LOGINบทที่ 3
เผยโฉมว่าที่ฮูหยิน และศัตรูหัวใจ
จวนตระกูลลี่ค่ำคืนนี้ บรรยากาศชื่นมื่นผิดหูผิดตาประหนึ่งมีงานมงคลล่วงหน้า หลังจากที่คุณชายใหญ่ผู้ดื้อรั้นหนีการแต่งงานมาทั้งชีวิต ควบม้ากลับมาถึงจวนแล้วประกาศกร้าวกลางโต๊ะอาหารว่า...
“ข้าตกลงจะแต่งงานกับคุณหนูตระกูลหวัง!”
เคร้ง!
ตะเกียบในมือของท่านแม่ทัพเฒ่าลี่ ฮูหยินลี่ และคุณชายรองลี่เจียวจ้าน ร่วงหล่นกระทบชามข้าวแทบจะพร้อมเพรียงกัน
“ไหน เจ้าลูกชาย! ลองพูดใหม่อีกทีซิ!”
ท่านแม่ทัพผู้เป็นบิดาเบิกตากว้าง
“วันนี้ที่เจ้าบุกไปจวนตระกูลหวัง... เจ้าไปเจอสิ่งใดดีๆ มาใช่หรือไม่! บอกพ่อมาให้ชื่นใจเดี๋ยวนี้ ว่าครั้งนี้พ่อจะได้อุ้มหลานแน่แล้ว!”
“โธ่ ท่านพ่อ ข้ายอมแต่งงาน ท่านก็ยังหวาดระแวงข้าอีก”
ลี่เจียวเจี๋ยแสร้งถอนหายใจ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน
“ข้าก็แค่รู้สึกว่า... ต่อไปนี้หากข้าแต่งกับนาง ชีวิตข้าคงไม่น่าเบื่ออีกต่อไป นางไม่เหมือนใครดี ข้าชอบ... เอาเป็นว่าข้าแต่งแน่ พรุ่งนี้รบกวนท่านแม่ช่วยจัดเตรียมของหมั้นไปส่งเทียบสู่ขอให้ข้าด้วยนะขอรับ เอาให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติตระกูลเราเลย!”
“ได้สิ! แม่จะจัดของหมั้นให้ยิ่งใหญ่ที่สุดเลยลูกแม่!”
ฮูหยินลี่ดีใจจนเนื้อเต้นแทบจะลุกไปจัดของเสียเดี๋ยวนั้น ทว่าผู้เป็นน้องชายอย่าง ‘ลี่เจียวจ้าน’ ผู้มีนิสัยขี้เล่นและเจ้าสำราญ กลับหรี่ตามองพี่ชายอย่างจับผิด
“ท่านพี่ ข้าชักอยากจะเห็นหน้าว่าที่พี่สะใภ้เสียแล้วสิ สตรีที่เปลี่ยนแม่ทัพใจหินให้กลายเป็นบุรุษคลั่งรักเร่งรัดอยากแต่งงานพรุ่งนี้มะรืนนี้ได้ นางต้องงดงามล่มเมืองแน่ ๆ ข้าขอไปดูหน้านางด้วยคนนะ!”
“เจ้าหุบปากไปเลย” ลี่เจียวเจี๋ยตวัดสายตาดุดันใส่น้องชายทันควัน “นางแต่งให้ข้า ไม่ได้แต่งให้เจ้า จงจำสถานะตัวเองไว้ให้ดี!”
ท่านแม่ทัพเฒ่าลี่หัวเราะร่วน ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมา
“เจียวเจี๋ย พ่อเพิ่งได้รับสารจากฮองเฮา พรุ่งนี้จะมีงานเทศกาลชมดอกไม้ที่เขาชิงหลิง ฮองเฮาทรงรักและโปรดปรานคุณหนูหวังราวกับพระธิดา พระนางจึงรับสั่งให้เจ้าไปร่วมงานด้วยเพื่อ ‘ประเมิน’ ว่าเจ้าคู่ควรกับซิงเออร์ของพระนางหรือไม่ หากเจ้าไม่ผ่านตาฮองเฮา พระนางจะทรงขอให้ฝ่าบาทยกเลิกงานแต่งนี้ด้วยพระองค์เอง!”
