บทที่ 2 จับโป๊ะคุณหนูจอมซน

บทที่ 2

จับโป๊ะคุณหนูจอมซน

คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีการคลังตระกูลหวัง เป็นที่กล่าวขานในเมืองหลวงว่าเป็นสตรีลึกลับ ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงมาก่อน เนื่องจากนางไม่เคยปรากฏตัวในงานสังสรรค์หรือคบค้าสมาคมกับบุตรีจวนใด ข่าวลือหนาหูต่างเล่าลือกันไปว่า ตอนเด็กนางป่วยหนักจนเสียโฉม มีแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวบนใบหน้า จึงต้องเก็บตัวอยู่แต่ในจวน

ทว่าความจริงแล้ว... คนในจวนตระกูลหวังต่างรู้ดีที่สุด ว่าคุณหนูใหญ่ ‘หวังเข้อซิง’ นั้น มีรูปโฉมงดงามดุจเทพธิดาจำแลง!

ดวงตากลมโตหงส์สุกสกาวดั่งดวงดารา เรือนผมดำขลับดุจน้ำหมึก ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดไร้รอยตำหนิ ยิ่งเติบโต นางก็ยิ่งงดงามละม้ายคล้ายคลึงกับมารดาที่ล่วงลับไปแล้วไม่มีผิดเพี้ยน นี่จึงเป็นสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้ท่านเสนาบดีหวัง ผู้เป็นบิดาเกิดอาการ หวงลูกสาวขั้นวิกฤต ไม่ยอมให้นางออกไปพบปะผู้คน หากจะออกจากจวนก็ต้องสวมผ้าคลุมหน้าหรือหน้ากากปกปิดความงดงามนั้นไว้เสมอ

แต่ความหวงแหนของบิดา ก็มิอาจต้านทานรับสั่งของโอรสสวรรค์ได้...

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อกลับมาแล้ว!”

เสียงใสกังวานดังขึ้น พร้อมกับร่างอรชรที่วิ่งเข้ามากอดแขนผู้เป็นบิดาแล้วแกว่งไปมาอย่างออดอ้อน 

“ท่านพ่อคิดหาทางออกให้ข้าได้หรือยังเจ้าคะ ข้ายังไม่อยากแต่งงานออกเรือนไปกับแม่ทัพจอมโหดผู้นั้นนะ ท่านพ่อต้องช่วยข้านะเจ้าคะ!”

ท่านเสนาบดีหวังลูบศีรษะบุตรีสุดที่รักด้วยความเอ็นดูระคนหนักใจ พลางลอบตัดพ้อฮ่องเต้อยู่ในใจ ‘ฝ่าบาทนะฝ่าบาท ท่านก็เอ็นดูเข้อซิงของข้าแท้ๆ เหตุใดจึงจับคู่ลูกสาวแสนน่ารักของข้า ให้ไปตกระกำลำบากกับบุรุษหยาบกระด้างที่วันๆ เอาแต่สู้รบฆ่าฟันอย่างลี่เจียวเจี๋ยกันเล่า!’

“ลูกรัก ครั้งนี้พ่อคงช่วยเจ้าไม่ได้จริงๆ เพราะเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทโดยตรง แต่เจ้าอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป สัญญานี้ยังไม่ได้กำหนดวันเวลาที่แน่ชัด พ่อจะลองหาโอกาสทูลเกล้าฯ ขอความเมตตาอีกครั้ง”

ในขณะที่หวังเข้อซิงกำลังขมวดคิ้วใช้ความคิดเพื่อหาทางรอดอยู่นั้น บ่าวรับใช้ก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงานว่า มีเทียบสารจากจวนแม่ทัพลี่ส่งมาถึง แจ้งว่า ‘คุณชายใหญ่ลี่เจียวเจี๋ย ขอมาเยือนจวนตระกูลหวังในยามเช้าวันพรุ่งนี้’

เมื่อได้ยินดังนั้น นัยน์ตากลมโตของคุณหนูใหญ่ก็ทอประกายวิบวับขึ้นมาทันที... เป็นประกายตาที่คนทั้งจวนรู้ดีว่า ‘คุณหนูจอมซนกำลังจะแผลงฤทธิ์อีกแล้ว!’

