เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย

ความหนาวเย็นแล่นผ่านปลายเท้าขึ้นมาถึงหัวใจ ลู่เสี่ยวหลันขมวดคิ้วแน่น พลิกตัวหนีความหนาวอย่างรำคาญ ก่อนจะคว้าตุ๊กตาหมีที่กอดอยู่ทุกคืนมากอดแนบอกตามสัญชาตญาณแต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เนื้อผ้านุ่มนิ่มของตุ๊กตา แต่เป็นผ้าแพร ผ้าแพรที่เย็นจัดและลื่นราวกับสายน้ำ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์ลอยเข้าจมูก ลู่เสี่ยวหลันขมวดคิ้ว กลิ่นอะไรทำไมรู้สึกแปลกๆ นะ รึนี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ ลู่เสี่ยวหลันค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือม่านเตียงสีแดงสด เมื่อกวาดสายตาไปด้านข้างกลับพบมุ้งผ้าไหมปักลายหงส์คู่มังกร ลู่เสี่ยวหลัวขมวดคิ้วเข้มแน่น เธอมองดูเท้าของเธอที่ทั้งเล็กเรียวและขาวจนผิดปกติ ลู่เสี่ยวหลันนิ่งไปสามวินาที จากนั้นจึงยกมือขึ้นมอง มือเรียวขาวที่สวมแหวนหยกสีขาววงหนึ่ง เล็บถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงอ่อนที่ข้อมือมีสร้อยไข่มุกเส้นเล็ก นี่มันไม่ใช่มือของเธอ หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นทันที เธอกระเด้งตัวลุกจากเตียง "ที่นี่ที่ไหน?" เสียงที่หลุดออกจากปากเล็กหวานจนลู่เสี่ยวหลันชะงัก เธอยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง "นี่มัน..." เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก "พร

คำพูดของลู่เสี่ยวหลันยังคงแขวนอยู่กลางอากาศ เซียวเฟยหลงมองนางนิ่ง แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นลึกเสียจนลู่เสี่ยวหลันไม่อาจเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ นางเองเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจพูดมากเกินไปแล้ว บ้าจริง...แค่เพิ่งทะลุมิติมาไม่กี่ชั่วยาม นางก็เกือบเผยพิรุธให้ทรราชย์ผู้ขึ้นชื่อว่า โหดเหี้ยมที่สุดในแคว้นจับได้เสียแล้ว! ลู่เสี่ยวหลันกำมือแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อแต่แทนที่เซียวเฟยหลงจะถามอะไรต่อ ชายหนุ่มกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่นแต่กลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างประหลาด "เช่นนั้น เจ้าก็สบายใจได้" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้าๆ ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้ามองเขาด้วยความฉงน เซียวเฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนในที่สุดร่างสูงใหญ่ก็หยุดอยู่ตรงหน้า ใกล้เสียจนลู่เสี่ยวหลันต้องเงยหน้าขึ้นมองแล้วนางก็พบว่า...ใกล้ๆ แบบนี้ ผู้ชายคนนี้หล่อเกินไปจริงๆ จนนางเสียสมาธิไปหมดแล้ว ใบหน้าของเขาคมชัดราวกับถูกแกะสลักจากหยกชั้นดี คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาลึก จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางได้รูปอย่างไร้ที่ติยิ่งเมื่ออยู่ภายใต้แสงเทียน เสื้อคลุมสีดำขลับย

เสียงหัวเราะต่ำๆ ของเซียวเฟยหลงยังคงดังแผ่วอยู่ในห้อง ลู่เสี่ยวหลันกลับเป็นฝ่ายนิ่งงันไปเสียเอง ทรราชย์ผู้เย็นชาที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยเห็นหัวใคร...กำลังหัวเราะเพราะนางอยู่และที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่านั้นคือ พอผู้ชายคนนี้ยิ้มแล้วกลับยิ่งหล่อเข้าไปอีกจนนางละสายตาจากเขาไม่ได้ ลู่เสี่ยวหลันกัดฟันแน่น พยายามดึงสายตากลับจากใบหน้าของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งอันตรายกับหัวใจ เพราะชายคนนี้คือเซียวเฟยหลง คนที่ในเรื่องเดิมสามารถสั่งประหารคนได้โดยไม่กะพริบแต่ปัญหาคือ ตอนนี้สติของนางกำลังถูกทรราชย์หน้าตาหล่อเหลาผู้นี้บดขยี้จนแทบไม่เหลือแล้ว! “ท่านอ๋อง...ท่านช่วยลุกขึ้นก่อนได้หรือไม่เพคะ” เซียวเฟยหลงเลิกคิ้ว “เหตุใดกัน?” ลู่เสี่ยวหลันเบิกตากว้าง นางเหลือบมองสถานการณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว นางนอนอยู่บนเตียงหงส์มังกร ส่วนเขายังคงอยู่เหนือร่างนาง แขนข้างหนึ่งยันอยู่ข้างศีรษะ อีกข้างรองรับน้ำหนักตัวไว้จนไม่ทำให้นางเจ็บแม้แต่น้อยแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ใกล้เกินไปอยู่ดี “เพราะท่านกำลัง...อยู่บนตัวหม่อมฉันเพคะ” มุมปากของเซียวเฟยหลงยกขึ้นอีกครั้ง “แล้วแปลกอย่างไรเล่า?” ลู่เสี่ยวห