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไป”
แม่ทัพหนุ่มตอบรับอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ว่าที่ฮูหยินของข้า ข้าไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด!”
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตำหนักของฮองเฮา บรรยากาศวุ่นวายกว่าปกติ
“ฮองเฮาเพคะ ซิงเออร์ไม่อยากไปงานชมดอกไม้นี่เพคะ ซิงเออร์อยากอยู่รับใช้ฮองเฮาไปจนแก่เฒ่า ไม่แต่งงานออกเรือนได้หรือไม่เพคะ”
เสียงหวานออดอ้อนของหวังเข้อซิงดังขึ้น นางพยายามหาข้ออ้างสารพัดเพื่อหลีกหนีการเปิดตัว
“หยุดดื้อรั้นได้แล้วซิงเออร์!”
ฮองเฮาแย้มสรวลอย่างเอ็นดู ทว่าน้ำเสียงเฉียบขาด
“เจ้าเลยวัยปักปิ่นมาแล้ว จะมัวซ่อนตัวให้คนเขาลือกันเสียๆ หายๆ ว่าเจ้าอัปลักษณ์อยู่ทำไม วันนี้ข้าจะเปิดตัวเจ้าให้โลกประจักษ์ และข้าขอสั่งห้าม! ห้ามเจ้าทำตัวไม่ดีเพื่อกลั่นแกล้งให้งานหมั้นหมายนี้ล่มเด็ดขาด หากแม่ทัพลี่ผู้นั้นไม่คู่ควร ข้าจะเป็นผู้ออกหน้ายกเลิกให้เจ้าเอง เข้าใจหรือไม่!”
หวังเข้อซิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางถูกดักทางไว้หมดสิ้น
“เพคะ ฮองเฮา... ซิงเออร์รับปากเพคะ”
ณ หุบเขาชิงหลิง สถานที่จัดงานชมดอกไม้
รถม้าของตระกูลลี่เดินทางมาถึง เหล่าสตรีสาวน้อยใหญ่ที่มาร่วมงานต่างชะเง้อคอเตรียมต้อนรับ ‘คุณชายรองลี่เจียวจ้าน’ หนุ่มรูปงามเจ้าสำราญขวัญใจสตรีเมืองหลวง ทว่าวันนี้ ขบวนสาวๆ กลับต้องแตกฮือถอยร่นไปคนละทิศละทาง!
เหตุเพราะบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่เดินขนาบข้างคุณชายรองมาด้วยนั้น แผ่รังสีอำมหิตเย็นเยียบจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ลี่เจียวเจี๋ยยังคงสวมหน้ากากเหล็กพรางใบหน้าเอาไว้ดังเช่นข่าวลือมิผิดเพี้ยน
“ต้องขอบคุณท่านพี่เลยนะเนี่ย วันนี้ข้าเลยได้เดินเข้างานแบบสงบๆ ไม่มีสาวๆ มารุมทึ้ง”
ลี่เจียวจ้านเอ่ยแซวพี่ชายอย่างอารมณ์ดี
“ว่าแต่ที่ท่านแผ่รังสีอำมหิตมาตั้งแต่หน้างาน ท่าจะจริงจังของจริงเลยนะเนี่ย ฮ่า ๆ! ท่านพี่หวงตัวไม่แต่งงานตั้งนาน พอจะแต่งทั้งทีก็ได้นางฟ้าไปครองเลยนะ”
“เจ้าก็พูดให้มันเบาหน่อย!”
