เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นนางร้ายหย่ารักยุค 80

เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นนางร้ายหย่ารักยุค 80

last updateLast Updated : 2025-11-24
By:  วริษาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
26Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“เพราะรักจึงยอมจนตัวตาย ชาตินี้เกิดใหม่ขอไม่รักใครนอกจากตัวเอง ดังนั้นหย่าให้ฉันซ่ะ!! ท่านนายพล”

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ย้อนเวลากลับมา

Bella: ¿Estás dormido?

4:00 a. m. Acababa de salir de mi turno. Vi el chat y le di a enviar.

Tres meses habían pasado desde que hicimos match en esa página de citas. Morpheus se convirtió en mi adicción tóxica favorita. Ni siquiera era capaz de imaginar el síndrome de abstinencia por el que pasaría si no recibía sus mensajes sucios y posesivos antes de dormir.

Morpheus (Nota de voz): ¿Puedes sentir cuánto deseo estar dentro de ti, mi amor?

La nota de voz que me envió anoche volvió a reproducirse en mi cabeza. Su voz ronca y profunda arrastraba una gravedad oscura, casi depredadora, que me caló hasta los huesos.

Apreté los muslos por instinto. Un tirón caliente se enroscó en la parte baja de mi vientre, robándome el aliento.

Quería verlo. Las ganas habían llegado a su punto de quiebre esa noche. Quería mandar toda mi desconfianza al diablo y conocer de una vez por todas al tipo que me dominaba a través de un chat.

El teléfono me vibró en la mano. Me respondió al instante.

Morpheus: Todavía estoy terminando el trabajo.

Luego, la burbuja de escritura parpadeó y llegó un segundo mensaje:

Morpheus: ¿Cómo podría dormir sin saber de ti primero?

Esbocé una sonrisa en la oscuridad, lista para teclear una respuesta provocadora que lo volviera loco. Entonces, la pantalla parpadeó y una foto apareció en el chat.

El primer plano de un estudio inmenso. La luz era tenue. Se veía un escritorio de caoba y una copa de cristal llena de un líquido rojo oscuro y espeso.

Pero justo en el centro del encuadre, un libro antiguo de pergamino posaba abierto de par en par.

Mis pulgares se detuvieron sobre el teclado. Mi sonrisa se desvaneció. Palidecí y mis extremidades se sintieron frías.

Estampado en la cubierta de cuero de ese libro, brillaba un escudo de oro oscuro. Aprecié la imagen de una serpiente comiéndose su propia cola, con un rubí incrustado como ojo.

El escudo del Ouroboros. El símbolo inconfundible del clan de vampiros Valerius.

Sentí que me costaba respirar. Me quedé tiesa en mi sitio, con los ojos muy abiertos, mirando la pantalla durante diez minutos sin pestañear.

Valerius. La despiadada familia de vampiros ancestrales que controlaba el bajo mundo de la ciudad con puño de hierro.

Y... mis jefes.

Yo era su restauradora de antigüedades. Una humana muy bien pagada y domesticada, trabajando en el sótano blindado de su museo público.

¿Acaso mi ardiente rollo de internet también estaba metido en el museo Valerius?

¿Quién carajos era? ¿Algún empleado humano de seguridad que tropezó con ese oscuro trabajo igual que yo? O... ¿un vampiro de verdad?

Me mordí el labio inferior con tanta fuerza que casi me saco sangre, perdiendo todas las ganas para responder.

No podía preguntar. Ni siquiera podía insinuarlo. En mi primer día de trabajo, me hicieron firmar un acuerdo de confidencialidad sellado con un pacto de sangre. Si llegaba a exponer que sabía sobre el mundo sobrenatural, no solo me iban a despedir. Me iban a dejar seca y tirada en un callejón.

Si ese tipo descubría que la mujer salvaje que coqueteaba con él por internet era la frágil humana que trabajaba bajo sus narices...

Bzzzt... Bzzzt... Bzzzt...

Morpheus envió un mensaje tras otro en ráfaga. Su agresiva posesividad traspasaba la pantalla y me daba en la cara.

Morpheus: ¿Por qué tan callada, mi vida?

