ตอนที่ 3 การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม? (1)

“เรื่องเริ่มจากเสบียงที่หมู่บ้านปันมาให้พวกเรา”

หลินลู่เสียนหยุดเล่าปรายตามองไปทางโจวอิงไท่ที่ทำหน้าตาอ้อนวอนอย่างน่าสงสารส่งไปให้ไป๋จื้อหยาง

‘เหอะ! นังชาเขียว ทำหน้าให้ใครดูกัน'

“เรามาแวะเอาเสบียงที่ผู้ดูแลฟาน แต่น้ำหนักเสบียงไม่ตรงกับของหัวหน้าฉาง เลยเดินมาดูน้ำหนักที่โจวอิงไท่จดไว้ตามคำบอกของสหายฟาน

บังเอิญป้าสะใภ้ท่านนี้บุกรุกเข้ามาในเขตเรือน แล้วจู่ ๆ ก็เข้าไปดึงของออกจากมือสหายโจว โวยวายว่าสหายฟานและพวกขโมย จากนั้นก็หอบของจะชิ่งหนี สหายไป๋กลัวของหายถึงได้รีบร้อนจับคอเสื้อ แล้วคุณป้าก็ร้องโวยวายตามที่เห็นกันนี่ล่ะค่ะ” หลินลู่เสียนเล่าแบบเป็นกลางไม่ตกหล่นทั้งมีรายละเอียดครบ หัวหน้าฉางค่อนข้างพอใจนิสัยตรงไปตรงมาไม่เล่นลิ้นนี้

ชาวบ้านจับความผิดปกติได้

เสบียงน้ำหนักไม่ตรงกัน เป็นไปได้ยังไง!

หมู่บ้านมีการประชุมชัดเจนว่าจะปันเสบียงสำรองของหมู่บ้านให้ยุวชนใหม่เท่าไหร่ แถมยังนำมาชั่งต่อหน้าลูกบ้านแล้วปิดถุง ถ้าไม่มีการเปิดนำออกน้ำหนักไม่มีทางขาด

“หัวหน้าฉางเป็นความผิดของผมเองครับ ไม่ทันดูให้ดีหยิบเสบียงส่วนของพวกผมสลับกับของยุวชนใหม่ มารู้ตัวตอนเปิดกระสอบไปแล้ว ผมเขินในความผิดพลาดเล็กน้อยนี่จึงไม่กล้าพูดตรง ๆ กะว่าจะไปขอยืมตาชั่งของกองพลมาจัดการตอนเย็นค่อยมอบเสบียงน่ะครับ”

ฟานเกอหมิงยังคงคิดหาคำตอบมาแถให้ได้ แม้สีข้างจะถลอกแค่ไหน เขารีบชิงพูดก่อนใครจะกล่าวโทษ

“ที่นางเถาบอกว่าขโมยคงเพราะรู้แบบนี้สินะ”

“ไม่น่าเชื่อว่าผู้ดูแลที่ทำตัวดีมาตลอดหลายปี ลึก ๆ แล้วเป็นคนแบบนี้”

“เห็นไหมล่ะ ฉันพูดผิดที่ไหน แบบนี้ไม่เรียกขโมยแล้วจะเรียกอะไร หัวหน้าแจ้งเจ้าหน้าที่มาจับพวกนี้เลย” ป้าเถารีบโวยวายเสียงดังพอมีคนสนับสนุน ชาวบ้านหลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ที่เขาเล่าว่ากระสอบสลับก็มีเหตุผลนะ แถมเขายังคิดเอาของมาเติม” บางส่วนก็คิดว่าที่ฟานเกอหมิงบอกมีเหตุผล

“เอาล่ะ ทุกคนเงียบก่อน! ถ้าของยังอยู่ครบก็ให้แล้วไปเถอะ ยุวชนใหม่คิดเห็นว่ายังไงครับ” หัวหน้าฉางมองกดดันมาทางพวกเรา ดูก็รู้ว่าไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่

‘ปล่อยไปก่อน มีวิธีอื่นจัดการพวกนั้นอีกเยอะ'

หลินลู่เสียนรีบดึงแขนเสื้อไป๋จื้อหยางที่ทำท่าจะไม่ยอมให้เรื่องจบ แต่ถ้าโวยวายตอนนี้ไม่เป็นผลดีของฝั่งเรา

ถึงยังไงชาวบ้านต้องเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อ…

ให้หัวหน้าตัดสินยังไงแต่ชาวบ้านปักธงไปแล้วว่าพวกฟานเกอหมิงขโมย มีสิบปากก็พูดแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้

“จบแล้วก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว” หัวหน้าฉางรีบสั่งให้สลายตัวกลับบ้านกันไป

