Chapter: บทที่ 40 บุรุษไร้ยางอายซูอี้จินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาในอกจนจุกแน่นไปหมด ทั้งความอับอาย ความโกรธเคือง และความสับสนที่ไม่อาจอธิบายได้ แต่สุดท้าย ความดื้อรั้นทำให้นางไม่อาจยอมเงียบไปเฉยๆ“ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้พูดเล่น” นางเค้นเสียงลอดไรฟัน“หากท่านกล้าล่วงเกินข้าอีก ข้าจะเผาจวนของท่านทิ้งจริงๆ”เว่ยชางหลางชะงักฝีเท้า แทนที่จะเดินจากไป ร่างสูงใหญ่กลับหมุนตัวและก้าวเท้าเข้ามาหานางในความมืดอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวแผงอกกว้างก็ต้อนนางจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตู กักขังซูอี้จินไว้ในวงแขนทั้งสองข้างเขาก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดหน้าผากมน น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่างเจือแววหยัน“ไหนเจ้าสัญญาว่าจะเป็นเตาผิงมนุษย์ ให้ข้าอย่างไรเล่า? เพิ่งจะลงมือรักษาเพียงครั้งแรก... เจ้าก็คิดจะผิดสัญญาแล้วหรือ?”“ข้าสัญญาว่าจะรักษาพิษให้ท่าน มิได้ให้ท่านมาฉวยโอกาสเช่นนี้!” นางเชิดหน้าขึ้นเถียง แม้ก้อนเนื้อในอกซ้ายจะเต้นระรัวจนกลัวว่าเขาจะได้ยินปลายนิ้วของเขาเลื่อนขึ้นมาจัดคอเสื้อคลุมให้เข้าที่ ทว่าข้อนิ้วกลับจงใจลากไล้แ
Last Updated: 2026-09-20
Chapter: บทที่ 39 ถอนพิษเว่ยชางหลางยังคงหันหลังให้นางอยู่เช่นนั้น...ร่างสูงใหญ่ตวัดเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีดำสนิทขึ้นสวมด้วยท่วงท่าดุดัน ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหา สาบเสื้อที่หลวมโพรกเปิดอ้าออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามราวกับรูปสลักชั้นยอด ผิวเนื้อสีทองแดงที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมานั้น ดูทรงพลังเสียจนคนที่ลอบมองอยู่ถึงกับต้องรีบหลบสายตา“ขอบใจ”เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมานั้นแหบพร่าเล็กน้อย เย็นชาและห่างเหิน เป็นน้ำเสียงของอ๋องที่ทุกคนต่างคุ้นเคย ไม่เหลือร่องรอยของบุรุษที่เคยอ่อนแอและอ้อนวอนอยู่ข้างหูนางเมื่อครู่แม้แต่น้อยซูอี้จินแค่นเสียงหยันในลำคอ แววตาที่สบกับเขามีเพียงความเย็นชาไม่แพ้กัน"ท่านอ๋องมิต้องลำบากเอ่ยคำขอบใจ ที่ข้ายอมรักษาพิษให้ หาใช่เพราะความเต็มใจไม่แต่เป็นเพราะถูกอ๋องผู้สูงศักดิ์เช่นท่านบีบบังคับต่างหาก"เว่ยชางหลางไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองกับคำประชดประชันนั้น นัยน์ตาคมปลาบเพียงหลุบมองนางอย่างเฉยชา ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่แทบมองไม่เห็น"ในเมื่อรู้ตัวว่าถูกบังคับ เช่นนั้นก็ดี"น้ำเ
Last Updated: 2026-09-19
Chapter: บทที่ 38 กระชับอ้อมกอดการกระทำของเขาชะงักงันไปครู่หนึ่ง...ราวกับคำขู่ของนางสามารถทะลุผ่านม่านหมอกแห่งสัญชาตญาณเข้าไปถึงจิตสำนึกส่วนลึกที่ยังหลงเหลืออยู่ได้แล้วเขาก็แค่นหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นแหบแห้งและแผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและเย้ยหยันอย่างที่บุรุษเช่นเขาพึงมี เขายอมอยู่นิ่ง ไม่ได้ใช้ริมฝีปากล่วงเกินนางอีก แต่วงแขนที่รัดเอวกลับแน่นขึ้นอีกเล็กน้อยเป็นการตอบโต้ที่ชัดเจน“เจ้าคิดว่า… ข้าจะพิศวาสสตรีดุร้ายเช่นเจ้ารึ?” