บทที่ 1 กาแฟแก้วแรกของชั้น 18 (1)

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นช้ากว่าที่ตั้งใจสิบเจ็ดนาที ความผิดทั้งหมดมอบให้กับเตียงลมที่นุ่มเกินคาดและแมวที่มานอนทับคอเป็นผ้าพันคอมีชีวิต ฉันดีดตัวขึ้นเหมือนสปริง แหกปากใส่ตัวเองในกระจก “วันนี้เราเริ่มงานใหม่ ห้ามเละ!”

งานใหม่ของฉันคือคอนเทนต์ดีไซเนอร์ของสตูดิโอเล็ก ๆ ที่อยู่ในซอยเดียวกับคอนโด เดินแค่ห้านาทีถึง ตอนสัมภาษณ์เจ้านายบอกว่า “ไม่ต้องทางการมาก แต่ต้องทำงานเป็นระบบ” คำว่าระบบสำหรับฉันคือโพสต์อิตห้าสี ปากกาเจ็ดแท่ง และเช็กลิสต์ยาวสามหน้า

ฉันลากเครื่องซักผ้าเข้าที่เมื่อคืนยังไม่ได้ติด ตั้งสายยางดูแล้ว “น่าจะได้” และนี่คือคำกล่าวที่ขึ้นต้นเรื่องราวหายนะส่วนใหญ่ของมนุษยชาติ

ฉันเปิดเครื่องทิ้งไว้ วิ่งไปอาบน้ำ กลับออกมาพื้นครัวแฉะ “อ๊าาา ตายแล้ว!” น้ำซึมต่อเนื่องเป็นทางจากหลังเครื่องซักผ้า มุดไปตามซอกกระเบื้องเหมือนงู

ฉันปิดวาล์ว น้ำยังไหล ฉันพยายามขันหัวก๊อก สายยางก็หลุด “ปิ๊ด!” น้ำพุ่งเป็นสาย ฉันกรีดร้องด้วยเสียงที่ถ้าประกวดคีตะมวยไทยคงไม่ได้รางวัล

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” เสียงหน้าประตูดังพร้อมเคาะสองครั้ง

ฉันยืนลุยน้ำอยู่ถึงข้อเท้า ทำหน้าระหว่างร้องไห้กับขำ “เอ่อ…คุณภีมคะ ฉัน…ฉันทำทะเลสาบจำลอง”

ประตูเปิด ภีมก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น พร้อมผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืนและกล่องเครื่องมือเล็ก ๆ (ผู้ชายคนนี้เตรียมพร้อมเหมือนชีวิตเป็นรายการวาไรตี้ซ่อมบ้าน) เขาหมอบลงดูก๊อกที่ฉันทำร้าย แล้วปิดจุกเช็คแรงดัน แค่ไม่กี่นาที น้ำก็ยอมแพ้

“สายยางไม่แน่นครับ แถมหัวก๊อกสึก คงเก่ามานาน” เขาสรุปสถานการณ์เรียบ ๆ

“ฉันขอโทษชั้น 18 ทั้งชั้น” ฉันถอนหายใจ “ค่าไฟวันแรกคงแพงเพราะเสียงกรีดร้องฉัน”

ภีมหัวเราะ “ยังเช้าอยู่ คนคงไม่ทันได้ยิน ผมมีอะไหล่สำรอง เดี๋ยวเปลี่ยนให้ก่อน แล้วค่อยเรียกช่างคอนโดมาตรวจอีกรอบ”

“คุณเป็นคนหรือเทวดาประจำชั้น” ฉันถามด้วยความจริงใจ

“เทวดาคงไม่ต้องใช้ไขควง” เขาตอบแล้วเริ่มเปลี่ยนหัวก๊อก มือเขานิ่งมาก ประโยคในหัวฉันก็เริ่มไม่แน่นเหมือนหัวก๊อกเก่าผู้ชายทำงานกับเครื่องมืออย่างชำนาญ มันมีเสน่ห์บางอย่าง…ช่วยด้วย

สิบห้านาทีถัดมา ครัวกลับมาแห้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยกเว้นถังขยะที่เต็มไปด้วยทิชชูแฉะและฉันที่ผมหยิกเป็นบะหมี่

“ขอบคุณค่ะ” ฉันยกมือไหว้จริงจัง “ฉันติดหนี้บุญคุณคุณสองครั้งแล้วนะ ยางมัดผมกับความสงบของโลก”

“ไม่เป็นไรครับ” ภีมสะบัดมือ “เอ่อ…ผมกำลังจะลงไปที่ร้านกาแฟพอดี อยู่ตรงข้ามคอนโด ถ้าคุณมีเวลาแวะไป ผมเลี้ยงแก้วแรก ยินดีต้อนรับสู่ชั้น 18”

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ “คุณมีร้านกาแฟ?”

