LOGIN"ข้าจะกลับมาทวงแค้นพวกมันทุกคน!" คำสาปแช่งสุดท้ายในกองเพลิง ดึงวิญญาณ ‘ซูอี้จิน’ หวนคืนมาพร้อม ‘ปราณอัคคีบริสุทธิ์’ ชาติก่อนนางคือสตรีโง่งมที่ถูกสามีชั่วและญาติจอมปลอมปอกลอกจนสิ้นเนื้อประดาตัว เหยียบย่ำครอบครัวนางเพื่อปูทางสู่อำนาจ ชาตินี้สตรีผู้อ่อนแอคนนั้นได้ตายไปแล้ว! นางกลับมาในฐานะเถ้าแก่เนี้ยผู้งดงามและกุมอำนาจมหาศาล พร้อมใช้เพลิงแค้นเผาผลาญศัตรูให้ย่อยยับ แต่บนเส้นทางแห่งการชำระแค้น นางกลับถูกดึงเข้าไปพัวพันกับ ‘เว่ยชางหลาง’ ท่านอ๋องที่ผู้คนต่างหวาดหวั่น เขาผู้แบกรับความทรมานจาก ‘ปราณเหมันต์ปรโลก’ ทว่าเมื่อได้สัมผัสกับปราณอัคคีของซูอี้จิน ไออุ่นของนางกลับกลายเป็นยาถอนพิษที่แสนหอมหวานและหยุดยั้งความเจ็บปวดของเขาได้ในพริบตา ยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น เขาคือมัจจุราชที่พร้อมกวาดล้างทุกคนที่กล้าขวางทางแก้แค้นของนาง แต่เมื่อลับสายตาคน ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่กลับกลายเป็นบุรุษขี้หวงที่คอยตามติด ประชิดตัว และโหยหาสัมผัสจากนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ความแค้นที่ว่าเดือดพล่าน ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับเคมีรักที่เร่าร้อนดั่งไฟหลอมน้ำแข็ง!
View Moreกลิ่นเหม็นอับของไม้ผุพังผสมกับกลิ่นคาวของเลือดที่ไหลทะลัก
ในเรือนร้างสกุลเฉิน ซูอี้จินนอนตะแคงอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นและหยากไย่ ร่างกายของนางบิดเกร็ง เลือดทะลักออกจากริมฝีปาก
พิษกร่อนกระดูกกำลังกัดกินอวัยวะภายใน ตั้งแต่แต่งเข้ามาในสกุลเฉิน นางถูกพิษชนิดนี้ผสมในอาหารให้กินทุกวัน เมื่อพิษเริ่มซึมเข้าสู่กระแสเลือดในทุกๆวัน เริ่มแรกจากหญิงสาวอวบอ้วน บัดนี้ร่างกายเริ่มอ่อนแอลงจนเหลือแต่หนังติดกระดูก กว่าจะรู้ตัวกระดูกก็เปราะบางและอวัยวะภายในเริ่มล้มเหลว ท้ายที่สุดเลือดจะเริ่มไหลออกจากทวารทั้งสี่
เสียงปลดกุญแจเหล็กดังขึ้น แสงสลัวจากคบเพลิงด้านนอก เผยให้เห็นรองเท้าผ้าไหมสีแดงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา
ซูอี้จินฝืนลืมตาที่หนักอึ้ง ท่อนล่างของนางชาหนึบไร้ความรู้สึก ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้กรามของนางขบเข้าหากันแน่น
ซูมู่เหยียนยืนอยู่ตรงนั้น สวมอาภรณ์หรูหราของฮูหยินเอก ใบหน้าที่เคยแสร้งยิ้มหวานให้แก่นางเสมอมา บัดนี้ประดับด้วยรอยเหยียดหยาม มือข้างหนึ่งวางทาบลงบนหน้าท้องที่นูนป่องออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"พี่หญิงอี้จิน...ไฉนสภาพของท่านจึงดูไม่ได้ถึงเพียงนี้เล่า"
ซูมู่เหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พลางก้มลงเว้นระยะห่างพอไม่ให้ชายกระโปรงเปื้อนเลือดที่เจิ่งนอง
ซูอี้จินเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก "พวกเจ้า... หักหลังข้า..."