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไม่ชัดเจนนัก แต่ก็พอจับใจความได้คำพูดดูถูกเหยียดหยามนั้นทำให้ความร้อนแล่นปราดขึ้นสู่ใบหน้าของซูอี้จินอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพราะความโกรธล้วนๆ นางกัดฟันกรอด ไม่ตอบโต้อะไรอีก แต่เร่งพลังปราณในมือให้รุนแรงขึ้นเป็นการระบายอารมณ์ ความร้อนที่เพิ่มสูงขึ้นทำให้เขาชะงักและครางออกมาเบาๆการถ่ายเทปราณดำเนินมาถึงจุดวิกฤต คลื่นพลังหยินและหยางที่แตกต่างกันสุดขั้วปะทะกันอย่างรุนแรงอยู่ตรงกลางระหว่างร่างของคนทั้งสอง อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นระล
Last Updated: 2026-09-18
Chapter: บทที่ 37 ปราณอุ่นละลายใจเขาครางต่ำในลำคอ เสียงทุ้มแหบพร่าดังอยู่ข้างหู...ลมหายใจร้อนระอุรินรดต้นคอของนาง พร้อมกับวงแขนแกร่งที่กระชับกอดแน่นขึ้นสติของเขายังคงเลือนราง ถูกครอบงำโดยสัญชาตญาณดิบที่ต้องการความอบอุ่นเพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น ในตอนนี้ นางไม่ได้เป็นสตรีในสายตาเขา แต่เป็นเพียงเตาไฟเดินได้ที่เขาต้องกอดรัดไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองแข็งตายซูอี้จินกัดริมฝีปากล่างของตนจนห้อเลือด ความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาช่วยเรียกสติที่กำลังจะดับวูบเพราะความเย็นให้กลับคืนมาอย่างฉิวเฉียด นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไป นางเองก็จะถูกดูดไออุ่นจนหมดและแข็งตายไปพร้อมกับเขาเป็นแน่ ไอเย็นจากตัวเขากำลังกัดกินนางอย่างรุนแรงยิ่งกว่าอากาศเยียบเย็นในห้องนี้เสียอีกทางรอดมีเพียงทางเดียวเท่านั้นนางหยุดดิ้นรน ข่มความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านอยู่ในอกเอาไว้ในใจ บังคับให้ร่างกายที่แข็งทื่อเพราะความกลัวและความหนาวให้ผ่อนคลายลง การเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้บุรุษที่กอดรัดนางอยู่ชะงักไปเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงการต่อต้านที่ลดลง
Last Updated: 2026-09-17
Chapter: บทที่ 36 ล่อลวงใจซูอี้จินควบคุมดวงไฟนั้นอย่างระมัดระวัง...นางค่อยๆ เคลื่อนมันเข้าไปใกล้แผงอกของเว่ยชางหลางมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่ห่างจากผิวของเขาประมาณหนึ่งคืบ ไอความร้อนเริ่มถ่ายเทผ่านละอองอากาศเข้าไปสัมผัสกับเกล็ดน้ำแข็งบนร่างของเขาซู่... ซู่...เสียงน้ำแข็งที่เริ่มละลายดังขึ้นเบาๆ เกล็ดน้ำแข็งบนแผงอกของเขาค่อยๆ กลายเป็นหยดน้ำ ก่อนจะระเหยกลายเป็นไอลอยขึ้นสู่อากาศในทันทีที่สัมผัสกับไอความร้อนที่รุนแรง ชั้นน้ำแข็งที่เกาะกุมอยู่ตามลำคอและหัวไหล่เริ่มแตกออกเป็นรอยร้าวเล็กๆ สีเลือดเริ่มกลับคืนสู่ผิวที่ซีดขาวของเขาอย่างช้าๆ จากสีขาวราวคนตายกลายเป็นสีเนื้อที่เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อยซูอี้จินเพิ่มพลังปราณเข้าไปในดวงไฟมากขึ้น ไอความร้อนยิ่งแผ่พุ่งรุนแรงขึ้น ละลายน้ำแข็งบนร่างกายของเขาได้รวดเร็วยิ่งขึ้น ไอน้ำสีขาวลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณแท่นหิน บดบังร่างของคนทั้งสองจนพร่าเลือนนางจดจ่ออยู่กับการควบคุมพลังจนไม่ทันได้สังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างที่อยู่ตรงหน้า ความตึงเครียดทำใ