“เดี๋ยวค่ะ เรื่องเสบียงเราไม่ติดใจอะไรนะคะ แต่เรื่องของป้าคนนี้ที่บุกรุกเข้าบ้าน หยิบฉวยของตามพอใจแบบนี้ ต่อไปคงต้องอยู่อย่างระแวงกันอีก” เสร็จนาเธอก็พร้อมจะฆ่าโคถึก โดยเฉพาะโคแก่ที่เธอใช้ประโยชน์เสร็จแล้วแบบป้าเถา

“แก! นังเด็กสารเลว อย่ามากล่าวหากันลอย ๆ นะ” ป้าเถากรีดเสียงแหลมสูงเป็นเอกลักษณ์ เงื้อมือถลาเข้ามา

“หัวหน้าฉางดูนังเด็กยุวชนใหม่ก่อเรื่องไม่หยุดเลยนะ” ป้าไฉ่จีร้องเป็นลูกคู่ ชาวบ้านก็หันกลับมากินแตงกันอีกรอบ

“หัวหน้าฉางคะ อย่าหาว่าฉันเรื่องมากเลยค่ะ ครั้งนี้ไม่ติดใจเอาความได้เห็นแก่หน้าของหัวหน้าฉาง แต่ฉันอยากขอความช่วยเหลือรวบรวมชาวบ้านมาช่วยล้อมรั้วใหม่แยกออกจากรั้วเดิมหน่อยได้ไหมคะ?” หลินลู่เสียนไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นมาด่าทอตัวเอง รีบแจ้งผลประโยชน์ทันที

“ฉันไม่ขอแรงเปล่านะคะ มีค่าแรงให้ด้วยคนละ 3 เจี่ยว”

พอได้ยินว่าได้ค่าแรงเท่ากับแรงงานในอำเภอ หลายคนก็สนใจจนตามองเธอเป็นเงินหยวนเดินได้ไปแล้ว

“ได้สิยังมีเวลาอีก 2 วันก่อนจะเริ่มลงแปลงนารอบใหม่ เอ้า…ใครสนใจให้ไปลงชื่อที่บ้านฉันนะ” หัวหน้าฉางสีหน้าดีขึ้นมาก ยุวชนมาใหม่รู้ความแถมยังรู้จักไว้หน้าเขา

จบเรื่องจริง ๆ เสียที หลินลู่เสียนับว่าวันนี้กำไรหลายต่อ ลดความน่าเชื่อถือพวกฟานเกอหมิง ได้สานสัมพันธ์หัวหน้าฉาง แถมยังได้ล้อมรั้วใหม่กันคนสอดรู้หรือบุกรุก

เด็กสาวเดินฮัมเพลงอารมณ์ดี ไป๋จื้อหยางมองตามแววตายิ้ม ตัวคนก็เดินตามกันไปเอาเสบียง

‘แสบจริง ๆ นี่คงอารมณ์ดีที่เล่นงานคนได้สินะ'

“พวกนายขนเสบียงทั้งหมดมาบ้านพวกฉันก่อน ฉันมีเรื่องผลประโยชน์มาเสนอ กลับไปคุยกันในบ้านเถอะ” หลินลู่เสียนเอี้ยวตัวบอกคนด้านหลัง แล้วเดินไปยกกระสอบข้าวขาวที่เบาที่สุดขึ้นอุ้ม

“สหายไป๋ พวกเราขอโทษอีกครั้งนะคะ สหายฟานไม่ได้ตี้งใจจริง ๆ” โจวอิงไท่ขยับมาดักหน้าขอโทษช้อนสายตาอ่อนเจือออดอ้อนให้ไป๋จื้อหยาง

หญิงสาวเป็นผู้หญิงแบบที่เขาไม่ชอบที่สุดคืออ่อนแอ เสียงเล็กน่ารำคาญ ทำหน้าเหมือนคนถูกรังแกตลอดเวลา

เจอแบบนี้เข้าไปขนลุกชัน ต้องถอยกรูดไปหลายก้าว

“คิก…ฮ่า ฮ่า” หลินลู่เสียนมองหน้าเหวอของหญิงสาวที่คิดว่าผู้ชายทุกคนต้องหนีไม่พ้นมารยาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง

ซุนลี่จวนยังแอบไปกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น

“ขอโทษด้วยครับสหายโจว เพื่อนผมเขาไม่ค่อยชอบให้ผู้หญิงเข้าใกล้ คุณอยู่ห่างสัก 3 เมตรเถอะ จะได้ไม่เจ็บตัวเกิดพี่จื้อหยางเส้นกระตุก” ฉือเหว่ยเฉิงยังมาพูดกวนอารมณ์เสริมอีกคน

โจวอิงไท่ที่หาทางลงให้ตัวเองไม่ได้จึงหนีกลับบ้านพักทันที

‘ไอ้พวกลาโง่ ไม่รู้ดีชั่ว!’

