ข้างห้องคือคนข้างใจ

ข้างห้องคือคนข้างใจ

last updateآخر تحديث : 2025-12-04
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
لا يكفي التصنيفات
58فصول
455وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ทุกเช้าเวลา 7:50 น. เธอจะชงกาแฟแก้วเดิม... และเขาจะออกมาขอกินด้วยทุกครั้งจากระเบียงข้าง ๆ “ภีม” ชายข้างห้องที่ไม่เคยพูดคำหวาน แต่ทุกการกระทำกลับทำให้หัวใจของ “มะปราง” อุ่นขึ้นทุกวัน จนกระทั่ง... “นที” แฟนเก่าที่เคยทำให้เธอเจ็บ กลับมาพร้อมข้อเสนอทางงานที่เธอปฏิเสธไม่ได้ ระหว่างชายที่ “พูดมากไป” กับชายที่ “พูดน้อยแต่ทำให้รู้สึกทุกอย่าง” ใครกันแน่...คือคนที่อยู่ในจังหวะเดียวกับหัวใจเธอ

عرض المزيد

الفصل الأول

บทนำ

“No matter how Impossible, Unattainable, or Unimaginable something may seem. If it's meant to be, it will be.” 

***********************

"We had an expiration date. We both knew it but didn't want to acknowledgment it. This wasn't meant to work out. The worst part is...you are perfect! You are everything a girl could ever ask for; smart, kind, funny, sweet, hot, nice to everyone. You are the whole package. I don't....I don't fit with you."

Tears brimmed my eyes but I kept going. I had to say this or I would back down and stay with him.

"I can't keep standing by as you explain to your friends and family why you're with me. I can't make you choose sides anymore. Even they know I'm not good enough for you; can't fathom why you picked me out of everyone. You can have any girl you want but you stuck with this," I gestured to my face and body, "you stuck with whatever this is."

I've heard what everyone says about me. I'm not an idiot. I've seen the way people look at me when I was with him. Saw the glares and hateful words muttered about me, even when I was present.

"You need someone that fits you Who people can look at and go 'yes they belong together." And I don't fit that picture, never will." I choked out the truthful words. As much as they hurt they were true. I've tried to push those thoughts away but I can't do that anymore.

"I won't let you give up your dreams for me. I can't. You were made to this and I won't let anymore, including me, ruin your only shot." I spoke fiercely. Despite everything in me screaming to stop talking, to take back the words, I couldn't.

I could hear his parents words repeating in my head as I stood there. Telling me to break it off or I'd ruin his chances of being in the NFL. Telling me he was going to give up football for me. Going to give up his dream career, a career he's been working for since he was 13.

"You are going to find the most perfect woman who will be by your side as you win Super Bowl after Super Bowl. And you will love her with every ounce of her being, because that is who you are." I said, even though just the thought of him with someone else sent a dagger right to my heart.

Knowing if I didn't leave now I wouldn't, I took a step back. It felt like my feet were glued to the ground but I made them move. It was time to go.

Tilting my head back I gazed up at those ocean blue eyes that had become my world in such a short amount of time. I knew in that moment I wouldn't ever forget my time with Harold James. Everyone moment we spent together will forever be engraved in my mind.

He will move on and forget about me, that I have no doubt on, but, I won't ever forget him and the way he made me feel. Despite how I felt for him I knew I wasn't good enough for him. His parents and his friends were right. I just realized it too late.

"I'm so sorry for wasting your time." The sobs I was holding in were seconds away from bursting. Not wanting to break down in front of him I said my final goodbye.

"Goodbye, Harold." With that I turned and hastily walked away. I knew if I so much as paused I would turn right around and jump back in his arms. Screw everyone and everything else.

Every part of me was hoping and pleading that Harold would call out my name or chase after me. Telling me that I was being stupid and that we could work through this, regardless of what others say. But glancing over my shoulder I found him turned to the side, looking down at his phone. Almost like he couldn't wait for me to leave.

The sight broke me but it was enough to finally hit the nail on the head. I turned back around and ran down the sidewalk as far away from him as possible. Each step leaving pieces of my heart. 