“ร้านเล็ก ๆ ครับ Roastery นิดหน่อย ทดลองคั่วเอง สนุก ๆ” เขาพูดคำว่า “สนุก ๆ” ในแบบที่บอกว่า จริง ๆ แล้วทำอย่างจริงจังมาก

“โอเคค่ะ ให้เวลาฉันสู้กับผมอีกสิบห้านาที แล้วจะตามไป” ฉันชี้หัวยุ่ง ๆ ของตัวเอง

เขายิ้ม “รับทราบครับ” แล้วก็กลับห้องไปอย่างเงียบ ๆ

ฉันยืนอยู่กลางครัว หัวใจเต้นไม่เป็นระบบสักครู่ ก่อนจะตะโกนบอกตัวเองอีกครั้ง “ตั้งสติ โอเค มะปราง! เราจะไปทำความรู้จักร้านกาแฟของข้างห้อง…โดยไม่ทำอะไรหกใส่ใคร”

ร้านชื่อ “ที่เดิม” ป้ายไม้เรียบ ๆ ตัวอักษรสีขาว หน้าร้านมีต้นยี่หร่าในกระถางเล็ก ๆ เรียงเป็นแนว กลิ่นคั่วกาแฟลอยออกมาปะทะจมูก เป็นกลิ่นที่บอกว่า “ตื่นเถอะ โลกไม่ได้รอเธอคนเดียว”

ภายในร้านอบอุ่น โต๊ะไม้สี่ห้าตัว คนยังไม่เยอะเพราะเช้า ภีมยืนหลังบาร์ เครื่องชงสแตนเลสเงาวับเหมือนหุ่นยนต์จากอนาคต เขาพยักหน้าให้ฉัน “สวัสดีครับ แขก VIP ชั้น 18”

“ขอเมนูที่ทำให้คนเพิ่งกรีดร้องกับเครื่องซักผ้ารู้สึกว่าชีวิตยังมีความหวังค่ะ” ฉันพิงบาร์อย่างหมดแรงแต่ยังเล่นมุกต่อเนื่อง

“อเมริกาโน่เย็นกับช็อตเอสเปรสโซ่เพิ่มความมั่นใจ…หรือจะเป็นลาเต้อุ่น ๆ ลดความตื่นตระหนก” ภีมเสนอด้วยทีท่าสงบ

ฉันคิดหนึ่งวินาที “ลาเต้อุ่นค่ะ ขอความนิ่มนวลในถ้วย”

ระหว่างเขาเริ่มชงกาแฟ ฉันมองรอบร้าน พนักงานหญิงอีกคนกำลังจัดขนมปังอบใหม่ เธอยิ้มให้ฉัน “พี่ภีมเพิ่งพูดถึงคุณเลยค่ะ เพื่อนบ้านใหม่ชั้น 18”

ฉันเขิน “ค่ะ…คนทำห้องน้ำท่วมเมื่อเช้า”

ภีมเงยหน้าขึ้น “ไม่ถึงกับท่วมครับ แค่ทดลองระบบชลประทานส่วนบุคคล”

ฉันหัวเราะ ก้มดูโทรศัพท์ เห็นไลน์จากเจ้านายใหม่ “10.30 น. คุยไอเดียเปิดเพจนะ” พร้อมอีโมจิยิ้ม ฉันมองนาฬิกา 9.42 น. ยังพอมีเวลา

กาแฟมาในแก้วเซรามิกสีครีม ฟองนมเนียน ภีมวางตรงหน้า “เติมน้ำตาลไหมครับ”

“ไม่ค่ะ ขอรสชาติจริงใจ” ฉันตอบ แล้วจิบความอุ่นและกลิ่นหอมทำให้ไหล่ที่เกร็งผ่อนคลาย “อร่อย…แบบที่ทำให้รู้สึกว่าคนชงตั้งใจมาก”