Last Updated: 2026-09-17
Chapter: บทที่ 35 นัดหมายตรอกมืดหลังจวนแม่ทัพสกุลซูเงียบสงัด...มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ผ่านช่องว่างของชายคาท่ามกลางความมืดมิด รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนผ่านมาอย่างเงียบเชียบ ตัวรถสร้างจากไม้เนื้อดำขลับ ปราศจากลวดลายแกะสลักหรือตราสัญลักษณ์ใดๆ ที่จะบ่งบอกถึงที่มา มันดูเรียบง่ายจนน่ากลัว สิ่งเดียวที่โดดเด่นคือโคมไฟหยกขาวเนื้อละเอียดที่แขวนอยู่หน้าหน้าต่าง แสงเทียนสีนวลที่ลอดผ่านเนื้อหยก ขับเน้นลวดลาย 'กิเลนเหยียบเมฆา' ให้ดูดุดันราวกับมีชีวิตซูอี้จินก้าวขึ้นไปบนรถม้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทันทีที่นางก้าวเข้าไป ประตูรถก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ภายในรถม้ากว้างขวางกว่าที่คิดและตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา มีบุรุษในชุดองครักษ์สีดำเป็นสารถี ใบหน้าของเขาเรียบเฉยเย็นชา ข้างตัวมีกระบี่เล่มหนึ่งที่ห่อหุ้มด้วยฝักหนังสีดำ เขาเพียงแค่ผงกศีรษะให้นางเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ก่อนจะออกรถรถม้าเคลื่อนตัวออกจากตรอกอย่างนุ่มนวลและเงียบกริบ ไม่มีเสียงล้อบดถนน ไม่มีเสียงม้าร้อง มีเพียงความสั่นสะเทือนเบาๆ ที่บอกให้นางรู้ว่ากำลังเดินทาง ซูอี้จินนั่งหลังตรง ไม่เอ่
Last Updated: 2026-09-16
Chapter: บทที่ 50 งูพิษเมื่อเห็นว่าแม่ทัพหนุ่มเอาแต่บ่ายเบี่ยง ข้าหลวงหลี่ผู้เฒ่าจึงใช้แผนมัดมือชก อาศัยข้ออ้างเรื่องงานราชการ จัดฉากให้บุตรีของตนได้พบปะและคอยปรนนิบัติชงชาให้เซียวจิ้งเฉินอยู่บ่อยครั้ง ข่าวลือถูกกระพือโหมไปทั่วเมืองว่าคุณหนูหลี่คือว่าที่นายหญิงแห่งจวนแม่ทัพ ข้าหลวงหลี่ถึงขั้นตระเตรียมการเพื่อปูทางให้บุตรีอย่างออกหน้าออกตาและเพื่อเป็นการตอกย้ำสิทธิ์ขาดนั้น เขาได้ส่งชุยเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทที่รู้ใจบุตรีที่สุด ให้ล่วงหน้าเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพในฐานะสาวใช้ห้องข้าง เพื่อคอยปรนนิบัติเรื่องบนเตียงและดูแลความเรียบร้อยก่อนที่คุณหนูหลี่จะแต่งเข้ามาเซียวจิ้งเฉินที่ไม่อยากหักหน้าข้าหลวงมณฑลจนเสียการใหญ่ จึงต้องจำใจรับชุยเอ๋อร์เข้ามาไว้ในจวนอย่างเสียมิได้ แต่เขาไม่เคยเรียกใช้นางให้มาปรนนิบัติบนเตียงเลยสักครั้งทุกอย่างดำเนินไปตามหมากที่ข้าหลวงหลี่วางไว้ คุณหนูหลี่เฝ้ารอวันที่จะได้สวมชุดมงคลสีแดง นั่งเกี้ยวแปดคนหามเข้าจวนแม่ทัพอย่างสมเกียรติทว่าความฝันอันแสนหวานกลับถูกทุบจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี!เมื่อจู่ๆ ราชโองการจากเมืองหลวงก็ถูกส่งมาอย่างเร่ง
Last Updated: 2026-09-20
