ตอนที่ 2 ทวงเสบียง (2)

หลินลู่เสียนออกหน้าถามยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ฟานเกอหมิงก็ไม่ใช่คนโง่ พอถูกถามย้ำเขาก็เริ่มรู้ตัวว่าตนโดนเปิดโปง

ปัญหาคือฟานเกอหมิงจะทำยังไง?

เสบียงถ้ายังไม่เอาไปแบ่งให้สหายสาวทั้งสอง ก็แค่เดินเข้าครัวไปเอามาเติมให้ครบ แต่ถ้าแบ่งกระจายไปแล้ว

จะเลือกเอาของตัวเองมาโปะก็เจ็บหนัก

แต่ถ้าเดินไปเอามาจากคงฮุ่ยฉิงและโจวอิงไท่ นั่นเท่ากับเปิดเผยตัวเอง

‘ละล้าละลังแบบนี้ แบ่งยัยสองคนนั้นไปแล้วสินะ'

หลินลู่เสียนแสยะยิ้ม ครึ้มใจที่เห็นผู้อื่นโชคร้าย เธอไม่ใช่คนใจดี โดยเฉพาะกับพวกเอารัดเอาเปรียบเธอก่อน

“สหายฟานตอนพวกเราเดินทางมา หัวหน้าฉางบอกอะไรพวกเราหลายอย่างที่เราควรรู้” หลินลู่เสียนปดหน้าตาย

สรุปง่าย ๆ ถ้าคุณไม่รีบคายของออกมาเรื่องใหญ่แน่

“เดี๋ยวผมขอไปตรวจสอบตัวเลขที่แน่ชัดกับสหายหญิงก่อนครับ ผมอาจจะดูผิดพวกเธอเป็นคนจดไว้” ฟานเกอหมิงพูดไปวิ่งไปตัวคนพุ่งไปทางบ้านพักยุวชนหญิงหลังเก่า

หลินลู่เสียนหันมองไป๋จื้อหยางดูว่าเขาจะเอาไง

เด็กหนุ่มหน้าเข้มชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นแล้วตวัดมือลง เห็นสัญลักษณ์จู่โจม นั่นคือให้รีบตามไปสิ…

พวกเราสี่คนเร่งเดินแกมวิ่งตามฟานเกอหมิงไปติด ๆ และบังเอิญป้าเถาฮุ่ยอันที่เธอเพิ่งปะทะคารมตอนมาถึง กำลังผ่านมา จากหางตาเธอเห็นยัยป้าปากสว่างรีบตามมาดู

‘บ่ายนี้รู้กันทั่วหมู่บ้านแน่…ดี!’

ข้อเสียใหญ่ของบ้านพักยุวชนคือรั้วเตี้ย ตอนนี้กลายเป็นข้อดีชั่วคราว ป้าเถาเลยตามส่องได้ง่าย

“อิงไท่เปิดประตูหน่อย ผมเองเกอหมิง” ผู้ดูแลยุวชนรีบเคาะเรียก ร้อนใจจนต่องคอยหันหลังมอง

“เกอหมิงมีอะ…”

ปัง!

“ไปเอาพวกเสบียงที่เราตัดแบ่งจากกองยุวชนใหม่มาเร็ว พวกนั้นรู้จำนวนจากหัวหน้าฉางกำลังตามมาเอา ผมแกล้งบอกไปว่าจำตัวเลขไม่ได้ถึงวิ่งมาถาม” เข้าบ้านมาเขารีบปิดประตู พูดสถานการณ์ให้คนในบ้านฟังเสียงต่ำรวดเดียว

โจวอิงไท่หน้าเผือดสี ปากล่างยื่นเล็กน้อย ดวงตาลดมองต่ำปกปิดแววไม่ชอบใจ

‘ไอ้คนไร้ประโยชน์ เรื่องง่าย ๆ ยังทำได้ไม่ดี’

“ทำไงดี พวกนั้นไม่ได้แจ้งหัวหน้าฉางใช่ไหม?” คงฮุ่ยฉิงแตกตื่นเสียงที่ถามจึงแหลมดัง

“ชู่...เบาหน่อย กลัวพวกนั้นไม่รู้รึไง เดี๋ยวพวกเขามาถึงผมจัดการเอง ฮุ่ยฉิงอย่าพูดมาก อิงไท่คอยเออออตามที่ผมพูดเป็นพอ”

ทางด้านนอกบ้านพักยุวชนหญิง ป้าเถาเดินตามมาทันซุนลี่จวนก็ถือวิสาสะดึงแขนเด็กสาวจนคนเกือบล้ม

“มีเรื่องอะไรกันเหรอยัยหนูยุวชนซุน” นอกจากไม่ขอโทษแล้วยังถามหน้าตาเฉย มือก็ยังกำแน่นจนซุนลี่จวนนิ่วหน้า ตาล่อกแล่กอยากรู้เต็มที