Morpheus: Envíame una foto. Te echo de menos. Muéstrame tu cuello... lo que sea.

Morpheus: Anoche volví a soñar contigo. Estabas inmovilizada debajo de mí. Devorabas cada parte de mi cuerpo con tus ganas. Temblabas y gritabas mi nombre mientras te hacía mía en todas las posiciones.

Al leer esas palabras tan explícitas y excitantes, otra oleada de calor me atravesó el cuerpo. Pero esa vez, no era lujuria. Era un miedo que me carcomía hasta el alma. De todos modos le envié una foto de mi clavícula para que se calmara.

Un sudor frío me empapó la espalda. Encajé todas las piezas del rompecabezas y sentí que no podía soportar la verdad.

Durante tres meses, creí que él solo sufría de un insomnio severo. Creí que solo era un compañero de chat divertido, oscuro y excitante.

¿Por qué carajos nunca sumé dos más dos? ¿Por qué siempre se iba a dormir a las cuatro o cinco de la madrugada igual que yo?

Yo era noctámbula porque trabajaba para los vampiros.

¿Cuál era su excusa?

Él pertenecía a la noche. Pero ahora lo entendía mejor: llevaba tres meses haciendo sexting con un vampiro.

Mi pantalla empezó a parpadear como loca, iluminando mi rostro pálido.

«Llamada entrante: Morpheus».

Mis ojos se abrieron de par en par por el pánico. Presioné el botón rojo con desespero, cortando la llamada.

No podía contestar. Si llegaba a escuchar el temblor en mi respiración, si adivinaba que lo sabía... estaba más que acabada.

Con el corazón martilleándome las costillas a punto de reventar, escribí una mentira rápida con los dedos temblorosos.

Bella: ¡Lo siento! Mi jefe se volvió loco y me tiró encima un proyecto urgente. Me tengo que ir.

Arrojé el teléfono sobre la mesa de trabajo como si quemara y jadeé en busca de aire, llevándome las manos a la cabeza.

No. No podía quedarme aquí sentada como un patético pato de feria esperando el disparo de gracia. Tenía que descubrir quién era exactamente. ¿Humano o vampiro?

Y si era un vampiro... ¿cómo demonios podría esfumarme de ese chat y de ese trabajo sin hacer ruido y sin que me mataran en el intento?

Agarré mi teléfono de nuevo y abrí la galería de nuestro historial de chat de tres meses. Deslicé la pantalla a toda prisa, buscando cualquier pista entre las conversaciones subidas de tono.

Cero nombres. Cero direcciones. Cero fotos de su cara. Era un fantasma.

Hasta que mi dedo se detuvo de golpe en una foto del mes pasado. Una foto sin camisa, provocativa, que me envió para demostrar su "resistencia".

Hombros anchos. Un pecho poderoso y esculpido. Un corte en uve bien marcado que desaparecía bajo la línea del pantalón.

Mis ojos bajaron un poco más. Justo al lado de sus abdominales perfectos, debajo de la caja torácica izquierda, había una marca negra sobre la piel pálida.

Como una maraña de espinas entrelazadas. Una marca hecha a fuego. Esa era una pista única e irrefutable.

Pero al mirar el lugar exacto en donde tenía esa marca, cerré los ojos por desesperación.