"หักหลังหรือ? พูดให้ถูกคือท่านหมดประโยชน์แล้วต่างหาก"
ซูมู่เหยียนลูบหน้าท้องของตนเองช้าๆ
“ท่านพี่ซิวหยวนทนร่วมหอกับสตรีไร้สมองเช่นท่านมานานหลายปี เพียงเพื่อขอยืมอำนาจของแม่ทัพซูเบิกทางสู่ราชสำนัก เลิกหลอกตัวเองได้แล้วพี่หญิง! อย่าคิดนะว่าเรื่องบังเอิญที่สระบัววัดหลงซานจะเป็นวาสนาสวรรค์ประทาน ทั้งหมดนั่นคือแผนการที่ข้าและท่านพี่ซิวหยวนร่วมมือกันต่างหาก! มีเพียงสตรีโง่งมเช่นท่านเท่านั้นแหละที่หลงเชื่อจนหมดใจ บัดนี้เขาสมปรารถนาแล้ว ส่วนตัวข้าก็กำลังอุ้มชูสายเลือดที่แท้จริงของสกุลเฉินอยู่”
นิ้วที่เปื้อนเลือดของซูอี้จินจิกตะกุยพื้นไม้ นางพยายามตะเกียกตะกายเข้าหาญาติผู้น้อง มือสั่นเทาคว้าเข้าที่ชายกระโปรงซูมู่เหยียน
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูมู่เหยียนแข็งค้างไปชั่วขณะ นางเกลียดความสกปรกยิ่งกว่าสิ่งใด ความขยะแขยงแล่นพล่านขึ้นมา นางยังคงปั้นหน้ายิ้ม แต่เท้ากลับตวัดเตะเข้าที่ยอดอกของซูอี้จินอย่างแรง
ร่างของซูอี้จินหงายหลังกระแทกพื้น เลือดคำโตพ่นออกจากปาก
"อย่าเอามือสกปรกของท่านมาแตะต้องตัวข้า!!" ซูมู่เหยียนสะบัดชายกระโปรง
“อ้อ... ข้าลืมบอกข่าวดีแก่ท่านไป” ซูมู่เหยียนแค่นเสียงหัวเราะหยัน
"พี่หญิง...ท่านอย่าทำหน้าโง่งมเช่นนั้นสิ เมื่อเจ็ดวันก่อน ตอนที่ท่านติดสินบนพวกบ่าวชั้นต่ำเพื่อลอบหนีกลับไปจวนสกุลซู ท่านคิดจริงๆ หรือว่าจะรอดพ้นสายตาข้าไปได้?"
นางก้าวเข้าไปหา ชะโงกหน้ากระซิบด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่ทุกถ้อยคำกลับกรีดลึกราวกับใบมีดอาบยาพิษ
"ตอนที่ท่านตะเกียกตะกายกลับไปถึงจวน ภาพเลือดที่เจิ่งนองท่วมลาน กับซากศพของคนในครอบครัวที่นอนกองระเนระนาดทับซ้อนกัน คงเป็นภาพที่ตรึงตาตรึงใจท่านมากเลยใช่หรือไม่ล่ะ? ช่างน่าเวทนาบิดาของท่านนัก ถูกจัดฉากหลอกให้ดูเหมือนคิดหลบหนีคดี โทษทัณฑ์ขัดขืนเบื้องสูงจึงลุกลาม กลายเป็นการลงดาบฆ่าล้างโคตรตระกูลจนสิ้นซาก!"
