3

"ไอ้แม่ทัพบ้า! ปล่อยข้านะ ข้าจะปรุงยาพิษให้เจ้าท้องเสียจนต้องวิ่งเข้าห้องส้วมสามวันสามคืน แล้วจะใส่ยาคันจนเกาทั้งตัว แล้วก็ยาหน้าบูดอีกสิบขวด"

เซียวหลิงเฟิงฟังคำขู่สารพัดชนิดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนตอบกลับเพียงประโยคเดียว

"เช่นนั้นก็ดี"

เสี่ยวฉินชะงัก

"หา"

"ข้าจะได้ทดลองทั้งหมด"

นางอ้าปากค้าง มองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้นี้อย่างหมดคำจะด่า

'คนผู้นี้'

'เป็นแม่ทัพหรือเป็นคนเสียสติกันแน่!'

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าทหารและผู้คนที่ยังหลบซ่อนอยู่ เซียวหลิงเฟิงก็อุ้มหมอยาพิษสาวเดินออกจากตรอกผีจมอย่างสง่างาม ส่วนเสี่ยวฉินยังคงโวยวายไม่หยุดตลอดทาง จนเสียงด่าทอของนางค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับเงาร่างของทั้งคู่ในค่ำคืนนั้น

ทว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ของเซียวหลิงเฟิง ใครเล่าจะล่วงรู้ว่าภายในกายของเขากำลังเกิดคลื่นลมปั่นป่วน

ตั้งแต่จำความได้ เขาถูกบิดาเคี่ยวกรำฝึก 'วิชาโลหิตสลายพิษ' บังคับให้ดื่มยาพิษนับร้อยและแช่กายในอ่างพิษเจือจางทุกเมื่อเชื่อวัน จนร่างกายสร้างภูมิคุ้มกันแกร่งกล้า ทนทานต่อพิษร้ายทุกชนิดในใต้หล้า

แต่วิชานี้ก็แลกมาด้วยผลข้างเคียงอันแสนทรมาน พิษตกค้างสะสมจนกลายเป็น 'พิษไอเย็นโลหิต' ที่คอยกัดกินชีพจรและทำให้ร่างกายของเขาเย็นเยียบ ไร้ความรู้สึกต่อรสชาติหรือความอบอุ่นมานานนับสิบปี

ทว่าเมื่อครู่นี้ ยาพิษรสประหลาดของแม่ค้าตัวแสบที่เพิ่งกลืนลงคอไป กลับแผ่ไอร้อนวูบวาบแล่นปราดเข้าสู่จุดชีพจร กระตุ้นให้พิษไอเย็นที่อุดตันในอกของเขาพลันเบาบางลงอย่างน่าอัศจรรย์

มุมปากใต้หน้ากากเหล็กยกยิ้มขึ้นอย่างพึงใจ ขณะกระชับร่างบางบนบ่าให้แน่นขึ้นอีกนิด

'ในที่สุดข้าก็เจอของแก้ทางเข้าแล้ว'

เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินดังกึกก้องไปตามเส้นทางที่ทอดยาวสู่ชานเมืองหลวง ทว่าบนหลังม้าศึกสีดำทมิฬตัวใหญ่ บรรยากาศกลับไม่ได้ดูน่าเกรงขามสมกับเกียรติของแม่ทัพใหญ่แห่งแผ่นดินแม้แต่น้อย

"ปล่อยนะ เจ้าคนป่าเถื่อน ข้าจะอ้วกแล้ว"

ซูเสี่ยวฉินที่ถูกพาดอยู่บนบ่ากว้างราวกับกระสอบข้าวสารร้องโวยวายจนคอแทบแตก ศีรษะของนางห้อยลง เลือดไหลเวียนลงศีรษะจนใบหน้าแดงก่ำ ท้องไส้ปั่นป่วนเพราะแรงกระแทกจากการควบม้าด้วยความเร็ว

แม้จะตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ แต่นางยังไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ

มือข้างหนึ่งที่ยังพอขยับได้ค่อยๆ ล้วงเข้าไปในอกเสื้ออย่างแนบเนียน ก่อนหยิบห่อกระดาษขนาดเล็กซึ่งบรรจุ 'ผงคันคะเยอ' ออกมา หวังจะโปรยใส่บริเวณคอเสื้อของบุรุษหน้านิ่งให้เขาคันจนเสียอาการ

ทว่า...

