียวของผมพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ผมพ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนตามผนังห้องน้ำ ก่อนที่ผมจะชักแท่งร้อนตามอีกสองสามครั้งแต่ดุ้นยักษ์ก็ยังไม่สงบลง นี่ผมคงจะต้องจัดการกับท่อนเอ็นใหญ่นี้อีกครั้งสินะ
“อ้าส์~ อีกสองวันฉันจะให้เธอชดใช้ให้สาสมกับที่ฉันรอคอยมานาน...”
คาร์เตอร์เริ่มขยับมือหนาชักรูดแก่นกายใหญ่เพื่อบรรเลงอารมณ์ปรารถนาของตัวเองอีกครั้งและอีกครั้ง โดยที่ตาคมไม่ได้ละไปจากภาพเรือนร่างขาวเปลือยของมิลินเลย
“อ้าวเฮีย...มาตามพราวเหรอคะ” ฉันมองสำรวจสามีหนุ่มทั้งสองคนที่วันนี้ พวกเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำลายเสือ ปลดกระดุมสองสามเม็ดชวนให้มองเห็นกล้ามหน้าอกแกร่งขาวผ่อง “ใช่ เฮียคิดถึงเมีย....และก็คิดถึงลูกด้วย” ไบรอันต์ช้อนตัว ไบร์ทตันขึ้นมาแนบอก แอบหอมแก้มนวลของพริบพราวไปด้วย “บ้า~” “ลินหายมาอยู่ตรงนี้นี่เอง พี่ก็ตามหาหนูตั้งนาน” คาร์เตอร์ “ลินมาเฝ้าลูกค่ะ ลูกซื้อหนังสือมาให้ไบร์ทตัน คนเก่ง” มิลิน “อาเธอร์มาสอนหนังสอนน้องเหรอครับ” คาร์เตอร์ “คับ เธอร์มาสอนน้อง น้องเก่งมากเลยคับ” อาเธอร์ “หนูกลับเข้าไปในงานได้แล้ว เด็กๆ อยากกินเค้กกันแล้ว” เซนเอ่ยขึ้นขัดจังหวะแทนลูกชายตัวแสบ และสาวน้อยอาบิเกล ที่รบเร้าร้องแต่จะเป่าเทียนและกินเค้กไม่หยุด “อ้าวเด็กๆ อยากกินเค้กแล้วเหรอคะ คิก...คิก..ได้ค่ะ งั้นพวกเราไปเป่าเค้กกันดีกว่านะ / ไปกันยัยลิน” “เย้! ปัยเป่าเค้กกัน” ซอว์เยอร์ “ปัย ปัย เป่าเจ้กกัน เกลหิวววว~” อาบิเกล “ไปกันเลยเด็กๆ ไปเป่าเค้กกัน!” ฉันเดินนำทีมหน้าขบวนทุกคนโดยไม่ลืมคล้องแขนสา
“สบายตัวเลยสิมึง” มาร์โค กระแนะกระแหนขึ้นทันทีที่เห็น2มาเฟียหนุ่มเดินลงมาจากบันได ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ในขณะที่เขารับบทเป็นพี่เลี้ยงเล่นของเล่นกับลูกๆ ของเพื่อนรัก “เออ! สบายมากเลยแหละ” เซนตอบแบบไม่ยี่หระ เขาแทบไม่ได้สนใจหน้าตาขอมาร์โค ที่แสดงความไม่พอใจออกมา “เหอะ ไม่มึงควรทำหน้าแบบนี้ให้กูเห็นนะ” มาร์โค “กูว่ามึงมันขี้อิจฉานะ” ไบรอันต์ “เออ!” มาร์โค “แล้วเมียมึงไปไหน” เซน “อยู่ในครัว ช่วยทำอาหารอยู่” “อืม...” เซน “พ่อฮับ แม่ไปไหน~” ซอว์เยอร์วางหุ่นยนต์ในมือลง คิ้วเล็กขมวดยุ่ง เอ่ยถามเซนขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ "....แม่ขอนอนหลับสักชั่วโมงนะครับ" เซนเดินเข้าไปรัก ย่อตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าลูกชาย มือหนาลูบหัวทุยเล็กเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ซอว์เยอร์มักจะติดและคิดถึงแม่อยู่เสมอ “จำมัย ถึงน้อนฮับ” ซอว์เยอร์ยังคงเอ่ยถามตามประสาเด็กช่างพูด "......" เซน “หึ ก็เพราะว..ว่า....” มาร์โค “มาร์โค!” เป็นไบรอันต์ที่เอ่ยห้ามปรามเพื่อนสนิทที่กำลังจะตอบคำถามแทนเซนทิ่นิ่