ดูท่าวิธีเข้าหาแบบฟานเกอหมิงคงใช้ไม่ได้ผลกับไอ้เด็กสองคนนั่น คงต้องหาวิธีใหม่ โจวอิงไท่เดินสับเท้าจากไปพร้อมกับคิดแผนการต่าง ๆ ในหัวไปด้วย

ยุวชนใหม่ทั้งสี่คนช่วยกันขนเสบียงมากองรวมกันในบ้านดินของหลินลู่เสียนกับซุนลี่จวน จากนั้นก็ถึงเวลานั่งลงคุยกันจริงจังเสียที

“ฉันยังยืนยันคำเดิมนะ ว่าพวกเราต้องรวมกลุ่มกันไม่ให้คนมาเอาเปรียบ พวกนายก็เจอกับตัวแล้วนี่ ไม่ว่าจะเป็นยุวชนเก่าหรือชาวบ้าน” หลินลู่เสียนเปิดประเด็น

“สหายหลินคุณมีข้อเสนอยังไงก็ว่ามาเถอะ” ไป๋จื้อหยางคราวนี้ไม่อิดออดแล้ว

“พวกเราต้องดูแลกันและกัน ไม่เฉพาะเรื่องแรงงานหรอกนะ การใช้ชีวิตที่นี่มันมีอะไรมากกว่านั้นเยอะ พวกนายคงไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วจู่ ๆ กลายเป็นลูกเขยหรือลูกสะใภ้คนในหมู่บ้านใช่ไหม?”

!!!

“เฮ้ย! เอาจริงเหรอ มันจะมีคนทำแบบนั้นเหรอสหายหลิน” ฉือเหว่ยเฉิงตกใจจนกระโดดกอดไป๋จื้อหยางตัวสั่น ยิ่งนึกถึงหน้ายิ่งสาวในหมู่บ้านแต่ละคนยิ่งขวัญผวา

ไม่นะ! ผมต้องพยายามรักษาพรมจรรย์จนได้กลับปักกิ่งให้ได้

ไป๋จื้อหยางกับซุนลี่จวนก็ตกใจจนสติหลุดไปแล้วเช่นกัน

“นี่ไม่เคยตามสถานการณ์ยุวชนในชนบทกันเลยล่ะสิ”

“ผมไม่เคยสนใจเรื่องซุบซิบนินทา” ไป๋จื้อหยางส่ายหน้ายกมือเกาท้ายทอย รู้สึกอายในความไม่ได้เรื่องของตัวเอง

‘เธอจะรังเกียจคนทื่อ ๆ แบบเขาหรือเปล่า?’

ตาดอกท้อของเด็กหนุ่มกระวนกระวายใจแอบมองเด็กสาวหน้าหวานที่นั่งบนเก้าอี้

เอ๊ะ! แล้วทำไมต้องกลัวเธอรังเกียจด้วยวะ

“สังคมชนบทดำมืดกว่าที่คิดนะ บางอย่างใช้กฏหมู่แถมยังบังคับใช้กันในชุมชน โดยเฉพาะเรื่องชายหญิง แค่พลาดล้มทับกันแบบฉันกับนายบนรถไฟ มาอยู่ที่นี่พวกเราคงโดนชาวบ้านจับแต่งงานกันแล้วล่ะ” หลินลู่เสียนไม่ได้ล้อเล่น เธอตั้งใจจริงจังให้พวกเขาเรียนรู้สถานการณ์ไว้จะได้ไม่เสียทีคน

“อย่าซี้ซั้วรับของใครมา โดยเฉพาะเพศตรงข้าม คนไม่หวังดีฉวยโอกาสทำให้คนคิดว่าพวกนายกำลังคบหาดูใจกันได้ เจอคนถามต้องปฏิเสธให้ชัดเจน”

เด็กสาวเปิดสอนการใช้ชีวิตข้อควรระวังให้ทั้งสามคนตลอดบ่าย มีหัวกลม ๆ สามหัวรับฟังผงกขึ้นลงตลอดเวลา

“สุดท้ายนี้…เราควรทำตัวสนิทสนมกันเข้าไว้ เรียกสหายนั่นสหายนี่มันดูห่างเหินนะว่าไหม”

“ก็จริง แต่จะให้พวกเราเรียกคุณยังไงดีล่ะ” ถูกกล่อมมาตลอดบ่าย สี่คนในห้องก็เริ่มปล่อยตัวตามสบายกันบ้างแล้ว

“เรียกขานตามลำดับอายุก็ได้ คนอายุมากกว่าเรียกชื่อเจ้าตัวเฉย ๆ ก็พอ คนอายุน้อยกว่าก็เรียกพี่เป็นการให้เกียรติ”

“ได้…เอาตามนั้น”

หลินลู่เสียนที่ได้อย่างใจเปิดยิ้มหวานเต็มหน้าให้คนรอบตัว ใบหน้าดูอ่อนหวานนุ่มนวลอีกเท่าตัว

“งั้น…ฝากตัวด้วยนะพี่หยาง”