ฟิ้ว!

สายลมแรงจากการควบม้ากลับพัดสวนมาอย่างพอดิบพอดี ผงยาสีขาวนวลที่เพิ่งโปรยออกไปจึงปลิวตีกลับเข้าหน้าเจ้าของเต็มๆ

"ฮัดชิ้ว! แค่ก ๆ โอ๊ย! คัน คันจมูกชะมัด"

เสี่ยวฉินรีบยกมือขึ้นขยี้จมูกตัวเองเป็นพัลวัน น้ำตาเล็ดจากความแสบระคาย ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วดูน่าสงสารกว่าเดิมหลายส่วน

เซียวหลิงเฟิงซึ่งกำลังบังคับม้าเพียงปรายตามองนางเล็กน้อย มุมปากใต้หน้ากากเหล็กกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ

"เลิกเล่นตุกติกเสียที ก่อนที่เจ้าจะวางยาพิษตัวเองตายไปเสียก่อน"

"หุบปากไปเลยนะ" เสี่ยวฉินกำหมัดทุบลงบนแผ่นหลังที่หุ้มด้วยเกราะเหล็กเต็มแรง

กึก!

เซียวหลิงเฟิงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย กลับเป็นเสี่ยวฉินที่รีบชักมือกลับมากุมไว้แน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ

"เกราะบ้าอะไร แข็งยิ่งกว่าก้อนหินอีก"

เซียวหลิงเฟิงไม่ตอบ เพียงควบม้าต่อไปราวกับไม่ได้ยินเสียงบ่นของคนบนบ่า

ไม่นานนัก ม้าศึกก็ชะลอฝีเท้าลงเบื้องหน้าประตูค่ายทหารขนาดใหญ่ ป้ายไม้เหนือประตูสลักอักษรสีทองอันทรงพลังไว้ว่า 'ค่ายพยัคฆ์ทมิฬ'

"คารวะท่านแม่ทัพใหญ่"

เหล่าทหารยามหน้าค่ายรีบประสานมือก้มศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นสิ่งที่อยู่บนบ่าของผู้เป็นนาย ดวงตานับสิบคู่ก็พลันเบิกกว้าง

แม่ทัพใหญ่เซียวหลิงเฟิง ผู้ได้รับฉายาว่า 'พญายมไร้ใจ' ไม่ชอบให้สตรีเข้าใกล้และไม่เคยพาสตรีคนใดเข้ามาในค่ายส่วนตัวของตน บัดนี้กลับพาสตรีในชุดคลุมดำมอมแมมกลับมาด้วยตนเอง

ที่สำคัญยังพาดนางไว้บนบ่าไม่ยอมปล่อยอีกด้วย

"ท่านแม่ทัพ นี่มัน!"

รองแม่ทัพจ้าว คนสนิทของเซียวหลิงเฟิงที่รีบออกมารับ ถึงกับชะงักฝีเท้ากะทันหัน สายตาเลื่อนไปมาระหว่างผู้เป็นนายกับหญิงสาวบนบ่าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"ไปเตรียมที่พักข้างกระโจมข้า" เซียวหลิงเฟิงออกคำสั่งเสียงเรียบ ก่อนเดินผ่านอีกฝ่ายไปโดยไม่คิดอธิบาย

"ขอรับ เอ่อ... ที่พักข้างกระโจมท่านแม่ทัพหรือขอรับ" รองแม่ทัพจ้าวอดทวนคำไม่ได้

เซียวหลิงเฟิงหยุดฝีเท้าแล้วปรายตามองกลับมาเพียงครั้งเดียว

รองแม่ทัพจ้าวพลันยืดหลังตรง ประสานมือรับคำอย่างรวดเร็ว

"ขอรับ ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้"

ตุบ!

