Mag-log inShare
บทที่ 26 ยังไม่จบการแสดง
Petsa ng paglalathala:
2026-09-10 17:30:41เมื่อถึงคราวของเซวียเยว่หนิง บรรยากาศทั้งลานก็พลันเปลี่ยนไป นางก้าวมานั่งประจำหน
Pinakabagong kabanata
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 60 หวั่นไหว
สองนายบ่าวเดินลัดเลาะออกจากเขตอุทยานมุ่งหน้าไปยังจุดจอดรถม้า...ฝีเท้าของซูอี้จินยังคงมั่นคงและสง่างามดุจเคย แต่ทว่าลึกๆ แล้ว ภายในหัวใจของนางยังคงเต้นแรงไม่หาย“คุณหนู เร่งฝีเท้าถึงเพียงนี้เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ เราแวะพักที่ศาลาด้านหน้านี้ก่อนดีหรือไม่” จื่อเซี่ยเอ่ยถามพลางลอบสังเกตใบหน้าของเจ้านาย“ท่านดูเหมือนหน้าแดงๆ นะเจ้าคะ อากาศร้อนเกินไปหรือ”“ก็ดีเหมือนกัน ข้าคอแห้งอยู่พอดี ไปนั่งพักจิบชาตรงนั้นสักครู่ดีกว่า” ซูอี้จินตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวเมื่อถึงศาลา ซูอี้จินทรุดตัวลงนั่ง จื่อเซี่ยรีบรินน้ำชาอุ่นจากป้านส่งให้ทันที“ชาเจ้าค่ะคุณหนู... เมื่อครู่ตอนท่านหายไป บ่าวใจคอไม่ดีเลยเจ้าค่ะ นึกว่าคุณชายเฉินจะตามท่านไปเสียอีก”“ไม่มีอะไรหรอกจื่อเซี่ย ข้าเพียงปลีกตัวไปเดินเล่นหลีกหนีความวุ่นวายเท่านั้น”นางรับถ้วยชามาถือไว้ ซ่อนปลายนิ้วที่แอบสั่นระริกไว้ใต้แขนเสื้ออย่างแนบเนียน“ข้าไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ที่จะยอมให้ผู้ใดมารังแกได้ง่ายๆ”“แต่ว่า ตอนนี้มือคุณหนูสั่นอยู่นะเจ้าคะ ไม่
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 59 เรื่องน่าสนุก
ส่วนด้านในศาลา เมื่อเสียงด้านนอกเงียบลงไปแล้ว...แต่ลมหายใจของนางยังติดขัดอยู่ในลำคอ นางรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านจากร่างของบุรุษที่โอบกอดนางจากด้านหลัง ไม่ใช่ความกังวลว่ามีใครจะมาเห็นเหมือนนาง แต่เป็นความขบขันที่ถูกเก็บกลั้นเอาไว้ ริมฝีปากของเขายังคงคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนแต่ละครั้งที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนทั่วร่างของนางลุกชันซูอี้จินเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดที่ร่างกายทรยศต่อความคิด และเกลียดที่สุดคือความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดภายใต้เสื้อคลุมที่เขากักขังนางไว้ความเงียบสงัดของศาลาริมน้ำแห่งนี้กลับมาอีกครั้ง เว่ยชางหลางก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนที่รัดรึงร่างของนางออกอย่างอ้อยอิ่ง“ดูเหมือนว่าสุนัขที่น่ารำคาญนั่นจะไปซะแล้ว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด“วันนี้ท่านอ๋องคงเล่นสนุกกับข้ามากพอแล้ว หากไม่มีธุระอันใดอีก ข้าขอตัว”มุมปากเว่ยชางหลางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินถ้อยคำเสียดสีของซูอี้จิน ปลายนิ้วสากเย
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 58 เสียงดังไปแล้ว
ทว่าเว่ยชางหลางกลับไม่ใส่ใจกฎเกณฑ์หรือสายตาของผู้ใดทั้งสิ้น...ยิ่งเห็นนางตื่นกลัวและดิ้นรนหนีเพราะบุรุษอีกคน เขาก็ยิ่งนึกสนุกและรู้สึกหวงแหนรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชายิ่งกว่าเดิม“เจ้าจะไปไหน” เขาถามเสียงเย็น มือที่โอบเอวนางอยู่กระชับแน่นขึ้นอีก“มีคนมา! ท่านไม่ได้ยินหรือ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” นางร้องเสียงหลง พยายามแกะมือของเขาออกจากเอว แต่ก็ไม่เป็นผล“แล้วอย่างไรเล่า” เขาย้อนถามด้วยท่าทีไม่ยี่หระ พลางโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะปัดป่ายพวงแก้มของนาง“ที่นี่คืออาณาเขตของข้า ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าของเสียงนั่นจะโผล่หัวเข้ามาถึงในนี้ได้อย่างไร หากไม่ถูกองครักษ์ของข้าบั่นคอทิ้งไปเสียก่อน”ซูอี้จินลอบหวั่นใจ แม้เฉินซิวหยวนจะบุกเข้ามาไม่ได้ แต่เขาอาจมองเห็นนางจากที่ไกลๆ ได้ ยามนี้นางไม่อยากดึงตัวเองเข้าไปพัวพันกับบุรุษจอมปัญหาผู้ใดทั้งสิ้น ไม่ว่าจะคนด้านนอก หรือคนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ตาม!ทว่าแววตาวิตกกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้านางเมื่อได้ยินเสียงเฉินซิวหยวน กลับไปกระตุกริ้วความหงุดหงิดในใจของเว่ยชางหลางเข้
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 57 เจ้าจงจำไว้
