LOGINShare
บทที่ 1 กาแฟแก้วแรกของชั้น 18 (2)
Last Updated:
2025-11-06 17:34:05ช่วงบ่ายหลังประชุมเปิดเพจกับทีม ฉันแวะซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของใช้จำเป็น ที่ตากผ้า ไม้แขวน เทปผ้าใบ (ฉลาดขึ้นแล้ว) และขนมแมว ฉันตั้งใจจะทำอาหารเย็นง่าย ๆ ข้าวผัดทูน่า เมนูกู้ชีพของคนยังไม่ได้ซื้อหม้อใบใหญ่
พอกลับถึงชั้น 18 ฉันเจอภีมยืนคุยกับ รปภ. ของคอนโด รปภ. หัวเราะลั่นอยู่กับโตโตะที่กำลังเอาหน้าไปถูขาเขา พอเห็นฉัน โตโตะก็วิ่งมาเลียรองเท้าฉันเหมือนทักทาย
“วันนี้ระบบท่อโอเคไหมครับ” ภีมถาม
“โอเคค่ะ ฉันไม่กล้าลองอีกครั้งจนกว่าช่างจะมา” ฉันยิ้มรับ “เย็นนี้จะลองทำข้าวผัด ถ้าควันไฟเตือนดัง ฉันจะตีระฆังขอความช่วยเหลือนะคะ”
“ถ้าได้กลิ่นไหม้ ผมจะนำทีมดับเพลิง” ภีมแกล้งจริงจัง
เราหัวเราะ ทันใดนั้น ประตูห้องฉันดันเปิดออก โมจิ ดันมันจากข้างใน! ฉันแน่ใจว่าล็อกแล้วนะ แต่มันคงยังไม่ชินกับประตูใหม่ เลยอาศัยช่องว่างเล็ก ๆ หนีออกมาอีกครั้ง มันยืนจังก้า กลิ้งตัวหนึ่งรอบอย่างผู้ชนะ แล้วจู่ ๆ ก็วิ่งปุเลง ๆ ไปที่ห้อง 18B ตามโตโตะที่วิ่งนำไปก่อน
“เฮ้ เดี๋ยว!” ฉันร้อง ภีมหัวเราะ “ปล่อยเลยครับ เดี๋ยวผมเปิดให้มันเดินเล่นนิดหน่อย”
ฉันตามเข้าไป ห้องของภีมสะอาด เรียบง่าย มีชั้นวางหนังสือเกี่ยวกับกาแฟ การคั่ว เทคนิคสกัด และหนังสือภาพถ่ายภูเขาไฟ ฮาวาย โคลอมเบีย ไล่เรียงเป็นระเบียบ เหมือนเจ้าของห้อง
“ว้าว…” ฉันเผลอพูด “คุณนี่ทำอะไรก็เป็นระบบจริง ๆ”
“แค่ไม่อยากเสียเวลาหาของครับ” เขาตอบ แล้วหยิบของเล่นหมารูปโดนัทให้โตโตะ ส่วนโมจิขึ้นไปนั่งบนพนักโซฟาอย่างราชินี
“แล้วคุณชอบอ่านอะไร” ภีมหันมาถาม
“นิยายอบอุ่น ๆ ตลก ๆ ค่ะ ช่วยให้คิดงานได้ และอ่านก่อนนอนแล้วไม่ฝันร้าย” ฉันหยุดนิด “จริง ๆ ก็อยากเขียนด้วยนะ แต่ยังไม่มีวินัยพอ”
“ลองเริ่มวันละย่อหน้าดูไหมครับ” เขาพูดเหมือนเรื่องง่ายดาย “เหมือนชงกาแฟ วันแรกอาจไม่เข้าที่ แต่มือจะคุ้นขึ้นเรื่อย ๆ”
ฉันยิ้ม “นี่คุณเป็นบาริสต้าหรือโค้ชชีวิตคะ”
“ผสม ๆ กันครับ” เขาว่า แล้วหันไปเก็บโดนัทผ้าที่โตโตะทำหล่น “เดี๋ยวผมให้คอนโดส่งช่างขึ้นมาตรวจหัวก๊อกให้ พรุ่งนี้เช้าโอเคไหม”
“โอเคมาก ๆ ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ฉันรู้สึกว่าพูดคำนี้กับเขาบ่อยจนกลัวว่าจะติดหนี้กรรม แต่ความจริงคือ ฉันรู้สึกปลอดภัย
ก่อนกลับห้อง ฉันชั่งใจนิดหนึ่งแล้วพูด “เอ่อ ถ้าคุณไม่รังเกียจ คืนนี้ฉันทำข้าวผัดทูน่า…อยากเอาไปฝากเป็นการขอบคุณ จะกินหรือจะโยนทิ้งก็แล้วแต่ชะตากรรม”
ภีมมองหน้าฉัน แววตาเป็นประกายขัน ๆ “รับครับ ผมกับโตโตะยินดีเป็นหนูทดลอง”