¿Qué clase de pista inútil era esa? No es como que yo pudiera ir por ahí y desnudar a cada vampiro del museo para revisarle los abdominales.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
26 Chapters
ตอนที่ 1 ย้อนเวลากลับมา
บทนำซูหลี่เหมยหญิงสาวจากชนบท เมื่อสามเดือนก่อนเกิดการปฏิวัติเธอได้ช่วยเหลือชายคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บมาที่บ้าน รักษาจนร่างกายของเขาแข็งแรง เขามีชื่อว่าเฟิ่งเจี้ยนเฉินร่างกายบึกบึนแข็งแรง เขารู้สึกขอบคุณซูหลี่เหมยที่ช่วยชีวิตของเขา ทั้งสองก่อเกิดความรักซูหลี่เหมยสวยทั้งใบหน้าและจิตใจทำให้เฟิ่งเจี้ยนเฉินตกหลุกรักเธอ เขาบอกเธอว่าเขาเป็นทหารที่ต่อสู้จนได้รับบาดเจ็บเธอเหมือนแสงสว่างที่มอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา เขาจึงขอเธอแต่งงาน หลี่เหมยหญิงสาวอ่อนต่อโลกยอมแต่งงานกับเขา วันหนึ่งเขาได้กลับค่ายทหารมีรถยนต์คันใหญ่มารับ หลี่เหมยเศร้าใจคิดว่าเขาทิ้งเธอเสียแล้ว แต่เมื่อผ่านไปไม่นานเขาได้กลับมาหาเธออีกครั้งพร้อมการเปลี่ยนแปลงที่เธอไม่คาดคิด เจี้ยนเฉินพาหลี่เหมยกลับมณฑลของเขาทั้งสองตกลงจะใช้ชีวิตเป็นคู่สามีภรรยา ทางครอบครัวของหลี่เหมยไม่ได้ขัดขวางคิดว่าลูกสาวของตัวเองไปอยู่ที่มณฑลเจริญจะได้มีชีวิตที่ดีแถมสามียังเป็นทหารมีเงินเดือนไม่ทำให้เธอต้องทุกข์ยากแน่ ๆ ครั้นเมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวมาถึงบ้านหลังใหญ่หลี่เหมยพึ่งรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วสามีของเธอคือท่านนายพลใหญ่ เธอมีความสุขมาก ๆ คิดว่าน
Read more
ตอนที่ 2 ไม่ยอมคน
ตอนที่ 2 ไม่ยอมคนหลี่เหมยเลือกที่จะเดินอ้อมมาอีกทางเพราะรู้ว่าตอนนี้เฟิ่งซินหนานกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขกกลางบ้านเป็นที่ประจำของเธอ และวันนี้เสี่ยวลี่ผู้หญิงที่ต้องการสามีของเธอคงมาที่นี่ ก่อนจะสู้รบปรบมือกับใครหลี่เหมยจึงขอเลือกที่จะเติมพลังเสียก่อนป้าหลินแม่ครัวทำงานอยู่ในบ้านเฟิ่งมาหลายปีเห็นหลี่เหมยเดินเข้ามาเธอถอนหายใจเบา ๆ มองด้วยความสงสารเวทนา“คุณหลี่เหมยวันนี้คุณนายสั่งให้มาทำอาหารอีกแล้วสินะ ทำไมคุณไม่ได้ใช้ชีวิตสุขสบายทั้ง ๆ ที่เป็นภรรยาของคุณเจี้ยนเฉินกัน คุณนายช่างใจร้ายกับคุณจริง ๆ ” “ใครบอกละคะว่าวันนี้ฉันจะมาทำอาหาร ป้าหลินต่อจากนี้หน้าที่นั้นฉันจะไม่ทำมันอีกแล้ว ที่มาที่นี่เพราะฉันหิวค่ะมีอะไรให้กินบ้างคะ” ป้าหลินยิ้มบาง ๆ ดีใจที่หลี่เหมยรู้จักลุกขึ้นสู้ เธอหยิบชามมาตักข้าวใส่เต็มชามวางลงที่โต๊ะกินข้าวก่อนจะตักกับข้าวมาวางไว้ต่อหน้า“วันนี้มีผัดผักกับน้ำแกงค่ะ” ป้าหลินพูดจบก็เดินไปทำงานของตัวเองต่อ หลี่เหมยไม่รอช้านั่งลงจับตะเกียบมาคีบอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เวลาผ่านไปครู่ใหญ่หลี่เหมยกินอิ่มเก็บถ้วยชามไปล้าง ตอนนั้นเองเสียงฝีเท้าได้ดังเข้ามาใกล้ ๆ หลี่เหมยคิดว