ดวงตาของซูมู่เหยียนทอประกายเหี้ยมเกรียม มุมปากแสยะยิ้มอำมหิตเมื่อเห็นร่างของซูอี้จินสั่นสะท้าน
"แต่พี่หญิง... ท่านอย่าได้กังวลไปเลย ท่านพี่ของข้าใจบุญสุนทานนัก ทนเห็นศพบิดาและพี่ชายของท่านเน่าเหม็นคาจวนไม่ได้ จึงอุตส่าห์ให้คนขนซากเนื้อไร้วิญญาณเหล่านั้นไปทิ้งไว้ที่ลานทิ้งศพนอกเมืองเพื่อเป็นการสงเคราะห์ ป่านนี้ฝูงอีกาและแร้งหิวโซคงรุมทึ้งจิกกิน จนไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อติดกระดูกแล้วกระมัง"
ซูมู่เหยียนหัวเราะเสียงใส พลางทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเยาะหยันสุดหัวใจ
"เห็นหรือไม่ว่าท่านพี่แสนดีเพียงใด ในเมื่อไม่มีศพให้ฝัง ไม่มีหลุมให้กราบไหว้ พี่หญิงก็ไม่ต้องเหนื่อยยากไปจัดงานศพให้เป็นที่อุจาดตาผู้คน สบายใจได้แล้วนะเจ้าคะ"
ดวงตาของซูอี้จินเบิกกว้าง เส้นเลือดฝอยในตาแตกแขนงจนแดงก่ำ นางอ้าปากค้าง ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง มีเพียงลมหายใจที่ขาดห้วงและน้ำตาปนสายเลือดที่ไหลรินลงมาอาบแก้ม
บิดาและพี่ใหญ่ ที่รักและถนอมนางดั่งแก้วตาดวงใจ ต้องมาตายเพราะนางหูเบา หลงเชื่อคำลวงของเฉินซิวหยวนและซูมู่เหยียน!
ด้านนอกประตู เสียงฝีเท้าของบุรุษดังขึ้น
"มู่เหยียน เจ้าเสร็จธุระหรือยัง ด้านในอากาศชื้นนัก ระวังจะกระทบกระเทือนถึงลูกในครรภ์"
เสียงของเฉินซิวหยวนดังแว่วเข้ามา เขาไม่แม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาในเรือนร้างแห่งนี้ด้วยซ้ำ ราวกับรังเกียจที่จะต้องมองสตรีที่เขาเคยพลอดรักและให้คำสัตย์สาบานว่าจะดูแลชั่วชีวิต
"เสร็จแล้วเจ้าค่ะท่านพี่" ซูมู่เหยียนหันไปขานรับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะหันกลับมามองซูอี้จินด้วยแววตาอำมหิต
"ลาก่อน พี่หญิงใหญ่ ชาติหน้าก็จงอย่าเกิดมาโง่งมเช่นนี้อีก"
ซูมู่เหยียนก้าวถอยหลังออกไปพ้นธรณีประตู นางส่งสัญญาณมือให้บ่าวรับใช้ที่ยืนรออยู่ด้านนอก คบเพลิงนับสิบถูกโยนเข้ามาในเรือนร้าง กองฟางและไม้แห้งที่เตรียมไว้ล่วงหน้าติดไฟพรึบขึ้นมาในชั่วพริบตา
เปลวเพลิงโหมกลืนกินร่างของนางจนมิด
ด้วยความทรมานของเปลวงเพลิงที่เผาผลาญร่างของนาง ก่อนสิ้นใจความแค้นที่อัดแน่นถึงขีดสุดพลันกระตุ้นบางสิ่งในสายเลือดที่หลับใหลมาเนิ่นนาน "ปราณอัคคีบริสุทธิ์" ซึ่งสืบทอดทางสายเลือดมาจากมารดาผู้ล่วงลับและถูกปิดผนึกไว้ กลับตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลันตามสัญชาตญาณและพลังความแค้นที่ถูกกระตุ้น
แทนที่เลือดในกายจะเดือดพล่านจากความร้อนภายนอก มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟสีทองระยิบระยับ ก่อนที่วิญญาณหลุดลอย ดวงจิตและปราณอัคคีในร่างที่กำลังดับสูญกลับหลอมรวมเป็นดวงไฟดวงหนึ่ง แหวกผ่านห้วงเวลาซ้อนทับกลับคืนสู่เส้นทางเดิมอย่างรุนแรง!!!
