ตอนที่7

การข้ามภพ…ข้ามชาติ…ไม่ใช่ว่าใครจะไปก็ไปกันได้…แต่ต้องเป็นคนที่ถูกเลือกแล้วเท่านั้น…..

ข้ามภพมาอยู่อีกมิติหนึ่งที่อาจจะเคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีตหรืออาจจะยังไม่เคยเกิดขึ้นก็ได้ นั่นเป็นเพราะมีใครบางคนอยากให้เรามาเพื่อเปลี่ยนแปลงและช่วยเหลืออะไรบางอย่าง คือสิ่งที่เรียกว่าคนบนฟ้าเป็นคนกำหนดนั่นคือ พรมลิขิตนั่นเอง….

การจะข้ามภพ ต้องใช้เวลา สถานที่ ต้องเป็นเวลาที่ตรงกัน สถานทีที่เดียวกัน และทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับ ชะตาลิขิต ฟ้าลิขิตและกรรมลิขิต…..

……………………………………………….

พุทธศักราช 2466

หมู่บ้าน ภูดาว

บ้านของนายพรานเข้ม

08:30น.

พรานเข้ม……

พรึบ

“พ่อหนุ่มเป็นยังไงบ้าง?”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง ผมที่กำลังเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้คนร่างหนาอยู่ก็ต้องละสายตาจากใบหน้าละมุนกลับไปมองพ่อของผมด้วยสายตาเรียบเฉย

“ยังไม่ฟื้นเลยพ่อ…”

“นี่ข้าก็ทำแผลให้แล้ว….”ผมตอบพ่อของผมไปพลางหันกลับมามองพ่อหนุ่มน้อยตรงหน้าของผมต่อ ดวงตาที่ปิดสนิทของเขาใบหน้าหล่อเหลาคมคายอย่างไร้ที่ติริมฝีปากสีชมพูสดที่กำลังเผยออยู่เพราะเขากำลังหายใจทางปากมันทำให้เขาดูมีเสน่ห์ในแบบที่ไม่เหมือนใครดีนะ

“อืม…พอเขาฟื้นแล้วรีบเอายาต้มให้กินทันที..”

“เดี๋ยวข้าจะไปคุยกับผู้ใหญ่ท้าวสักหน่อยว่าจะเอายังไงกันต่อไป…”

“ได้พ่อ…ข้าจะดูเจ้าหนุ่มแปลกประหลาดนี่เอง…”ผมตอบพ่อผมไป พ่อผมก็พยักหน้าให้เป็นอันรับรู้ก่อนจะค่อยๆเดินออกไปจากบ้านของผม

ผมก็หันกลับมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้าต่อ

ที่กำลังผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอทำให้ผมรับรู้ได้ว่าเขากำลังหลับฝันดีอยู่

อะไรไม่รู้ดลใจให้ผมยื่นมือไปลูบโครงแก้มนวลเนียนของเขา

ผมไปช่วยเขาคนนี้ที่แต่งตัวผิดแปลกจากชาวบ้านของที่นี่มาจากทางชายป่าภูดาวทางทิศเหนือนู้นแหนะ เพราะเมื่อวานนี้เป็นวันพระใหญ่และเป็นวันสำคัญทางศาสนาและเป็นวันที่ไอ้พรายสมิงมันร่ายพิธีกรรมเปิดประตูมิติภพ

เพื่อเรียกคนอีกมิติหนึ่งเข้ามาให้มันได้กัดกินเพื่อทำให้พลังอาคมในตัวของมันแข็งแกร่งขึ้น

ไอ้พรายสมิงมันเป็นเสือแต่มันไม่ได้เป็นวิญญาณเสือร้ายตามคำสาปแช่งแต่มันเป็นเสือได้ตามใจชอบที่มันอยากจะเป็นเพราะมันร่ำเรียนวิชาแปลงกายเสือสมิงมา

ตอนแรกมันชื่อพราย มันร่ำเรียนวิชาไสยเวทไสยศาสตร์มาจากอาจารย์คนเดียวกันกับผม และผมกับมันก็เคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อนแต่ตอนนี้เราทั้งคู่กลับเป็นศัตรูกัน เพราะเราสองคน เลือกเดินเส้นทางที่ต่างกัน

ผมเองก็ร่ำเรียนวิชาเสือเย็นมาเหมือนกัน…แต่ผิดแปลกตรงที่ผมไม่กัดกินเลือดมนุษย์เหมือนกับไอ้พรายสมิง

เพราะมันกับผมเดินบนเส้นทางคนละสายกัน ผมร่ำเรียนวิชามาเพื่อไว้ป้องกันตัวในยามที่คับขันเพราะผมและพ่อมีอาชีพเป็นพรานป่าแต่ไอ้พรายสมิงมันร่ำเรียนมาเพื่อความยิ่งใหญ่และสนองความโลภให้ตัวมันเอง

“อึก…นะน้ำ…ขอน้ำหน่อย…”เสียงทุ้มแหบแห้งถูกเปล่งออกมาจากร่างหนาที่นอนเปลือยท่อนบนอยู่