Read more
ตอนที่ 3 หย่ากันเถอะ
ตอนที่ 3 หย่ากันเถอะดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงเสียงเครื่องยนต์ที่ไม่ได้ยินมาเนินนานกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาที่หน้าบ้าน หลี่เหมยสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด คนที่มาที่นี่จะเป็นใครไม่ได้นอกจากท่านนายพลเฟิ่งเจี้ยนเฉินตึก ตึก หัวใจของเธอเต้นแรงระรัว ร่างเล็กใช้มือทาบลงบนอกพร้อมพูดเตือนสติตนเองก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้อง“ตั้งสติหน่อยสิหลี่เหมย จำไม่ได้หรือไงว่าผู้ชายคนนี้เขาไม่เชื่อคำพูดของเธอเลยสักนิด ทั้งระแวงและเชื่อคำพูดของแม่ไม่ยอมตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นถึงท่านนายพลเสียเปล่า ถ้าเธอใจอ่อนให้กับคนเช่นนี้ชะตาชีวิตของเธออาจจะเป็นเหมือนเดิม และสูญเสียลูกที่อยู่ในท้องอีกแน่ ๆ เอาล่ะไปจบเรื่องนี้กันเถอะ” หลี่เหมยก้าวเท้าออกไปด้วยความแน่วแน่ พร้อมถือกระเป๋าใบน้อยของเธอออกไปด้วย ฝั่งด้านเฟิ่งเจี้ยนเฉินเขากลับบ้านมาครั้งนี้ด้วยความคิดถึงภรรยาสุดหัวใจ เขามอบหัวใจที่มีให้เธอเพียงคนเดียวและจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่จงรักภักดีตอบแทนที่เธอช่วยเหลือเขา เธอจึงเป็นเจ้าของชีวิตของเขา ในมือใหญ่ถือกำไรข้อมือที่เขาซื้อมาเป็นของฝากใบหน้ายิ้มแย้มมาตลอดทางเมื่อนึกภาพที่เธอเห็นกำไรข้อมือนี้จะดีใจแค่ไหน“ท่านนายพ
Read more
ตอนที่ 4 หาที่อยู่
ตอนที่ 4 หาที่อยู่หลี่เหมยเดินออกจากบ้านตระกูลเฟิ่งสูดลมหายใจสายตามองไปด้านหน้า การเดินทางของเธอได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าไม่เคยจะไปที่ไหนตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอก็ไม่เคยกลัวว่าจะลำบาก สองเท้าเดินบนถนนด้วยความตั้งใจมือเรียวลูบที่หน้าท้องพูดกับลูกน้อยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น"ต่อจากนี้แม่จะเป็นแม่ที่ดีที่สุดและจะทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกมีชีวิตที่สุขสบายไม่ให้พบคนตระกูลเฟิ่งอีก เธอเดินมาจนถึงป้ายรถประจำทางไม่นานรถประจำทางเที่ยวสุดท้ายของวันนี้ก็มาถึง ซูหลี่เหมยเคยได้ยินมาจากป้าหลินว่าหมู่บ้านหลิงหลานอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่มีโรงงานมากมายที่เปิดรับสมัครคนงาน มีงานมากมายให้ผู้คนไปสมัครและเลือกทำ ซูหลี่เหมยจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปอยู่หมู่บ้านหลิงหลานหางานทำเพื่อดำรงชีวิตต่อจากนี้มาถึงหมู่บ้านหลิงหลานท้องฟ้าก็มืดสลัว เธอถือกระเป๋าใบน้อยเดินหาที่พักสำหรับวันนี้เอาไว้รุ่งเช้าเธอจะหาที่พักรายเดือน ระหว่างที่หาที่พักอยู่นั้นท้องของเธอก็เกิดร้องประท้วงด้วยความหิวสายตาเหลือบไปเห็นร้านอาหารเล็ก ๆ ข้างทางจึงเลือกที่จะเข้าไปกินข้าวเสียก่อน“หิวแล้วสินะตั้งแต่มีตัวน้อยอยู่ในท้องทำให้หิวมากกว่าเดิม
