ตอนที่8

ผมก็รีบหันไปรินน้ำใส่แก้วน้ำที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่และรีบหันมายกร่างของคนร่างหนาขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขนของผมและผมก็จ่อแก้วกระบอกไม้ไผ่ไปที่ริมฝีปากแห้งผาดของเขาอย่างนุ่มนวล

“อึกๆๆๆๆ”

“ค่อยๆกินก็ได้…เดี๋ยวก็สำลักตายกันพอดี!”ผมพูดเสียงเข้มอย่างดุคนในอ้อมแขนไปที่ดื่มน้ำอย่างกระหาย ก็แหงล่ะ เขาเล่นหลับไปสองวันเต็มๆเลยหนิ จะไม่หิวได้ยังไง

“อืม…ขอบใจ…”เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมา ผมก็จัดการวางร่างของเขาให้นอนลงกลับไปบนที่นอนตามเดิมอย่างเบามือ และก็มองใบหน้าหล่อเหลาของเขาต่อที่คิดว่าเขาคงจะตื่นแต่กลับไม่เลย

“นอนหลับต่อซะงั้น….ขี้เซาจังนะเอ็ง?!”ผมพึมพำออกมาก่อนจะขมวดคิ้วและก็ยิ้มบางๆออกมา ใช่ผมยิ้มบางๆออกมาอย่างนั้นเหรอ

“เห้ย!”ผมร้องอุทานออกมาก่อนจะสะบัดศีรษะแรงๆเพื่อไล่ความคิดไม่ดีออกไปหัวของผมก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนและเดินออกมาจากห้องนอนของผมเพื่อจะไปทำการตำยาสมุนไพรที่ผมเข้าไปเก็บจากในป่าเพื่อนำมาใส่แผลและรักษาบาดแผลที่เกิดจากการถูกยิงให้ชายหนุ่มหน้าหล่อคนนั้น

ผิวที่ขาวเนียนละเอียดของเขาผิดแปลกไปจากชาวบ้านของที่นี่มาก เพราะผู้ชายที่นี่ร่างกายจะหนาและกำยำผิวสองสีเหมือนกันกับผม เพราะพวกเราชอบถอดเสื้อกันเดินตากแดดไปไหนมาไหนตลอดเวลาแต่ผมก็มีสีผิวที่แปลกไปจากคนที่นี่อยู่เหมือนกัน เพราะผิวผมจะดูขาวกว่าคนที่นี่อยู่มากไม่ว่าผมจะตากแดดยังไงก็ไม่ดำคล้ำเหมือนกับผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม

ตุ๊บๆๆๆๆ

ผมก็จัดการหยิบสมุนไพรสองชนิดใส่ลงไปในครกไม้และตำจนมันละเอียดก่อนจะเอามือลงไปกอบกำขึ้นมาและทำการบริกรรมคาถาการรักษาบาดแผลที่ผมร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็กลงไป

ก่อนจะลุกขึ้นและเดินกลับเข้าไปในบ้านของผมอีกครั้งเพื่อจัดการใส่ยาลงไปบนแผลการถูกยิงของชายแปลกผู้นั้น

ซึ่งโชคดีมากที่เขาถูกยิงไม่โดนจุดสำคัญเพราะได้เชือกเส้นใหญ่นั้นช่วยชีวิตไว้ไม่งั้น ไอ้หมอนี่ตาย ตายไม่พอยังเป็นอาหารของไอ้พรายสมิงอีก

โชคดีที่ผมรู้ทันมันเลยไปช่วยไอ้หนุ่มหน้าหล่อนี่ได้ทันเวลา แต่สหายของหนุ่มแดนไกลนี้ กลับไม่เหลือรอดสักคนเดียว

พรึบ

“ชะช่วยด้วย…”เสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งในขณะที่ผมกำลังจัดการใช้ผ้าสะอาดปิดบาดแผลของเขาหลังจากที่ใส่ยาให้เขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว รับรองไม่เกินอีกสองวันแผลปิดสนิทเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแน่นอน

พรึบ

“พ่อครับ…”

“พ่อ…”เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกพ่อถี่รัวพร้อมกับยกมือขึ้นมากลางอากาศพร้อมกับควานหาคนที่เขากำลังเพ้อถึงอยู่ในตอนนี้

พรึบ

“เห้ย!”ผมร้องเสียงหลงเมื่อมือหนามาดึงรั้งแขนผมไว้และในทันใดนั้นมันก็ดึงร่างของผมเข้าไปสวมกอด

เหี้ยแล้วไหมล่ะ เกิดมาไม่เคยกอดผู้ชายแต่ทำไม

ตึกตักๆๆๆๆ

หัวใจมันเต้นถี่รัวอย่างบ้าคลั่งแบบนี้วะ

และทำไมกลิ่นตัวให้หมอนี่มันหอมจังวะ

“ฟอดดดด”ว่าแล้วก็ขอหอมซะหน่อย ผมก้มหน้าลงไปสูมดมกลุ่มผมดำนุ่มนิ่มของคนข้างๆอย่างลืมตัว

พรึบ

“พ่อครับ….”เสียงทุ้มเอ่ยต่อและคราวนี้ทำให้ผมแทบจะหยุดหายใจเพราะมันเอื้อมมือมาโอบเอวสอบของผมแล้วและยังไม่พอมันยังเอาใบหน้าหล่อของมันมาซุกอกของผมอีก เห้ย…เชี้ยแล้วไหมล่ะ!เหี้ยล้วนๆไม่มีแย้ผสมเลย

“พ่อครับ….”

“ช่วยด้วย….”

ผมทำตัวไม่ถูกทำได้เพียงแค่นอนเฉยๆให้คนร่างหนาที่ตัวเล็กกว่าผมนอนกอดผมและเอาใบหน้ามาซุกไซ้หน้าอกของผมอยู่แบบนั้น

หัวใจก็เต้นโครมครามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมผมกลับหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้

คนที่ผมเพิ่งจะพบเจอกันและยังไม่ได้พูดคุยกันเลยสักคำเดียว….แต่พอสัมผัสกันแบบนี้ มันเหมือนคุ้นเคย เหมือนคนที่คุ้นเคยกันมากมาก่อน