2

"สมุนไพรพื้นบ้านอย่างนั้นหรือ"

เขาเหลือบมองเศษโต๊ะที่ยังมีป้ายไม้เขียนตัวโตว่า 'ยาพิษตลกไม่หยุดสามวัน'

จากนั้นจึงย้อนถามอย่างไม่รีบร้อน

"แล้วสมุนไพรชนิดใดกัน ที่ทำให้ลูกค้าตะโกนว่าซื้อไปใส่ในน้ำชาของเจ้าสำนัก?"

เสี่ยวฉินยิ้มแห้ง ๆ ก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน

"เอ่อ... ยาบำรุงปอดเจ้าค่ะ พอกินแล้วปอดแข็งแรง อารมณ์ดี จึงหัวเราะง่ายเป็นพิเศษ"

"เช่นนั้นหรือ" น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออก

"ส่งถุงนั่นมา แล้วตามข้าไปรับโทษที่คุกหลวง" พร้อมกันนั้น มือใหญ่ที่สวมถุงมือหนังสีดำก็ยื่นมาตรงหน้าอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

เสี่ยวฉินปรายตามองมือของเขา ก่อนเงยหน้าขึ้นแสยะยิ้ม

"ฝันไปเถอะ" สิ้นเสียง นางก็อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายลดระยะห่าง ฉวยขวดยาขนาดเล็กที่สุดออกจากห่อผ้าอย่างรวดเร็ว

บนฉลากติดตัวอักษรเล็กๆ ว่า 'ยาพิษหน้าบูด'

นางใช้ฟันกัดจุกขวดออกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนสะบัดข้อมือเต็มแรง

ซ่า!

น้ำยาสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าหาใบหน้าของเซียวหลิงเฟิงทันที

เสี่ยวฉินหัวเราะอย่างผู้กุมชัยชนะ

"เหอะๆ รับไปเต็มๆ อีกเดี๋ยวหน้าของเจ้าจะเปรี้ยวจนบิดเบี้ยว ทำหน้าบูดอมทุกข์ไปอีกเจ็ดวัน"

พูดจบ นางก็หมุนตัวเตรียมวิ่งหนีทันที

แต่เพียงก้าวแรก...

นางก็ต้องหยุดชะงัก

เพราะบุรุษตรงหน้า...

ไม่แม้แต่จะหลบ

เซียวหลิงเฟิงเพียงอ้าปากรับน้ำยาพิษนั้นเข้าไปต่อหน้าต่อตา ก่อนกลืนลงคออย่างสบายอารมณ์

อึก!

เสี่ยวฉินถึงกับเบรกตัวเองจนแทบหน้าคะมำ ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวจะถลนออกจากเบ้า

"จะ... เจ้ากลืนลงไปจริงๆ หรือ"

เซียวหลิงเฟิงยืนนิ่งดุจขุนเขา ร่างสูงสง่าไม่แม้แต่จะไหวติง

เขาแลบลิ้นแตะริมฝีปากเล็กน้อย คล้ายกำลังลิ้มรสอาหารชั้นเลิศ

เสี่ยวฉินถึงกับยืนตะลึง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า

นางจ้องเขาเขม็ง รอคอยภาพที่อีกฝ่ายจะบิดหน้า น้ำตาไหล หรืออย่างน้อยก็ต้องแสดงอาการหน้าบูดบึ้งออกมา

แต่...

ไม่มี!

ไม่มีแม้แต่นิดเดียว

เซียวหลิงเฟิงเพียงยืนประสานมือไว้ด้านหลัง คิ้วเข้มกระตุกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้าจะกลับมาเรียบนิ่ง เย็นชา และไร้อารมณ์เช่นเดิม

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณารสชาติของยา ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง

"หวานติดปลายลิ้น เปรี้ยวตามมานิดหน่อย เนื้อยาบางไปเล็กน้อย หากหมักเพิ่มอีกสองวัน รสคงกลมกล่อมกว่านี้"

เสี่ยวฉินอ้าปากค้าง ผ่านไปสองอึดใจ นางจึงระเบิดเสียงออกมา

"เจ้ากำลังวิจารณ์รสชาติยาพิษของข้าอย่างนั้นหรือ" นางชี้หน้าเขาด้วยมือที่สั่นเทา ทั้งตกใจ ทั้งโมโห จนแทบไม่รู้จะเริ่มจากความรู้สึกไหนก่อน

"นั่นมันยาพิษนะ ไม่ใช่น้ำแกง เหตุใดเจ้าถึงมายืนชิมรสชาติได้หน้าตาเฉยเช่นนี้"

เซียวหลิงเฟิงมองนางนิ่งๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ยาพิษประหลาดของเจ้า ทำอะไรข้าไม่ได้"

เพียงประโยคเดียวก็ทำเอาเสี่ยวฉินนิ่งงัน

"เป็นไปไม่ได้" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางก้มมองขวดยาในมืออย่างไม่อยากเชื่อสายตา

'ข้าปรุงผิดหรือ'

'ไม่สิ สูตรนี้ทดลองมาแล้วตั้งหลายครั้ง'

'บุรุษผู้นี้ไม่ใช่มนุษย์'

ขณะที่สมองของนางกำลังสับสนวุ่นวาย เซียวหลิงเฟิงก็ขยับตัว

เพียงก้าวเดียว เขาก็ประชิดตัวนางทันที

หมับ!