ลี่เจียวเจี๋ยกดเสียงต่ำตวัดสายตาดุปราม
“พิธียังไม่เสร็จสิ้น ฝ่ายหญิงจะเสียหายได้”
ในขณะนั้นเอง ‘หยางจื้อ’ บัณฑิตจอหงวนอันดับหนึ่ง บุตรชายคนโตของท่านราชครู ผู้ไม่สนใจสิ่งใดอื่นนอกจากสหาย ได้แต่มุ่งหน้าตรงไปยังกลุ่มของลี่เจียวจ้านทันที เขามีรูปโฉมหล่อเหลาและเป็นที่หมายปองของสตรีไม่แพ้กัน หยางจื้อหันไปมองบุรุษชุดดำ
“ไม่ทราบว่าคุณชายท่านนี้คือแม่ทัพใหญ่ลี่เจียวเจี๋ยใช่หรือไม่? ข้าน้อยขอคารวะ”
แม่ทัพหนุ่มเพียงพยักหน้ารับคำทักทายเบาๆ โดยไม่เอ่ยสิ่งใด หยางจื้อได้แต่แอบสงสัยในใจว่า เหตุใดแม่ทัพผู้เก็บตัวถึงมายอมปรากฏตัวในงานสังสรรค์เช่นนี้ได้
ทันใดนั้น เสียงขันทีก็ประกาศก้อง
“ฮองเฮาเสด็จ!”
ทุกคนในงานรีบคุกเข่าถวายบังคม ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมา ภาพตรงหน้ากลับทำให้ทุกคนตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!
เบื้องหลังฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ ปรากฏร่างอรชรของหญิงสาวในชุดฮั่นฝูสีแดงเพลิงสดใสขับผิวขาวผ่องดุจหิมะ ใบหน้างดงามหมดจด ดวงตากลมโตสุกสกาว ริมฝีปากจิ้มลิ้มจรัสตา... นางก้าวเดินลงมาจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างามดุจเทพธิดา
เสียงซุบซิบฮือฮาดังระงมไปทั่วบริเวณ ข่าวลือที่ว่าคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีหวังอัปลักษณ์ บัดนี้ถูกตีแสกหน้าด้วยความงามที่สะกดทุกสายตา!
ฮองเฮาแย้มสรวลอย่างพึงพอใจ เอื้อมพระหัตถ์ไปกุมมือของ หวังเข้อซิงไว้แน่นเพื่อประกาศสิทธิ์คุ้มครอง
“ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด... เนื่องจากนางมาอยู่รับใช้ข้าเป็นเวลานาน วันนี้ข้าจึงถือโอกาสอันดี แนะนำคุณหนูใหญ่หวังเข้อซิง บุตรีของท่านเสนาบดีหวัง ให้พวกเจ้ารู้จักอย่างเป็นทางการ!”
การเปิดตัวครั้งนี้ ไม่เพียงแต่สยบข่าวลือ แต่ยังปัก ‘ศรรัก’ ลงกลางใจบุรุษหลายคนในงาน!
หยางจื้อ บัณฑิตหนุ่มถึงกับตาค้าง จ้องมองหวังเข้อซิงราวกับถูกมนต์สะกด ไม่เว้นแม้แต่ ‘องค์ชายสาม’ แห่งแคว้นมู่ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจ เขาทอดพระเนตรดวงหน้างดงามนั้นด้วยแววตาหิวกระหาย พลางกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ
‘สตรีที่งดงามหยาดเยิ้มปานนี้.ข้าจะต้องเอามาเป็นชายาของข้าให้จงได้!’
ลี่เจียวเจี๋ยเห็นสายตาของชายหนุ่มรอบข้างที่มองมายังว่าที่ฮูหยิน ของตน รังสีอำมหิตระคนหึงหวงก็ปะทุขึ้นจนรอบกายเย็นเยียบ!