“ดีค่ะ ถ้าโมจิไม่กิน ฉันจะถือว่าสอบผ่าน” ฉันยกมือไหว้แบบขำ ๆ แล้วลากแมวตัวอ้วนกลับห้อง มันหันมามองภีมกับโตโตะเหมือนจะบอกว่า “ประชุมครั้งหน้าเจอกัน”
ตอนค่ำ ข้าวผัดทูน่าจานแรกของคอนโดใหม่ออกมาหน้าตาพอได้ (ฉันเปิดหน้าต่างกับดูดควันไว้พร้อม—ขอตบไหล่ตัวเอง) ฉันตักใส่กล่องสองกล่อง เดินไปเคาะประตู 18B
ภีมเปิดประตูพร้อมกลิ่นกาแฟหอมจาง ๆ และเสียงคลอเพลงแจ๊สเบา ๆ “โอ้ มีแพ็กเกจจากครัวชั้น 18”
“จ้าาา” ฉันยื่นกล่องให้ “ห้ามดมก่อน ต้องชิมแล้วค่อยวิจารณ์”
เขาหยิบช้อนมาลองคำหนึ่ง ทำหน้าตรวงตังเมเล็กน้อย แล้วพยักหน้า “รสชาติซื่อสัตย์ วัตถุดิบขยัน ข้าวเม็ดร่วนดี”
“แปลว่าอะไรคะ”
“แปลว่าอร่อยครับ แต่ถ้าผัดในกระทะเหล็กจะหอมกว่านี้นิดหนึ่ง” เขาพูดตรง ๆ แต่เป็นโทนที่ไม่ทำให้ฉันอยากร้องไห้กลับบ้านเก่า
“รับทราบค่ะ เดี๋ยวไปซื้อกระทะใหม่” ฉันหัวเราะ “อ้อ แล้วนี่คุกกี้ปลาอบกรอบของโมจิ ใช้รายจ่ายหลอกล่อมันให้อยู่บ้าน”
“ขอบคุณแทนโตโตะด้วยครับ” ภีมชี้ถุงคุกกี้หมาที่วางบนโต๊ะ “เรามีการทูตระหว่างเผ่าพันธุ์แล้ว”
บรรยากาศเงียบสบายไปชั่วครู่ เรายืนหัวเราะน้อย ๆ โดยไม่ต้องมีเรื่องใหญ่โตพูดถึง ฉันคิดว่า ถ้าให้บรรยายความรู้สึกตอนนี้ คงเป็นคำว่า “อบอุ่นแบบไม่ต้องพิสูจน์”
“คืนนี้พักผ่อนนะครับ” ภีมพูดในที่สุด “พรุ่งนี้เช้าถ้าคุณผ่านร้าน ผมทำแซนด์วิชไข่ให้ อร่อยกว่าเครื่องซักผ้ารั่วแน่นอน”
“ดีลค่ะ” ฉันชูกำปั้นเล็ก ๆ แบบคนเพิ่งชนะเกมด่านแรก “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ”
ฉันกลับห้อง ปิดประตู พิงกับบานประตูแล้วปล่อยลมหายใจยาว ๆ โมจิเดินมาถูขา ถูจนฉันเกือบล้ม ฉันก้มลงอุ้มมันขึ้น “โมจิจ๋า เราเริ่มชอบชั้น 18 แล้วนะ”
บนโต๊ะ มีสมุดโน้ตเล่มเล็กที่ฉันพกติดตัวเสมอ ฉันเปิดหน้าใหม่ เขียนบรรทัดแรกของนิยายที่อยากเขียนมานาน “วันแรกของฉันในคอนโดใหม่เริ่มด้วยประตูเอี๊ยด เครื่องซักผ้าดื้อ และข้างห้องชื่อภีมที่ชงกาแฟเก่งกว่าที่ฉันคิดว่าคนธรรมดาจะเก่งได้”
ฉันวางปากกา ยิ้มกับตัวเอง และคิดว่า บางที การเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าเพื่อนบ้านที่ช่วยขันหัวก๊อก กาแฟหนึ่งแก้ว และการยอมสัญญากับตัวเองว่าจะเขียนวันละย่อหน้า
เสียงแจ้งเตือนไลน์ดัง “พรุ่งนี้ 8.30 นัดช่างนะครับ ภีม” ตามด้วยอีโมจิรูปไขควงและรูปถ้วยกาแฟ
ฉันพิมพ์ตอบ “รับทราบค่ะ มะปราง” แล้วเติมอีโมจิรูปแมวหนึ่งตัว
ไฟในห้องสลัวลง ฉันปิดม่าน พร้อมความคิดง่าย ๆ ในหัวพรุ่งนี้เช้า ฉันจะเริ่มที่แซนด์วิชไข่หนึ่งชิ้น ลาเต้อุ่นหนึ่งแก้ว และย่อหน้าแรกของวันที่สอง
ทุกอย่างดูเหมือนกำลังเข้าที่…แน่นกว่าเดิม ไม่เหมือนหัวก๊อกเมื่อเช้าแล้วล่ะ