เมื่อเห็นซูอี้จินเอาแต่เม้มปากแน่น ไม่ยอมปริปากเถียง...นัยน์ตาของเว่ยชางหลางก็ทอประกายพึงพอใจ มุมปากของเขายกสูงขึ้น“ที่เจ้าเงียบไป เป็นเพราะถูกข้าพูดจี้ใจดำเข้าล่ะสิ?”เขากระซิบถามชิดริมหู กลิ่นหอมเย็นของไม้สนจากกายชายหนุ่มยิ่งทำลายสติสัมปชัญญะของนาง“จี้ใจดำเรื่องอะไรกัน ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง!”“นั่นสินะ สตรีเช่นเจ้าจะมีสิ่งใดมาซ่อนเร้นจากสายตาข้าได้”“หรือว่า... ถ้อยคำที่คนพวกนั้นกล่าวหาว่าเจ้าแอบมีใจให้ข้า จะเป็นความจริงกันแน่?”เขาพูดพลางก้มหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน“ยังจะปากแข็งอีกนะ” เขาลากเสียงอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นซูอี้จินพูดไม่ออก“หากมิได้แอบมีใจให้ข้า แล้วเหตุใดตอนที่ข้าเดินเข้าไปหา เจ้าถึงเอาแต่จ้องหน้าข้าตาไม่กะพริบล่ะ?”“ข้าแค่ตกใจต่างหาก! ผู้ใดจะไปคิดว่าจู่ๆ ท่านจะโผล่มาขัดจังหวะ เอ่อ! มาช่วยข้ากันล่ะ!”“ตกใจ? หรือว่าแท้จริงแล้วดีใจจนพูดไม่ออกกันแน่?” มุมปากของเขายกสูงขึ้นกว่าเดิม“เจ้าจงใจยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ ทำตัวอ่อนแอเรียกร้องความสงสาร เพื่อหลอกล่อให้ข้าทนไม่ไหวต้องออกโรงมาปกป้อง ที่แท้ก็เป็นแผนเรียกร้องความสนใจจากข้าใช่หรือไม่?”“ท่านอ๋อง! ท่านจะหลงตัวเองเกินไ
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 56 ต้อนให้จนมุม
ซูอี้จินก้าวไปหยุดที่ริมระเบียงศาลา...นางสูดลมหายใจเข้าลึก ช่วยให้ความตื่นตระหนกค่อยๆ จางลง นางรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เผชิญหน้ากับเขา ย่อกายลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมด้วยท่วงท่างดงาม“ข้าน้อยซูอี้จิน ขอบคุณท่านอ๋องที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”“หากเมื่อครู่ไม่ได้ท่านออกหน้า เกรงว่าชื่อเสียงของข้าคงได้ป่นปี้เพราะคำกล่าวหาที่ไร้มูลความจริงเหล่านั้น”นางจงใจกล่าวอย่างละเอียด เพื่อดูปฏิกิริยาของเขา แต่เว่ยชางหลางกลับเพียงยืนนิ่งพิงเสาต้นหนึ่งอยู่ห่างออกไป ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมองนาง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทางสีหน้า มีเพียงความลึกล้ำที่ทำให้นางอ่านไม่ออก ความเงียบของเขาทำให้บรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลายกลับน่าอึดอัดขึ้นเป็นทวีคูณซูอี้จินรู้สึกเหมือนมีสายลมเย็นเยียบพัดผ่านผิวหนัง นางก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อหลบสายตาคมกริบคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อหาทางปลีกตัวออกไปจากสถานการณ์ที่ล่อแหลมนี้“ป่านนี้จื่อเซี่ย สาวใช้ของข้าคงเป็นห่วงแย่แล้ว นางเพิ่งเคยมางานชมบุปผาเป็นครั้งแรก หากพลัดหลงกับข้า คงได้ร้อนใจจนทำอันใดไม่ถูก หากไม่เป็นการเสียเวลาท่านอ๋องจนเกินไป ข้าขอตัวลาตรงนี้”พูดจบนางก็ย่อกายคารวะอี
ข้าจะร้ายให้สุดทาง บทที่ 55 ไสหัวไป
คำพูดของเว่ยชางหลางแทงใจดำทุกคนจนหน้าชา พวกนางไม่มีคำใดจะแก้ตัวอีกต่อไปเฉินซิวหยวนที่ยืนนิ่งอยู่นานรีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว โทสะของอ๋องผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่บัณฑิตตัวเล็กๆ เช่นเขาจะรับมือไหวเว่ยชางหลางไม่สนใจคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เขาเพียงแค่ก้มลงเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบกระดาษยับยู่ยี่แผ่นนั้นขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้คลี่มันออกดูด้วยซ้ำว่าข้อความข้างในเขียนว่าอะไร สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่กลุ่มสตรีซึ่งหมอบอยู่กับพื้นราวกับผู้กระทำผิดที่กำลังรอฟังคำตัดสินชะตากรรม“ในเมืองหลวงแห่งนี้...”เขากล่าวเนิบนาบ แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งดุจขุนเขา“คนที่กล้าแอบอ้างชื่อของข้า ผลลัพธ์มักจะไม่น่าดูเท่าใดนัก”ฝ่ามือของเขาบีบเข้าหากันเบาๆ....เพียงเท่านั้น...กระดาษแผ่นนั้นก็กลายเป็นผุยผงสีขาวละเอียดร่วงหล่นลงสู่พื้นหญ้า ปลิวหายไปกับสายลมต่อหน้าต่อต
Maaari mong magustuhan
บุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี156.8K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.8K viewsมเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว218.5K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน63.0K viewsเส้นทางนางร้ายที่ฉันเลือกเอง 70s
sanvittayam742 viewsทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2
ภัสสพิชชา11 viewsเกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย
ญาดาวดี ณ รัตติกาล343 viewsชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล14 views