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
58 فصول
บทที่ 1 กาแฟแก้วแรกของชั้น 18 (1)
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นช้ากว่าที่ตั้งใจสิบเจ็ดนาที ความผิดทั้งหมดมอบให้กับเตียงลมที่นุ่มเกินคาดและแมวที่มานอนทับคอเป็นผ้าพันคอมีชีวิต ฉันดีดตัวขึ้นเหมือนสปริง แหกปากใส่ตัวเองในกระจก “วันนี้เราเริ่มงานใหม่ ห้ามเละ!”งานใหม่ของฉันคือคอนเทนต์ดีไซเนอร์ของสตูดิโอเล็ก ๆ ที่อยู่ในซอยเดียวกับคอนโด เดินแค่ห้านาทีถึง ตอนสัมภาษณ์เจ้านายบอกว่า “ไม่ต้องทางการมาก แต่ต้องทำงานเป็นระบบ” คำว่าระบบสำหรับฉันคือโพสต์อิตห้าสี ปากกาเจ็ดแท่ง และเช็กลิสต์ยาวสามหน้าฉันลากเครื่องซักผ้าเข้าที่เมื่อคืนยังไม่ได้ติด ตั้งสายยางดูแล้ว “น่าจะได้” และนี่คือคำกล่าวที่ขึ้นต้นเรื่องราวหายนะส่วนใหญ่ของมนุษยชาติฉันเปิดเครื่องทิ้งไว้ วิ่งไปอาบน้ำ กลับออกมาพื้นครัวแฉะ “อ๊าาา ตายแล้ว!” น้ำซึมต่อเนื่องเป็นทางจากหลังเครื่องซักผ้า มุดไปตามซอกกระเบื้องเหมือนงูฉันปิดวาล์ว น้ำยังไหล ฉันพยายามขันหัวก๊อก สายยางก็หลุด “ปิ๊ด!” น้ำพุ่งเป็นสาย ฉันกรีดร้องด้วยเสียงที่ถ้าประกวดคีตะมวยไทยคงไม่ได้รางวัล“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” เสียงหน้าประตูดังพร้อมเคาะสองครั้งฉันยืนลุยน้ำอยู่ถึงข้อเท้า ทำหน้าระหว่างร้องไห้กับขำ “เอ่อ…คุณภีมคะ ฉัน…ฉันทำทะ
اقرأ المزيد
บทที่ 1 กาแฟแก้วแรกของชั้น 18 (2)
ช่วงบ่ายหลังประชุมเปิดเพจกับทีม ฉันแวะซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของใช้จำเป็น ที่ตากผ้า ไม้แขวน เทปผ้าใบ (ฉลาดขึ้นแล้ว) และขนมแมว ฉันตั้งใจจะทำอาหารเย็นง่าย ๆ ข้าวผัดทูน่า เมนูกู้ชีพของคนยังไม่ได้ซื้อหม้อใบใหญ่พอกลับถึงชั้น 18 ฉันเจอภีมยืนคุยกับ รปภ. ของคอนโด รปภ. หัวเราะลั่นอยู่กับโตโตะที่กำลังเอาหน้าไปถูขาเขา พอเห็นฉัน โตโตะก็วิ่งมาเลียรองเท้าฉันเหมือนทักทาย“วันนี้ระบบท่อโอเคไหมครับ” ภีมถาม“โอเคค่ะ ฉันไม่กล้าลองอีกครั้งจนกว่าช่างจะมา” ฉันยิ้มรับ “เย็นนี้จะลองทำข้าวผัด ถ้าควันไฟเตือนดัง ฉันจะตีระฆังขอความช่วยเหลือนะคะ”“ถ้าได้กลิ่นไหม้ ผมจะนำทีมดับเพลิง” ภีมแกล้งจริงจังเราหัวเราะ ทันใดนั้น ประตูห้องฉันดันเปิดออก โมจิ ดันมันจากข้างใน! ฉันแน่ใจว่าล็อกแล้วนะ แต่มันคงยังไม่ชินกับประตูใหม่ เลยอาศัยช่องว่างเล็ก ๆ หนีออกมาอีกครั้ง มันยืนจังก้า กลิ้งตัวหนึ่งรอบอย่างผู้ชนะ แล้วจู่ ๆ ก็วิ่งปุเลง ๆ ไปที่ห้อง 18B ตามโตโตะที่วิ่งนำไปก่อน“เฮ้ เดี๋ยว!” ฉันร้อง ภีมหัวเราะ “ปล่อยเลยครับ เดี๋ยวผมเปิดให้มันเดินเล่นนิดหน่อย”ฉันตามเข้าไป ห้องของภีมสะอาด เรียบง่าย มีชั้นวางหนังสือเกี่ยวกับกาแฟ การคั่ว เทคน