3ปีต่อมา..... @คฤหาสน์พริบพราว 11.30น. วันนี้เป็นวันเป็นเกิดของพริบพราว ที่ทุกคนลงความเห็นกันว่าจะทำการจัดงานเลี้ยงกันที่บ้านโดยเชิญเฉพาะผู้ใหญ่และคนสนิทมาเท่านั้น “ทำไมมาเร็วจังว่ะ” เซนเอ่ยถามทันทีที่เห็นมาร์โค เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวข้างกาย “บัวอยากมาเล่นกับลูกมึงไวๆ เลยขอกูมาก่อนเวลา” มาร์โค “สวัสดีค่ะ คุณเซน คุณไบรอันต์” ใบบัวยกมือพนมไหว้คนที่อายุมากกว่าที่นั่งกลางบ้านด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม ถึงจะเจอกันได้หลายครั้งแล้ว เธอก็ยังรู้สึกกลัวไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอ “อืม / อืม” ไบรอันต์ เซน “แล้วเมียมึง ลูกมึงอยู่ไหน” มาร์โค “อยู่บนห้องกับเมียกู คงกำลังจะลงกันมาแล้ว” ไบรอันต์เอ่ยตอบไม่ทันขาดคำ เสียงของคนที่พูดถึงก็ดังขึ้น “น้าใบบัวววววววววววววว~” ซอว์เยอร์ “เย้! น้าบัวมาแล้ว” ไบรท์ตัน เสียงเด็กชายตัวเล็กที่พึ่งลงมาจากบ้านพร้อมผู้เป็นแม่ ตะโกนดังลั่นเมื่อใบหน้าสวยของคนที่อยากเจอ “สวัสดีค่ะ พี่พราว” ใบบัวพนมมือไหว้เจ้าของบ้าน พร้อมย่อตัวลง นั่งอ้าแขนรอรับเด็กๆ ที
1ปีต่อมา..... @คฤหาสน์ “อุแว้ๆ / อุแว้ๆ” “อย่าร้อง...” ไบรอันต์ “อุแว้ๆ!! / อุแว้ๆ!!” เสียงเด็กเล็กตัวน้อยเพศชาย ชื่อ ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ทั้งสองคนตะเบ็งเสียงร้องดังขึ้นมาผสานกันด้วยความสามัคคี ปลุกคุณแม่ยังสวยที่นอนหลับใหลด้วยความอ่อนเพลียให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอพยายามลุกขึ้นนั่งปรือตามองเพ่งไปไปยังภาพเบื้องหน้าที่เห็นผู้ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่รางๆ “ชู่...อย่าร้องนะลูก แม่หลับอยู่ หิวใช่ไหมครับเดี๋ยวพ่อป้อนนมให้” เซน ประคองกอดอุ้ม....เด็กชายตัวป้อมขึ้นมาแนบอกแกร่ง พลางส่ายตัวเบาๆ หวังปลอบประโลมด้วยความชำนาญจากการเข้าคอร์สฝึกเลี้ยงทารกแรกเกินมา “พ่อขอโทษที่เสียงดังนะครับ...ไม่ร้องนะครับ” เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่อุ้มลูกรักขึ้นมาแนบออกย่างระมัดระวัง ปรับโทนเสียงให้นุ่มขึ้นเพื่อหวังให้ลูกน้อยหายร้องไห้ และหยิบถุงนมแม่ที่พริบพราวปั๊มทิ้งไว้ในขวดนมอย่างคล่องแคล่ว “ฮึก..ฮึก.../ ฮึก...ฮึก” เซนและไบรอันต์ยกยิ้มมุมปากอย่างพร้อมเพรียงกัน เพียงแค่จุกนมเล็กเข้าปากลูกรักทั้งสองคนก็มีท่าทีที่สงบ