แหม แหม..มาถึงกันวันแรกก็มีเรื่องสนุกเสียแล้ว

“หนูไม่รู้ค่ะ แค่ตามพวกพี่ ๆ มา”

“ฮี่ย! ไม่ได้เรื่อง!” ป้าเถาสะบัดแขนทิ้งแล้วกระแทกเสียงใส่

“ป้าเดินตามเข้ามาทำไมคะ นี่มันในเขตรั้วบ้านพวกเราบุกรุกเข้ามาแบบนี้เกิดมีของหายป้าจะซวยนะ” หลินลู่เสียนหันไปจัดการป้าเถาก่อน

เธอปล่อยให้มาเก็บข้อมูลได้ แต่ไม่ใช่วุ่นวายจนเสียเรื่อง

“นังเด็กนี่อย่ามากล่าวหาส่งเดช!!! ว่าแต่…มีปัญหาอะไรกัน” เถาฮุ่ยอันเท้าเอวทำท่าจะเปิดปากด่า แต่พอคิดว่ายังมีเรื่องให้ถามเสียงถึงเบาลง

“ไม่มีอะไรค่ะ เดินตามมาเอาเสบียง สหายฟานเขาลืมว่าหัวหน้าฉางแบ่งมาให้พวกเราเท่าไหร่ เลยเดินมาถามจำนวนกับสหายโจว” เธอทำเป็นพูดไม่มีอะไร แต่บอกเล่าเรื่องครบถ้วน

เล่าแบบกั๊ก ให้คิดจินตนาการต่อเอง

“คนไปเอาเสบียงเป็นฟานเกอหมิง ทำไมต้องมาถามคนอื่น หรือเสบียงหายใช่ไหม” ดูถูกสมองช่างนินทาของป้าสะใภ้ในชนบทไม่ได้เลย

เรื่องชาวบ้านนี่หัวไว จินตนาการไปสุด

หลินลู่เสียนไม่ตอบ แต่แอบยกยิ้มสมใจ ส่วนป้าเถาพออยากรู้จนคันยุบยิบแต่ดันไม่ถูกเกา ก็แทบจะดิ้นพล่านอยู่ไม่สุข

ไป๋จื้อหยางเห็นป้าเถาถูกหลินลู่เสียนจับหมุนเล่นบนฝ่ามือแทบจะหัวเราะเสียงดังแล้วยกนิ้วโป้งให้

ดูก็รู้ว่านี่ตัวกระจายข่าวชั้นดีในหมู่บ้าน

เขาพอจะรู้แล้วว่านี่คือวิธีที่เธอจัดการพวกยุวชนรุ่นพี่ ถ้าชาวบ้านรู้เรื่องยักยอกเสบียง หรือเรียกง่าย ๆ ว่าขโมยเสบียงต่อให้วันนี้พวกนั้นเฉไฉไปรอด แต่ชื่อเสียงก็ป่นปี้ไม่เหลือ

‘ในอนาคตพวกนั้นจะเล่นกลอะไร คนก็ติดภาพจำไม่ดีไปแล้ว'

“สหายฟานว่าไงครับ” ฉือเหว่ยเฉิงเป็นคนเคาะประตูเรียกคนที่ผลุบหายเข้าบ้านดิน ไม่โผล่หัวออกมาสักที

“เป็นผมจำตัวเลขผิดไปจริง ๆ ครับ ลองทวนจำนวนที่ฝากอิงไท่จดมาก็พบว่าขาดไปนิดหน่อย โชคดีที่ผมเก็บแยกไว้ไม่ได้หายไปไหน”

ฟานเกอหมิงเดินนำออกมาในอ้อมแขนแบกกระสอบไว้ 2 อัน มีโจวเองไท่เดินอุ้มอีกกระสอบที่เล็กกว่าตามหลังมา

“พวกฉันแค่รับฝากจากเกอหมิง ยังไม่ได้เปิดถุงดูนะคะ ไม่ต้องห่วงน้ำหนักไม่ขาดแน่นอน” โจวอิงไท่พูดจาดูน่าเชื่อถือ ใบหน้าจริงใจใสซื่อ

“แยกเก็บทำไม หัวหน้าฉางชั่งแยกกระสอบของแต่ละคนไว้ แค่แบกของที่ได้มาส่งต่อจะยุ่งยากอะไร” ป้าเถาทนเงียบไม่ไหวต้องสอดปาก ตัวผอมของหญิงกลางคนมุดมาด้านหน้า ดึงกระสอบจากมือโจวอิงไท่ไปเปิดดู

“จุ๊ ๆ นี่เหมือนตักแบ่งออกจากกระสอบใหญ่ พวกเธอขโมยของใช่ไหม!!! ไม่ได้แล้วต้องไปแจ้งหัวหน้าฉาง” ป้าเถาหอบของเตรียมวิ่งออกไปแต่ถูกดักทางไว้ก่อน

“ป้าอย่ามาเนียน ส่งกระสอบคืนมาด้วย!” ไป๋จื้อหยางกระชากคอเสื้อด้านหลังเต็มแรง คอเสื้อด้านหน้ารั้งลำคอจนป้าเถาหายใจลำบาก

“แค่ก…เจ้าข้าเอ๊ย! ฆ่าคนแล้ว ยุวชนพวกนี้จะฆ่าคน” ป้าเถาลงไปนั่งบนพื้นตบขาตีตัวฟูมฟายเสียงแหลมดังแสบหู

“อะไร เกิดอะไรขึ้นยังเถา!”