Latest chapter
ข้างห้องคือคนข้างใจ ตอนพิเศษที่ 4 ผมชื่อโตโตะ
โตโตะนั่งอยู่บนพรมหนานุ่มในมุมห้องที่อบอุ่นของภีม มันชอบที่นี่ที่ไม่เคยมีอะไรยุ่งยาก หรือวุ่นวาย แต่กลับเต็มไปด้วยความสงบและความสุขที่ไม่อาจอธิบายได้ มันรู้สึกว่าเวลาที่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะยืน หรือนั่งอยู่ตรงไหน มันก็คือบ้านที่อบอุ่นที่สุด วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ภีมกลับบ้านตอนเย็น เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการทำงานเป็นเจ้าของร้านกาแฟที่ชื่อร้านผมฟังแล้วมันก็แปลก ภีมตั้งชื่อร้านว่า ร้านที่เดิม เหมือนจะรู้ว่ามะปรางรอเขาอยู่ ภีมมักจะทำกาแฟให้มะปรางทุกครั้งที่กลับมาจากทำงาน แม้เขาจะไม่ได้พูดออกมาโดยตรง แต่โตโตะเห็นในท่าทางของเขา ภีมอยากให้มะปรางรู้สึกดี รู้สึกผ่อนคลาย และอบอุ่น โตโตะกระดิกหางไปมา มองไปที่ภีมที่ทำกาแฟให้มะปรางที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะกาแฟ หญิงสาวที่ดูนุ่มนวลและใจดี เขามักจะเห็นภีมมองมะปรางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน แม้จะเงียบ ไม่พูดอะไรออกมา แต่โตโตะรู้ดีว่าแววตาของภีมเต็มไปด้วยความรักและห่วงใยในทุกการกระทำ ผมมักจะชอบอยู่ข้าง ๆ มะปรางในทุกวัน ตอนที่เธอนั่งอยู่ตรงโซฟา ก้มหน้าก้มตาทำอะไรไปบ้าง โตโตะแอบยิ้มให้ตัวเองท
ข้างห้องคือคนข้างใจ ตอนพิเศษ 3 ฉันชื่อโมจิ
ฉันคือโมจิ แมวที่หน้าตาดุร้ายที่สุดในร้านขายสัตว์เลี้ยง และเชื่อเถอะว่าเมื่อก่อนฉันไม่คิดเลยว่าจะมีชีวิตที่ดีแบบนี้ ย้อนกลับไปตอนนั้น...ตอนที่ยังไม่รู้จักมะปรางเลย ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้สึกถึงความโหดร้ายที่สุดในชีวิต แม้ว่าฉันจะเป็นแมวที่มีขนฟูเหมือนกับแมวธรรมดาทั่วไป แต่ว่าฉันกลับมีหน้าตาแปลก ๆ ที่ทำให้ทุกคนในร้านไม่อยากจะรับฉันไปเลี้ยงสักคน บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแมวที่ไม่มีใครรัก ฉันไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเจ้าของร้านถึงไม่พยายามหาคนรับฉันไปเลี้ยงสักคน ฉันไม่ได้ดุขนาดนั้นนะ ฉันแค่มีหน้าตาโหดเกินไปนิดหน่อย ลองคิดดูสิ! แมวหน้าตาน่ากลัวกับคนทั่วไปมันจะน่ารักตรงไหน? ตอนนั้น ฉันจำได้ว่าเคยคิดในใจว่า “ทำไมฉันถึงต้องมาอยู่ที่นี่?” ทุกครั้งที่มีคนเดินเข้ามาในร้าน ฉันจะมองเขาอย่างหวังว่าเขาจะเห็นฉันและรับฉันไป แต่ไม่เคยมีใครหันมาสนใจฉันเลย ทุกวันฉันก็แค่ยืนอยู่ในกรง รอเวลาที่จะมีใครสักคนมองเห็นฉันที่ไม่ใช่แค่ในฐานะแมวที่หน้าตาดุ แต่เป็นสัตว์เลี้ยงที่สามารถมอบความรักให้กับใครสักคนได้ วันหนึ่ง มิ้นท์พามะปรางมาที่ร้านขายสัตว์เลี้ยง