ร่างบางของเสี่ยวฉินถูกวางลงบนตั่งไม้ภายในกระโจมบัญชาการ แม้ท่าทางของเซียวหลิงเฟิงจะไม่ได้อ่อนโยนนัก แต่ก็ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำให้นางบาดเจ็บ

ทันทีที่เป็นอิสระ เสี่ยวฉินก็รีบพลิกตัวถอยกรูดไปจนชิดมุมตั่ง พร้อมกอดห่อผ้าที่เต็มไปด้วยยาพิษเอาไว้แนบอก แต่ไม่ลืมถอนพิษให้ตัวเองด้วย ดวงตากลมโตจับจ้องบุรุษร่างสูงอย่างระแวดระวัง ราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมข่วนทุกเมื่อหากเขาเข้าใกล้

เซียวหลิงเฟิงปลดดาบยาววางลงบนโต๊ะ ก่อนถอดหน้ากากเหล็กครึ่งหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือดวงตาคม ริมฝีปากบางได้รูปยิ่งขับให้สีหน้าของเขาดูเย็นชา ส่วนดวงตาคู่นั้นกลับลึกล้ำจนยากจะคาดเดาความคิด

"เอาล่ะ เจ้าหมอยาพิษตัวแสบ มาคุยเรื่องข้อตกลงกัน" เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง

"ข้อตกลงอะไร ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับโจรลักพาตัวอย่างเจ้าทั้งนั้น" เสี่ยวฉินเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ เซียวหลิงเฟิงไม่สนใจคำด่าทอ เพียงมองนางนิ่งๆ ก่อนเอ่ย

"เจ้ามีสองทางเลือก ทางเลือกแรก ข้าส่งตัวเจ้าให้ทางการดำเนินคดีในข้อหาค้าขายยาพิษผิดกฎหมายในตลาดมืด รวมถึงข้อหาลอบทำร้ายแม่ทัพใหญ่แห่งราชสำนัก ส่วนจะได้รับโทษหนักเพียงใด ให้ศาลอาญาเป็นผู้ตัดสิน" สีหน้าของเสี่ยวฉินแข็งค้างทันที

นางย่อมรู้ดีว่าหากถูกส่งตัวให้ทางการ ทั้งยาพิษในห่อผ้าและสิ่งที่นางทำกับเซียวหลิงเฟิงเมื่อครู่ก็เพียงพอจะทำให้นางต้องใช้ชีวิตหลังลูกกรงไปอีกนาน ยิ่งหากถูกสาวไปถึงการค้าขายในตรอกผีจม เรื่องคงไม่จบง่ายๆ แน่

เสี่ยวฉินกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนถามเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

"แล้วทางเลือกที่สองล่ะ"

"อยู่ที่ค่ายพยัคฆ์ทมิฬแห่งนี้ ในฐานะช่างปรุงยาส่วนตัวและผู้ทดสอบอาหารของข้า"

"ผู้ทดสอบอาหารบ้าบออะไรกัน ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่รับใช้ใคร"

"ข้ายังพูดไม่จบ" เซียวหลิงเฟิงยกมือห้าม ก่อนกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน

"หากเจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าจะมีห้องปรุงยาส่วนตัว ได้รับเบี้ยหวัดเดือนละหนึ่งร้อยตำลึงเงิน และที่สำคัญ เจ้าสามารถขอเบิกสมุนไพรหายากจากคลังกองทัพตามความจำเป็น หากคลังมีของที่เจ้าต้องการ ไม่ว่าจะเป็นโสมอายุหลายร้อยปี บัวหิมะ หรือสมุนไพรพิษหายากที่แทบหาไม่ได้ในตลาดมืด" ดวงตาของเสี่ยวฉินพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที