บทที่ 1.8

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่มีเสียงของซูม่านฉี ไม่มีวี่แววของมู่จวิ้นที่เป็นเจ้าบ้าน มีเพียงเสียงกระซิบกันของหัวหน้าหมู่บ้านและฮูหยินเท่านั้น นางค่อยๆ เรียบเรียงกระทั่งเข้าใจในที่สุด

พวกเขาทั้งหมด...ล้วนกลับไปแล้ว

ใช่ กลับไปแล้ว ทิ้งนางเอาไว้ที่นี่เพียงลำพัง

ซูม่านฉีผลุนผลันขี่ม้าจากไป เสิ่นซีหยวนเองก็เป็นห่วงจึงตามไป จากนั้นมู่จวิ้นฝากทั้งสองคนดูแลนาง จากนั้นเขาก็รีบไปเพื่อปลอบโยนคนรัก ซูอวี่ฉีรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าขัน นางมาทำอะไรที่นี่กันแน่ ทั้งที่ไม่ได้สนิทสนมกับใคร แม้แต่สหายที่คิดว่ารู้จักอีกฝ่ายดี วันนี้กลับรู้ซึ้งว่าตัวนางคิดผิด นางไม่เคยรู้จักซูม่านฉีดีเลย...

เสียงกระซิบดังขึ้นจากสองสามีภรรยา “ข้าว่า...พวกเขาโดนวางยา”

“หมายความว่าอย่างไร”

“หมายความตามนั้น” หัวหน้าหมู่บ้านกระซิบเสียงเบา “หลังเสี่ยวจวิ้นจากไปข้าไปดูรอบๆ บ้าน กาสุราของเขาถูกวางยาปลุกกำหนัด เพราะเช่นนี้เสี่ยวจวิ้นจึง...แยกไม่ออกว่านางเป็นคนรักหรือสหายของคนรัก”

“ใช้ได้ที่ไหน ถึงจะถูกวางยาแต่นาง...”

“ข้าไปดูในห้องอีกห้อง ในนั้นมีจอกสุรา ข้าว่าข้าจำไม่ผิด นั่นเป็นกลิ่นของผงสลายกำลัง ยิ่งผสมลงไปในสุราก็ยิ่งทิ้งฤทธิ์นานขึ้น ยิ่งเป็นสตรีก็จะยิ่งสิ้นเรี่ยวแรง เห็นชัดว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นคนสร้างสถานการณ์”

“ช้าก่อน” ฮูหยินของเขาสูดลมหายใจ “ข้า...วันนั้นข้าเหมือนเห็นว่าเสี่ยวม่านแอบเดินไปที่บ้านเดิมของนาง จากนั้นก็เห็นสหายของเสี่ยวจวิ้นเดินตามนางไป หากสุรามียาปลุกกำหนัด เสี่ยวจวิ้นอยู่ในห้องกับแม่นางน้อยผู้นี้ แล้วเสี่ยวม่านเล่านางกับสหายของเสี่ยวจวิ้นผู้นั้น...??!!”

“ไม่สิ หากนางเป็นคนลงมือ วันนั้นนางจะโกรธแค้นเช่นนั้นไปทำไม นางดูโกรธ ผิดหวัง แถมยังดูตกใจมากเลยมิใช่หรือ”

“ตาแก่ เจ้าไม่รู้มารยาร้อยเล่มเกวียนของอิสตรีหรือ หากเสี่ยวม่านลงมือจริง เช่นนั้นก็มีคำตอบเพียงคำตอบเดียว นางอยากได้สหายของเสี่ยวจวิ้น ดังนั้นจึงวางแผนให้เสี่ยวจวิ้นลงเอยกับแม่นางน้อยผู้นี้อย่างไรเล่า เฮ้อ...น่าสงสารก็แต่แม่นางน้อยผู้นี้ พวกเขาก็ใจดำเหลือเกิน เกิดเรื่องก็ทิ้งนางเอาไว้ที่นี่ แต่ละคนเอาแต่ห่วงใยสตรีร้ายกาจมากแผนการอย่างเสี่ยวม่าน เกรงว่าในใจของเสี่ยวม่านคงรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชนะอย่างแท้จริงกระมัง”

“แล้วนี่นางเป็นอย่างไรมาก”

“บอบช้ำ ตอนนี้ร่างกายนับว่าบอบช้ำมา บุรุษที่ถูกวางยาปลุกกำหนัดกับสตรีพรหมจรรย์ เฮ้อ...ไม่นับรวมว่าหัวใจของนางจะยิ่งบอบช้ำมากกว่าร่างกายนี้”

ซูอวี่ฉีในหัวใจเย็นเยียบ... นางโกรธที่ตัวเองโง่งม โกรธที่ตัวเองแม้มองเห็นหลายๆ เรื่อง ทว่าเพราะความเชื่อใจจึงไม่กังขาในสิ่งที่ซูม่านฉีกระทำเลยสักนิด

‘อวี่ฉี...รู้หรือไม่ข้อเสียของเจ้าคืออะไร ประนีประนอมจนเกินไปจึงถูกเอาเปรียบได้ง่าย’ ประโยคนั้นของผู้เป็นนายก้องอยู่ในใจของนาง จนถึงวันนี้นางจึงกระจ่างในสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวในวันนั้น

ซูอวี่ฉีรอจนร่างกายของนางหายดี ไม่ได้เร่งร้อนเดินทางกลับ ทางหนึ่งก็สงสัยว่าเมื่อกลับไปแล้ว ซูม่านฉีจะทำอย่างไร ทางหนึ่งก็สงสัยว่ามู่จวิ้นเล่าจะมองออกสักนิดหรือไม่ว่าคนที่ตนรักวางแผนนี้ขึ้น

“ไม่สำคัญแล้ว...” นางกระซิบบอกกับตัวเองเสียงเบา ขณะมองท่านลุงและท่านป้าที่เมตตานาง ช่วยดูแลนางทั้งยังอาสาไปส่งนางกลับเมืองหลวง

ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านแซ่หาน นางจึงเรียกทั้งสองว่าท่านลุงหานและหานฮูหยิน ทั้งสองดูเห็นใจในชะตากรรมนางอยู่มาก และนางก็รู้สึกขอบคุณทั้งสองคนยิ่ง เพราะทั้งสองไม่เพียงไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน จากนั้นโยนความผิดมาที่นางโดยไม่มองรายละเอียด

ไม่เพียงนางได้รู้ว่ายาที่ซูม่านฉีใช้เป็นยาอะไร นางยังรู้ด้วยว่าคืนนั้นขณะที่นางอยู่บนเตียงกับมู่จวิ้น ซูม่านฉีเองก็อยู่กับเสิ่นซีหยวนทั้งคืน!!!

ตอนที่รถม้ากำลังจะถึงจวนปั๋ว หญิงสาวให้ท่านลุงหานกับหานฮูหยินลงจากรถม้า นางมีเงินไม่มากดังนั้นจึงยกให้ทั้งสองทั้งหมด “ข้า...อยากรบกวนท่านทั้งสองรั้งอยู่ที่เมืองหลวงสักสองสามวัน บางทีข้าอาจต้องการความช่วยเหลือจากพวกท่าน”