Read more
ตอนที่ 5 ไม่หย่า
ตอนที่ 5 ไม่หย่าฝั่งด้านเจี้ยนเฉินจิตใจของเจี้ยนเฉินร้อนรุ่มเป็นห่วงภรรยารีบสั่งการให้หม่าถงตามไปเธอไปอย่างลับ ๆ จนเวลาผ่านไปพักใหญ่หม่าถงกลับมาที่บ้านตระกูลเฟิ่งพร้อมลูกน้อง“ท่านนายพลครับตอนนี้คุณนายไปที่หมู่บ้านหลิงหลานครับ ดูเหมือนจะเข้าพักที่อพาร์ทเม้นท์ใกล้ ๆ แถวที่มีโรงงานเปิดอยู่ผมให้ลูกน้องเฝ้าดูแลความปลอดภัยอยู่ใกล้ ๆ ตามที่นายพลสั่งแล้วครับ” เจี้ยนเฉินพ่นควันบุหรี่ออกจากปากใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เดิมทีหลี่เหมยไม่ใช่คนที่ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแบบนี้หรือว่าตอนที่เขาไม่อยู่จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอจริง ๆ เขาจะไม่เชื่อฟังความข้างใดข้างหนึ่งและจะสืบด้วยตนเอง ส่วนเรื่องหย่าเขาไม่มีทางยอมหย่าแน่นอน “นายไปพักเถอะ ต่อจากนี้ฉันจะจัดการเอง”“ครับ” หม่าถงทำความเคารพเจ้านายก่อนจะไปพักเรือนแยกที่ป้าหลินเตรียมไว้ให้“จะทำอย่างไรกับเธอดีนะหลี่เหมย ”เจี้ยนเฉินมองท้องฟ้าเฝ้าครุ่นคิดจะทำอย่างไรให้หลี่เหมยกลับมาเป็นคนเดิม“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหลี่เหมยจะหมดรักฉัน เอาไว้พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่อำเภอฉันจะขอร้องอ้อนวอนไม่ให้เธอจากไปเอง” พูดจบเจี้ยนเฉินดินเข้าไปในบ้านเฝ้ารอเวลาพรุ่งนี้เช้ามาเยือน
Read more
ตอนที่ 6 ไม่มีทาง
ตอนที่ 6 ไม่มีทาง ที่อำเภอ เจี้ยนเฉินมาถึงก่อนหลี่เหมยเขาลงมารอที่หน้าอำเภอหวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนเห็นคนรักกันลังเดินตรงมาทางนี้ในมือของเธอมีเอกสารใบหย่าเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดีโดยไม่รู้เลยว่าวันนี้จะไม่มีการหย่าเกิดขึ้น “มาแล้วก็รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ เวลาของฉันมีค่าและคุณเองก็จะได้กลับไปดูแลคุณแม่ป่านนี้คงอาการทรุดลงกว่าเดิมแล้วล่ะ”มาถึงเธอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันจนทำให้ร่างใหญ่ที่ยืนอยู่สูดลมหายใจเข้าและเอ่ยถามเธอด้วยความแน่ใจอีกครั้ง“ซูหลี่เหมยฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะหมดรักฉันแล้ว เกิดอะไรขึ้นบอกฉันมาเถอะนะฉันจะจัดการให้เธอทุกอย่าง เรื่องที่เราจะหย่ากันมันคือความต้องการของเธอจริง ๆ นะหรือ? หรือว่าเธอถูกคุณแม่กลั่นแกล้งแต่คงไม่ใช่หรอกใช่มั้ย เพราะก่อนจะออกมาฉันถามคุณแม่เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว แถมมีป้าหลินยืนยันอีกคนว่าคุณแม่ดีกับเธอรักเธออย่างกับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง บางอารมณ์คุณแม่อาจจะโมโหร้ายแต่คุณแม่ไม่ได้เป็นคนโหดร้ายหรอกนะ ” “จะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา ต่อให้คุณเอาทหารทั้งค่ายมายืนยันความใจดีของแม่เฟิ่งฉันก็ไม่กลับไปเด็ดขาด อย่ามาชักช้ารีบเข้าไปได้แล้ว” หลี่เหมยไม่ใจอ่อน