ยามเช้าตรู่วันถัดมา ขบวนม้าศึกหลายสิบตัวก็ควบตะบึงมาหยุดลงที่หน้าประตูจวนตระกูลหวัง

เหล่าบุรุษบนหลังม้าล้วนสวมชุดเกราะสีดำทะมึน แผ่รังสีอำมหิตจนทหารยามหน้าจวนถึงกับลอบกลืนน้ำลาย โดยเฉพาะบุรุษร่างสูงใหญ่ที่นำหน้าขบวน เขาสวมหน้ากากเหล็กปิดบังใบหน้า แผ่กลิ่นอายความอันตรายจนผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

“เชิญคุณชายใหญ่ลี่ไปพักผ่อนที่โถงรับรองก่อนขอรับ ข้าจะให้คนไปแจ้งคุณหนูว่าท่านมาถึงแล้ว” ทหารยามกล่าวเสียงสั่น ก่อนจะเดินนำกลุ่มแขกผู้มาเยือนเข้าไปด้านใน

ทว่าในจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต บุรุษร่างสูงใหญ่ที่สุดในกลุ่มกลับเบี่ยงตัวหลบฉาก เล็ดลอดหายเข้าไปในสวนดอกไม้ของจวนตระกูลหวังอย่างเงียบเชียบเพื่อสอดแนมลาดเลา

ในเวลาเดียวกัน ทางด้านเรือนปีกซ้าย หวังเข้อซิงกำลังจัดการจับ ‘อามี่’ สาวใช้คนสนิทมาสวมชุดหรูหราของตนและคลุมหน้าไว้

“เจ้าต้องสวมรอยเป็นข้าชั่วคราว ข้าจะปลอมเป็นบ่าวเดินตามไปเอง ข้าอยากจะเห็นนักว่าบุรุษผู้นี้มีนิสัยใจคอเช่นไร!” 

หวังเข้อซิงยิ้มกริ่ม จัดแจงเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าสาวใช้ ทว่าด้วยความรีบร้อนและคิดว่าคงไม่มีคนนอกเข้ามาถึงสวนด้านใน นางจึงลืมใช้ผ้าปิดบังใบหน้าของตนเองก่อนออกจากห้องไปเสียสนิท

ขบวนของหญิงสาวเดินเรียงรายลัดเลาะผ่านสวนดอกไม้ โดยมีหวังเข้อซิงในคราบสาวใช้เดินแทรกอยู่กลางขบวน

ลี่เจียวเจี๋ยที่หลบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ริมสระบัว ชะงักงันเมื่อเห็นกลุ่มสตรีเดินผ่านมา สายตาของเขาไม่ได้สนใจสตรีชุดหรูหราที่เดินนำหน้า ทว่ากลับถูกดึงดูดด้วย ‘สาวใช้’ คนที่สองที่มีใบหน้างดงามดุจเทพธิดา ท่วงท่าการเดินแต่ละย่างก้าวมั่นคงและสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงบ่าว

และจังหวะที่นางหันหน้ามา หัวใจของแม่ทัพหนุ่มก็เต้นกระหน่ำดั่งกลองศึก! ดวงตาหงส์คู่นั้น  ดวงตาคู่เดียวกับสตรีชุดแดงในงานเทศกาลโคมไฟที่ปล้นหัวใจเขาไป!

‘ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เอง...’ ลี่เจียวเจี๋ยคิดในใจอย่างมาดหมาย แววตาคมกริบทอประกายคลั่งรักอย่างไม่ปิดบัง ‘ต่อให้นางจะเป็นเพียงสาวใช้ในจวนแห่งนี้ ข้าก็จะเอาตัวนางมาเป็นฮูหยินของข้าให้จงได้! ในเมื่อนางคือสาวใช้ วันนี้ข้าก็จะเข้าไปยกเลิกงานแต่งกับคุณหนูหวังให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!’

ชายหนุ่มตอกย้ำปณิธานในใจ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ลอบเดินตามขบวนนั้นไปที่โถงรับรอง

บริเวณหน้าโถงใหญ่ หวังเข้อซิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมพรางหน้า จึงรีบดึงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาผูกปิดบังใบหน้าครึ่งล่างไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน

เมื่อเข้าสู่โถงรับรอง ‘อามี่’ ในชุดหรูหราเดินไปนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของคุณหนู ส่วน ‘หวังเข้อซิง’ ตัวจริงในชุดสาวใช้ที่เพิ่งผูกผ้าปิดหน้า ก็ไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง

ทันทีที่เห็นภาพนั้น ท่านเสนาบดีหวังก็ขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม เขารู้ทันทีว่าลูกสาวตัวดีเล่นพิเรนทร์แอบสลับตัวกับสาวใช้เสียแล้ว เขาเลือกที่จะเงียบและตามน้ำไป อยากรู้นักว่าบุรุษที่จะมาเป็นลูกเขย จะรับมือกับความดื้อรั้นนี้อย่างไร

ทันใดนั้น ลี่เจียวเจี๋ยก็ก้าวเข้ามาในโถง หวังเข้อซิงรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างทันที และสายตาคู่นั้นอีกแล้ว! สายตาคมกริบที่ไม่ได้จ้องมองอามี่ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทว่ากลับพุ่งตรงมาที่นางซึ่งยืนอยู่ด้านหลังอย่างจงใจ! มันเป็นสายตาที่ทำให้นางหายใจไม่ทั่วท้องเหมือนคืนเทศกาลโคมไฟไม่มีผิด!