มือใหญ่คว้าข้อมือเรียวของเสี่ยวฉินไว้อย่างแม่นยำ แรงบีบไม่ถึงกับทำให้เจ็บ แต่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก

"โอ๊ย!" เสี่ยวฉินร้องลั่น พยายามดึงมือกลับเต็มแรง ทว่าข้อมือของนางกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย

ก่อนจะทันได้ตั้งตัว ร่างบางก็ถูกดึงเข้าไปปะทะกับแผ่นอกที่หุ้มด้วยเกราะเหล็ก

อั่ก!

"เจ็บนะ" นางยกมือกุมหน้าผาก พลางเงยหน้าค้อนคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

"ปล่อยข้านะ ไอ้แม่ทัพบ้าพลัง"

พูดจบก็ยกเท้าหมายจะเหยียบอีกฝ่ายเต็มแรง

เซียวหลิงเฟิงเพียงขยับตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจับเอวของนางไว้เสียก่อน

"ดิ้นเก่ง"

"ก็ต้องดิ้นสิ ใครจะยอมถูกจับง่ายๆ กันเล่า"

เสี่ยวฉินทั้งผลัก ทั้งหยิก ทั้งพยายามเตะเขาซ้ำ แต่ไม่ว่าดิ้นอย่างไร บุรุษตรงหน้ากลับยืนนิ่งราวกับภูผา

เซียวหลิงเฟิงก้มลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบสบกับดวงตากลมโตของนางในระยะประชิด

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจากตัวหญิงสาว ลอยปะปนกับกลิ่นเหล็กเย็นและกลิ่นหนังจากชุดเกราะของเขา จนบรรยากาศชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด

เสี่ยวฉินรีบเบือนหน้าหนีทันที

'ใกล้เกินไปแล้ว!'

เซียวหลิงเฟิงมองอาการของนางแล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น

"ข้ากำลังขาดช่างปรุงยาประจำตัวอยู่พอดี"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า" เสี่ยวฉินหันกลับมาถลึงตาใส่

"เกี่ยว" เขาตอบสั้นๆ ก่อนกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน

"อีกทั้งยังขาดผู้ทดสอบอาหาร"

"ผู้ทดสอบอาหาร" เสี่ยวฉินขมวดคิ้ว

"ใช่"

"เจ้าจะให้ข้าชิมอาหารก่อนให้เจ้ากินหรือ"

"ไม่" เขาส่ายหน้าเบาๆ

"เจ้าปรุงยาพิษ แล้วข้าจะเป็นคนกินเอง"

เสี่ยวฉินถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นก็โพล่งออกมาด้วยความเหลือเชื่อ

"เจ้าสติไม่ดีหรือ"

"ร่างกายของข้าทนพิษได้ทุกชนิด" เซียวหลิงเฟิงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เขามองขวดยาที่เหลืออยู่ในห่อผ้าของนาง ก่อนกล่าวต่อ

"แต่ยาประหลาดของเจ้าน่าสนใจ"

"น่าสนใจบ้านเจ้าสิ" เสี่ยวฉินสะบัดหน้าอย่างหงุดหงิด

"ข้าเป็นแม่ค้าขายยาพิษ ไม่ใช่คนรับใช้ของท่านแม่ทัพ"

"เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือก" สิ้นคำ เขาก็โน้มตัวลงอย่างรวดเร็ว ก่อนอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย ราวกับกำลังยกกระสอบข้าวสาร

"ว้าย!" เสี่ยวฉินร้องลั่น มือทั้งสองรีบทุบแผ่นหลังกว้างไม่ยั้ง

"ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้"

"กลับค่ายกับข้า" เซียวหลิงเฟิงเดินต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน

"ไม่กลับ!"

"กลับ"

"ไม่!"

"เจ้าปฏิเสธไม่ได้"

เสี่ยวฉินดิ้นสุดแรง ทั้งเตะ ทั้งทุบ ทั้งใช้หมัดเล็กๆ ระดมตีแผ่นหลังเขาไม่หยุด