ข้างห้องคือคนข้างใจ ตอนพิเศษ 2 วันธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
เช้าวันทำงานที่มะปรางคิดว่าจะเป็นวันธรรมดา กลับกลายเป็นวันที่วุ่นวายมากที่สุดในสัปดาห์ เพราะหลังจากที่มะปรางตัดสินใจบอกมิ้นท์เกี่ยวกับข่าวดีที่เธอและภีมได้ตัดสินใจคบกันเป็นแฟนแล้ว ก็เป็นวันที่ทุกคนแซวจนเธอแทบจะไม่รู้จะตอบยังไง เมื่อมิ้นท์เดินเข้ามาหามะปรางที่โต๊ะทำงานในช่วงพักเที่ยง มะปรางก็ไม่รอช้าที่จะบอกข่าวดี “มิ้นท์... ฉันมีเรื่องจะบอก” มะปรางพูดเสียงเบา ๆ แต่ก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย มิ้นท์มองมาที่เธออย่างสงสัย “อะไรเหรอ? ทำไมหน้าตาดูตื่นเต้นขนาดนั้น?” มะปรางยิ้มเขิน ๆ ก่อนจะตอบออกไป “ภีม... เราเป็นแฟนกันแล้วค่ะ” มิ้นท์ตาโตและอ้าปากค้าง “จริงเหรอ?! โอ้ยยย ในที่สุดก็ได้คบกันแล้วนะ! ฉันรู้แล้วล่ะว่าภีมต้องเป็นคนพิเศษของเธอแน่ ๆ!” มิ้นท์พูดเสียงดังจนคนในออฟฟิศหันมามอง มะปรางรีบก้มหน้าหลบสายตา ไม่รู้จะทำยังไงดี “มิ้นท์... ดังไปนะ ทุกคนได้ยินหมดแล้ว” เธอพูดเสียงต่ำ แต่ไม่สามารถปิดรอยยิ้มได้เลย มิ้นท์หัวเราะขำ ๆ “โอ๊ยยย ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ แต่นี่มันข่าวดีนี่นา!” แล้วก็ยิ้มแหย ๆ “บอกมาเร็ว ๆ สิ ยั
ข้างห้องคือคนข้างใจ ตอนพิเศษ 1 วันแรกที่พวกเขาเริ่มต้นใหม่
เช้าวันใหม่ในช่วงต้นฤดูหนาว ภายในคอนโดของมะปราง ทุกอย่างเงียบสงบและอบอุ่น ราวกับว่าโลกภายนอกนั้นไม่มีความวุ่นวายที่สามารถเข้ามากวนใจได้ วันนี้มะปรางตื่นขึ้นมาช้ากว่าปกติเล็กน้อย แต่ความรู้สึกของเธอไม่เคยเบาหรือสับสนเหมือนเมื่อก่อน ทุกอย่างในชีวิตตอนนี้มันชัดเจนขึ้น และในความเงียบของเช้านี้ เธอได้เห็นภาพชีวิตที่เต็มไปด้วยความหวังและการเริ่มต้นใหม่ มะปรางลุกจากเตียงและเดินไปที่ระเบียงห้อง ก้มมองไปยังท้องฟ้าที่ค่อย ๆ เปลี่ยนสีเป็นสีส้มอบอุ่นจากแสงแรกของวัน เธอได้ยินเสียงในใจที่บอกว่า ทุกอย่างมันจะดีขึ้น นับจากวันนี้เป็นต้นไป วันนี้ไม่เหมือนทุกวันก่อนหน้านี้ มันเป็นวันที่มะปรางและภีมจะเริ่มต้นชีวิตร่วมกันอย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่ในแง่ของความรู้สึกหรือการที่ทั้งสองอยู่ในสถานะที่ดีขึ้น แต่เป็นการที่พวกเขาจะเริ่มทำกิจวัตรประจำวันร่วมกัน เหมือนคู่รักที่ได้เริ่มต้นชีวิตคู่ “ภีมคะ” มะปรางพูดเบา ๆ ขณะเปิดประตูระเบียงให้ลมเย็นจากนอกบ้านพัดเข้ามา ภีมที่กำลังยืนรอดื่มกาแฟอยู่ตรงมุมห้องหันมามองเธอแล้วยิ้มให้ “อรุณสวัสดิ์ครับ วันนี้มีแผนอะไรหรือเปล่า?”