ระหว่างที่ฮองเฮาประทับลงบนพระที่นั่งฝั่งซ้าย โดยมีหวังเข้อซิงนั่งเคียงข้าง หวังเข้อซิงลอบมองไปยังฝั่งตรงข้าม นางประจักษ์แก่สายตาว่าบุรุษร่างสูงที่สวมหน้ากากเหล็กผู้นั้นคือลี่เจียวเจี๋ย สายตาของเขายังคงจดจ้องมาที่นางอย่างแน่วแน่และทรงพลังจนนางรู้สึกสะท้านไปทั้งใจ
ส่วนทางฝั่งขวานั้นเป็นที่ประทับของเหล่าพระธิดาและพระญาติ หนึ่งในนั้นคือ ‘องค์หญิงเล่อเยียน’ ผู้ซึ่งแอบมีใจปฏิพัทธ์ต่อแม่ทัพใหญ่ลี่เจียวเจี๋ยมาเนิ่นนาน แม้เขาจะมีข่าวลือว่าอัปลักษณ์ แต่นางก็หลงใหลในความองอาจของเขา และหวังลึกๆ ว่าจะได้สมรสพระราชทาน
ในขณะที่หวังเข้อซิงและลี่เจียวเจี๋ยกำลังเผลอสบตากันอยู่นั้น ฮองเฮาที่ประทับอยู่ด้านข้างก็ทรงรับรู้ได้ถึงเหตุการณ์และกระแสประหลาดที่เกิดขึ้นระหว่างหนุ่มสาวทั้งสอง พระนางจึงถือโอกาสเรียกท่านแม่ทัพลี่เจียวเจี๋ยออกมาเพื่อเริ่มการ ‘ประเมิน’ ทันที
“วันนี้รู้สึกว่าจะมีบุรุษผู้มาเยือนคนใหม่ที่ไม่เคยมาร่วมงานสมาคมเช่นนี้กับเราเลย”
ฮองเฮาตรัสด้วยสุรเสียงกังวานชวนฟัง
“เราขอพูดคุยกับท่านแม่ทัพลี่เจียวเจี๋ยเสียหน่อย ว่าเหตุใดวันนี้ถึงได้มาร่วมงานชมดอกไม้ของเราได้ ไหนท่านแม่ทัพ ก้าวออกมาหาข้าใกล้ๆ หน่อยเถิด ขอเราได้ทำความรู้จักแม่ทัพผู้ช่วยพิทักษ์ปกป้องแคว้นมู่ของเราหน่อย”
เมื่อสิ้นเสียงรับสั่ง ลี่เจียวเจี๋ยก้าวออกไปคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระที่นั่ง ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน ทันใดนั้น... ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้น ปลดหน้ากากเหล็ก ออกจากใบหน้า เพื่อแสดงความเคารพและไม่เป็นการลบหลู่ต่อเบื้องสูง!
เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นรอบทิศ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของแม่ทัพผู้ไร้พ่าย ปราศจากรอยแผลเป็นใดๆ ทำให้สตรีในงานต่างมองด้วยความตกตะลึงระคนเสียดาย
โดยเฉพาะ องค์หญิงเล่อเยียน นางถึงกับเบิกตากว้าง พระหัตถ์จิกซับในแน่นจนเล็บแทบหักเมื่อได้เห็นรูปโฉมที่แท้จริงของบุรุษในดวงใจ ทว่าความปีติกลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อประโยคถัดมาของเขาดังขึ้น
“ทูลฮองเฮา” เสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น “ที่กระหม่อมมางานชมดอกไม้ในวันนี้ กระหม่อมมีจุดประสงค์เพียงประการเดียว... กระหม่อมขอพระราชทานอนุญาตจากฮองเฮา ให้กระหม่อมได้แต่งงานกับคุณหนูหวังเข้อซิงพ่ะย่ะค่ะ!”
ปัง!
ราวกับอัสนีบาตฟาดลงกลางใจองค์หญิงเล่อเยียน! พระพักตร์ขององค์หญิงบิดเบี้ยวด้วยความริษยา สายตาอาฆาตตวัดขวับไปจ้องมองหวังเข้อซิงที่นั่งอยู่ข้างฮองเฮาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ‘นังลูกขุนนางหน้าไม่อาย... กล้าดีอย่างไรมาแย่งบุรุษของข้า!’
ส่วนหวังเข้อซิงนั้นถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับความดุดันตรงไปตรงมาของบุรุษหน้าหนาผู้นี้ นางสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากฝั่งองค์หญิง ทว่ายังไม่ทันได้คิดสิ่งใด ฮองเฮาก็ทรงแย้มพระสรวลกว้าง ทรงโปรดปรานความองอาจของแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
“ท่านช่างเป็นคนตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม เรื่องที่ข้าจะอนุญาตหรือไม่นั้น ต้องดูกันไปก่อนว่าท่านมีความสามารถพอจะดูแลซิงเออร์ของข้าได้หรือไม่... ในเมื่อท่านกล้าประกาศความตั้งใจ ข้าก็จะให้โอกาสท่านแสดงฝีมือ กลับไปนั่งที่ได้!”