Chapter: บทที่ 49 โปรดปรานความโปรดปรานและการปกป้องอย่างออกหน้าออกตาของท่านแม่ทัพทำให้บ่าวไพร่ทุกคนในจวนต่างตระหนักรู้ซึ้งถึงอำนาจของนายหญิงแห่งเรือนอันหนิง ยามนี้นอกเหนือจากเซียวจิ้งเฉินแล้ว หวังอวี้หลานคือผู้ที่มีอำนาจเด็ดขาดที่สุดในจวน ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่ออยู่ต่อหน้านางแม้สถานการณ์ที่ชายแดนจะเริ่มตึงเครียดและกิจการที่ค่ายทหารหลวงจะรัดตัวจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แต่เซียวจิ้งเฉินก็ไม่เคยใช้สิ่งเหล่านั้นมาเป็นข้ออ้างในการละเลยภรรยาทุกๆ วัน ไม่ว่าจะงานยุ่งเหยิงเพียงใด ทันทีที่จัดการเรื่องสำคัญเสร็จสิ้น แม่ทัพหนุ่มจะต้องควบม้า กลับมาที่จวนเพื่อพบหน้านางให้จงได้ หากวันใดที่เขาสามารถจัดการงานได้เร็ว เขาจะกลับมาร่วมโต๊ะอาหารเย็นร่วมกับนางหรือวันที่ภารกิจรัดตัวจนไม่อาจหลีกเลี่ยงและจำเป็นต้องนอนค้างแรมที่ค่ายทหาร เขาก็ยังดื้อดึงที่จะปลีกตัวขี่ม้ากลับมาที่จวนในยามพลบค่ำ เพียงเพื่อจะได้มาโอบกอดร่างนุ่มนิ่มของนางไว้ในอ้อมแขนสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของนางให้ชื่นใจ และเอ่ยคำร่ำลาก่อนจะควบม้าฝ่าความมืดกลับไปที่ค่ายทหารอีกครั้ง การกระทำอันแสนดื้อรั้น
Last Updated: 2026-09-19
Chapter: บทที่ 48 นายหญิงคืนสู่เรือนเมื่อก้าวเข้ามาถึงภายในห้องนอนที่คุ้นเคย...เซียวจิ้งเฉินค่อยๆ วางร่างที่ไม่ได้สติของหวังอวี้หลานลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือที่สุด เขาสั่งให้สาวใช้สองสามคนรีบไปเตรียมน้ำอุ่นและผ้าสะอาดมาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง เนื่องจากชุนเถาสาวใช้คนสนิทของหวังอวี้หลานได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการตกลาดเขาและกำลังได้รับการรักษาอยู่อีกเรือนหนึ่ง เขาจึงให้สาวใช้รุ่นราวคราวเดียวกันที่ดูหน่วยก้านฉลาดเฉลียวให้เข้ามาปรนนิบัติดูแลข้างเตียงแทนกระโปรงสีฟ้าซึ่งขาดวิ่นชุ่มด้วยเลือด ทำให้หัวใจของแม่ทัพหนุ่มปวดร้าวราวกับถูกคีมเหล็กบีบรัด เขาก้าวถอยหลังออกมาปล่อยให้เหล่าสาวใช้จัดการทำความสะอาดร่างกายและเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ให้นางระหว่างที่รอคอยท่านหมอ ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงหัวค่ำยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิดของเซียวจิ้งเฉิน มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดของนางกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนหากมิใช่เพราะความภักดีของชุนเถาและองครักษ์ผู้หนึ่งที่รอดตายจากการถูกซุ่มโจมตี ทั้งสองคนตะเกียกตะกายฝืนสังขารที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ กลับมาแจ้งข่าวร้ายที่ค่ายทหารได้ทันเวลา เขาคงไม่มีว
Last Updated: 2026-09-17
Chapter: บทที่ 47 ข้าอยู่นี่แล้วเซียวจิ้งเฉินลอบสังเกตเห็นแววตาที่สั่นไหวของอีกฝ่ายจึงใช้ชั้นเชิงเพื่อดึงสมาธิของศัตรู ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“หากเจ้ายังไม่วางใจ จะเลือกม้าตัวใดในที่นี้ก็ย่อมได้ ม้าศึกเกราะดำของข้า หรือม้าฝีเท้าดีขององครักษ์ เลือกเอาตามใจชอบ ขอเพียงปล่อยภรรยาข้า ข้าจะเปิดทางให้เจ้าควบหนีไปโดยไร้การติดตาม”มันปรายตามองกระบี่ที่ตกอยู่บนพื้น สลับกับฝูงม้าศึกที่ยืนสง่าอยู่ด้านหลังแม่ทัพหนุ่ม แววตาแห่งความโลภและความหวังวาบขึ้นมาในห้วงความคิด“ข้าจะเชื่อใจสุนัขรับใช้อย่างเจ้าได้อย่างไร ถอยม้าของเจ้าออกมา แล้วสั่งให้คนของเจ้าถอยร่นไป ไม่เช่นนั้นข้าจะปาดคอนางเดี๋ยวนี้!”มันตะโกนต่อรอง พร้อมกับขยับข้อมือหมายจะกดคมมีดให้ลึกลงไปอีกเพื่อข่มขู่แม่ทัพหนุ่มแสร้งทำเป็นยอมจำนน เขายกมือขึ้นช้าๆ พร้อมกับเบี่ยงตัวเปิดทางเล็กน้อย ราวกับเชื้อเชิญให้คนชั่วได้มองประเมินม้าศึกแต่ละตัวได้อย่างถนัดตาในชั่วพริบตาที่สมาธิของชายหน้าบากถูกหลอกล่อให้หันไปจดจ่ออยู่กับการพิจารณาฝีเท้าม้าและกะระยะทางหลบหนี ความระแวดระวังที่มีต่อหวังอวี้หลานก็เผลอไผลลดทอน