اقرأ المزيد
บทที่ 2 การประชุมครั้งแรกของชั้น 18 (1)
เสียงนาฬิกาปลุกดังตอนเจ็ดโมงตรง ฉันปัดมันเหมือนกำลังต่อสู้กับยุงยักษ์ ก่อนลืมตาอย่างเต็มตาเมื่อได้ยินเสียง “เหมียววว” ของโมจิ มันยืนจังก้าอยู่บนหน้าอกฉัน น้ำหนักเกือบเก้ากิโลกดให้หายใจติดขัดเหมือนมีหมอนวิเศษกดทับอยู่ตลอดเวลา“โอเค ๆ ตื่นแล้วจริง ๆ จ้า นายเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวฉันเหรอ” ฉันดันมันออกอย่างเบามือ มันตอบกลับด้วยเสียงสั้น ๆ แล้วเดินไปเลียขนตัวเองตรงมุมพรมอย่างผู้ชนะในศึกยามเช้าฉันลุกมาหยิบแก้วน้ำ กลั้วคอเบา ๆ แล้วเปิดม่าน แสงเช้าสีทองอ่อนสาดเข้ามาเติมความสว่างให้ห้องที่ยังมีแต่กล่องและเฟอร์นิเจอร์ชั่วคราว กลิ่นสีเคลือบพื้นยังจาง ๆ แต่กลับทำให้รู้สึกว่า “นี่แหละบ้านใหม่”ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงเครื่องบดกาแฟ “กรืดดดดด” ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามทางเดิน กลิ่นหอมอบอวลลอยเข้ามาด้วย ฉันไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามาจาก 18B ห้องของเพื่อนบ้านที่ช่วยชีวิตท่อครัวฉันเมื่อวาน“นายห้ามวิ่งไปนะ” ฉันชี้นิ้วเตือนโมจิ แต่มันทำหูเฉยเหมือนกำลังอ่านบทกวีภายในใจพอฉันเปิดประตูออกไป ประตู 18B ก็เปิดแง้มพอดี ภีมอยู่ในชุดสบาย ๆ เสื้อยืดสีเทา กางเกงวอร์ม มือหนึ่งถือแก้วเซรามิก อีกมืออุ้มโตโตะ โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่
اقرأ المزيد
บทที่ 2 การประชุมครั้งแรกของชั้น 18 (2)
ออฟฟิศของฉันเป็นสตูดิโอเล็ก ๆ มีโต๊ะไม้ยาวหนึ่งตัว โซฟาสีครีมหนึ่งตัว และกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่ เจ้านาย พี่นนท์ ยืนชี้ปากกาอยู่หน้ากระดาน “มะปราง ยินดีต้อนรับอย่างเป็นทางการนะ วันนี้เราคุยไอเดียเปิดเพจลูกค้าคาเฟ่ใหม่กัน”ฉันเกือบเงยหน้าขึ้นตอบว่า “พร้อม!” แต่หยุดทันเดี๋ยวจะติดภาพคาเฟ่ของข้างห้องจนผิดลูกค้า เราคุยไอเดียกันสนุกมาก ฉันเสนอคอนเซปต์ “เช้าใหม่ เมล็ดใหม่” ที่เล่าเรื่องกาแฟผ่านผู้คนย่านนี้ ใส่โทนอบอุ่น เบาสมอง ได้ทั้งภาพและคำพี่นนท์พยักหน้า “ได้เลย