เมื่อลี่เจียวเจี๋ยลุกขึ้นและหันหลังกลับ เขาจงใจปรายตาไปมองหวังเข้อซิง พร้อมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ท้าทายไปให้นาง เป็นการประกาศว่าเขาเอาจริง!
“เอาล่ะ วันนี้เรามาเล่นสนุกกันหน่อย!” ฮองเฮาตรัส “กงกง บอกกฎไป!”
กงกงก้าวออกมาประกาศกฎ “เกมวันนี้คือ ‘ศึกชิงธง’ เราจะแบ่งคู่ชายหญิงด้วยการจับสลากสี แต่ละคู่ต้องช่วยกันตามหาธงตามสีของตนเองในหุบเขา แล้วนำกลับมาส่งที่ปะรำพิธี คู่ที่กลับมาก่อนในหนึ่งชั่วยาม จะเป็นผู้ชนะและได้รับป้ายหยกพระราชทาน!”
การจับคู่เป็นไปอย่างตื่นเต้น ทว่าราวกับสวรรค์ดลใจ...
คุณหนูหวังเข้อซิง จับได้สลาก ‘สีดำ’ และผู้ที่ถือสลากสีดำอีกใบ ก็คือ... แม่ทัพใหญ่ ลี่เจียวเจี๋ย!
รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนมุมปากของบุรุษหนุ่ม ช่างเข้าทางเขาเสียจริง!
ปัง!!
เสียงกลองตีบอกสัญญาณเริ่มเกมดังขึ้น... ศึกล่าธง และศึกล่าหัวใจ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
บทที่ 30วสันตฤดูที่ผลิบาน และของขวัญล้ำค่าจากสวรรค์สามเดือนต่อมา ยามเว่ย ณ ศาลาริมน้ำ จวนแม่ทัพเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยคาวเลือดได้ผ่านพ้นไป บัดนี้เมืองหลวงก้าวเข้าสู่วสันตฤดูอย่างเต็มตัว ดอกอวี้หลานในจวนแม่ทัพเบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมหวนไปทั่วบริเวณ บ้านเมืองกลับคืนสู่ความสงบสุขภายใต้การปกครองที่เข้มแข็งขององค์รัชทายาทหอการค้าลี่จินของหวังเข้อซิงเจริญรุ่งเรืองจนกลายเป็นเสาหลักทางการค้าของแว่นแคว้น ทว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมา นายหญิงแห่งหอการค้ากลับมอบหมายงานทั้งหมดให้หลงจู๊ดูแล ส่วนตนเองนั้นเอาแต่พักผ่อนอยู่แต่ในจวน ตามคำสั่งขั้นเด็ดขาดของบุรุษผู้เป็นเจ้าของหัวใจลมเอื่อยพัดกลีบดอกท้อให้ร่วงหล่นลงบนโต๊ะหินอ่อน หวังเข้อซิงในชุดอาภรณ์สีชมพูอ่อนกำลังนั่งเหม่อมองฝูงปลาคาร์ปในสระ ใบหน้างดงามดูอวบอิ่มและมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าแต่ก่อน รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนริมฝีปากตลอดเวลาเสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยดังก้าวเข้ามาในศาลา ลี่เจียวเจี๋ยในชุดลำลองสีเข้มเพิ่งกลับมาจากการตรวจค่ายทหาร เขาไม่รอช้าที่จะสวมกอดร่างระหงจากด้านหลังทันทีที่มาถึง ฝังจมูกโด่งเป็นสันลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นกายห