Last Updated: 2026-09-14
Chapter: บทที่ 46 ฝันร้ายหวนคืนความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจ ความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกถึงกระดูก และความโดดเดี่ยวที่ไร้ผู้ใดเหลียวแล ความรู้สึกเหล่านี้ช่างคล้ายคลึงกับช่วงวาระสุดท้ายในชาติก่อนของนางเสียเหลือเกิน ในชาตินั้นนางถูกจองจำอยู่ในเรือนซอมซ่อ ถูกทอดทิ้งให้หิวโหยและหนาวตายอย่างโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งเงาของผู้ใดมาแยแสบัดนี้ ภาพฝันร้ายเหล่านั้นกำลังหวนกลับมาทับซ้อนกับความเป็นจริงอีกครั้ง‘ชาตินี้... ข้าก็ยังต้องพบจุดจบเช่นเดิมอีกหรือ’หญิงสาวสะอื้นไห้อยู่ในใจอย่างรันทด โชคชะตาช่างเล่นตลก นางอุตส่าห์ได้โอกาสกลับมามีชีวิตเป็นครั้งที่สอง พยายามดิ้นรนแก้ไขทุกสิ่ง ทำความดีเพื่อหวังจะเปลี่ยนชะตากรรมของตนเอง แต่สุดท้ายสวรรค์กลับขีดเส้นทางให้นางต้องมานอนรอความตายอย่างเวทนาอยู่ในป่าลึก ที่ไร้ซึ่งผู้คนเช่นนี้ ช่างเป็นชีวิตที่สองที่ไร้ค่าและว่างเปล่ายิ่งนักมือเล็กที่สั่นสะท้านพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย กำสิ่งของเพียงชิ้นเดียวที่อยู่ในมือไว้แน่น... ปิ่นเงินปลายแหลม ปิ่นเรียบง่ายที่บุรุษผู้เป็นสามีมอบให้นาง มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เป็นตัวแทนของเขา
Last Updated: 2026-09-12
Chapter: บทที่ 45 ความหวาดกลัวนางรู้สึกเหมือนผนังรถม้ากำลังบีบอัดเข้ามาเรื่อยๆอากาศที่มีอยู่น้อยนิดค่อยๆ ถูกดูดกลืนหายไป หวังอวี้หลานพยายามสูดลมหายใจเข้าปอด แต่มันกลับติดขัด หน้าอกสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง ทรมานราวกับมีคนนำหมอนมากดทับใบหน้าไว้‘ข้ากำลังจะตาย... ข้ากำลังจะตายที่นี่อีกแล้วใช่หรือไม่...’หยาดน้ำตาอุ่นร้อนรินไหลลงจากหางตา อาบย้อมพวงแก้มที่ซีดเผือด นางร้องไห้ออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง ความสิ้นหวังและอ้างว้างกัดกินหัวใจจนแหลกสลายท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีหน้าขรึมของคน ผู้หนึ่งก็พลันสว่างวาบขึ้นมาในห้วงความคิด‘เซียวจิ้งเฉิน...’นางคิดถึงเขาเหลือเกิน คิดถึงอ้อมกอดอันแข็งแกร่งและอบอุ่นที่เพิ่งพยุงนางไว้เมื่อช่วงกลางวัน คิดถึงจุมพิตแสนหวานและเว้าวอน คิดถึงคำสัญญาที่เขาบอกว่าจะพานางไปนอนดูดาว หากเป็นไปได้ นางอยากให้เขาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า พังประตูรถม้าบานนี้เข้ามาแล้วรวบนางเข้าไปกอดไว้ ดึงนางออกไปจากขุมนรกอันมืดมิดแห่งนี้เมื่อสติเริ่มกลับมาแจ่มชัด ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็สาดซัดเข้ามาทลายความหวังของนางจนย่อยยับ
Last Updated: 2026-09-10
LOGIN