เรื่องราวที่นางเคยเชื่อมาตลอด อาจไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด นางนึกถึงซูมู่เยียน เจ้าของร่างเดิมในภาพยนตร์ ซูมู่เยียนคือนางร้าย เป็นสตรีริษยา เป็นคนที่พยายามทำร้ายหลินจื่อชิงและสุดท้ายนางถูกประหารเพราะถูกกล่าวหาว่าสมคบคิดก่อกบฏแต่ตอนนี้ลู่เสี่ยวหลันกลับเริ่มสงสัย ถ้าซูมู่เยียนเป็นคนร้ายจริงแล้วใครต้องการฆ่านางตั้งแต่คืนแต่งงาน “หรือว่าตั้งแต่แรก...” ดวงตาของลู่เสี่ยวหลันหรี่ลง “ซูมู่เยียนเองก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง” ความคิดนั้นทำให้นางขนลุกเพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงนางกำลังอยู่ในอันตรายมากกว่าที่คิด คนที่ส่งมือสังหารมาในคืนนี้รู้ว่าซูมู่เยียนอยู่ที่ไหนและรู้เวลาที่เหมาะสมที่สุดในการลงมือ ลู่เสี่ยวหลันถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ ชีวิตใหม่ของนางเพิ่งเริ่มต้นได้ไม่ถึงวันแต่ดูเหมือนจะมีคนจำนวนไม่น้อยที่อยากให้นางตายเสียแล้ว “พระชายาเพคะ” ลั่วชิงขยับเข้ามาใกล้ “จะให้หม่อมฉันเรียกคนมาเก็บห้องใหม่หรือไม่เพคะ” ลู่เสี่ยวหลันมองเตียงหงส์มังกรที่ตนนั่งอยู่ จากนั้นก็มองไปทางประตู “ไม่ต้องหรอก” “แต่ท่านอ๋องยังไม่กลับมา...คืนนี้ก็...” “

“เมื่อคืนเป็นคืนเข้าหอของเจ้าแท้ๆ แต่เช้าวันนี้...” นางเว้นจังหวะก่อนพูดต่อช้าๆ “เสด็จพี่ของข้ากลับมาอยู่กับคนที่เขารัก” ลู่เสี่ยวหลันกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ “องค์หญิงตรัสจบแล้วใช่มั้ยเพคะ” คำตอบของนางทำให้เซียวหนานปิงชะงัก ลู่เสี่ยวหลันยิ้มบางๆ อย่างรักษากิริยา “หากจบแล้ว หม่อมฉันขอตัว” “เจ้าไม่เจ็บใจหรือ?” ลู่เสี่ยวหลันหยุดฝีเท้า นางหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “เหตุใดหม่อมฉันต้องเจ็บใจด้วยเพคะ” เซียวหนานปิงหรี่ตาลง ลู่เสี่ยวหลันเหลือบมองไปยังชายหนุ่มใต้ต้นไม้ใหญ่อีกครั้ง แต่หัวใจกลับกระตุกเบาๆ อย่างน่าหงุดหงิดแต่ริมฝีปากของนางยังคงยิ้ม “อย่างไรเสีย...หม่อมฉันก็เพิ่งแต่งเข้าจวนมาเมื่อคืน ส่วนเรื่องหัวใจของท่านอ๋องไม่ใช่เรื่องที่หม่อมฉันควรสนใจ” พูดจบ ลู่เสี่ยวหลันก็หันหลังเดินจากไปแต่ยังเดินได้ไม่กี่ก้าว เสียงของเซียวหนานปิงก็ดังไล่หลังมา “เช่นนั้นก็ดี! ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะเก่งเช่นปากว่าได้นานแค่ไหน ซูมู่เยียน!” ลู่เสี่ยวหลันชะงัก “เพราะต่อให้เจ้าจะได้ตำแหน่งพระชายาแต่เจ้าก็เป็นเพียงภรรยาที่เขาไม่เคยรัก!”