Read more
ตอนที่ 7 หนีอีกครั้ง
ตอนที่ 7 หนีอีกครั้งปัง ปัง !!“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ จะมาขังฉันแบบนี้ได้ยังไง เจี้ยนเฉินฉันบอกให้เปิดประตู”“เธออยู่ในนั้นสงบสติอารมณ์และเลิกพูดเรื่องไร้สาระนี้อีก ฉันจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นและทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ”ตึง ตึง เสียงฝีเท้าเดินจากไป หลี่เหมยหมดทางที่จะหนีแล้ว อย่างนี้เธอจะทำอย่างไรต่อไป เธอเดินไปเดินมาทั่วห้องคิดหาทางจะหนีไปในเมื่อเขาไม่ยอมหย่าเธอก็จะไม่หย่าขอเพียงตอนนี้หนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก็เพียงพอแล้ว ตอนนั้นเองเสียนงฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเธออีกครั้ง เธอเหลียวไปมองคิดว่าเขากลับมาแต่เมื่อประตูเปิดเข้ามาเป็นซินหนาน เธอแสยะยิ้มออกมาเพราะคิดหาหนทางหนีได้แล้ว“เธอนี่นะ!! ทำอีท่าไหนลูกชายของฉันถึงรักเธอมากขนาดนี้จนถึงขั้นจะย้ายมาประจำการอยู่ที่นี่ เมื่อวานเธอพูดออกมาด้วยความมั่นใจแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะไม่กลับมา แล้วทำไมถึงยังหน้าด้านกลับมาอีก”“ฉันไม่ได้อยากกลับมาสักหน่อย นี่ไงเอกสารที่ฉันเตรียมหย่าทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าใครกันแน่ที่ไปคนพาฉันกลับมา เรามาพูดกันอย่างที่เรารู้สึกเถอะ ในเมื่อแม่เฟิ่งไม่ชอบฉันก็ช่วยฉันสิ ช่วยฉันออกไปจาก
Read more
ตอนที่ 8 อย่ามาแตะต้องตัวฉัน
ตอนที่ 8 อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฝั่งด้านเฟิ่งเจี้ยนเฉิน เขาพยายามสงบสติอารมณ์ตอนนั้นเองหม่าถงก็มารายงานให้เขาเข้าไปที่กรมทหาร เขาจึงให้คุณแม่ช่วยดูแลหลี่เหมยแทนตน รีบออกไปจัดเรื่องที่กรม ทว่างานที่ได้รับมานั้นมีเอกสารต้องจัดการหลายอย่างทำให้เขาอยู่ที่กรมแทบทั้งวัน จนตอนนี้ตะวันตกดินเขายังอยู่ในห้องทำงานอยู่เลยสายตาจ้องมองไปยังนาฬิกาเห็นว่าตอนนี้ 20.00 แล้วจึงวางงานทุกอย่างเอาไว้รุ่งเช้าเขาจะรีบกลับมาทำแต่เช้า จึงสั่งให้หม่าถงพากลับบ้านเขายังมีเรื่องที่จะพูดคุยกับหลี่เหมยมากมายต้องปรับความเข้าใจกับเธอให้ได้ ระหว่างทางกลับเขาเห็นร้านดอกไม้จึงสั่งให้หม่าถงจอดรถลงไปซื้อดอกไม้ไปให้หลี่เหมย ผู้หญิงกับดอกไม้เป็นสิ่งที่คู่กันอยู่แล้ว เธออาจจะใจอ่อนเลิกคิดเรื่องหย่ากับเขาเสียที“เอารถเข้าไปเก็บนายก็ไปพักเถอะพรุ่งนี้ต้องออกไปทำงานแต่เช้ากว่าทุกวัน ” “ครับ”มาถึงบ้านเจี้ยนเฉินบอกกับหม่าถงเขาเดินถือดอกไม้เข้าบ้านตรงไปหาหลี่เหมยทันที วันนี้ในบ้านของเขาเงียบสนิท หากเป็นปกติคุณแม่มักจะนั่งพูดคุยกับป้าหลินอยู่ที่ห้องรับแขก แต่เขาก็ไม่ได้เอะใจอะไรรีบขึ้นไปหาภรรยาตามที่ต้องการแอ้ด...เสีย