“ขอบคุณครับ” เขาพยักหน้า

ฉันมองเมล็ดในโหลแก้ว มีป้ายเขียนด้วยลายมือ “เชียงราย Medium” “น่าน Light” และ “โคลอมเบีย House Blend” “คั่วเองจริง ๆ เหรอคะ”

“ครับ ผมมีมุมคั่วเล็ก ๆ ด้านหลัง เริ่มจากงานอดิเรก ตอนนี้กลายเป็นทำทุกวัน” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนแบบคนรักในสิ่งที่ทำ

“สุดยอดค่ะ” ฉันสบตาเขาแล้วรีบหลบสายตาตัวเอง “เอ่อ…คือ ฉันเป็นคอนเทนต์ดีไซเนอร์ เพิ่งย้ายมา เพราะอยากลดเวลาเดินทาง แล้วก็อยากเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ”

“ดีเลยครับ” เขายิ้มบาง ๆ “เริ่มต้นใหม่มันสนุก เวลาได้จัดของใหม่ ๆ วางระบบใหม่ ๆ เหมือนทำให้สมองหายฝุ่น”

“ใช่เลยค่ะ ยกเว้นระบบท่อของฉัน” ฉันยักคิ้วให้ตัวเอง

ภีมหัวเราะ พนักงานหญิงแอบยิ้มแล้วแกล้งถาม “พี่ภีมคะ โตโตะล่ะคะ วันนี้ไม่มาเป็นพนักงานต้อนรับเหรอ”

“มันอยู่คอนโดครับ วันนี้ผมลงมาเร็ว เดี๋ยวสาย ๆ จะขึ้นไปพามาเดิน” เขาหันมาหาฉัน “ถ้าคุณชอบหมา มันเป็นมิตรเกินไปหน่อย”

“ฉันชอบค่ะ แต่โมจิไม่แน่ใจ” ฉันตอบ “เมื่อวานมันทำหน้าตาเหมือนเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง ตอนเจอโตโตะ”

บทสนทนาต่อไปไหลลื่นอย่างประหลาด เราคุยเรื่องคอนโด ร้านอาหารแถวนี้ ร้านก๋วยเตี๋ยวปากซอย (ภีมบอกว่าอร่อยแต่ต้องใส่พริกเผานิดเดียว) และเรื่องร้านกรอบรูปข้างร้านกาแฟที่เลี้ยงนกแก้ว พอฉันหัวเราะ ภีมจะยิ้มบาง ๆ เหมือนคนฟังเก่งมากกว่าพูดเก่ง

ฉันจิบกาแฟจนหมด ความกังวลเรื่องงานใหม่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณสำหรับกาแฟและตอนเช้าที่ช่วยชีวิตนะคะ ฉันไปทำงานก่อน เดี๋ยวเย็น ๆ แวะมาใหม่ค่ะ”

“ได้ครับ ขอให้วันแรกผ่านไปด้วยดี” เขาพูดง่าย ๆ แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีใครส่งพลัง +10 ความกล้าในเกมให้

ก่อนออกจากร้าน ฉันหยุดหันกลับ “แล้ว…ฉันต้องจ่ายเท่าไหร่คะ แก้วนี้”

“ยินดีต้อนรับชั้น 18” เขาชี้ป้ายเล็ก ๆ หน้าบาร์ที่เขียนว่า “First cup on us” พร้อมรูปคาแรกเตอร์โตโตะยิ้มกว้าง

ฉันยิ้มจนตาโค้ง “โอเค งั้นฉันเป็นหนี้แก้วหน้า”

“ไม่ใช่หนี้ครับ เรียกว่า ‘นัดหมายกับกาแฟ’ มากกว่า” เขาพูดหน้าตาเรียบ แต่คำว่า “นัดหมาย” ไปกระทบหัวใจฉันดัง ‘ตึง’ แบบไม่ได้เตรียมตัว

ฉันโบกมือแล้วเดินออกมา สูดอากาศยาว ๆ คิดกับตัวเองว่า—ถ้าเริ่มต้นใหม่มีสูตร ก็อาจเป็นอย่างนี้: หายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง กาแฟอุ่นหนึ่งแก้ว และการคุยเล็ก ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนปกติที่เริ่มต้นได้