ลองทำสตอรี่บอร์ดสั้น ๆ สักสามโพสต์ เอาฟีลลิ่งที่อ่านแล้วอยากยิ้ม” เขาวางมือบนโต๊ะ “แล้วก็…อยากให้ลองถ่ายภาพด้วยนะ เรามีเลนส์ 35 ที่ยืมไว้”ฉันรับงานด้วยความตื่นเต้น แอบนึกถึงแก้วลาเต้ที่ภีมชงให้เมื่อเช้าและคิดว่ารู้สึกโชคดีที่ชีวิตใหม่ขยับไปทีละคลิกแบบนี้กลางวัน มิ้นท์ เพื่อนร่วมงานเดินมานั่งข้าง ๆ “ย้ายบ้านวันแรกเป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ย”“เหนื่อยแต่คุ้ม” ฉันเล่าคร่าว ๆ เกี่ยวกับเครื่องซักผ้า เทวดาชั้น 18 และหมากับแมวที่กำลังเจรจาสันติภาพ มิ้นท์หัวเราะจนตาโค้ง “โอ๊ย ฟีลกู้ดมาก เพื่อนบ้านเธอหล่อไหม”“สุภาพค่ะ” ฉันตอบกลาง ๆ ไม่อยากใ
اقرأ المزيد
บทที่ 3 เข้าใจผิดรอบสอง (1)
หลัง “การประชุมชั้น 18” เช้านั้น วันทำงานวันที่สองของฉันผ่านไปเร็วกว่าที่คิด แปลกดีที่พอหัวใจเบา งานก็เบาตาม ทั้งที่จริง ๆ เนื้อหาที่ต้องร่างก็ไม่ได้ง่ายอะไร ฉันยังคงจำคำของภีมที่พูดไว้ “เริ่มใหม่มันสนุก” แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ระหว่างนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ช่วงบ่ายฉันร่างสตอรี่บอร์ดไว้สามโพสต์ “เช้าใหม่ เมล็ดใหม่” วาดรูปคนยืนรับแสงอาทิตย์พร้อมถือแก้วกาแฟ แล้วยำมุกเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้คนอ่านได้ยิ้ม โทนเดียวกับชีวิตช่วงสองสามวันที่ผ่านมา: ไม่หวือหวา แต่มีความอบอุ่นแบบไฟอ่อน ๆ เผาไขไม่ไหม้พอถึงเวลาเลิกงาน ฉันรีบเก็บกระเป๋า เหตุผลไม่ใช่เพราะอยากกลับไปนอนเร็ว แต่เพราะไม่อยากให้เครื่องซักผ้าคิดถึงฉันจนพ่นน้ำต้อนรับอีก รอบนี้ฉันตั้งปณิธานแน่วแน่กลับถึงบ้านจะเช็กวาล์วสายยางก่อนทุกอย่าง และจะไม่ทำตัวเป็นวิศวกรสมัครเล่นอีกแล้วก่อนออกออฟฟิศ มิ้นท์ตะโกนตามหลังมา “เฮ้ เพื่อนบ้านหล่อคนนั้นเป็นไงบ้าง เมื่อเช้าส่งรูปสติกเกอร์ไขควงมาในไลน์เหรอ”“เรื่องมันยาว ไว้เล่าพร้อมชานม” ฉันตะโกนกลับ พลางทำท่ายกแก้วสมมติ มิ้นท์ทำหน้าหมั่นไส้อย่างจงใจ เราหัวเราะให้กันสั้น ๆฉันเดินผ่านร้านผลไม้หน้าปากซอยแวะซื้อกล้วยหอมหนึ่
اقرأ المزيد
บทที่ 3 เข้าใจผิดรอบสอง (2)