หลายเดือนต่อมา.... @โรงพยาบาล ห้องพักVVIP วันนี้พริบพราวและสองมาเฟียหนุ่มอย่างไบรอันต์และเซน ได้เดินทางมาเยี่ยมเพื่อนรักของพวกเขาที่ห้องพักฟื้นพิเศษ เพราะวันนี้มิลินและคาร์เตอร์มีข่าวที่น่ายินดี เพราะมิลินได้ให้กำเนิดลูกๆ ที่น่ารักถึงสองคน นั่นก็คือเด็กน้อยตัวขาวอาเธอร์และอาบิเกล ฝาแฝดชายหญิง “ไม่วางเลยนะ น้าพราว” มิลินเอ่ยเหย้าแย่เพื่อนรักที่เอาแต่อุ้มเด็กน้อยอาเธอร์อยู่ในอ้อมกอดเป็นเวลานาน ปานกับเป็นลูกชายของตัวเอง “ก็ลูกแกมันน่ารักมากเลยนะ ยิ้มและเล่นกับฉันไม่หยุด เฮ้อ....ฉันคงหลงรักลูกแกให้แล้วสิ น่ามันเขี้ยวชะมัด!” “รักเด็กขนาดนั้น...ทำไมไม่มีเองไปเลยล่ะ นี่ก็เรียนจบจนฉันคลอดลูกแล้วนะ” “จริงๆ ฉันก็คิดเรื่องนี้แล้วนะ เพราะพวกเฮียๆ ก็พูดกรอกหูฉันเกือบทุกวัน” “แล้วแกเอาไง” “ฉันก็ว่าจะตามใจพวกเฮียแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันเคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานได้แล้ว แกก็รู้ว่าเฮียเซนเขาให้ฉันนั่งเก้าอี้ผู้บริหารบริษัทยาด้วย แล้วแบบคนโง่อย่างฉันก็ต้องตั้งใจมากกว่าคนอื่นเลยไง” “แต่แกดูจริงจังกับงานนี้มากเลยนะ” มิ
@เพนท์เฮ้าส์พริบพราว พอทั้งสามคนถึงที่พักสุดหรู พริบพราวก็เข้าไปอาบน้ำในทันที โดยมีไบรอันต์และเซนนั่งเคลียร์งานในไอแพดของพวกเขาอยู่ด้านนอก “เฮียค่ะ~” พริบพราวเอ่ยเสียงหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนซีทรูคอลเลคชั่นใหม่สุดเซ็กซี่ และยิ่งชุดนี้ได้อยู่บนเรือนร่างที่ขาวผ่องของเธอ มันยิ่งขลับให้เธอดูเซ็กซี่เข้าไปอีก มุมปากหนายกยิ้มทันที เมื่อไบรอันต์และเซน ละสายตาจากงานในมือ และเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่เดินนวยนายไปนั่งลงที่ปลายเตียงนอนใหญ่ “หอมจังเลยนะที่รัก” เซนพูดพร้อมวางไอแพดในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปตรงหน้าหญิงสาว พลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงที่ละเม็ด โดยที่ตาคมดุจราชสีห์ไม่ได้ละสายตาจากสาวรับใช้ที่จ้องมองตาเขากลับอย่างท้าทาย เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่ลุกตามเพื่อนรักมาติดๆ “ก็พราวอาบน้ำมานี่คะ พวกเฮีย..ก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” พริบพราวช้อนสายตามองเซนด้วยแววตาที่หวานฉ่ำ พานทำให้ตาคมเปล่งประกายมากขึ้นกว่าเดิม “เฮียยังไม่อยากอาบน้ำ ตอนนี้เฮียรู้สึกหิว....อยากกินเมียก่อน” เซน “งื้อออ ไม่เ