“มาเร็ว มาตัดสินให้ฉันด้วย ยุวชนพวกนี้มันรวมหัวกันทำร้ายฉัน” ป้าเถารีบหาพวกอย่างนางไฉ่จี

ชาวบ้านรีบเดินออกมาดูตามเสียงเถาฮุ่ยอัน บางคนไม่กล้าเข้าใกล้เพราะรู้ฝีปากป้าเถากันดี บางคนก็แนบหน้าดูผ่านรั้วไม้

“เอะอะอะไรกันอีกแล้วนางเถา” มีเด็กวิ่งไปตามหัวหน้าฉางที่บ้านเขาจึงรีบมาพร้อมซ่งหย่งเหลียง เลขากองพลที่กำลังหารือเรื่องการแบ่งงานของปีนี้

“หัวหน้าฉาง ยุวชนพวกนี้ไม่มีตัวดีสักคน กลุ่มเก่าก็เป็นหัวขโมย พวกที่มาใหม่ก็ทำตัวอันธพาลทำร้ายคน หัวหน้าต้องตัดสินให้ฉัน! ส่งพวกมันไปใช้แรงงาน!”

ป้าเถารีบฟูมฟายไร้น้ำตาฟ้องความก่อน แถมตัดสินโทษให้พร้อม หันไปยิ้มเยาะใส่หลินลู่เสียน คิดว่ายังไงหัวหน้าฉางกับเลขาต้องเข้าข้างคนในหมู่บ้าน

“ข้อหาจะพูดส่งเดชไม่ได้นะนางเถา! ฝั่งยุวชนมีอะไรจะเล่าหรือเปล่าครับ” หัวหน้าฉางขู่ป้าเถาให้เงียบ แล้วมองไปทางฟานเกอหมิง

“พวกผมมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ กำลังคุยกันอยู่ป้าเถาก็บุกรุกเข้ามาโวยวายแล้วฉวยกระสอบข้าวฟ่างจะวิ่งหนีไป สหายไป๋รีบจับเสื้อไว้ ป้าเถาคงเจ็บเลยนั่งลงร้องไห้โวยวายครับ” ผู้ดูแลยุวชนปัดทุกอย่างให้พ้นตัวทำราวกับเรื่องไม่ได้เริ่มจากพวกเขา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน

หลินลู่เสียนยังอดนับถือความไร้ยางอายนี้ไม่ได้

“หุบปากนะไอ้หัวขโมย! แกคิดว่าเล่นลิ้นแล้วจะรอดตัวไปได้หรือไง เฮอะ!” คำพูดฟานเกอหมิงไม่เข้าหู ป้าเถาลุกขึ้นมาชี้หน้าตวาดคำก็ขโมยสองคำก็ขโมย

“นอกจากอันธพาลแล้วยังขโมยอะไรอีก!!!” หัวหน้าฉางตะโกนใส่ป้าเถาที่เสียงดัง เขาเหลืออดกับนางคนนี้แล้ว

ถ้ากองพลของเขามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ที่ทำมาทั้งปีเพื่อผลงานหมู่บ้านดีเด่นก็หายวับไปกับตา

หลินลู่เสียนรู้เรื่องนี้ จึงไม่ได้แจ้งหัวหน้าฉางเรื่องเสบียง เพราะถ้าพวกเธอก่อเรื่องตั้งแต่วันแรก ไม่เป็นผลดีกับการขอความช่วยเหลือจากผู้มีอำนาจสูงสุดในชุมชนภายหลัง

ในเมื่อป้าเถาเสนอตัวเป็นหนังหน้าไฟ เธอก็รับด้วยความยินดี เท่านี้พวกเธอก็ไม่ใช่คนก่อเรื่อง

แถมยังดูเป็นเหยื่อ เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

“มีใครอธิบายให้ละเอียดหน่อยได้ไหม?” หัวหน้าฉางกราดสายตาเข้มงวดมองไปทางกลุ่มยุวชน

หลินลู่เสียนรีบขึ้นหน้าเสนอตัว เพราะเธอรอโอกาสนี้อยู่

“ฉันขอเล่าตั้งแต่ต้นแล้วกันค่ะ”