"เฮือก!"
ร่างบางบนเตียงสะดุ้งสุดตัวผุดลุกขึ้นนั่ง ลมหายใจหอบถี่ ดวงตาของซูอี้จินเบิกกว้าง กวาดมองไปรอบตัวด้วยความสับสน นี่คือเรือนหมิงเยว่ ห้องนอนของนางในจวนสกุลซูในเมืองหลวง
นางย้อนเวลากลับมาในช่วงวัยปักปิ่นที่เพิ่งเดินทางมาอยู่กับท่านย่าที่เมืองหลวง ยังเป็นเด็กสาวร่างอวบวัยแรกแย้มและที่สำคัญนางกลับมาในจุดที่ทุกอย่างยังแก้ไขได้ บิดายังมีชีวิต พี่ใหญ่ยังคงกุมอำนาจทหารชายแดน สกุลซูยังเป็นดั่งเสาหลักของแคว้นเว่ย
ริมฝีปากที่เพิ่งสั่นเทาจากความตื่นตระหนก ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกช้าๆ
"ซูมู่เหยียน...เฉินซิวหยวน" นางพึมพำกับสายลม แววตาทอประกายอำมหิต
"นรกส่งข้ากลับมาแล้ว!!"
ท้ายจดหมาย เฉินซิวหยวนยังทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำที่ ทลายปราการความลังเลในใจ ของซูมู่เหยียนลงอย่างราบคาบ"บัดนี้ข้ารู้ซึ้งแล้วว่า ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงแห่งนี้ คงมีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่จริงใจต่อข้าอย่างแท้จริง และย่อมต้องเป็นเจ้า... มู่เหยียนของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างข้าในฐานะฮูหยินจอหงวน"และเฉินซิวหยวนยังบอกเป็นนัยว่าเขากำลังจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อสานสัมพันธ์กับเหล่าขุนนาง และกำลังมองหาคฤหาสน์งดงามหลังหนึ่งเพื่อเป็นเรือนหอไว้แล้ว เหลือเพียงแค่จัดการเรื่องเงินให้เรียบร้อยเท่านั้น เขายังบอกอีกว่าอยากให้นางได้เป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนั้นโดยเร็วที่สุดถ้อยคำเหล่านั้นมอมเมาสติปัญญาของซูมู่เหยียนเอาไว้จนหมดสิ้น ทำให้นางหลงคิดไปว่าตนเองคือสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นดั่งผู้มีพระคุณและเป็นที่รักของเขาหญิงสาวกอดจดหมายฉบับนั้นแนบอก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปลื้มปีติ ความลังเลผิดชอบชั่วดีที่จะลอบเข้าไปขโมยสมบัติในคลังมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายคนรักอีกครั้ง
“จัดงานเลี้ยงใหญ่งั้นหรือ” ซูอี้จินแค่นเสียงหัวเราะ"คุณหนู..." จื่อเซี่ยมองหน้านางอย่างเป็นกังวล"ทำเรื่องใหญ่โตปานนี้ ต้องใช้เงินมากมายมหาศาล เขาจะไปหาเงินมาจากที่ไหนกันเจ้าคะ ตระกูลเฉินเป็นเพียงตระกูลขุนนางเล็กๆ เท่านั้น""คนมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นเขามีหรือจะยอมควักเงินตัวเอง" ซูอี้จินลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน"เขาต้องหาคนจ่ายให้... และคนที่ยอมทุ่มให้เขาได้ทุกอย่างโดยไม่เสียดาย ก็มีอยู่แค่คนเดียวในจวนแห่งนี้"จื่อเซี่ยเบิกตากว้าง "คุณหนูหมายถึง... คุณหนูรองซูมู่เหยียนหรือเจ้าคะ!""นอกเหนือจากนางแล้ว ยังจะมีใครโง่งมได้ถึงเพียงนี้อีก" แววตาของซูอี้จินฉายประกายเย็นเยียบ"หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาข้าปล่อยให้นางได้ใจ คิดว่าข้าไม่ระแคะระคายเรื่องใดๆ ตอนนี้นางคงกำลังกระวนกระวายใจ อยากจะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายในฝันเต็มแก่แล้ว"นางหันกลับมาหาจื่อเซี่ย "ถึงเวลาที่เราจะโยนเหยื่อล่อปลาแล้ว""คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ""เจ้าไปเรียกเสี่ยวเชวี่ยเข้ามา"