ข้างห้องคือคนข้างใจ บทที่ 39 ความรักของสองเรา
หลังจากวันทำขนมกับคุณแม่ภีม วันนี้มะปรางตื่นขึ้นมาและรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ แม้จะเป็นแค่การทำขนมธรรมดา ๆ แต่การได้ใช้เวลากับคุณแม่ของภีมทำให้เธอรู้สึกถึงการยอมรับและความใกล้ชิดที่มากขึ้น วันนี้ภีมมาที่ห้องมะปรางพร้อมกาแฟและขนมที่ทำเอง ทั้งสองเริ่มทำกิจกรรมร่วมกันอย่างค่อยเป็นค่อยไป ภีมที่เคยทำตัวห่างเหินเริ่มเปิดเผยความรู้สึกมากขึ้นผ่านการกระทำ และมะปรางก็เริ่มรู้สึกถึงการเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขามากขึ้น “ภีมวันนี้ทำขนมมาให้หรอ?” มะปรางถามยิ้ม ๆ ขณะภีมยืนอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมกับถุงขนมที่เขาทำเอง ภีมยิ้มอย่างเขิน ๆ แล้วตอบว่า “ก็แค่ขนมง่าย ๆ น่ะครับ อยากให้ลองชิมดู” เขายื่นถุงขนมให้มะปรางอย่างระมัดระวัง มะปรางรับขนมจากเขาและเปิดถุงขึ้น ดูเหมือนจะเป็นขนมที่เขาทำด้วยใจจริง ๆ แม้จะเป็นแค่ขนมง่าย ๆ แต่การที่ภีมทำมันให้เธอแบบนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกพิเศษมาก “ดูแล้วก็น่ากินนะคะ ขอบคุณค่ะภีม” มะปรางยิ้มให้ภีม ขนมนี้อาจจะเรียบง่าย แต่มันทำให้เธอรู้สึกถึงความใส่ใจที่ภีมมอบให้ โมจิที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มสนใจขนมทันที มันเดินไป
ข้างห้องคือคนข้างใจ บทที่ 38 นึกว่าจะได้อาหารของภีม
เช้าวันหนึ่ง บรรยากาศที่แสนจะอบอุ่นและคุ้นเคยกลับทำให้มะปรางรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเขินเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนนี้เธอได้บ่นกับภีมว่า ถ้าเขามีโอกาสก็อยากจะลองทำอาหารมื้อเช้าให้เธอบ้าง มะปรางนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่ในคอนโดนี้ในตอนแรกๆ ภีมมักจะทำอาหารเช้าหรือขนมปังมาให้เธอทานบ่อยๆ ทุกเช้า โดยเฉพาะในวันที่เธอรู้สึกเหนื่อยจากการทำงาน แต่ตอนนี้ภีมต้องรีบไปเปิดร้านทำให้หยุดส่งอาหารเช้าหรือขนมปังให้เธอมาหลายวันแล้ว มะปรางรู้สึกดีใจที่วันนี้จะได้กลับไปเป็นช่วงเวลาที่อบอุ่นแบบนั้นอีกครั้ง เพราะทุกครั้งที่ภีมทำอาหารให้เธอ เธอจะรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจทุกครั้ง มะปรางนั่งที่เตียงแล้วหันไปมองหน้าต่างที่ยังคงมีแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องเข้ามา สายลมเย็นพัดผ่านจากระเบียงห้อง ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นอีกนิด "วันนี้ภีมจะทำอาหารให้แน่ ๆ!" มะปรางคิดในใจขณะเดินไปที่ระเบียงเพื่อรอเขาเหมือนทุกเช้า มันเป็นเช้าวันหยุดที่ทุกอย่างควรจะเป็นไปตามปกติ แต่ในวันนี้มีบางอย่างที่ทำให้เธอตื่นเต้นเป็นพิเศษ เมื่อมาถึงระเบียง ภีมยืนอยู่ที่เดิมและยิ้มให
You may also like
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X39.7K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.0K viewsบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี55.5K viewsท่านประธานขาพาหนูลงจากเตียง เอ๊ย! คานที
ผลิกา(เลอบัว)47.1K viewsใต้อาณัติเรน Under the Rain
เอลยา273 viewsเล่ห์รัก กลลวงใจ
หยาดลดา137 viewsเชลยรักมัจจุราช
มณีภัทรสร197 viewsน้องเมียเพลียรัก
เฮียกังฟู126 views