บทที่ 29 จุดจบของดอกฟ้า และความลับใต้แสงโคมสามวันต่อมา ยามซื่อ ณ ท้องพระโรง วังหลวงข่าวการสิ้นชีพขององค์ชายสามกบฏแผ่นดินแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการกวาดล้างขุนนางโฉดที่สมรู้ร่วมคิดจนสิ้นซาก องค์รัชทายาทได้ขึ้นกุมอำนาจเบ็ดเสร็จอย่างชอบธรรม ทว่ายังมีอีกหนึ่งบุคคลที่ต้องรับผลกรรมจากการกระทำอันเย่อหยิ่งของตนเองกลางท้องพระโรง องค์หญิงจินหลิง ผู้เคยหยิ่งผยองและหมายปองลี่เจียวเจี๋ยมาตลอด บัดนี้กำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่เบื้องหน้าแท่นประทับของฮองเฮา แม้นางจะมิได้ร่วมก่อกบฏโดยตรง ทว่าหลักฐานจากจวนองค์ชายสามระบุชัดเจนว่า นางเคยแอบส่งจดหมายลับและให้ความร่วมมือในการใส่ร้ายตระกูลหวังเพื่อหวังจะกำจัดหวังเข้อซิงให้พ้นทาง“องค์หญิงจินหลิง... เจ้าเป็นถึงสายเลือดมังกร กลับมีจิตใจคับแคบ ริษยาสตรีที่มีสวามีแล้ว หนำซ้ำยังรู้เห็นเป็นใจกับกบฏ” ฮองเฮาตรัสด้วยพระสุรเสียงเยือกเย็นและเด็ดขาด “เพื่อรักษากฎมณเฑียรบาล ข้าในฐานะมารดาของแผ่นดิน ขอสั่งปลดเจ้าจากฐานันดรศักดิ์องค์หญิง ริบทรัพย์สินทั้งหมด และเนรเทศให้ไปบวชชีที่วัดหลวงบนยอดเขาเหลียงซาน คัดลอกพระสูตรสำนึกผิดไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่
บทที่ 28 คมดาบปลิดชีพ และน้ำตาของฮูหยินยามห้าย ณ วัดร้างหานซาน หุบเขาไร้เงาเงาดาบสีเงินวาววับสะท้อนแสงจันทร์ พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วและแรงอาฆาตที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้ องค์ชายสามเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พยายามก้าวเท้าหนีพร้อมกับร้องขอชีวิต“ละ... ลี่เจียวเจี๋ย! ข้าเป็นถึงองค์ชาย! เจ้าฆ่าข้า... เสด็จพ่อต้อง...”สวบ!!คมดาบทะลวงผ่านลำคอขององค์ชายสาม ตัดขาดซึ่งเสียงร้องและลมหายใจในเสี้ยววินาที เลือดสีสดสาดกระเซ็นย้อมแท่นบูชาเก่าทรุดโทรม ร่างขององค์ชายสามทรุดฮวบลงกับพื้น ดวงตายังคงเบิกโพลงค้าง ทว่าไร้ซึ่งแววแห่งชีวิตอีกต่อไปทรชนผู้มักใหญ่ใฝ่สูงและทะเยอทะยาน บัดนี้ได้จบสิ้นลงอย่างน่าสมเพชใต้คมดาบของแม่ทัพไร้พ่าย!ทันทีที่ผู้เป็นนายสิ้นชีพ นักฆ่าที่เหลือรอดเพียงหยิบมือต่างเสียขวัญทิ้งอาวุธเตรียมหลบหนี ทว่าเสียงฝีเท้าม้านับร้อยและเสียงโห่ร้องก็ดังกึกก้องปิดล้อมอารามร้างเอาไว้จนหมดสิ้น“พี่ใหญ่!” ลี่เจียวจ้านนำกองกำลังทมิฬบุกทะลวงเข้ามาด้านใน ทหารม้าเหล็กกวัดแกว่งอาวุธเข้าจัดการนักฆ่าที่เหลือรอดอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเมื่อการต่อสู้จบลง ลี่เจียวเจี๋ยที่ยืนตระหง่านอยู่กลางกองเลื