ฉันเก็บของเข้าที่ทีละอย่าง เปิดลิสต์ในมือถือ “โต๊ะพับเล็ก, กระทะเหล็ก, ที่ทุบกระเทียม” อ่านแล้วก็รู้สึกว่า ถ้าความรักต้องการเครื่องมือ ฉันคงมีพร้อมของครัวมากกว่าของหัวใจ…แต่เอาเถอะ อย่างน้อยท้องอิ่มก่อน ความกล้าค่อยตามมาระหว่างจัดของ โทรศัพท์ดัง มิ้นท์โทรมา “สรุป เล่าเดี๋ยวนี้ เพื่อนบ้านข้างห้องเจอกันอีกไหม”“เจอสิ” ฉันตอบขณะจัดข้าวสารให้พ้นจากอาณาจักรของโมจิ “แล้วฉันก็พูดอะไรพัง ๆ อีกแล้ว เหมือนกล่าวหาเขาเป็นขโมย กลายเป็นแมวขโมย อะไรก็ไม่รู้วุ่นวายหมด”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะ “โอ๊ยยยย เพื่อนกู๊!!! ดีมาก ตลกแบบซิทคอมเลย”“ขำเถอะ เดี๋ยวฉันย้ายออกไปอยู่กับเธอเลยไหม” ฉันทำเสียงบ่น แต่ก็หัวเราะไปด้วย“ไม่ต้องย้าย แต่ฟังนะ” มิ้นท์เปลี่ยนโทนเป็นจริงจัง “ฟังจากที่เล่ามา ผู้ชายคนนั้นใจเย็น พูดน้อย แต่สื่อสารชัดเจน เขาชวนเธอไปชิมกาแฟพรุ่งนี้ นั่นมันกึ่งเดตแล้วนะเพื่อน”ฉันเงียบไปเล็กน้อย “ฉันไม่อยากคิดไกล แต่ก็…นิดหนึ่ง” ฉันยอมรับแบบไม่อาย“ดีแล้ว ค่อย ๆ ไป จำไว้ว่าเธอเพิ่งย้ายบ้าน อย่ากดดันตัวเอง ให้ความสุขเล็ก ๆ พาเดิน” มิ้นท์พูดเหมือนพี่สาวฉันพยักหน้า ทั้งที่เธอมองไ
اقرأ المزيد
บทที่ 4 เพื่อนรักสายแซว (1)
เสียงกริ่งประตู “ติ๊งต่อง” ดังขึ้นตอนทุ่มครึ่งพอดี ฉันกำลังจัดตะกร้าเครื่องครัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์ ทัพพีกับที่คีบสแตนเลสวางสลับกันอย่างภูมิใจ ก็สะดุ้งเฮือกเพราะลืมไปว่าเรานัดใครมาไว้ตอนค่ำ“ใครเอ่ย” ฉันถาม ทั้งที่จริง ๆ ก็พอนึกออก“เปิดสิยะ คุณผู้หญิงชั้น 18 ฉันถือความรัก เอ๊ย! ขนม มาให้” เสียงใสนั้นคือมิ้นท์ เพื่อนสนิทตั้งแต่ ม.ปลาย คนที่เชื่อว่าโลกนี้แก้ปัญหาได้ด้วยมุกตลก 70% กับชานมไข่มุกอีก 30%ฉันหัวเราะ รีบเปิดประตู “เข้ามาเลยคุณท่าน ดึกดื่นไม่เกรงใจแมวข้างบ้านกันบ้างหรือไง”มิ้นท์ยิ้มหวาน หล่อนหิ้วถุงสองข้าง ข้างหนึ่งคือชานมไข่มุกสองแก้ว อีกข้างเป็นขนมปังกลิ่นเนยหอมใหม่ ๆ กับมันฝรั่งทอดสามรส “ขอโทษทีเธอ แต่ฉันมาในฐานะหน่วยกู้ภัยห้องรก และผู้เชี่ยวชาญการวางกล่องอย่างเป็นศิลปะ”“โอเคค่ะ คุณผู้เชี่ยวชาญ” ฉันรับของเข้ามาวางบนเคาน์เตอร์ครัวชั่วคราว “คืนนี้เป้าหมายคือทำให้ห้องดูเหมือนมีคนอยู่ ไม่ใช่โกดังขนย้าย”โมจิ เหมียวอ้วนขนฟูของฉัน เดินอาด ๆ ออกมาต้อนรับ กลิ่นชานมคงลอยเข้าจมูกมันพอดี มันยืนจังก้าดมถุงแล้วเงยหน้ามองมิ้นท์ด้วยสายตาแบบ “แลกเปลี่ยนผลประโยชน์ได้หรือไม่”“
اقرأ المزيد
บทที่ 4 เพื่อนรักสายแซว (2)
