เกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย

ความหนาวเย็นแล่นผ่านปลายเท้าขึ้นมาถึงหัวใจ ลู่เสี่ยวหลันขมวดคิ้วแน่น พลิกตัวหนีความหนาวอย่างรำคาญ ก่อนจะคว้าตุ๊กตาหมีที่กอดอยู่ทุกคืนมากอดแนบอกตามสัญชาตญาณแต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เนื้อผ้านุ่มนิ่มของตุ๊กตา แต่เป็นผ้าแพร ผ้าแพรที่เย็นจัดและลื่นราวกับสายน้ำ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์ลอยเข้าจมูก ลู่เสี่ยวหลันขมวดคิ้ว กลิ่นอะไรทำไมรู้สึกแปลกๆ นะ รึนี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ ลู่เสี่ยวหลันค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือม่านเตียงสีแดงสด เมื่อกวาดสายตาไปด้านข้างกลับพบมุ้งผ้าไหมปักลายหงส์คู่มังกร ลู่เสี่ยวหลัวขมวดคิ้วเข้มแน่น เธอมองดูเท้าของเธอที่ทั้งเล็กเรียวและขาวจนผิดปกติ ลู่เสี่ยวหลันนิ่งไปสามวินาที จากนั้นจึงยกมือขึ้นมอง มือเรียวขาวที่สวมแหวนหยกสีขาววงหนึ่ง เล็บถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงอ่อนที่ข้อมือมีสร้อยไข่มุกเส้นเล็ก นี่มันไม่ใช่มือของเธอ หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้นทันที เธอกระเด้งตัวลุกจากเตียง "ที่นี่ที่ไหน?" เสียงที่หลุดออกจากปากเล็กหวานจนลู่เสี่ยวหลันชะงัก เธอยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง "นี่มัน..." เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก "พร

คำพูดของลู่เสี่ยวหลันยังคงแขวนอยู่กลางอากาศ เซียวเฟยหลงมองนางนิ่ง แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นลึกเสียจนลู่เสี่ยวหลันไม่อาจเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ นางเองเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจพูดมากเกินไปแล้ว บ้าจริง...แค่เพิ่งทะลุมิติมาไม่กี่ชั่วยาม นางก็เกือบเผยพิรุธให้ทรราชย์ผู้ขึ้นชื่อว่า โหดเหี้ยมที่สุดในแคว้นจับได้เสียแล้ว! ลู่เสี่ยวหลันกำมือแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อแต่แทนที่เซียวเฟยหลงจะถามอะไรต่อ ชายหนุ่มกลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่นแต่กลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างประหลาด "เช่นนั้น เจ้าก็สบายใจได้" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้าๆ ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้ามองเขาด้วยความฉงน เซียวเฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนในที่สุดร่างสูงใหญ่ก็หยุดอยู่ตรงหน้า ใกล้เสียจนลู่เสี่ยวหลันต้องเงยหน้าขึ้นมองแล้วนางก็พบว่า...ใกล้ๆ แบบนี้ ผู้ชายคนนี้หล่อเกินไปจริงๆ จนนางเสียสมาธิไปหมดแล้ว ใบหน้าของเขาคมชัดราวกับถูกแกะสลักจากหยกชั้นดี คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือดวงตาลึก จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางได้รูปอย่างไร้ที่ติยิ่งเมื่ออยู่ภายใต้แสงเทียน เสื้อคลุมสีดำขลับย