บทที่ 27ค่ายกลมรณะ และเลือดของเทพสงครามยามห้าย ณ วัดร้างหานซาน หุบเขาไร้เงาเศษไม้จากบานประตูที่แตกกระจายร่วงหล่นลงสู่พื้น ท่ามกลางฝุ่นควันที่ลอยคลุ้ง ลี่เจียวเจี๋ยก้าวเข้ามาในอารามร้าง รังสีสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาอากาศในห้องเย็นยะเยือกจนแทบจับขั้วหัวใจ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างของหวังเข้อซิงที่ถูกมัดอยู่กับเสา เมื่อเห็นรอยแดงช้ำบนปลายคางและใบหน้าที่ซีดเซียวของภรรยา เส้นเลือดบนขมับของแม่ทัพหนุ่มก็ปูดโปนขึ้นทันทีองค์ชายสามผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความหวาดหวั่น ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเองวางค่ายกลไว้พร้อมสรรพ เขาก็แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง“มาได้รวดเร็วสมเป็นแม่ทัพไร้พ่ายแต่เจ้าก้าวเข้ามาในถิ่นของข้าแล้ว ลี่เจียวเจี๋ย วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นสตรีที่เจ้ารักตายไปต่อหน้าต่อตา! ฆ่ามัน! แล้วจุดชนวนระเบิดเสีย!”สิ้นคำสั่ง นักฆ่าเงากว่ายี่สิบคนก็ชักกระบี่พุ่งทะยานเข้าใส่ลี่เจียวเจี๋ยจากทุกทิศทาง พร้อมกันนั้น นักฆ่าอีกผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้เสาไม้ก็หยิบคบเพลิงขึ้นมา เตรียมจี้ลงบนสายชนวนดินปืนที่ถูกโยงไว้รอบอารามทว่าองค์ชายสามประเมินความสามารถของสตรีตระกูลหวังต่ำเกินไป!
บทที่ 26 โทสะเทพสงคราม ทะลวงเลือดล้างบางยามโหย่ว ณ จวนแม่ทัพกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วลานจวน ลี่เจียวเจี๋ยหยัดกายลุกขึ้นจากกองเลือดขององครักษ์ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมั่นคงเยือกเย็น บัดนี้ถูกฉาบเคลือบด้วยเงาทะมึนแห่งมัจจุราช รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนทหารยามที่รอดชีวิตต่างสั่นสะท้านไปถึงกระดูกดำ“ตามท่านหมอเทวดามารักษาเยี่ยตง! หากเขาตาย ข้าจะเอาหัวพวกเจ้าไปเซ่นไหว้เขา!” แม่ทัพหนุ่มตวาดก้อง ก่อนจะหันไปหาทหารคนสนิท “ส่งพลุสัญญาณสีแดงเรียกรวมพล ‘กองกำลังทมิฬ’ ทั้งหมดเดี๋ยวนี้ ข้าต้องการทหารม้าเหล็กห้าร้อยนาย และส่งคนนำป้ายประจำตัวข้าไปแจ้งใต้เท้ากวนแห่งศาลต้าหลี่ ให้ออกคำสั่งปิดประตูเมืองทุกบาน ห้ามผู้ใดเข้าออกแม้แต่สุนัขตัวเดียว!”ลี่เจียวจ้านที่เพิ่งทราบข่าวและควบม้าตามมาถึงจวน เบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพพังทลายของบ้านและจิตสังหารของพี่ชาย “พี่ใหญ่! รัชทายาททรงทราบเรื่องแล้ว พระองค์ทรงมอบป้ายอาญาสิทธิ์ทองคำมาให้ สั่งการให้พี่ใหญ่มีอำนาจจัดการกบฏและผู้สมรู้ร่วมคิดได้ทันทีโดยไม่ต้องรอไต่สวนขอรับ!”ลี่เจียวเจี๋ยรับป้ายอาญาสิทธิ์มาถือไว้ในมือ นัยน์ตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยไฟแค้น “ดี