“ทีนี้คนเขียนต้องการน้ำไหมคะ” มิ้นท์โบกแก้ว “หรืออยากได้กาแฟยามค่ำ เอ๊ะ ถามเจ้าของร้านกาแฟเลยไหมคะว่ามีเมนู Night Mode”“ผมทำดริปรสอ่อน ๆ ได้ครับ ถ้าไม่ทำให้คืนนอนไม่หลับ” ภีมตอบฉันรีบส่ายหน้า “คืนนี้ขอพักกาแฟก่อนค่ะ เดี๋ยวใจเต้นแรงเกินเหตุ” ประโยคหลุดโดยไม่ตั้งใจทำให้แก้มฉันร้อนวาบ ฉันเลยหัวเราะกลบเกลื่อน “หมายถึง…หัวใจฉันแพ้คาเฟอีนง่าย”“ครับ” ภีมรับคำเรียบ ๆ แต่ดวงตากระพริบขำเล็ก ๆเราแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ฉันจัดเสื้อผ้าเพิ่ม มิ้นท์จัดลิ้นชักเครื่องครัวเหมือนกำลังทำภารกิจในเกม ภีมนั่งคุยเล่นเรื่องย่านร้านอาหารกับเรา บอกว่าก๋วยเตี๋ยวปากซอยมีเมนูเส้นใหญ่แห้งแอบเด็ด และร้านยำตรงหัวมุมควรสั่งเผ็ดครึ่งเดียวสำหรับคนไม่ใช่มืออาชีพไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ของภีมดังเตือน เขาเหลือบดูข้อความแล้วหันมาบอก “ขอตัวลงไปร้านสักสิบนาทีครับ พนักงานแจ้งว่าลืมปิดเครื่องบด ผมลงไปดู แล้วจะเอากล่องเมล็ด ‘เริ่มใหม่’ ขึ้นมาให้ลองดมกลิ่น ไม่ชง แค่ดม”“โอเคค่ะ” ฉันบอก “เดี๋ยวเราจัดห้องรอ”ประตูปิดลงอย่างนุ่มนวล เหลือเราและเสียงหัวเราะคิกคักในห้องทันทีที่เขาไป มิ้นท์กระโดดเข้ามากัดแขนฉันเบา ๆ “อ๊ายยยยย เพื่อนนน
اقرأ المزيد
บทที่ 5 ฮีโร่เล็ก ๆ (1)
บ่ายวันเสาร์เป็นบ่ายแบบที่แสงอาทิตย์สีเหลืองนวลไล้ขอบผ้าม่านจนดูเหมือนใครเอาพู่กันมาปัดแสงไว้บาง ๆ ฉันกำลังล้างแก้วที่ซิงก์ อยู่ดี ๆ โทรศัพท์ก็ดัง “ตึ๊ง” ข้อความจากบริษัทขนส่งขึ้นมาอย่างกับเสียงกลองชัยในสนามรบ“พัสดุของคุณมะปรางจัดส่งถึงแล้ว กรุณารับของที่ล็อบบี้ค่ะ”“มาแล้ว!” ฉันเผลออุทานกับอากาศ โมจิที่กำลังนอนแผ่บนพรมสะดุ้งเงยหน้ามองด้วยสีหน้าประมาณ “มีอะไรให้กินหรือยัง” ฉันก้มลูบหัวมัน “ไม่ใช่ขนมนะคุณนาย เป็นโต๊ะใหม่ของเรา โต๊ะจริง ๆ ที่ไม่ใช่โต๊ะพับพลาสติก หูยยย ในที่สุดห้องเราจะดูเหมือน ‘ห้อง’ ไม่ใช่โกดังแล้ว”โมจิหาวหวอดเป็นคำตอบ ฉันหัวเราะ หยิบหน้ากาก กระเป๋า และกุญแจ รีบลงลิฟต์ไปชั้นล่าง ระหว่างยืนรอฉันพิมพ์ไลน์หามิ้นท์ “โต๊ะมาละ! ฉันจะมีพื้นที่วางจานแบบผู้ดีแล้ว!” ปลายทางตอบเร็วเกินมนุษย์ “สู้ ๆ ยกขึ้นเองได้ปะ หรือเรียก ‘เทวดาชั้น 18’ ดีคะ” ตามด้วยอีโมจิยักคิ้ว“ไม่ต้อง!” ฉันตอบทันที แม้หัวใจข้างในจะเสียงแตกฝั่งหนึ่งว่า เรียกสิ ๆ แต่ศักดิ์ศรีบอกว่าเรายกเองได้ สตรีอิสระชนิดมีไขควง (ถึงจะใช้ไม่ค่อยเป็นก็เถอะ)ที่ล็อบบี้ พนักงานยกกล่องสีน้ำตาลขนาดประมาณโต๊ะเครื่องแป้งวางลงบนรถเ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status