“อ้าว หลานชาย มานั่งใกล้ๆ ลุงนี่มา” 

ท่านเสนาบดีเอ่ยทักทายทำลายความเงียบ 

“ไหนๆ ก็มาแล้ว ช่วยถอดหน้ากากเหล็กออกเถิด ลุงไม่ได้เจอหน้าเจ้ามาเสียนาน แล้วอาซิง... เหตุใดจึงเสียมารยาท ไม่ทักทายพี่เจียวเจี๋ยเขาล่ะ?”

ระหว่างที่พูด แม้ปากจะเรียกอาซิง แต่สายตาของท่านเสนาบดีกลับไม่ได้มองไปที่บุตรีซึ่งนั่งอยู่ ทว่ากลับตวัดสายตามองเลยไปยัง ‘สาวใช้’ ที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างลืมตัว!

เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ลี่เจียวเจี๋ยที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าในทันที!

ท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเสนาบดีเฒ่า บวกกับสายตาที่ส่งไปให้บ่าวรับใช้ด้านหลัง และท่วงท่าสง่างามของสาวใช้ผู้นั้นที่เขาเห็นในสวนเมื่อครู่ ทำให้แม่ทัพผู้ผ่านกลศึกมานับไม่ถ้วนปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมดที่แท้ ยายหนูจอมซนผู้นี้ก็เล่นละครงิ้วสลับตัวกับสาวใช้เพื่อทดสอบข้าหรอกหรือ!

มุมปากใต้หน้ากากเหล็กกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อรู้ทันเกม       ลี่เจียวเจี๋ยก็ตัดสินใจพลิกแผนกะทันหัน จากที่ตั้งใจจะมายกเลิกงานแต่งเพื่อชิงตัวสาวใช้ เขาจะซ้อนแผนตลบหลังยายแมวสาวตัวแสบให้เข็ด!

หวังเข้อซิงแอบหยิกหลังอามี่เบาๆ อามี่จึงรีบลุกขึ้นกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

ลี่เจียวเจี๋ยมองการแสดงอันแสนแนบเนียนนั้นด้วยแววตาขบขัน ก่อนจะค่อยๆ ปลดหน้ากากเหล็กของตนออก...

ทันทีที่หน้ากากถูกถอดออก หวังเข้อซิงถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน ไหนเล่าบุรุษอัปลักษณ์หน้าตาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าหล่อเหลาคมคายสมบูรณ์แบบ คิ้วเข้มพาดเฉียงดุจกระบี่ จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักลึกที่กำลังเหยียดยิ้มบางๆ แฝงความร้ายกาจ!

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้สติ ประโยคถัดมาของลี่เจียวเจี๋ยก็ทำเอานางแทบช็อก!

“ท่านลุง... เดิมทีวันนี้ ข้าตั้งใจจะมาขอเสียมารยาทยกเลิกสัญญาหมั้นหมายระหว่างข้ากับน้องหญิงเข้อซิง เพราะข้าไร้ความปรารถนาที่จะมีฮูหยิน”

เขาจงใจลากเสียงยาว นัยน์ตาคมกริบช้อนขึ้นสบตากับ สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างจงใจ 

“ทว่า... เมื่อข้าได้มาเยือนจวนตระกูลหวัง และได้พบเจอน้องหญิงที่งดงามถึงเพียงนี้ ข้าก็เปลี่ยนใจแล้วขอรับ”

เขาฉีกยิ้มกว้าง 

“ข้าขอเปลี่ยนจากการยกเลิกหมั้นหมาย... เป็นการให้แม่สื่อนำ เทียบมงคล มาสู่ขอในวันพรุ่งนี้เลยก็แล้วกันขอรับ!”

“เอ๊ะ!! อะไรนะ! ส่งแม่สื่อพรุ่งนี้หรือ! ไม่นะ ข้าไม่ยอม!!”

เสียงหวานตะโกนลั่นโถงด้วยความลืมตัว หวังเข้อซิงช็อกจนหลุดปากออกมาอย่างจัง ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง

เมื่อดึงสติกลับมาได้ นางก็พบว่าตนเองตกหลุมพรางของบุรุษหน้าตายผู้นี้เข้าอย่างจัง! ลี่เจียวเจี๋ยกำลังกลั้นขำจนไหล่สั่น ส่วนท่านเสนาบดีหวังก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ที่ไม่ต้องมานั่งปั้นหน้าแสดงละครเล่นตลกร่วมกับลูกสาวให้เสียผู้ใหญ่

“ก็ได้! ข้ายอมแพ้!”