บทที่ 25ล่อเสือออกจากถ้ำ และวิกฤตของฮูหยินสามวันต่อมา ยามเว่ย ณ จวนแม่ทัพเมืองหลวงตกอยู่ในสภาวะตึงเครียด ทหารยามออกลาดตระเวนค้นหาตัวองค์ชายสามที่บัดนี้กลายเป็นกบฏแผ่นดินอย่างพลิกแผ่นดิน ทว่าสุนัขจนตรอกผู้นี้กลับหลบซ่อนตัวได้อย่างมิดชิดราวกับไร้ตัวตนภายในจวนแม่ทัพ หวังเข้อซิงกำลังนั่งดูสมุดบัญชีหอการค้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แม้ภายนอกนางจะดูเยือกเย็น แต่ในใจกลับสังหรณ์ไม่ดี ลี่เจียวเจี๋ยเองก็เพิ่มกำลังคุ้มกันจวนเป็นสองเท่า และสั่งห้ามไม่ให้นางออกไปไหนเด็ดขาด“ซิงเออร์ พักสายตาเสียบ้างเถิด” ลี่เจียวเจี๋ยเดินเข้ามาในห้อง วางถ้วยรังนกตุ๋นลงบนโต๊ะ มือแกร่งบีบนวดไหล่บางเบาๆ “สายลับของข้ากำลังปูพรมค้นหาทั่วเมืองหลวง อีกไม่นานต้องได้ตัวมันแน่”“ข้ามิได้กังวลเรื่องตนเองหรอกเจ้าค่ะ” หวังเข้อซิงถอนหายใจ “แต่ข้ากังวลใจเรื่องท่านพ่อ องค์ชายสามรู้ดีว่าผู้ที่ร่วมมือกับท่านพี่ตัดท่อน้ำเลี้ยงของเขาคือกรมคลัง หากเขาคิดจะแว้งกัด...”ยังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบ ประตูห้องหนังสือก็ถูกเปิดผางออก เยี่ยตงพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนแขนเสื้อ สีหน้าขององครักษ์เงาตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่
บทที่ 5 จวนวิวาห์แสนล้าน กับการมัดมือชกเข้าหอ!ยามตะวันรอน ณ บริเวณหน้าปะรำพิธีหุบเขาชิงหลิงทันทีที่เสียงกลองสัญญาณจบเกมชิงธงเงียบลง บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาทันตา เมื่อแม่ทัพใหญ่ลี่เจียวเจี๋ยเดินก้าวอาดๆ ออกมาจากชายป่า ในอ้อมแขนอุ้มร่างอรชรของคุณหนูหวังเข้อซิงเอาไว้แนบอก ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่ง
บทที่ 4 แผนลวงกลางป่า และการประกาศสิทธิ์ครอบครอง!ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งก้านธูปก่อนหน้า ในช่วงชุลมุนที่ทุกคนกำลังแยกย้ายกันเข้าป่าชิงหลิง...ณ มุมลับตาคนหลังปะรำพิธี องค์ชายสามที่กำลังหงุดหงิดจากการถูกแย่งสลากสีดำ ได้สบตากับองค์หญิงเล่อเยียนที่ยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความริษยา ทั้งสองซึ่งมีจุดประสงค์ตรง
บทที่ 2จับโป๊ะคุณหนูจอมซนคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีการคลังตระกูลหวัง เป็นที่กล่าวขานในเมืองหลวงว่าเป็นสตรีลึกลับ ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงมาก่อน เนื่องจากนางไม่เคยปรากฏตัวในงานสังสรรค์หรือคบค้าสมาคมกับบุตรีจวนใด ข่าวลือหนาหูต่างเล่าลือกันไปว่า ตอนเด็กนางป่วยหนักจนเสียโฉม มีแผลเป็นน่าเกลียดน่
บทที่ 1พ่ายแพ้ให้เพียงดวงตาเสียงดาบกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วสมรภูมิ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลในอากาศ ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณของทหารที่ล้มตายเกลื่อนกลาดนับไม่ถ้วน บุรุษผู้หนึ่งกลับยืนตระหง่านอยู่กลางสนามรบอย่างนิ่งงัน ราวกับมัจจุราชที่ไร้ความรู้สึกเกราะสีดำทมิฬของเขาชโลมไปด้วยเลือดของศัตรูจนแทบก