พวกนางสองแม่ลูก! กล้าดียังไง! กล้าดียังไงถึงได้ลอบนำสมบัติของตระกูลออกมาขายกินราวกับเป็นของของตัวเองเช่นนี้!!ทว่า...ความโกรธแค้นทั้งหมดที่ซูอี้จินรู้สึกในตอนนั้น กลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวกับสิ่งที่นางค้นพบในสมุดบัญชีเล่มสุดท้ายที่บันทึกรายการของปีล่าสุดดวงตาของนางเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังสามรายการล่าสุดที่ถูกบันทึกไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน...‘กิเลนหยกขาวแกะสลักจากหยกเขาเหอเถียนเนื้อดีที่สุด’‘ชุดแท่นฝนหมึกหินต้วนสือชั้นเลิศสลักลายมังกร’‘พู่กันขนหมาป่าหัวทองคำจากนอกด่าน’หัวใจของซูอี้จินราวกับถูกค้อนเหล็กนับพันทุบลงมาจนแหลกสลาย ของสามชิ้นนี้... นางจำมันได้อย่างแม่นยำ มันคือของขวัญที่ซูเจิ้นหนาน บิดาของนาง ประมูลมาได้ด้วยเงินมหาศาลในเมืองชายแดนและส่งกลับมาเป็นรางวัลให้นางกับซูจิ่งเหยียน พี่ชายของนาง เมื่อครั้งที่พี่ชายได้ตำแหน่งรองแม่ทัพเมื่อสามปีก่อน ท่านพ่อเขียนจดหมายกำกับมาอย่างชัดเจน ว่าของล้ำค่าเหล่านี้จะถูกเก็บไว้ใน เพื่อเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของซูเจิ้นหนาน และซูอี้จิน มิให้นำเข้าสู่คลังส่วนกลางของตร
ตรอกซอยอันซับซ้อนด้านหลังตลาดทิศตะวันตกทั้งคับแคบและอับชื้นกลิ่นสุราหมัก กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารที่ถูกทิ้งกองไว้ปะปนกันจนแทบอาเจียน ซูอี้จินในชุดบุรุษผ้าเนื้อหยาบสีเทาคล้ำ ใช้ผ้าโพกศีรษะปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง เดินนำหน้าจื่อเซี่ยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้ชายร่างเล็กไปตามทางเดินที่มืดและเฉอะแฉะสายตาของนักเลงหัวไม้และขอทานที่จับเจ่าอยู่ตามมุมตึกมองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่เมื่อเห็นท่าทางการเดินที่มั่นคงและสายตาที่ไม่หวาดหวั่นของซูอี้จิน ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้ามาหาเรื่องในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ซอมซ่อบานหนึ่งซึ่งไม่มีป้ายชื่อใดๆ บอก มีเพียงโคมกระดาษสีแดงคล้ำดวงเล็กที่แทบไม่ให้แสงสว่างห้อยอยู่เหนือประตู เป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันในหมู่คนของโลกเบื้องหลัง ชายฉกรรจ์สองคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายืนกอดอกคุมเชิงอยู่หน้าประตู จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาประเมินค่า“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเล่น พวกเจ้ามาทำอะไร” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและดูถูกซูอี้จินไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางเพียงหยิบป้า












reviews