Read more
ตอนที่ 9 ตามกลับ
ตอนที่ 9 ตามกลับหม่าถงสังเกตอารมณ์ของเจ้านายยามนี้เขารีบทำตามคำสั่งทันที“ได้ครับผมจะพาไปมณฑลตามที่อยู่ของนายหญิงเดี๋ยวนี้” เขารีบมองขวับไปยังทหารชั้นผู้น้อยให้หลบออกไปหากไม่อยากถูกลงโทษ เขารีบพยักหน้าและเปิดประตูให้หม่าถงไม่กล้าแม้จะเงยหน้ามองท่านนายพลตอนนี้เลย แม่เฟิ่งเองก็รีบวิ่งออกมาห้ามลูกชาย “เจี้ยนเฉินลูกจะไปไหน ตอนนี้ดึกแล้วอย่าเดินทางเลยนะ ”“ผมจะไปตามภรรยาผมกลับมา ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ผมจะจัดการสอบสวนอีกครั้ง ว่าหลี่เหมยหนีออกไปได้อย่างไร ”“ถ้าลูกกล้าเดินออกจากบ้านครั้งนี้ เราสองแม่ลูกตัดขาดกันหลี่เหมยมันไม่ได้รักลูกสักนิดและไม่เคยสนใจความรู้สึกของลูกด้วยซ้ำ แม่หาผู้หญิงที่เหมาะสมกับลูกไม่ว่าฐานะหรือความรักที่หนูเสี่ยวลี่พร้อมมอบให้ ”“ต่อให้ผู้หญิงที่คุณแม่หามาให้จะแสนดีขนาดไหนถ้าไม่ใช่หลี่เหมยผมก็ไม่สนใจ ในเมื่อคุณแม่อยากจะตัดขาดก็เอาสิครับ ผมขอเลือกภรรยา” “เฟิ่งเจี้ยนเฉิน ลูก..ลูกเลือกมันมากกว่าแม่” แม่เฟิ่งหายใจถี่แรงด้วยความโมโหเมื่อลูกชายเลือกผู้หญิงที่เธอเกลียดมากกว่าเธอที่เลี้ยงมาตั้งแต่เกิด เจี้ยนเฉินคิดว่าครั้งนี้แม่ของเขาก็อาจจะแกล้งเป็นลมเหมือนครั้งก่อ
Read more
ตอนที่ 10 คุณมันบ้า
ตอนที่ 10 คุณมันบ้ารถยนต์เริ่มเคลื่อนไหวไปเรื่อย ๆ ภายในรถมีแต่ความเงียบงันและลมหายใจถี่ ๆ ของหลี่เหมย จนคนที่นั่งข้าง ๆ เอ่ยปากถาม"เป็นห่วงมันหรือไง ที่อยากหนีออกมาจากบ้านของฉันเพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นหรอกหรือ นี่คือเหตุผลที่เธออยากหย่ากับฉันสินะ ""ฉันบอกกี่รอบแล้วว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณจิ้นฟง เขาเป็นแค่เจ้าของห้องพักเท่านั้น ""คิดว่าฉันโง่หรือไงที่มองไม่ออกว่ามันชอบเธอนะห่ะ!! เมื่อครู่น่าจะสั่งสอนให้มากไปกว่านั้นตัดขาทิ้งตัดแขนทิ้งหรือควักลูกตาออกถึงสาสมที่จ้องมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น" เขาตวาดใส่เธอเสียงดังก่อนจะหันไปอีกทางเพื่อสงบอารมณ์ล้วงบุหรี่ออกมาสูบพลางเปิดกระจกรถเลื่อนต่ำลง"คุณมันบ้าไปแล้วจริง ๆ ถ้าทำถึงขนาดนั้นก็ฆ่าฉันไปด้วยเลยสิ" ยิ่งเธอได้ยินคำพูดของเขาวันนี้เธอยิ่งหงาดกลัว และจำภาพที่เขาไล่เธอออกจากบ้านไปหาความตายก็แวบเข้ามาอีกครั้ง"หยุดพูดคำนี้ฉันไม่อยากฟัง เธอจะตายได้ก็ต่อเมื่อฉันอนุญาตเท่านั้น" แววตาทมิฬมองมายังเธอ เขารักเธอเสียจนไม่อยากจะจากเธอไปไหน ทำไมเป็นเธอที่พยายามออกห่างเขาแบบนี้ ยิ่งคิดเขายิ่งไม่เข้าใจความคิดของหญิงที่อยู่ตรงหน้าสักนิด หลี่เหมยนั่งเงียบตลอด
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status