หวังเข้อซิงกระแทกเสียงขัดใจ ก่อนจะสะบัดค้อนวงใหญ่ เดินปึงปังกลับมานั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง ไล่อามี่ให้ไปยืนด้านหลังแทน นางกระชากผ้าคลุมหน้าออก เผยใบหน้างดงามที่ตอนนี้บึ้งตึง คิ้วสวยได้รูปผูกเข้าหากันจนเป็นปม

“ข้าน้อยหวังเข้อซิง ขอคารวะคุณชายใหญ่ลี่ วันนี้ข้าล่วงเกินท่านไปบ้าง หวังว่าท่านจะใจกว้างไม่ถือสา!”

ลี่เจียวเจี๋ยมองใบหน้างดงามนั้นใกล้ๆ พลางคิดในใจว่า ‘หากข้าไม่ได้เห็นใบหน้าของนางในสวนมาก่อน ข้าคงเสียอาการมากกว่านี้เป็นแน่’ เขาแอบเห็นลูกน้องของตนอ้าปากค้างตะลึงในความงามของนาง จึงตวัดสายตาดุดันไปปรามอย่างหวงแหน

“เจ้าโดนคุณชายใหญ่จับโป๊ะได้แล้ว ซิงเออร์! พ่อสมน้ำหน้าเจ้านัก” เสนาบดีหวังหัวเราะร่วน

“ก็ข้าอยากทดสอบนิสัยใจคอของบุรุษที่จะมาเป็นสามี ข้าผิดตรงไหนเล่าเจ้าคะ!” 

นางหันไปค้อนบิดา ก่อนจะเชิดหน้าใส่ชายหนุ่ม 

“ในเมื่อท่านฉลาดปราดเปรื่อง จับข้าได้ ข้าก็ไม่ขออ้อมค้อม... ถึงอย่างไร ข้าก็ไม่อยากแต่งงานกับท่านอยู่ดี!”

“หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็ยินดีทำตามเงื่อนไขทุกอย่างของคุณหนู เพื่อให้ท่านยอมรับการแต่งงานครั้งนี้” 

ลี่เจียวเจี๋ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น 

“เพียงแต่ในระหว่างนี้ ข้าขออนุญาตมาแวะเวียนเยี่ยมเยียนท่านบ่อยๆ... นอกเหนือจากนี้ เพียงท่านเอ่ยปาก ข้าพร้อมทำให้ทุกสิ่ง”

หวังเข้อซิงชะงักไปเล็กน้อยกับแววตาจริงจังนั้น 

“ง-งั้นข้าจะขอเก็บไปคิดก่อน หากนึกออกแล้วจะแจ้งให้ทราบ วันนี้ข้าขอตัว!”

หญิงสาวรีบสะบัดชายกระโปรงลุกเดินหนีออกจากโถงไปอย่างรวดเร็ว เพื่อซ่อนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เมื่อแผ่นหลังบางลับสายตา ลี่เจียวเจี๋ยก็หันกลับมาประสานมือเคารพว่าที่พ่อตา

 “ท่านอา... ข้าขอเรียนท่านตามตรง ข้าเคยพบซิงเออร์มาก่อนหน้านี้แล้ว แม้เพียงชั่วเสี้ยววินาที แต่ข้าก็ตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบ วันนี้ข้าตั้งใจมาถอนหมั้นก็เพื่อจะออกตามหานางในดวงใจให้พบ... แต่สวรรค์ช่างมีเมตตา ที่แท้สตรีที่ข้าตามหา ก็คือว่าที่ฮูหยินของข้านี่เอง”

ท่านเสนาบดีหวังเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะลูบเคราหัวเราะลั่น 

“ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก! แต่อาเลี้ยงนางมาอย่างตามใจ นางทั้งดื้อรั้น ซุกซน และไม่เหมือนสตรีในห้องหอทั่วไป อาจะขอดูความสามารถของเจ้า ว่าจะกำราบหัวใจยายหนูจอมพยศของอาได้อย่างไร!”

“ข้าไม่ทำให้ท่านอาผิดหวังแน่นอนขอรับ!”

แม่ทัพหนุ่มยิ้มรับคำท้า ศึกในสนามรบเขาไม่เคยพ่ายแพ้... ศึกรักครั้งนี้ เขาก็จะต้องคว้าชัย และยกเกี้ยวเจ้าสาวมารับนางเข้าจวนให้จงได้!